Η αχαριστία μας απέναντι στις αμέτρητες ευεργεσίες του Θεού. (Κυριακή ΙΒ΄Λουκά)

Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΕΥΕΡΓΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ( ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως - Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 18η Ιανουαρίου 2026

    Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η 12η Κυριακή του Λουκά και το μεν αποστολικό ανάγνωσμα είναι μια περικοπή από την προς Εβραίους επιστολή του αποστόλου Παύλου, το δε ευαγγελικό μια περικοπή από το 17ο κεφάλαιο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου.

 Στην περικοπή αυτή ο ευαγγελιστής Λουκάς μας περιγράφει ένα από τα θαύματα, τα πάμπολλα θαύματα, που έκαμε ο Κύριος, καθ’ όλη τη διάρκεια της τριετούς δημοσίας του δράσεως. Το παρόν θαύμα πρέπει να έγινε περίπου στο μέσον της δημοσίας του δράσεως και είναι το  γνωστό σε όλους μας θαύμα της θεραπείας των 10 λεπρών, τους οποίους ο Κύριος εθεράπευσε, σύμφωνα με την διήγηση του Λουκά, καθ’ όν χρόνον εβάδιζε προς τα Ιεροσόλυμα και ενώ βρισκόταν στα όρια μεταξύ Γαλιλαίας και Σαμαρείας.

    Σύμφωνα με τη διήγηση του ευαγγελιστού, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα και εισερχόταν σε κάποια πόλη, τον συνάντησαν 10 λεπροί, οι οποίοι στάθηκαν από μακρυά και άρχισαν να φωνάζουν δυνατά: «Ιησού επιστάτα ελέησον ημάς». Σαν να του έλεγαν: Δες την αρρώστια μας, η οποία έχει προξενήσει στο σώμα μας αυτό το συχαμερό αίσχος, δες τον πόνο μας, την αποστροφή των ανθρώπων, την απαρηγόρητη μόνωση στην οποία βρισκόμαστε και δείχνοντας έλεος, χάρισέ μας την θεραπεία. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι την εποχή εκείνη η λέπρα ήταν μια αθεράπευτη αρρώστια, δεν υπήρχαν τότε φάρμακα, όπως έχουμε σήμερα και ήταν πολλή μεταδοτική. Γι’ αυτό και ο Μωσαϊκός Νόμος απαγόρευε σε όσους έπασχαν από λέπρα να συναναστρέφονται τους άλλους ανθρώπους, για να μην μεταδώσουν και σ’ αυτούς την αρρώστια. Επίσης ο Μωσαϊκός νόμος προέβλεπε για τους λεπρούς, ότι σε περίπτωση θεραπείας των, θα πρέπει να προσέρχονται στους ιερείς και να δείχνουν σ’ αυτούς τα μέλη του σώματός των και από εκείνους να παίρνουν την διαβεβαίωση της θεραπείας των. 

    Ο Κύριος λοιπόν, Αυτός που κυβερνάει τα πάντα με τον λόγο της δυνάμεώς του, όταν άκουσε την ικετευτική κραυγή των 10 λεπρών, τους εσπλαγχνίσθηκε και τους θεράπευσε, λέγοντας προς αυτούς: «Πορευθέντες επιδείξατε εαυτούς τοις ιερεύσι». Δηλαδή πηγαίνετε και δείξετε τους εαυτούς σας στους ιερείς. Ενώ δε εκείνοι πήγαιναν, θεραπεύθηκαν. Καθώς δε οι λεπροί θεραπεύθηκαν στο δρόμο, ένας από αυτούς, όταν είδε τη θεραπεία του, επέστρεψε στον Κύριο, δοξάζοντας τον Θεό με μεγάλη φωνή και έπεσε στα πόδια του Κυρίου, για να τον ευχαριστήσει, αναγνωρίζοντας με τον τρόπο αυτό την Θεότητά του. Και αυτός ήταν Σαμαρείτης. Τότε ο Κύριος είπε προς όσους ήταν γύρω του: «Ουχί οι δέκα εκαθαρίσθησαν; Οι δε εννέα που;». Δεν καθαρίσθηκαν και οι δέκα; Που είναι οι εννέα; Δεν βρέθηκαν να επιστρέψουν για να δοξολογήσουν τον Θεό, παρά μόνο αυτός ο αλλογενής.

    Βλέπουμε εδώ ότι ο Κύριος εκφράζει το παράπονό του για την αχαριστία των εννέα, οικτείροντας αυτούς και κατά κάποιο τρόπο θρηνώντας και εκείνους και εμάς, που καταντήσαμε όμοιοι με εκείνους, μας δείχνει παράλληλα πόσο μεγάλη αμαρτία είναι η αχαριστία. Γι’ αυτό και στον Σαμαρείτη που επέστρεψε με ευγνωμοσύνη, χάρισε δικαίως και την ψυχική του σωτηρία, λέγοντάς του: «Αναστάς πορεύου. Η πίστις σου σέσωκέ σε». Σήκω και πήγαινε. Η πίστη σου σε έσωσε. Δηλαδή η πίστη σου στο πρόσωπό μου και η ευγνωμοσύνη που έδειξες εξ’ αιτίας αυτής της πίστεως (και ως καρπός αυτής της πίστεως),  για την ευεργεσία που δέχθηκες, σε έσωσε όχι μόνον από την σωματική λέπρα, αλλά και από την λέπρα της ψυχής, που είναι η αμαρτία. Εκείνους δε τους εννέα  που δεν επέστρεψαν, αφού τους ονείδισε, έδειξε με τον τρόπο αυτό ότι έχασαν τη σωτηρία τους.

    Όμως από την ίδια αυτή αρρώστια της αχαριστίας πάσχουμε και εμείς τώρα. Και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι εάν κάποτε συμβεί, να αρρωστήσουμε από κάποια σοβαρή αρρώστια, τότε τρέχουμε στον Χριστό, τρέχουμε στην Εκκλησία και στους αγίους, σε άγια λείψανα και θαυματουργές εικόνες και κάνουμε τάματα και παρακαλούμε τον Κύριο με δάκρυα να μας θεραπεύσει. Και όταν εκείνος μας δώσει την πολυπόθητη θεραπεία, τότε ξεχνούμε τον ευεργέτη μας και επιστρέφουμε πάλι πίσω στην κοσμική ζωή, που ζούσαμε και προηγουμένως. Ενδιαφερόμαστε μόνο για την υγεία του σώματός μας, ενώ αδιαφορούμε για την υγεία της ψυχής μας. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός, ότι δεν αγωνιζόμαστε να κόψουμε τα πάθη μας και δεν μετέχουμε, ή ελάχιστα μετέχουμε, στη ζωή και στα μυστήρια της Εκκλησίας, διά των οποίων λαμβάνουμε τη θεραπεία της ψυχής μας. Όπως παρατηρεί ένας σύγχρονος ερμηνευτής, οι εννέα που έδειξαν αχαριστία προς τον ευεργέτη τους, εζημίωσαν τον εαυτόν τους και όχι τον Χριστό, ο οποίος δεν έχει ανάγκη από τις ευχαριστίες των ανθρώπων και από τη δόξα του κόσμου. Οι εννέα γιατρεύτηκαν στο σώμα, παρέμειναν όμως αγιάτρευτοι στην ψυχή. Δέχθηκαν τη μικρή ευεργεσία και έχασαν την μεγάλη. Κέρδισαν την παρούσα ζωή και έχασαν την αιώνια. Η αχαριστία είναι ένα από τα χειρότερα αμαρτήματα, το οποίο ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος το θεωρεί παρόμοιο με την βλασφημία. Σκληρύνει την ψυχή και την οδηγεί στην αδιαφορία για τον Θεό και για όλα εκείνα που αφορούν την σωτηρία μας.

    Πέραν αυτών ενώ δεχόμαστε από τον Κύριο καθημερινά αμέτρητες ευεργεσίες, δεν συναισθανόμαστε τις άπειρες ευεργεσίες που αξιωθήκαμε να λάβουμε από αυτόν, ώστε να τον δοξάζουμε μέρα και νύχτα. Διότι αφού καθαριστήκαμε από τον Χριστό από την λέπρα της αμαρτίας διά μέσου του αγίου βαπτίσματος και χρίσματος δεν προσκολλώμαστε στον Κύριο με ενάρετη ζωή, αλλά απομακρυνόμαστε πάλι από Αυτόν με παράνομα και αμαρτωλά έργα. Δεν μετέχουμε συχνά στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, όπου εκεί κυρίως μας δίδεται η ευκαιρία να ευχαριστήσουμε τον Κύριο για όλες τις ευεργεσίες του και ιδιαιτέρως για την μέγιστη δωρεά και ευεργεσία της σωτηρίας, που μας προσέφερε με την σταυρική του θυσία.

    Αυτές τις αμέτρητες ευεργεσίες του Κυρίου εκφράζει ωραιότατα μια από τις ευχές της Θείας Λειτουργίας: «Άξιον και δίκαιον σε υμνείν, σε ευλογείν, σε αινείν, σοι ευχαριστείν, σε προσκυνείν εν παντί τόπω της Δεσποτείας σου…Συ εκ του μη όντως εις το είναι ημάς παρήγαγες και παραπεσόντας ανέστησας πάλιν και ουκ απέστης πάντα ποιών, έως ημάς εις τον ουρανόν ανήγαγες και την βασιλείαν σου εχαρίσω την μέλλουσαν. Υπέρ τούτων απάντων ευχαριστούμεν σοι και τω μονογενεί σου Υιώ και τω Πνεύματί σου τω αγίω. Υπέρ πάντων ων ίσμεν και ων ουκ ίσμεν, των φανερών και αφανών ευεργεσιών των εις ημάς γεγενημένων». Δηλαδή είναι άξιο και δίκαιο να σε υμνούμε, να σε δοξάζουμε να σε ευχαριστούμε, να σε προσκυνούμε σε κάθε τόπο της Δεσποτείας σου. Διότι συ μας έφερες στη ύπαρξη από την ανυπαρξία και όταν πέσαμε στην αμαρτία, μας ανέστησες πάλι και δεν σταμάτησες να κάνεις τα πάντα, μέχρις ότου μας ανύψωσες στον ουρανό και μας χάρισες την μέλλουσα βασιλεία σου. Για όλα αυτά σε ευχαριστούμε και τον μονογενή σου Υιό και το Πνεύμα σου το άγιο, για τις φανερές και τις αφανείς, για όσες ευεργεσίες γνωρίζουμε και όσες δεν γνωρίζουμε, που πραγματοποιήθηκαν σε μας.

    Καιρός λοιπόν να αλλάξουμε στάση και τρόπο ζωής. Ας μάθουμε να ευχαριστούμε τον Θεό για τις άπειρες ευεργεσίες του. Ας μιμηθούμε τουλάχιστον τα ζώα, που και αυτά ακόμη αισθάνονται, όταν κάποιος τα ευεργετήσει και δείχνουν με τον τρόπο τους την ευχαριστία τους προς τον ευεργέτη τους. Ας λάβουμε σοβαρά υπ’ όψη μας, όσα είπαμε προηγουμένως με αφορμή την σημερινή ευαγγελική περικοπή και ας αγωνιστούμε να τα εφαρμόσουμε στην πράξη. Ας αγωνιστούμε να ζήσουμε όλο τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας με αληθινή μετάνοια, αγωνιζόμενοι μέχρι θανάτου να νεκρώσουμε τα πάθη και να κάνουμε κτήμα μας τις αρετές. Ας βάλουμε και πάλι αρχήν μετανοίας, καθώς ήδη βρισκόμαστε στην αρχή του νέου έτους, το 2026. Ας μην αναβάλουμε το έργο της μετανοίας, αλλά ας το θέσουμε σε πρώτη προτεραιότητα, διότι δεν γνωρίζουμε πότε θα έρθει η ώρα του θανάτου μας και της αναχωρήσεώς μας από τον κόσμον αυτόν. Ο χρόνος της ζωής μας είναι πολύτιμος και μας τον έδωσε ο Θεός όχι για να τον σπαταλήσουμε στην αμαρτία, ικανοποιώντας τα πάθη και τις κοσμικές επιθυμίες, αλλά για να καρποφορήσουμε τις αρετές.

    Πράγμα το οποίο εύχομαι να γίνει σε όλους μας με την Χάρη και την φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και  όλων των αγίων. Αμήν.