Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΛΟΓΙΣΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ

ΑΓΙΟΥ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΛΟΓΙΣΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ

Ἐὰν ὁ Κύριος σὲ ἐπισκεφθεῖ στὶς σωματικὲς ἀνάγκες χωρὶς δική σου προσπάθεια, ἐνῷ ἐσὺ ἀγωνίζεσαι γιὰ τὴν ἐπιμέλεια τῆς ψυχῆς σου, τότε γεννιέται μέσα σου καὶ λογισμὸς ἀπὸ τὴν πανουργία τοῦ διαβόλου, τοῦ φονιᾶ, ὅτι ἡ αἰτία ὅλης αὐτῆς τῆς πρόνοιας προέρχεται ὁπωσδήποτε ἀπὸ ἐσένα. Καὶ τότε, μαζί μὲ αὐτὸν τὸν λογισμό, σταματᾶ νὰ ὑπάρχει γιὰ σένα καὶ ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν ἴδια ὥρα ξεσποῦν ἐναντίον σου πάμπολλοι πειρασμοί, εἴτε ἀπὸ τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ Προνοητοῦ εἴτε ἀπὸ τὴν ἀναζωπύρωση τῶν πόνων καὶ τῶν ἀσθενειῶν ποὺ κινοῦνται στὸ σῶμα σου.

Ὁ Θεὸς δὲν παραμελεῖ τὸν ἄνθρωπο μόνο ἐξαιτίας τῆς κίνησης τοῦ λογισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐξαιτίας τῆς παραμονῆς τοῦ νοῦ σὲ αὐτόν. Διότι γιὰ τὴν ἀκούσια κίνηση δὲν παιδεύει οὔτε κρίνει ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο, οὔτε κἂν ἂν συμφωνήσουμε μαζί της γιὰ λίγο. Καὶ ἂν τὴν ἴδια ὥρα κεντρίσουμε τὸ πάθος καὶ μᾶς προλάβει ἡ κατάνυξη, ὁ Κύριος δὲν μᾶς ζητᾶ λογαριασμὸ γιὰ τέτοια ἀμέλεια, ἀλλὰ γιὰ ἐκείνην τὴν ὁποία ὁ νοῦς ἀληθινὰ δέχτηκε καὶ τὴν κοιτάζει ἀναίσθητα καὶ τὴν ἀποδέχτηκε ὡς πρέπουσα καὶ ὠφέλιμη, καὶ δὲν τὴν θεώρησε ἐπικίνδυνη φροντίδα.

Ἐμεῖς ἂς προσευχόμαστε πάντοτε αὐτὸ στὸν Κύριο: Χριστέ, τὸ πλήρωμα τῆς ἀληθείας, ἂς ἀνατείλει ἡ ἀλήθειά σου στὶς καρδιές μας καὶ ἂς ἀξιωθοῦμε νὰ συμπορευθοῦμε στὴν ὁδό σου σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά σου.

   Ὅταν κάποιος πονηρὸς λογισμὸς σπαρεῖ μέσα σου, εἴτε ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι μακριά μας εἴτε ἀπὸ τὶς προλήψεις, καὶ συνεχῶς ἐμφανίζεται στὸν νοῦ, μάθε ἀληθινὰ ὅτι σοῦ κρύβει παγίδα· ἀλλὰ ξύπνησε καὶ νῆφε ἔγκαιρα. Ἂν ὅμως εἶναι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸ μέρος τῶν δεξιῶν καὶ τῶν ἀγαθῶν, μάθε ὅτι ὁ Θεὸς θέλει νὰ σοῦ δώσει κάποιον τρόπο ζωῆς, καὶ γιὰ αὐτὸ κινεῖται μέσα σου πάντα ἔξω ἀπὸ τὴ συνήθεια. Ἂν ὅμως εἶναι σκοτεινὸς λογισμὸς καὶ διστάζεις μέσα σου, ἐπειδὴ δὲν μπορεῖς νὰ καταλάβεις καθαρὰ ἂν εἶναι δικός σου ἢ κλέφτης, ἢ βοηθὸς ἢ ἐνεδρευτής, ποὺ κρύφτηκε μὲ ἀγαθὸ σχῆμα, ἂς προετοιμαστοῦμε ἐναντίον του μὲ προσευχὴ ἐκτενή, πολὺ ὀξεία, νύχτα καὶ ἡμέρα, καὶ μὲ πολλὴ ἀγρυπνία. Μὴν τὸν σπρώξεις, μήτε νὰ συμφωνήσεις μαζί του, ἀλλὰ κάνε μὲ σπουδὴ καὶ θερμότητα προσευχὴ γιὰ αὐτόν. Καὶ μὴ σταματήσεις νὰ ἐπικαλεῖσαι τὸν Κύριο, καὶ Αὐτὸς σοῦ δείχνει ἀπὸ ποῦ προέρχεται ἐκεῖνος.

    Ἐὰν ἐπισκέψηταί σε ὁ Κύριος ἐν τοῖς σωματικοῖς χωρὶς ἔργου, ὅτε σὺ ἀγωνίζῃ ἐν τῇ ἐπιμελείᾳ τῆς ψυχῆς σου, κινεῖται τότε ἐν σοὶ καὶ λογισμὸς ἐκ τῆς μηχανῆς τοῦ διαβόλου, τοῦ φονευτοῦ, ὅτι ἡ αἰτία τῆς προνοίας ταύτης ἁπάσης πάντως ἐκ σοῦ ἐστι. Καὶ τότε συνάμα τούτῳ τῷ λογισμῷ παύεται ἐκ σοῦ καὶ ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ, καὶ αὐτῇ τῇ ὥρᾳ βρύουσι κατὰ σοῦ πλεῖστοι πειρασμοί, εἴτε ἐκ τῆς ἀμελείας τοῦ προνοητοῦ εἴτε ἐκ τῶν ἀνακαινισμῶν τῶν πόνων καὶ τῶν νοσημάτων τῶν κινουμένων ἐν τῷ σώματί σου. Οὐκ ἐκ μόνης δὲ τῆς κινήσεως τοῦ λογισμοῦ ἀμελεῖ ὁ Θεός, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ διαμεῖναι τὴν διάνοιαν ἐν αὐτῇ. Ἐκ τῆς κινήσεως γὰρ τῆς ἀκουσίου οὐ παιδεύει καὶ κρίνει ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, οὐδὲ ἐὰν πρὸς ὥραν συμφωνήσωμεν αὐτῇ. Καὶ ἐὰν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ κεντήσωμεν τὸ πάθος καὶ ἡ κατάνυξις φθάσῃ ἡμᾶς, οὐ λογοθετεῖ ὁ Κύριος εἰς τὴν τοιαύτην ἀμέλειαν ἡμᾶς, ἀλλ’ εἰς ἐκείνην, ἣν ἡ διάνοια ἀληθῶς ἐδέξατο καὶ ἀνεπαισθήτως προσβλέπει αὐτῇ καὶ ὡς καθήκουσαν καὶ ὠφελοῦσαν ἐδέξατο αὐτήν, καὶ οὐκ ἐλογίσατο αὐτὴν φροντίδα δεινήν.

Ημεῖς ἀεὶ τοῦτο προσευξώμεθα τῷ Κυρίῳ. Χριστὲ τὸ πλήρωμα τῆς ἀληθείας ἀνατειλάτω ἡ ἀλήθειά σου ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν καὶ κατὰ τὸ θέλημά σου γνῶμεν πορευθῆναι ἐν τῇ ὁδῷ σου.

Οτε λογισμός τις πονηρὸς ἐνσπαρεῖ σοι, εἴτε τούτων τῶν ἀπὸ μακρὰν ὄντων εἴτε τῶν προλήψεων, καὶ συνεχῶς δείκνυει ἑαυτὸν τῷ νοΐ, γνῶθι ἀληθῶς, ὅτι παγίδα κρύψει σοι· ἀλλ’ ἐξυπνίσθητι καὶ νῆφε ἐν καιρῷ. Εἰ δέ ἐστιν ἐκ τούτων τῶν τοῦ μέρους τῶν δεξιῶν καὶ τῶν ἀγαθῶν, γνῶθι ὅτι τρόπον τινὰ ζωῆς θέλει ὁ Θεὸς δοῦναί σοι, καὶ διὰ τοῦτο ἀεὶ ἔξωθεν τοῦ ἔθους κινεῖται ἐν σοί· ἐὰν δὲ σκοτεινὸς λογισμὸς ᾖ καὶ διστάζῃς ἐν αὐτῷ, ὅτι οὐ δύνῃ τηλαυγῶς φθάσαι, ἐάν τε οἰκεῖος ᾖ κλέπτης ᾖ, ἢ ἀντιλήπτωρ ἢ ἐνεδρευτής, ὃς ἐν σχήματι ἀγαθῷ ἐκρύβη, ἐν εὐχῇ ἐκτενεῖ καὶ ὀξυτάτῃ, νυκτὸς καὶ ἡμέρας, ἐν ἀγρυπνίᾳ πολλῇ παρασκευασθῶμεν κατ’ αὐτοῦ. Μὴ ὠθήσης αὐτόν, μηδὲ συμφωνήσῃς αὐτῷ, ἀλλ’ εὐχὴν ἐν σπουδῇ καὶ θερμότητι ποίησον ὑπὲρ αὐτοῦ. Καὶ μὴ σιωπήσῃς ἐπικαλέσασθαι τὸν Κύριον, καὶ αὐτὸς δεικνύει σοι αὐτὸν πόθεν ἐστίν.

   If the Lord visits your bodily needs without your own effort, while you struggle for the care of your soul, then a thought is born within you from the cunning of the devil, the murderer—that the cause of all this providence certainly stems from you. And then, along with this thought, God’s providence for you ceases; at that very hour, countless temptations break out against you, either from the withdrawal of the Provider or from the resurgence of pains and illnesses moving within your body.

God does not neglect man solely because of a passing thought, but because of the mind’s lingering upon it. For God does not discipline or judge man for an involuntary movement, not even if we agree with it for a moment. And if at that same hour we prick the passion and compunction reaches us, the Lord does not hold us to account for such negligence. Instead, He holds us accountable for that which the mind truly accepted, looking upon it insensibly, receiving it as proper and beneficial, and failing to consider it a dangerous concern.

Let us always pray this to the Lord: “Christ, the fullness of truth, let Your truth dawn in our hearts, and may we be deemed worthy to walk in Your way according to Your will.”

When a wicked thought is sown within you, whether from things far off or from preconceived notions, and it constantly presents itself to the mind, know truly that it hides a trap for you; but wake up and be vigilant in time. If, however, it is of those thoughts that come from the right side and from the good, know that God wishes to give you a certain way of life, and for this reason, He moves within you always outside of habit. But if it is a dark thought and you hesitate within yourself, because you cannot clearly perceive whether it is your own or a thief, a helper or an ambusher hidden in a good form, let us prepare against it with extensive and sharp prayer, night and day, and with much sleeplessness. Do not push it away, nor agree with it, but pray for it with diligence and warmth. And do not cease to call upon the Lord, and He Himself will show you where it comes from.

ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ ΛΟΓΟΙ ΑΣΚΗΤΙΚΟΙ (ΛΔ’ σελ.107-109) – ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΜΕΡΕΤΑΚΗ «ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ» ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ» ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1991 – ΕΙΣΑΓΩΓΗ-ΚΕΙΜΕΝΟ – ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ – ΣΧΟΛΙΑ Από τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Κ. ΧΡΗΣΤΟΥ, Καθηγητού Πανεπιστημίου – ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗ: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ https://www.entaksis.gr