Αλλαγές στην Παιδεία: «ασκιά μ’ αγέρα και κούφια
καρύδια»
«Ουδέν καινόν και όλα κενά» Μ. Χάκκας
Δημήτρης Νατσιός,
δάσκαλος-Κιλκίς
Στα τριάντα
περίπου χρόνια που είμαι δάσκαλος μάχιμος, «με την κιμωλία στο χέρι», πέρασαν από
το πολύπαθο υπουργείο Παιδείας δεκάδες υπουργοί, υφυπουργοί, «γραμματείς και
Φαρισαίοι» ων ουκ έστιν αριθμός. Από την μεταπολίτευση και έως σήμερα
υπολογίζονται σε καμμιά τριανταριά, διπλάσιοι οι υφυπουργοί, όλοι τους
μεταρρυθμιστές, ανακαινιστές, αναπτερωτές και στο τέλος… «μηδέν στο πηλίκιο»
που θα έλεγε και ο ΓΑΠ, που διετέλεσε και αυτός, δύο φορές μάλιστα, υπουργός
στο πιο κρίσιμο κυβερνητικό πόστο, μετά τον πρωθυπουργό.
Μια παρένθεση.
Ένα ανέκδοτο που δημοσιεύτηκε σε αθηναϊκό περιοδικό το 1878, υποδηλώνει την
αναξιοκρατία, την τιποτοκρατία καλύτερα, τις ποταπές συναλλαγές και την,
αναρριχητικώ τω τρόπω, άνοδο της ασημαντότητας. Ο σουλτάνος διόρισε βεζύρη
-(υπουργό) - έναν άνθρωπό του, εντελώς αστοιχείωτο και κακοήθη, Χασάνης το
όνομά του. Αρρωσταίνει βαριά ο πατέρας του Χασάνη, καλεί τον γιο του, τον
ασπάζεται και του λέει: