Μετεωρίτικοι Στοχασμοί -"Ἡ Χάρη τῶν Μετεώρων"

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί

"Ἡ Χάρη τῶν Μετεώρων"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Τὸ χειμωνιάτικο φῶς ἔλουζε τοὺς βράχους καθὼς οἱ πιστοὶ ἀνηφόριζαν πρὸς τὴν Παναγιοσκέπαστη Μονή. Τὰ πέτρινα σκαλοπάτια, γυαλισμένα ἀπὸ αἰῶνες προσκυνητῶν, ὁδηγοῦσαν στὸν οὐρανό.

Στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ναοῦ, τὸ χρυσάφι τῶν εἰκόνων ἀστραπόλαμπε ὑπὸ τὸ τρεμοπαῖζον φῶς τῶν κεριῶν. Ὁ σεπτὸς ποιμενάρχης λειτούργησε μὲ κατάνυξη, καὶ οἱ ἀγγελικὲς μελωδίες τῶν ψαλτῶν ἀνέβαιναν σὰν λιβάνι πρὸς τὰ ψηλά.

Ὁ ἀδελφὸς Σαμουήλ, μὲ τὰ μάτια βουρκωμένα, γονάτισε. Τόσα χρόνια ἀφοσίωσης, προσευχῆς καὶ ἀγρυπνιῶν ἔφταναν στὴν κορύφωσή τους. Ἡ χειροθεσία σὲ Ἀρχιμανδρίτη ἦταν στιγμὴ ἱερή, σφράγισμα μιᾶς ζωῆς ἀφιερωμένης στὸν Θεό.

Ἀκολούθησε τὸ ἑξάμηνο μνημόσυνο τοῦ Ἄτλαντα τῶν Μετεώρων, τοῦ γέροντα ποὺ στήριξε τὴ Μονὴ σὰν κολώνα αἰώνων. Οἱ πιστοὶ ἔψαλαν τὸ «Αἰωνία ἡ μνήμη» μὲ λυγμοὺς στὴ φωνή.

Στὸ ἀρχονταρίκι, ἡ ἀτμόσφαιρα ἄλλαξε. Ἡ βασιλόπιτα λαμπερὴ καὶ ἀρωματικὴ περίμενε. Οἱ πατέρες, μὲ φωνὲς βραχνὲς ἀλλὰ γεμᾶτες ζεστασιά, τραγούδησαν τὰ κάλαντα. Χαμόγελα, ἀγκαλιές, εὐχές.

Πένθος καὶ χαρά, τέλος καὶ ἀρχή, ὅλα ἑνωμένα στὸν ἱερὸ κύκλο τῆς πίστης.

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι ταυτόχρονα ἀνάβαση καὶ ταπείνωση, μνήμη καὶ προσδοκία. Στὴ σκέπη τῆς Παναγίας, ὅλες οἱ ἀντιθέσεις τῆς ὕπαρξης συμφιλιώνονται.