Κυριακή,
«ἡ ποθοῦσα τὸν Κύριον»
Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος -
θεολόγος
Ἡ Ἁγία Κυριακὴ
ποὺ τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας, στὶς 7 Ἰουλίου, ἔζησε τὴν ἐποχὴ ποὺ βασίλευε «τὸ σκότος
τῆς εἰδωλομανίας». Ἐκείνη, ὅμως, «ἤθλησε ἄριστα», ἀναδείχθηκε ἀνδρεία στὸ
φρόνημα καὶ σταθερὴ στὴν πίστη καὶ κατήρδευσε «ὡς βρύσις πολύκρουνος» τὸ δένδρο
τῆς πίστεως, μὲ τὰ παρθενικά της αἵματα.
Βρισκόμαστε
πρὸς τὸ τέλος τῶν παλαιῶν ἀλλὰ καὶ πιὸ σκληρῶν διωγμῶν σὲ βάρος τῶν Χριστιανῶν,
τὴν ἐποχὴ τοῦ Διοκλητιανοῦ (3ος αἰ.), αὐτοκράτορα τῆς Ἀνατολῆς. Οἱ εὐλαβεῖς
γονεῖς τῆς Ἁγίας, Δωρόθεος καὶ Εὐσεβία, ζοῦσαν στὴν Νικομήδεια τῆς Βιθυνίας καὶ
ἀνέθρεψαν τὸ βλαστάρι τους, καρπὸ θερμῶν προσευχῶν ὕστερα ἀπὸ χρόνους ἀτεκνίας,
«ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου». Οἱ ἴδιοι, ἐξ ἄλλου, καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν ἀπόκτηση
τοῦ εὐλογημένου των τέκνου, δὲν ἔπαψαν νὰ εὐγνωμονοῦν τὸν Κύριο, μὲ τὴν
συνέχιση τῶν προσευχῶν των, μὲ τὸν ἠθικό των βίο ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ ἀγαθὰ καὶ
φιλάδελφα ἔργα των. Ἔτσι ἡ Κυριακή, μιμούμενη τὸ παράδειγμα τῶν καλῶν της
γονέων, προώδευε καὶ ἐκείνη σὲ ἀρετὴ καὶ σὲ ἔργα πίστεως καὶ ἀγάπης.
Οἱ γονεῖς της
ἐπιθυμοῦσαν, ἄλλωστε, νὰ ἀφιερώσουν τὸν καρπὸ τῆς εὐσεβείας των στὸν Κύριο, ποὺ
τοὺς τὴν χάρισε ὡς δῶρο τὴν φερώνυμο ἡμέρα του, ἀπ’ ὅπου καὶ τὸ ὄνομά της - Κυριακή,
ἐπειδὴ γεννήθηκε τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου. Καὶ ἡ ἴδια, ὅμως, ζοῦσε ἀπὸ μικρὴ σὰν νὰ
ἦταν ἀφιερωμένη στὸν ἀγαπημένο της Νυμφίο.