Ενώ τείνουν χέρι φιλίας. Ανθελληνικό ντελίριο στο μαυσωλείο του Ατατούρκ στην Άγκυρα

«Έλληνας στρατιώτης λογχίζει μια έγκυο Τουρκάλα» ζωγραφική σκηνή με ιερείς και ελληνικές σημαίες που δημιουργεί αποτροπιασμό στον επισκέπτη

Κι ενώ η ελληνική πρεσβεία έπρεπε να κάνει άμεσα διάβημα για το αυτονόητο, η αντίδραση ήλθε από το Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού που στέλνει επιστολή προς τον Τούρκο πρωθυπουργό

Ρεπορτάζ Μελαχροινή Μαρτίδου

Στο πιο εντυπωσιακό και προβεβλημένο σημείο αναφορά στο μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ στην Άγκυρα όπου καταλήγουν ηγέτες γίνονται τελετές επίσημες, επισκέψεις, καταθέσεις στεφάνων, υπάρχει στον χώρο ξενάγησης στην πρώτη αίθουσα μια ιδιαίτερα αποτροπιαστική εικονογράφηση από την μικρασιατική καταστροφή όπου παρουσιάζονται οι Έλληνες ως αιμοσταγείς και μάλιστα Έλληνας στρατιώτης λογχίζει έγκυο Τουρκάλα! Όλα αυτά δεν είναι τυχαία και δείχνουν τελικά το πως αποτυπώνει το φίλο και γείτονα Έλληνα η Τουρκία, που τείνει χέρι φιλίας αλλά παράλληλα πυροδοτεί το κλίμα του μισελληνισμού. Κι ενώ θα περίμενε κανείς γι’ αυτό το θέμα τουλάχιστον η ελληνική μας πρεσβεία στην Άγκυρα να κάνει κάποιο διάβημα διαμαρτυρίας την επισήμανση και την επιστολή στο Τούρκο πρωθυπουργό που αποκαλύπτει για πρώτη φορά ο «Χρόνος» την κάνει το ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη. Μιλήσαμε με τον διευθυντή του απόφοιτο του τμήματος Ιστορίας Εθνολογίας και υπ. διδάκτορα θεολογίας Δημήτρη Κουρούλα που αποτυπώνει τις εντυπώσεις αλλά και την αντίδραση που ήταν γραπτή κι άμεση.

Κύριε Κουτρούλα βρεθήκατε στην Κωνσταντινούπολη κι επισκεφθήκατε την Άγκυρα το περιβόητο τεράστιο μνημείο του Κεμάλ Ατατούρκ. Ο Κεμάλ Ατατούρκ είναι και σε όλους τους δημόσιους χώρους, τους ιδιωτικούς ακόμη και στο τελευταίο κουρείο θα δείτε φωτογραφία του, είναι κάτι πολύ έντονα χαρακτηριστικό στην Τουρκία. Εκεί όλοι οι εκδρομείς που ήσαστε επιφανείς προσωπικότητες, υποστήκατε ένα σοκ, γιατί;

-Διότι εκτός από τους χώρους που είδαμε που υπάρχουν οι τάφοι του Ισμέτ Ινονού και του Κεμάλ Ατατούρκ, υπάρχει μια μεγάλη αίθουσα όπου συναντάει κανείς στιγμές του προσωπικού βίου του Κεμάλ Ατατούρκ όπως και προσωπικά του αντικείμενα. Σε μια άλλη αίθουσα και παράλληλα προς όλα αυτά, γύρω-γύρω στις αίθουσες υπάρχει η αναπαράσταση της Μικρασιατικής εκστρατείας, σε ένα τοίχο υπάρχει ένας τεράστιος πίνακας ο οποίος φυλάσσεται δεξιά και αριστερά από ανθρώπους της ασφάλειας που εργάζονται στο συγκρότημα και αναπαριστά μπροστά έναν Έλληνα στρατιώτη να λογχίζει μια τουρκάλα έγκυο, πίσω του να ίσταται ένας ιερέας με προτεταμένο το ιερό σύμβολο των χριστιανών που είναι ο τίμιος σταυρός και από πίσω να κυματίζει η ελληνική σημαία. Όπως καταλάβατε δυσαρεστηθήκαμε όλοι, οι περισσότεροι εξοργίστηκαν κιόλας, εκτός από την στενοχώρια που υπέστησαν.

Η αντίδρασή σας;

-Εκείνη την στιγμή δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι, ούτε να το φωτογραφήσουμε γιατί απαγορεύεται, ενώ ο χώρος φρουρείται διαρκώς κι έτσι από την Θεσσαλονίκη το ίδρυμα εθνικού και θρησκευτικού προβληματισμού του οποίου πρόεδρος είναι ο καθηγητής πανεπιστημίου Αθανάσιος Αγγελόπουλος και του οποίου έχω την τιμή εγώ να είμαι διευθυντής, κατόπιν συστάσεως διοικητικού συμβουλίου καταλήξαμε στην απόφαση να διαμαρτυρηθούμε γραπτώς με μια επιστολή την οποία στείλαμε στον πρωθυπουργό της Τουρκίας κ. Ερντογάν, στον οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο καθώς επίσης και στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο ευελπιστώντας την αλλαγή, την απομάκρυνση του συγκεκριμένου ζωγραφικού έργου. Το θεωρούμε απίθανο να γίνει γι’ αυτό και η δική μας παρότρυνση στον αξιότιμο πρωθυπουργό της Τουρκίας είναι να ερευνήσει το θέμα έτσι ώστε αν μη τι άλλο να μην γεννιέται κλίμα θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και αντιπαλότητας μεταξύ των λαών που δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, άσχετα με τα πολιτικά συμφέροντα.

Την Μικρασιατική καταστροφή μπορεί ο καθένας να την εκμεταλλευτεί φωτογραφικά, οπτικά, να την εμπνευστούν ζωγράφοι, να την αποδώσουν, το θέμα είναι ότι σε αυτό το μαυσωλείο καταλήγουν όλοι οι μεγάλοι ηγέτες, όλοι οι επισκέπτες της Τουρκίας και καταθέτουν στεφάνια, προφανώς μετά κάνουν και περιήγηση.
-Ακριβώς έτσι γίνεται, συγκεκριμένα στις φωτογραφίες που τράβηξα εγώ προσωπικά είδα στεφάνια από κάποιους επισήμους τα οποία δεν μας άφηναν να πλησιάσουμε ή να φωτογραφήσουμε. Είναι πράγματι ένα κέντρο, είναι στην πρωτεύουσα της Τουρκίας στην Άγκυρα, περνάει πολύς κόσμος βλέπει το φωτογραφικό υλικό μέσα στην αίθουσα, σίγουρα επίσημοι ηγέτες έχουν επισκεφτεί τον χώρο και πραγματικά οι εντυπώσεις που εκλαμβάνει ο επώνυμος, είτε ο απλός επισκέπτης χριστιανός ή μουσουλμάνος είτε οποιοσδήποτε άλλος είναι συγκλονιστικές. Είναι γεγονός ότι και Έλληνες και Τούρκοι εκείνα τα χρόνια της δίνης του πολέμου έκαναν πολλά, τρομακτικά πράγματα, όμως δεν είναι σωστή αυτή η αντιμετώπιση του θέματος πιστεύω με το συγκεκριμένο πίνακα στο μαυσωλείο του Κεμάλ.

Όταν μιλάμε για άμβλυνση των διαφορών, να προχωρήσουμε ένα βήμα μπροστά στις σχέσεις μας, όλα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση…

-Ακριβώς, νομίζω ότι και η επικείμενη επίσκεψη του πρωθυπουργού της Τουρκίας στην Ελλάδα, έχει αυτό ακριβώς τον σκοπό, την εξομάλυνση των σχέσεων, την σύσφιξη των λαών.

Άρα μέσα στην ατζέντα των συζητήσεων έπρεπε να μπουν αυτά τα ζητήματα.
-Προφανώς έπρεπε αλλά οι προτεραιότητες των πολιτικών είναι διαφορετικές από των πολιτών, είναι τα οικονομικά, τα διπλωματικά, τα ευρύτερα συμφέροντα, εμείς απλά παρακολουθούμε.

Συγχαρητήρια όμως στο ίδρυμα εθνικού και θρησκευτικού προβληματισμού για την επισήμανση και την αντίδραση.

-Προσπαθούμε για το καλύτερο, όπως και πριν τα Χριστούγεννα ο οικουμενικός πατριάρχης έκανε κάποιες δηλώσεις στο BBC, είχε βγει από την Τουρκία ο υπουργός Εξωτερικών και είχε κάνει νύξη για το γεγονός ότι «εμείς στο Ισλάμ δεν έχουμε σταυρώσει κανένα προφήτη» και είχαμε επίσης αντιδράσει με ψήφισμα που κοινοποιήσαμε τόσο στις εκκλησιαστικές αρχές του πατριαρχείου και της Ελλάδας όσο και στον πρωθυπουργό της Ελλάδος και της Τουρκίας, στον κ. Μπαρόζο, στον κ. Ομπάμα».

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

Δημοσιεύουμε την επιστολή διαμαρτυρίας που έγινε.

Αρ. Πρωτ.: Ε147/2010

Θεσσαλονίκη, 20 Απριλίου 2010

Πρωθυπουργό της Τουρκίας R. T. Erdogan

Κοιν.: Πρωθυπουργό της Ελλάδος Γ. Παπανδρέου

Κοιν.: Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Προκαθήμενο και Πρόεδρο της

Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Ιερώνυμο

Κοιν.: Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, εις ΚΠολη (Istanbul)

Κοιν.: ΜΜΕ και Ηλεκτρονικό Τύπο

Εξοχώτατε κ. Πρωθυπουργέ,

με την ευκαιρία της επικείμενης επίσημης επισκέψεώς Σας στην Ελλάδα, από την οποία προσδοκάται και επιθυμείται βελτίωση των σχέσεων των Λαών και Κρατών μας, να μας επιτρέψετε κάποιες σκέψεις, που προκλήθηκαν από την πρόσφατη εκδρομή – αποστολή 50 συνεργατών και φίλων του Ιδρύματός μας (6 έως 12 Απριλίου 2010) στην γεωγραφική γραμμή: Θεσσαλονίκη – Κεσάνη – Καλλίπολη – Λάμψακο – Απολλωνιάδα – Προύσα – Κιουτάχεια – Εσκί Σεχίρ – Άγκυρα – Σαφράμπολη – Νίκαια – Κωνσταντινούπολη – Πρίγκηπο – Ηράκλεια – Θεσσαλονίκη.
Στην Άγκυρα καθήκοντος επισκεφθήκαμε το επιβλητικό συγκρότημα – μαυσωλείο του ιδρυτού της σημερινής Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ. Προκάλεσε σ’ όλους μας δυσάρεστη εντύπωση η παράσταση – πίνακας, όπου εμφανίζεται Έλληνας στρατιώτης να λογχίζει με το όπλο του έγκυο τουρκάλα, πίσω δε από τον στρατιώτη να ίσταται ιερέας με προτεταμένο το ιερότατο χριστιανικό σύμβολο, τον τίμιο σταυρό του Χριστού. Η παράσταση με τα δύο σκηνικά τόσο στους Τούρκους πολίτες, και μάλιστα στην τουρκική νεολαία, όσο και στους Έλληνες, όλους επισκέπτες του μαυσωλείου, δημιουργεί αυθόρμητα αισθήματα μίσους, πικρίας και αγανακτήσεως και από τις δύο πλευρές για διαφόρους λόγους.

Ας αφήσουμε το στρατιωτικό σκέλος της παραστάσεως, που ανατρέχει στα πολεμικά γεγονότα των χρόνων 1920-1922 εμπλοκής Ελλήνων και Τούρκων με τις εκατέρωθεν βαρβαρότητες, λόγω της πολεμικής δύνης. Η εμπλοκή όμως, κατά τον πίνακα, του πιο ιερού συμβόλου του Χριστιανισμού στα γεγονότα εκείνα, τ.ε. του τιμίου σταυρού του Χριστού, είναι βέβηλη σύλληψη και πράξη. Ο Χριστός, ο Θεός των χριστιανών, δίδαξε και έζησε την αγάπη ως ουσία και εντολή του Θεού στις σχέσεις μεταξύ των συνανθρώπων, άσχετα από θρησκεία, γλώσσα και χρώμα, και μάλιστα την αγάπη όχι μόνο έναντι των φίλων και ομοφύλων, αλλά κύρια και έναντι των εχθρών μας «αγαπάτε τους εχθρούς υμών», είπε. Διδασκαλία, που σε καμιά άλλη θρησκεία δεν διδάσκεται.

Εάν, εξοχότατε κ. πρωθυπουργέ, για ανεύθυνα σκίτσα προσβολής του Μωάμεθ κάποιων «χριστιανών» Ευρωπαίων ξεσηκώθηκε η συνείδηση του μουσουλμανικού κόσμου και σας, προσωπικά και ως Πρωθυπουργού της χώρας σας, τί να ειπεί ο χριστιανικός κόσμος και μάλιστα ο χριστιανικός Ορθόδοξος Κόσμος για την παράσταση – ερμηνεία και μήνυμα – μίσους από του Σταυρού του Χριστού στο πιο επίσημο βήμα της πρωτευούσης πόλεως της χώρας σας; Αμφιβάλλουμε, κ. Πρωθυπουργέ, αν ο Κεμάλ Ατατούρκ, ζων ερωτώμενος γι’ αυτό, θα συγκατένευε στην έκθεση μίας τέτοιας παραστάσεως προσβολής και μίσους εναντίον των ιερών και οσίων χριστιανικού ορθοδόξου λαού και μάλιστα γείτονος και συνοίκου, κοινών ηθών, εθίμων και πεπρωμένων.

Επιτρέψτε μου, να σας μεταφέρω, κατά παράκληση συνεκδρομέων μου, την πικρία και την αγανάκτησή των, όπως και όλων μας, αλλά – ταπεινά φρονώ – και όλου του ελληνικού λαού, γιατί η θρησκευτική πολιτιστική συνείδησή του δεν ανέχεται κάτι τέτοιο. Όπως δεν ανέχεται τα ίδια και εναντίον ιερών συμβόλων και τόπων των συμπολιτών μας Μουσουλμάνων ή Εβραίων ή Αρμενίων ή άλλων. Συντηρούμε και εξυπηρετούμε τα ιερά σύμβολα και προσκυνήματά των με θρησκευτική ευλάβεια, καθώς αρμόζει στον θρησκευτικό και πολιτικό πολιτισμό μας.

Θερμή παράκληση, να προβληματιστείτε για τον πίνακα αυτόν θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, για τους εκτεθέντες λόγους.

Ευχόμενοι την καλή υγεία και την καλή επιτυχία στην επίσκεψή σας στην χώρα μας προς όφελος των λαών μας, διατελούμε με πολλή εκτίμηση και τον προσήκοντα σεβασμό.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Ο διευθυντής Ο πρόεδρος Ο γεν. γραμματέας

Δημήτριος Κουτρούλας Αθανάσιος Αγγελόπουλος Θεοχάρης Μωϋσίδης ιστορικός-υπ. Δρ. Θεολογίας καθηγητής πανεπιστημίου Άρχων έκδικος δικηγόρος

Πηγή: «Χρόνος» - 28/04/2010

Παναγιώτης Τελεβάντος, Ο Αρχιεπίσκοπος στην ημερίδα της Μητροπόλεως Πειραιώς! Αυτή και αν είναι έκπληξη!

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ!

ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΠΛΗΞΗ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============================

Δεν θα έβαζα ποτέ στοίχημα ούτε ένα ευρώ ότι επαληθεύονται οι προβλέψεις του γνωστού Οικουμενιστή κ. Παναγιώτη Ανδριόπουλου! Εγραψε με τη γνωστή Ανδριοπουλική αυτοπεποίθηση πριν δυο μόλις μέρες στο ιστολόγιό του “Ιδιωτική οδός”:

ΠΡΟΝΑΟΣ ..."αντιστασιακών"!

_______________

“Όπως το είχαμε προβλέψει, σε προηγούμενο άρθρο μας στο amen.gr, η αυριανή ημερίδα για το Πρωτείο που διοργανώνει η Μητρόπολις Πειραιώς δεν είναι μια “επιστημονική” εκδήλωση, αλλά στην ουσία της μια διαδήλωση κατά την οποία επιδιώκεται να ακουστεί “η φωνή της αντίστασης”.

Υπάρχουν δημεγερτικά μηνύματα και σχόλια στο διαδίκτυο, τα οποία καλούν “στα όπλα” τους αγωνιστές, βάλλοντας ουσιαστικά εναντίον κάθε διαλόγου της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τους Ρωμαιοκαθολικούς.

Και ενώ έτσι έχει η κατάσταση εκπλήσσεται κανείς όταν βλέπει στο Πληροφοριακό Δελτίο “Πρόναος” της ιστοσελίδας της Εκκλησίας της Ελλάδος (newsletter 26.4.2010) την αναγγελία της ημερίδας, η οποία επιδιώκει να πείσει την Ιεραρχία μας να αποσυρθεί από τον διάλογο, που είναι “νεοταξικός”! Η ημερίδα θα έχει οπωσδήποτε όχι μόνο αντιπαπική χροιά, μα και αντιπατριαρχική και γενικότερα σκληροπυρηνική.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα παρατήρηση που αφορά στους κληρικούς ομιλητές της ημερίδας είναι η εξής: Εξαιρώντας τους π. Γεώργιο Μεταλληνό και π. Θεόδωρο Ζήση που είναι ομότιμοι καθηγητές και δεν υπηρετούν, νομίζω, σε ενορίες, ο ιερομόναχος Λουκάς Γρηγοριάτης είναι στην πνευματική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριάρχου! Ο δε π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος στην διοικητική δικαιοδοσία του φίλα προσκείμενου στο Φανάρι Μητροπολίτου Πατρών Χρυσοστόμου. Έτσι, η ημερίδα παρουσιάζει ενδιαφέρον και από πλευράς "εκκλησιαστικής" προέλευσης των εισηγητών.

Η ημερίδα, νομίζω, πως θα κλείσει με ψήφισμα. Και εκεί θα φανούν οι πραγματικές προθέσεις των διοργανωτών.”

Αυτά τα απείρου κάλλους έγραψε ο ορκισμένος οικουμενιστής δημοσιογράφος και καρδιακός φίλος του παπα-Κώστα Μπέη! Ούτε λίγο ούτε πολύ άφησε καθαρές αιχμές και απειλές εναντίον των διαπρεπών ομιλητών της Ημερίδας επειδή δήθεν εξυπηρετούν αντιεκκλησιαστικούς, αντιπατριαρχικούς, σκληροπυρηνικούς, κτλ. κτλ. σκοπούς. Αυτά, λοιπόν, ο κ. Ανδριόπουλός μας.

ΚΑΙ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ;

_______________

“Παρών και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ Ιερώνυμος στην Ημερίδα της Μητρόπολεως Πειραιά!”

“H Ημερίδα με θέμα: «Πρωτείο»-Συνοδικότης και Ενότης της Εκκλησίας όχι μόνο δεν είναι αντίθετη με την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και δεν επιχειρεί να την υποκαταστήσει όπως κακόβουλα διοχετεύεται από τους οικουμενιστικούς κύκλους, αλλά αντίθετα θα τιμήσει με την παρουσία του και ο ίδιος ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ Ιερώνυμος ο οποίος θα απευθύνει και χαιρετισμό”, αναφέρει το ιστολόγιο “Επόμενοι τοις Αγίοις Πατράσιν” του Μεγάλου Μετεώρου.

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ

____________

Τα σχόλια, πατέρες και αδελφοί, δικά σας.

Αλλά δεν θα αντέξω τον πειρασμό να καταθέσω το δικό μου σχόλιο. Οχι για να ψήσω τον κ. Ανδριόπουλο. “Αυτός γαρ καθ’ εαυτού της καταδίκης την ψήφον εκπεφώνηκεν”. Τι τους χρειάζεται τους αντίπαλους όταν οι προβλέψεις του επαληθεύονται τόσο σύντομα και με τόσο πανηγυρικό τρόπο;

Η ΕΚΠΛΗΞΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

______________

Θα σταθώ στην παρουσία και στο χαιρετισμό του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου! Αυτό και αν είναι έκπληξη! Οτι θέλει κάποιος μπορεί να πει για τον Μακαριότατο! Αλλά να τον κατηγορήσει ότι δεν ξέρει να ξαφνιάσει; Θα ήταν καθαρή συκοφαντία! Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και αν ξέρει να ξαφνιάζει! Και μάλιστα αυτή τη φορά τόσο ευχάριστα! Δόξα σοι ο Θεός! Ακόμη ένα χαστούκι στον Οικουμενισμό. Και τι χαστούκι! “Μακαριοτατικό!” Ποιος θα τολμήσει εφεξής να δυσφημήσει την “Ομολογία πίστεως” χωρίς να γίνει καταγέλαστος; Ποιος θα τολμήσει να χαρακτηρίσει εξωεκκλησιαστικούς και αντιπατριαρχικούς τους αγωνιζόμενους για την πίστη μας χριστιανούς;

ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΥΧΗ

_________

Μακαριότατε! Τι να σας πω; Την ευχή σας να έχουμε! Μια - δυο άλλες εκπλήξεις να μας κάνετε σαν τη σημερινή και θα σας βλέπουμε και θα κάνουμε στρωτές μετάνοιες από δέκα μέτρα. Μα εγώ που σας έσυρα τόσο και τόσα... Τόσα και άλλα τόσα! Εσείς συνεχίστε να μας εκπλήσσετε όπως σήμερα στην Ημερίδα και τα άλλα αφήστε τα στα χεράκια μας. Αλλωστε μήπως έχουμε προσωπικά μαζί σας; Κάντε σας ικετεύω αυτά που χρειάζονται! Τι εννοώ; Μα τα αυτονόητα. Γιατί ταλαιπωρείτε το Σεβασμιότατο Μεσσηνίας στους διαλόγους; Νέος ιεράρχης είναι! Τον χρειάζεται η επαρχία του για να την ποιμαίνει Θεοφιλώς! Αντικαταστήστε τον με κάποιο Ιεράρχη που ξέρει τι είναι Ορθοδοξία και κατανοεί τη διαφορά του ιδίου από τον Μάρκο Εφέσου Ευγενικό! Εχετε στο περιβάλλον σας επίσκοπο με το θεολογικό νου του Σεβασμιότατου Ναυπάκτου και ταλαιπωρείτε το Σεβασμιότατο Μεσσηνίας και την Εκκλησίαν σύμπασα χωρίς λόγο; Δεν κάνει! Και όταν ευκαιρήσετε μη διστάσετε να νουθετήσετε τους ΚΑΙΡΟΣκόπους του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου να αφοσιωθούν ολοκληρωτικά στα εκπαιδευτικά τους καθήκοντα. Μην τους ταλαιπωρείτε τους δύστυχους με τόσα καθήκοντα στο Ραδιοσταθμό και στο περιοδικό της Εκκλησίας! Τόση περίσπαση για να πέφτει τόσο χαμηλά η ακροαματικότητα του ραδιοσταθμού είναι αμαρτία από το Θεό. Και άμα λάχει και ο π. Σαράντης ή κάποιος από τα πνευματικά του παιδιά έχει το χρόνο μην ξεζουμίζετε τον π. Θερμό σας παρακαλώ! Μην τον υποχρεώνετε να γράφει τα περισπούδαστα άρθρα του στον “Εφημέριο”! Τέτοιο τάλαντο συγγραφικό και τόσο ορθόδοξες θεολογικές προσεγγίσεις δεν κάνει να χαραμίζονται στον “Εφημέριο”. Και τον Αγιο Αττικής: Τον κανονικό εννοώ! Καιρός δεν είναι να τον αποκαταστήσετε; Θα μου πείτε φόρα πήρα! Αν πήρα λέγει! Εσείς ξαναδώστε μας μερικές τέτοιες εκπλήξεις και τα άλλα αφήστε τα σε μας. Σάμπως το σφουγγάρι είναι αποκλειστική ιδιοκτησία του κ. Σαμαρά;

Ο Πατριάρχης Μόσχας επισκέφθηκε το τζαμί «Ταζά-πιάρ» στο Μπακού

Στις 25 Απριλίου 2010 ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος επισκέφθηκε στο Μπακού την Πνευματική Διοίκηση των Μουσουλμάνων του Καυκάσου.
Ο Πατριάρχης επισκέφθηκε το τζαμί «Ταζά-πιάρ» όπου πραγματοποιήθηκε ανταλλαγή προσφωνήσεων.
Αφού εξέφρασε τη χαρά του από την επίσκεψη στο κύριο τζαμί της πόλεως Μπακού ο Πατριάρχης Κύριλλος μοιράστηκε τις σκέψεις του σχετικά με το ρόλο της προσευχής στη ζωή ενός πιστού.
«Η προσευχή μας συνδέει με τον Θεό. Διαπιστώνουμε διαφορές στην κατανόηση του Θεού, στην θρησκευτική μας ζωή, όμως έχουμε και κάτι κοινό, το οποίο είναι η προσευχή. Ο άνθρωπος την ώρα που προσεύχεται επικαλείται την βοήθεια του Θεού, και σκεπτόμενος για τα Θεία και τη ζωή του, γίνεται καλύτερος.
Και συνέχισε: «Καμιά φορά τίθεται η ερώτηση: πως μπορούν να ζουν μαζί οι άνθρωποι που ανήκουν σε διάφορες θρησκείες; Η απάντηση συμπεριλαμβάνεται στα ωραία λόγια του χριστιανού θεολόγου και ασκητή Αββά Δωροθέου: ο Θεός μοιάζει με τον ήλιο, ο οποίος εκπέμπει ακτίνες. Εάν ο άνθρωπος ακολουθεί αυτές τις ακτίνες, όσο πλησιάζει τον Θεό, τόσο πλησιάζει και τον πλησίον, ο οποίος και αυτός πλησιάζει τον Θεό.
Και εάν όλη η ανθρωπότητα θα πλησιάσει στον Θεό, οι άνθρωποι θα πλησιάσουν ο ένας στον άλλο».
«Αυτός είναι ο λόγος όταν μας λένε ότι η θρησκείες χωρίζουν απαντάμε ότι είναι ψέμα. Η θρησκεία μπορεί να χωρίσει έναν άνθρωπο από τον άλλο όταν αυτός ο άνθρωπος τελεί μακριά από τον Θεό, όταν δεν προσεύχεται, δεν μιλάει και δεν αισθάνεται τον Θεό. Τότε θα είναι μακριά από τον άλλο άνθρωπο, ακόμα και τον ομόθρησκο», πρόσθεσε ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας.
«Η σωστή διάρθρωση της ζωής γίνεται όταν στο κέντρο της ζωής τοποθετείται ο Θεός και όταν οι άνθρωποι πορεύονται προς τη συνάντηση με τον Θεό. Τότε στην κοινωνία θα επικρατήσουν ειρήνη, σεβασμός και αγάπη», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Πατριάρχης Κύριλλος.
Ακόμα τόνισε ότι έφτασε με την ευγενική πρόσκληση του αδελφού του, Sheikh-al-islam Haji Allahshukur Pashazadeh (Σεΐχη ουλ-Ισλαμ), ώστε από κοινού με τους εκπροσώπους των διάφορων θρησκειών να σκεφτούν τι γίνεται σήμερα με τον κόσμο, με την ανθρώπινη κοινωνία και τι πρέπει να γίνει ώστε ο κόσμος να βελτιωθεί και να φύγουν οι συγκρούσεις.
Από:mospat.ru/

Δημήτριος Τσελεγγίδης, Η λειτουργία της ενότητας της Εκκλησίας και οι εσφαλμένες θεολογικές προϋποθέσεις του παπικού πρωτείου

Τσελεγγίδης Εισήγηση στην Ημερίδα για το Πρωτείο

Το πλήρες κείμενο της Εισήγησης του καθηγητή κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη στη σημερινή (28/4/2010) ημερίδα της Μητροπόλεως Πειραιώς για το "πρωτείο", τη συνοδικότητα και την ενότητα στην Εκκλησία.
Πηγή: ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ - Θρησκευτικά

Ακούστε την εισήγηση:

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Βελιγράδι - Διαμαρτυρίες έξω από το πατριαρχικό μέγαρο υπέρ του Επισκόπου Αρτεμίου (video)

Η Σύνοδος της Ιεραρχίας της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας άρχισε τη Δευτέρα 26/04/2010, με σημαντικά θέματα στην ημερήσια διάταξη.
Ένα από αυτά είναι το θέμα της κατάστασης που επικρατεί στην Επαρχία Ράσκας και Πριζρένης, και η απόφαση της Συνόδου της Ιεραρχίας να αντικαταστήσει τον Επίσκοπο Αρτέμιο.
Μετά το αρχιερατικό συλλείτουργο, έξω από το πατριαρχικό μέγαρο πιστοί συγκεντρώθηκαν για να υποβάλλουν στην Ιεραρχία αναφoρά με χιλιάδες υπογραφές και να διαμαρτυρηθούν υπέρ του Επισκόπου Αρτεμίου.

Ερώτηση βουλευτή για την επαναχορήγηση Ελληνικής ιθαγένειας σε Σλαβομακεδόνες αρνησιπάτριδες

ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΕΓΓΡΑΦΩΝ

Προς τους Υπουργούς:

1) Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης

2) Εξωτερικών

Θέμα: Επαναχορήγηση Ελληνικής ιθαγένειας

Σύμφωνα με πρωτοσέλιδο δημοσίευμα κυριακάτικης εφημερίδας η Υφυπουργός Εσωτερικών κ. Θεοδώρα Τζάκρη έχει στείλει επιστολή στον Επίτροπο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Τόμας Χάμαμπεργκ με την οποία τον ενημερώνει ότι η Ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη συντάξει νομοσχέδιο για την επαναχορήγηση Ελληνικής ιθαγένειας σε όλους όσους τη στερήθηκαν μετά τον εμφύλιο ως αρνησιπάτριδες, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο δημοσίευμα, και από τότε κατοικούν στη FYROM.

Είναι απορίας άξιον για ένα τόσο σοβαρό θέμα να εξελίσσεται σε επίπεδο απλής αλληλογραφίας. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο άλλωστε ανοίγει την κερκόπορτα σε χιλιάδες προπαγανδιστές πρώτης γραμμής του γειτονικού κρατιδίου να εισέλθουν στη χώρα με απρόβλεπτες συνέπειες για την κοινωνική συνοχή. Θα αποτελέσει ταυτόχρονα σημαντική ευκαιρία για επέκταση της σκοπιανής προπαγάνδας η οποία θα δημιουργήσει αντεθνικό πυρήνα εντός των συνόρων μας και θα ενισχύσει τον αλυτρωτισμό των γειτόνων μας.

Παρατίθεται επίσης στο δημοσίευμα συγκεκριμένο απόσπασμα της επιστολής Τζάκρη στο οποίο αναφέρεται, ότι. το άρθρο 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας παύει να ισχύει και το γεγονός αυτό δίνει τη δυνατότητα σε όσους το επιθυμούν να αποκτήσουν εκ νέου την Ελληνική ιθαγένεια καθώς και ότι η Ελληνική κυβέρνηση εξετάζει έναν αριθμό αιτήσεων ατόμων που στη βάση του παλαιού άρθρου 19 είχαν χάσει την Ελληνική ιθαγένεια.

Σύμφωνα με το άρθρο 133 του Κανονισμού της Βουλής Των Ελλήνων αιτούμαι την κατάθεση του επίμαχου εγγράφου που απέστειλε η Υφυπουργός Εσωτερικών στον Ευρωπαίο Επίτροπο, και εάν υπάρχει, της συνημμένης αλληλογραφίας, ώστε να έχω άμεση γνώση και ολοκληρωμένη ενημέρωση.

Κατόπιν τούτων ερωτώνται οι αρμόδιοι Υπουργοί:

1) Επεξεργάζεται η κυβέρνηση την κατάθεση σχετικού νομοσχεδίου για επανάκτηση της Ελληνικής ιθαγένειας;

2) Γνωρίζει ο Υπουργός Εξωτερικών την ύπαρξη και το περιεχόμενο της επιστολής;

3) Έδωσε ο Υπουργός Εσωτερικών κ. Ραγκούσης τη συγκατάθεση του για την επιστολή ή είχε άγνοια του θέματος;

4) Έχει αποτιμήσει η κυβέρνηση τις συνέπειες από την εφαρμογή τέτοιων νομοθετικών ρυθμίσεων;

5) Η επανάκτηση της Ελληνικής ιθαγένειας, όπως περιγράφεται στην επιστολή, προϋποθέτει για τον αιτούντα να είναι Έλληνας το γένος;

Αθήνα 26/4/2010

Ο ερωτών Βουλευτής

Ευστάθιος Κωνσταντινίδης

Βουλευτής Ν.Δ. Ν. Φλώρινας

από:Ακρίτας

Δημήτριος Νατσιός, H κρίση: από τον Μέγα Αλέξανδρο στην... Κοκκινοσκουφίτσα

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, δάσκαλος

Αύγουστος του 2004, παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου∙ έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων. Τα νιάτα του κόσμου, συναθροίζονται στο «κλεινόν άστυ». Το ολυμπιακό ιδεώδες, το αρχαίο, αθάνατο πνεύμα επιστρέφουν, μετά από εκατό και πλέον έτη, στην κοιτίδα τους.

Τίποτε δεν σκιάζει την γιορτή του αθλητισμού. Τα ΜΜΕ εκπέμπουν προς πάσα κατεύθυνση την αισιοδοξία, την χαρά, για το σπουδαίο επίτευγμα. Όλοι καμαρώνουν.

Η σεμνή και ταπεινή κυβέρνηση «του Κωστάκη του οκνού», γιατί σʼ αυτήν έλαχε η τιμή της αποπεράτωσης των έργων και η δόξα της τελετής έναρξης. Η πρώην εκσυγχρονιστική του «αρχιερέα της διαπλοκής», γιατί ανέλαβε το υπερφίαλο εγχείρημα.

Ο λαός, το ζαλισμένο κοπάδι, εθελοντικά πανηγυρίζει, ηδονίζεται σαν τις μύγες του γνωστού αισώπειου μύθου. «Εν τινι ταμιείω μέλιτος εκχυθέντος μυίαι προσπτάσαι κατήσθιον, διά δε την γλυκύτηταν του καρπού ουκ αφίσταντο. Εμπαγέντων δε αυτών των ποδών ως ουκ ηδύναντο αναπτήναι, αποπνιγόμεναι έφασαν: άθλιαι ημείς αι δια βραχείαν ηδονήν απολλύμεθα».

Δηλαδή: «Μέσα σʼ ένα κελάρι χύθηκε μέλι και κάτι μύγες έπεσαν με τα μούτρα πάνω του και το έτρωγαν και από την πολλή γλύκα δεν ξεκολλούσαν από τον καρπό. Τα πόδια τους όμως κόλλησαν (στο μέλι) και, καθώς δεν μπορούσαν να πετάξουν, πνίγονταν. Και τότε είπαν: δυστυχισμένες εμείς που χανόμαστε για μια σύντομη ηδονή». Ο ηδονισμός και η «μελοφαγία», βεβαίως, εκ της κρατικής χύτρας, βάσταξαν περίπου τριάντα χρόνια. Άλλοι με μικρό και άλλοι με τεράστιο κοχλιάριο (κουτάλα) απομυζούσαν το παχυνθέν με δανεικά, πανάκριβα άχυρα ημιθανές κρατικό πτώμα. Και τώρα; Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη «θλίψις απαρηγόρητος έπεσε τοις Ρωμαίοις». Από καμάρι και καύχημα της Οικουμένης, περίγελως και ρεζίλι των σκυλιών.

Τι φταίει και καταντήσαμε σαν τις παχιές μύγες του μύθου και όλοι μας ποδοπατούν; Η εύκολη απάντηση, η αβαθής και ρηχή, είναι οι πολιτικοί και όλα τα σκύβαλα και τα παράσιτα που τους δορυφορούν.

Το θέμα είναι ότι οι πολιτικοί της πατρίδας μας πάντοτε, οι πλειονότητά τους, τέτοιοι ήταν. Διαβάζοντας τους επιφανείς τους Ελληνισμού – Μακρυγιάννη, Παπαδιαμάντη, Θεοτοκά, Σεφέρη, Ελύτη, Κόντογλου – ανιχνεύεις την ίδια αποστροφή για τους πολιτικούς. Από την δολοφονία του Καποδίστρια και εντεύθεν ο λαός τους αναθεματίζει. Ο ίδιος όμως λαός, πάντοτε ευκολόπιστος και πάντοτε προδομένος, έστηνε τρόπαια ηρωισμού και ομονοίας, στους Βαλκανικούς, στο Σαράντα, στην Εθνική Αντίσταση, στην απαλλαγή από την καταστροφική Χούντα των Απριλιανών. Κι αυτό γιατί παρέμεινε αλώβητο το βαθύτερο ήθος του, το φιλότιμο δεν είχε πληγεί από τα φθοροποιά παραδείγματα των πολιτικών.

Τώρα όμως πώς φτάσαμε στην εξαχρείωση του δημόσιου και ιδιωτικού ήθους; Γιατί «το της πόλεως ήθος ωμοιώθη τοις άρχουσι» σύμφωνα με τον αείχλωρο λόγο του Ισοκράτη; Πώς, έξι χρόνια μετά το εμποροχυδαίο «ολυμπιακό» γλεντοκόπι και την συνοδό ευφορία και εθελαπάτη του λαού, καταλήξαμε στην τρομακτική «βοή των πλησιαζόντων γεγονότων»;

Η απάντηση είναι ότι βιώνουμε την αρχή της οικονομικής κρίσης, αυτό λέγεται, αυτό πιστεύουμε. Μήπως όμως βρισκόμαστε στην αρχή του τέλους μιας άλλης κρίσης;

Μήπως η οικονομική κατάρρευση είναι η οδυνηρότατη και τρομακτική συνέπεια της τριαντάχρονης πνευματικής, ηθικής, κοινωνικής κρίσης – πανωλεθρίας, που προηγήθηκε;

Ονειροφανταζόμαστε την ταχεία έξοδο από την οικονομική κρίση. Ναι, να βγούμε, ο λαός μας θα τηγανιστεί, θα γονατίσει, ποιος δεν το θέλει, αλλά να επιστρέψουμε σε τι; Στην σπατάλη, την ασυδοσία, τον ηθικό εκπεσμό, την δανειοσυντήρηση, (διακοποδάνεια, εορτοδάνεια), την αναξιοκρατία, τον τηλεοπτικό κανιβαλισμό, την διάλυση παιδιών και Παιδείας, τον παρασιτικό καταναλωτισμό και μύριες άλλες μάστιγες και καρκινώματα που σάπισαν και σαπίζουν κυριολεκτικά την ψυχή του λαού; Αυτό είναι το υγιές που αναπολούμε ότι χάσαμε και θέλουμε να επιστρέψουμε; Μήπως για μια τέτοια επιστροφή ισχύει το ευαγγελικό «...κύων επιστρέψας επί το ίδιον εξέραμα και υς (=γουρούνι) λουσαμένη εις κύλισμα βορβόρου»; (Α΄Πέτρ, Β΄, 22).

Ζούσαμε δεκαετίες μια βαθιά, πρωτόγνωρη, ύπουλη (κρυφοδαγκανιάρα θα έλεγε ο Κόντογλου) κρίση, που η ξαφνική ευζωία δεν μας άφησε να την αντιληφθούμε. («Παχεία γαστήρ ου λεπτόν τίκτει νόον», το γεμάτο, παραχορτασμένο στομάχι εξουδετερώνει την λεπτή, την καθάρια σκέψη, κατά τον Μ. Βασίλειο).

Οι διεφθαρμένες «ελίτ – αλήτ» μετάγγισαν, μέσω των ακόλαστων τηλεοπτικών καναλιών, την ευτέλεια και την προστυχιά, σε μια ελληνική κοινωνία που μόλις είχε προλάβει να επουλώσει τα δεινά της καταστροφικής δεκαετίας του ʼ40 και της «γύψινης» επταετίας. Στις αρχές της δεκαετίας του ʼ80 «χύθηκε το μέλι στο κελάρι» και ριχτήκαμε με τα μούτρα. Πάχυναν τα σώματα πάχυναν και οι ψυχές.

(«...επαχύνθη γαρ η καρδία του λαού τούτου»). Αρχίζει η κρίση. Εύκολος και άκοπος πλουτισμός, καλοπέραση αναιτιολόγητη, εκφυλισμός, ηδονοθηρία, πολιτικοί σαλταδόροι. Σύνθημα «να περνάμε καλά» το οποίο αντικατέστησε και τους τυπικούς χαιρετισμούς. Τα πάντα καταρρακώνονται, όλα επιτρέπονται άνευ ορίων και χαλινού. Η Κίρκη έκανε το «θαύμα» της. Ο αξιοπρεπής, ο έντιμος, ο ολιγαρκής, ο φιλόπατρις, οι αφανείς σημαίες, οι οποίες κρατούσαν και τιμούσαν γενεές Ελλήνων, υπεστάλησαν, κάποιοι τις έκαιγαν κιόλας.

Μία παρένθεση, συναφής με το θέμα: Όποιος παρακολουθήσει την πορεία των βιβλίων γλώσσας του δημοτικού σχολείου από το 1975 και εντεύθεν, διαπιστώνει τι ακριβώς συνέβη, την αντιστροφή, τον ευτελισμό των αξιών. Τα βιβλία εξεικονίζουν εναργέστατα τα στάδια της κοινωνικής μετάλλαξης. Παράδειγμα. Γλώσσα ΣΤ΄ δημοτικού. Πώς αντιμετωπίζουν τρεις γενιές «αναγνωστικών», την ιστορία του Μ. Αλεξάνδρου. Τα προ του ʼ80 περιέχουν το εξαιρετικό ποίημα του Δροσίνη «Ζη ο βασιλιάς Αλέξανδρος;» και ένα δροσερό επεισόδιο μεταξύ Αλεξάνδρου και Φωκίωνα, από τους παράλληλους βίους του Πλουτάρχου. Του ʼ80 και εντεύθεν ένα κείμενο για τις ανασκαφές της Βεργίνας. Στα νεότερα, τα νεοταξικά ο Μέγας Αλέξανδρος επανέρχεται. Αλλά πώς; Στο τετράδιο εργασιών της Στ΄ δημοτικού, β’ τεύχος (σελ. 39), ζητείται από τους μαθητές να γράψουν μια φανταστική περιπέτεια στην οποία πρωταγωνιστούν ο Μ. Αλέξανδρος, ο Καραγκιόζης και η ... Κοκκινοσκουφίτσα. Έτσι ακριβώς: Μέγας Αλέξανδρος και Κοκκινοσκουφίτσα.

Τι να σχολιάσει κανείς; Έγιναν οι αξίες σκουπίδια και τα σκουπίδια αξίες. Τριάντα χρόνια παραλυσίας, μπουκωμένοι από ψευτοαγαθά, κολλημένοι στο «μέλι» της με κάθε τρόπος απόλαυσης, χωρίς πίστη, χωρίς παράδοση, σμπαραλιάζοντας οικογένειες, και τώρα, «άθλιοι εμείς.... απολλύμεθα», στα νύχια «Προστατών». (Μόνο η Ελλάς και οι... λεγάμενες έχουν προστάτες, έλεγε ο Ροϊδης). Ίσως τώρα που καταστρεφόμαστε οικονομικά βγούμε από την κρίση.

«Ει μη ταχέως απολώμεθα, ουκ αν εσώθημεν», αν δεν καταστραφούμε δεν θα σωθούμε, έλεγε ο ιστορικός Πολύβιος κατά την περίοδο της Ρωμαιοκρατίας ή κατά τον Γέροντα Παϊσιο νομίζω, «αν δεν ξεραθεί η λίμνη δεν ψοφούν τα βατράχια», όπου βατράχια τα πάθη και λίμνη, το τέλμα που τα εκτρέφει και τα εκθηριώνει.

από Ρεσάλτο

Στέργιος Ν. Σάκκος, «Ώρα ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι…» Άς ξυπνήσουμε!

Ἄς ξυπνήσουμε!

«Καί τοῦτο, εἰδότες τόν καιρόν, ὅτι ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι· νῦν γάρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἤ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. Ἡ νύξ προέκοψεν, ἡ δέ ἡμέρα ἤγγικεν. Ἀποθώμεθα οὖν τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μή κώμοις καί μέθαις, μή κοίταις καί ἀσελγείαις, μή ἔριδι καί ζήλῳ, ἀλλ' ἐνδύσασθε τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καί τῆς σαρκός πρόνοιαν μή ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας» (Ρω 13,11-14).

Ὁ ὕπνος τῆς ἁμαρτίας

Την τελευταία Κυριακή πρίν μποῦμε στήν περίοδο τῆς ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, περίοδο νηστείας καί ἐντατικοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος, ἡ Ἐκκλησία μᾶς προετοιμάζει σαλπίζοντας μέ τό στόμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἕνα ἐγερτήριο σάλπισμα: «Δεῖτε τόν καιρό», λέει• «εἶναι ὥρα πιά νά σηκωθεῖτε ἀπό τόν ὕπνο!».

Καθώς φέρνουμε στό νοῦ μας τήν ἠθική ἔκλυση τῆς εἰδωλολατρικῆς κοινωνίας, μέσα στήν ὁποία ζοῦσαν τότε οἱ χριστιανοί καί ἀπό τήν ὁποία εὔκολα ἦταν δυνατόν νά παρασύρονται, δέν εἶναι δύσκολο νά καταλάβουμε ποιόν ὕπνο ἐννοεῖ ὁ ἀπόστολος. Εἶναι ὁ πνευματικός ὕπνος, στόν ὁποῖο βυθίζεται ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν τήν τυλίξει τό σκοτάδι τῶν παθῶν, ὅταν τήν ἀγκαλιάσει ἡ νύχτα τοῦ κόσμου. Εἶναι ἡ κατάσταση τῆς λησμονιᾶς τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἀπομακρύνσεώς μας ἀπό αὐτόν, γεγονός πού ὀφείλεται στήν ἀδιαφορία καί τήν ἀμέλεια. Ἀπό ἕναν τέτοιο ὕπνο καλεῖ κι ἐμᾶς σήμερα ἡ Ἐκκλησία νά σηκωθοῦμε.

Συνήθιζαν τότε οἱ εἰδωλολάτρες νά διασκεδάζουν ἀχαλίνωτα στίς γιορτές τους καί νά ὀργιάζουν κυρίως κατά τή νύχτα χωρίς ντροπή. Συνηθίζουν καί σήμερα οἱ ἄνθρωποι νά ἀναβιώνουν ἐκεῖνα τά αἰσχρά ἤθη καί νά ἁμαρτάνουν χωρίς περίσκεψη. Στό Ρίο Ἰανέιρο, ὅπου γίνεται τό μεγαλύτερο καρναβάλι τοῦ κόσμου, τέτοιες μέρες διαπράττονται μέσα σέ μιά νύχτα τόσοι βιασμοί καί τόσα ἔκτροπα, ὅσα δέν διαπράτττονται ὅλο τό χρόνο. Ἀλλά καί στήν πατρίδα μας, μέ τό πρόσχημα τῶν λαογραφικῶν ἐκδηλώσεων, πόσα δέν γίνονται! Δυστυχῶς οἱ χριστιανοί ὑπνώττουμε καί ὑπνώττουμε θανάσιμα. Γι᾽ αὐτό ἐπίκαιρα ἀκούγεται καί γιά μᾶς τό σάλπισμα τοῦ ἀποστόλου. Ξυπνῆστε! Τινάξτε ἀπό πάνω σας κάθε ἴχνος πνευματικῆς ναρκώσεως, ἀνανεῶστε τή μετάνοιά σας, συναισθανθεῖτε τήν εὐθύνη σας, συσφίξτε τίς σχέσεις σας μέ τόν Θεό!

Κάποτε πιστέψαμε καί μετανοήσαμε, κάποτε βαπτιστήκαμε στό ὄνομα τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἀλλά κρατοῦμε ἄραγε τήν πρώτη μας πίστη, τιμοῦμε ἄραγε τό ἅγιο ὄνομά μας; Ἀπό τή μιά ἡ ἁμαρτία μέ τά πάθη τῆς σάρκας, ἀπό τήν ἄλλη ἡ συνήθεια, πού γίνεται ὁ τάφος τοῦ θαυμασμοῦ γιά τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, μᾶς ἔκλεισαν τά μάτια σέ ὕπνο βαρύ. Ὁ Κύριος ἔγινε κάτι ξένο γιά μᾶς, δέν μᾶς ἀγγίζει ἡ παρουσία του, δέν ζοῦμε μέ τήν ἀναμονή του.

Ὁ Κύριος ἔρχεται

Κι ὅμως «τώρα ὁ ἔρχομός του εἶναι πιό κοντά μας ἀπό ὅ,τι ὅταν πιστέψαμε», λέει ὁ ἀπόστολος. Κάθε στιγμή πού περνάει συντομεύει ὅλο καί περισσότερο τό χρόνο μέχρι τή Δευτέρα Παρουσία του. Κι ἄν στή ζωή μας δέν ἔλθει ἡ συντέλεια, τό τέλος ὅμως θά ἔλθει μέ τό θάνατο. Ἔτσι ὁ Παῦλος, πού περίμενε τόν Κύριο στίς μέρες του καί δέν ἦλθε, δέν μποροῦμε νά ποῦμε πώς ἔκανε λάθος. Αὐτός, σύμφωνα μέ τήν ὑπόσχεση τοῦ Ἰησοῦ ὅτι θά ξαναέλθει ὁπωσδήποτε, ἀλλά ἄγνωστο πότε, ἔπρεπε νά τόν περιμένει τήν κάθε στιγμή. Ἡ ἔννοια τοῦ βεβαίου καί τοῦ ἀγνώστου συνεπάγεται τήν ἔννοια τοῦ ἐπικειμένου. Ἐν τούτοις ὁ Κύριος ἦλθε, πράγματι, στίς μέρες τοῦ Παύλου μέ τό θάνατο· διότι ὁ θάνατος ἔχει ἐκμηδενίσει πλέον γιά τόν ἀπόστολο τό διάστημα μέχρι τή Δευτέρα Παρουσία, ἀφοῦ καμιά οὐσιαστική ἀλλαγή δέν μεσολαβεῖ, ἀφοῦ καμιά ἔννοια ἀνθρωπίνου χρόνου δέν ὑπάρχει.

Εἶναι, λοιπόν, κοντά ἡ σωτηρία. Ὁ Κύριος ἔρχεται σέ μᾶς μέ τήν Παρουσία του κι ἐμεῖς πᾶμε σ᾽ αὐτόν μέ τό θάνατο. Σωτηρία δέ λέγεται ἡ συνάντησή μας μαζί του, πού θά σημάνει τή λύτρωσή μας ἀπό τά ποικίλα δεινά αὐτῆς τῆς ζωῆς.

Ἡ νύχτα τοῦ κόσμου καί ἡ ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας

Μέ νύχτα παρομοιάζεται ὁ χρόνος τῶν ἐπιγείων ἡμερῶν μας. Νύχτα, γιά τό σκοτάδι τῆς ἀγνοίας πού κρύβει τήν ἀλήθεια· νύχτα, γιά τό κρύο καί τήν παγωνιά τῆς δυστυχίας πού μᾶς δέρνει. Νύχτα, διότι ἡ δικαιοσύνη βαδίζει στά τυφλά· νύχτα, διότι ἡ ἁμαρτία ρίχνει παντοῦ τή σκιά της.

Ἀλλά «ἡ νύχτα πῆρε δρόμο καί ἡ μέρα ζύγωσε», λέει ὁ ἀπόστολος. Αὐτή ἡ ζωή τελειώνει καί στόν ὁρίζοντα γλυκοχαράζει ἡ αἰωνιότητα. Ἔρχεται ἡ ἡμέρα, ὅπου ὅλα θά ἀποκαλυφθοῦν, τά βιβλία θά ἀνοιχτοῦν καί καθένας θά κριθεῖ κατά τά ἔργα του· ἡ ἡμέρα, κατά τήν ὁποία θά ἀντικρύσουμε πρόσωπο μέ πρόσωπο τόν Κύριο καί θά ἀπολαύσουμε τήν ἀτέλειωτη καί ὁλοκληρωμένη ζωή του. Ὁ θεόπνευστος συγγραφέας βρῆκε, πράγματι, μιά πολύ δυνατή εἰκόνα, γιά νά ζωγραφίσει μπρός στά μάτια μας ἐκείνη τήν ἡμέρα.

Ὁ ἐρχομός τοῦ Χριστοῦ παραβάλλεται μέ τήν ἀνατολή τοῦ ἡλίου, πού ἔρχεται νά διαλύσει τίς σκιές καί νά γεμίσει φῶς τήν πλάση.

Καί νά, πού ἡ ἀνατολή αὐτή ἤδη αὐγάζει! Ἀπό τήν ὥρα πού ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος καί ἐπισκέφθηκε τή γῆ μας, ἀπό τήν ὥρα πού τό Πνεῦμα τό ἅγιο ἵδρυσε στήν ἀνθρωπότητα τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ αἰωνιότητα συμπλέκεται μέ τή ζωή τῶν πιστῶν. Γιά τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καί ἡ χάρη τῶν μυστηρίων, ἡ διδασκαλία καί ἡ θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, γίνονται οἱ οὐράνιοι φωταγωγοί πού ἀφήνουν νά περνοῦν σ᾽ αὐτόν ἐδῶ τόν κόσμο οἱ ἀκτῖνες τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Μετάνοια καί πίστη

Ὅταν ἕνα τέτοιο φῶς φωτίζει καί ζεσταίνει τούς χριστιανούς, ὅταν μιά τέτοια προοπτική ἁπλώνεται μπροστά τους, πῶς μποροῦν αὐτοί νά κοιμοῦνται; Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ξυπνᾶ καί μᾶς λέει νά ἑτοιμασθοῦμε. Εἶναι καιρός γιά δουλειά· πρέπει νά κατεργασθοῦμε τόν ἁγιασμό μας. Εἶναι καιρός γιά μάχη· πρέπει νά πολεμήσουμε τούς πειρασμούς. Ὅπως ἐκεῖνος πού μέ τό πρῶτο φῶς τῆς μέρας πετάγεται ἀπό τό κρεββάτι του, βγάζει τά ροῦχα τῆς νύχτας καί ντύνεται τά ροῦχα τῆς δουλειᾶς, ἔτσι καί ὁ χριστιανός πρέπει νά πετά ἀπό πάνω του κάθε ἀπρέπεια καί νά ντύνεται μέ ἁγνότητα, ὥστε ὁ Κύριος νά τόν βρεῖ εὐπρεπῆ, ὅταν ἔλθει.

Μέ τόν παραστατικό αὐτό τρόπο δέν κηρύττει τίποτε ἄλλο παρά τή μετάνοια, μέ τήν ὁποία ἀπαλλασσόμαστε ἀπό τόν παλιό ἑαυτό μας καί τίς ἀδυναμίες του καί τήν πίστη, μέ τήν ὁποία κτίζουμε μέσα μας τόν καινούργιο ἄνθρωπο κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. «Ξεφορτωθεῖτε, λοιπόν, τά ἔργα τοῦ σκότους», παραγγέλλει, «καί ντυθεῖτε τά ὅπλα τοῦ φωτός».

Τά ἔργα τοῦ σκότους

Εἶχε ὑπ' ὄψιν του ὁ Παῦλος τούς εἰδωλολάτρες τῆς ἐποχῆς του, πού φρονοῦσαν ὅτι τό σκοτάδι τῆς νύχτας ἐπέτρεπε κάθε ἀσχημία καί ἀσυδοσία πού ἀπαγόρευε τό φῶς τῆς ἡμέρας. Ἔτσι, μόλις σκοτείνιαζε, ξεχύνονταν στούς δρόμους καί σχημάτιζαν «κώμους», πομπές δηλαδή, πού συμποσίαζαν, χόρευαν καί τραγουδούσαν ἄσεμνα· ἐπιδίδονταν σέ μεθύσια καί καταντοῦσαν σέ πορνεῖες, βιασμούς, ἄλλες φοβερές ἀνηθικότητες. Κι ὅλα αὐτά μέ τήν ἐλευθερία πού τούς ἔδινε τό σκοτάδι.

Γιά τούς χριστιανούς ὅμως δέν εἶναι ἔτσι. Τό εὐαγγέλιο ἐξισώνει ἀπό ἠθικῆς ἀπόψεως ὅλες τίς ὧρες τοῦ ἡμερονυχτίου, καί ἡ νύχτα ἀπαιτεῖ τήν ἴδια σωφροσύνη, ὅπως ἡ ἡμέρα. Γι᾽ αὐτό ὁ ἀπόστολος ζητᾶ νά εἴμαστε κόσμιοι, εἴτε εἶναι ἡμέρα εἴτε εἶναι νύχτα, ὅπως φροντίζουμε νά εἴμαστε πάντοτε μπροστά στά μάτια τῶν ἀνθρώπων. Ὀνομάζει δέ τίς ἀσχημίες τῶν εἰδωλολατρῶν «ἔργα τοῦ σκότους». «Ὅπως περπατᾶμε μέσα στό φῶς τῆς ἡμέρας μέ εὐπρέπεια, ἔτσι νά ζοῦμε, ὄχι μέ πομπές καί μεθύσια, ὄχι μέ ἁμαρτωλές συνουσίες καί ἀκατονόμαστες ἀσέλγειες, ὄχι μέ καυγάδες καί ζήλειες». Προσθέτει στό τέλος τῆς αἰσχρῆς ἁλυσίδας καί τίς αἰτίες καί τά κέντρα τῶν ἄλλων παθῶν, ὅπως εἶναι ἡ φιλονικία καί ἡ ζήλεια.

Τά ὅπλα τοῦ φωτός

Ἀλλά δέν σταματά ἐδῶ, δέν γυμνώνει ἁπλῶς τόν ἄνθρωπο· τόν ντύνει καί τόν στολίζει μέ τά «ὅπλα τοῦ φωτός». «Μή φοβηθεῖς», λέει ὁ Χρυσόστομος, «ὅταν ἀκούσεις τή λέξη ὅπλα. Γιά τήν ὁρατή πανοπλία εἶναι βέβαια βαρύ καί δέν τό εὐχόμαστε νά ὁπλιζόμαστε, ἐδῶ ὅμως εἶναι ποθεινό καί ἀξίζει νά τό εὐχηθοῦμε· διότι τά ὅπλα εἶναι τοῦ φωτός· γι᾽ αὐτό καί σέ ἐμφανίζουν λαμπρότερο ἀπ᾽ τήν ἀκτῖνα, σκορπᾶς πλούσια λάμψη. Ἀκόμη σέ καθιστοῦν ἀσφαλῆ -καθότι ὅπλα- καί σέ κάνουν νά λάμπεις –καθότι ὅπλα τοῦ φωτός. Τί λοιπόν; Δέν εἶναι ἀνάγκη νά πολεμήσουμε; Ἀνάγκη νά πολεμήσουμε εἶναι, ὄχι ὅμως καί νά ταλαιπωρηθοῦμε καί νά κοπιάσουμε· ἀφοῦ οὔτε γιά πόλεμο πρόκειται, ἀλλά γιά σεμνή καί χαρούμενη συγκέντρωση. Τέτοια εἶναι ἡ φύση τῶν ὅπλων, τέτοια εἶναι ἡ δύναμη τοῦ στρατηγοῦ. Ὅπως βγαίνει ὁ νυμφίος στολισμένος ἀπό τό νυφικό δωμάτιο, ἔτσι κι ἐκεῖνος πού εἶναι ἁρματωμένος μ᾽ αὐτά τά ὅπλα· καθ᾽ ὅσον εἶναι συγχρόνως καί στρατιώτης καί νυμφίος».

Ντυθεῖτε τόν Χριστό

Θά περίμενε κανείς νά ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάποια σειρά ἀπό ἀρετές -σέ ἀντίθεση μέ τίς προηγούμενες κακίες- πού θά ἀποτελοῦσαν τό φόρεμα τοῦ χριστιανοῦ. Ἀντί γι᾽ αὐτό ὅμως ὁ ἀπόστολος μᾶς δίνει γιά ἔνδυμα, σ᾽ ἐκείνη τήν ἐπίσημη μέρα τῆς συναντήσεώς μας μέ τόν Κύριο, τόν ἴδιο τόν Χριστό. «Ἀλλ᾽ ἐνδύσασθε τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν», λέει. Διότι πράγματι, αὐτός πού ἔχει τόν Κύριο, ἔχει ὅλες τίς ἀρετές. Ὁ Χριστός, λοιπόν, εἶναι ὁ Νυμφίος μας, ὁ Χριστός εἶναι καί τό νυφικό μας!

«Καί νά, τί σημαίνει ντυθεῖτε», ἑρμηνεύει καί πάλι ὁ Χρυσόστομος. «Νά μή μᾶς λείψει ποτέ, νά φαίνεται στό κάθε τι πάνω μας μέ τήν ἁγιωσύνη μας, μέ τήν καλωσύνη. Τό ἴδιο λέμε καί γιά τούς φίλους· ὁ τάδε ντύθηκε τόν τάδε, ἐννοώντας τήν πολλή ἀγάπη καί τήν ἀδιάλειπτη συναναστροφή, ἀφοῦ αὐτός πού ντύθηκε ἐμφανίζει ἐκεῖνο τό ὁποῖο ἔχει ντυθεῖ. Ἄς φαίνεται, λοιπόν, στό κάθε τι πάνω μας ὁ Χριστός». Καί ὁ Μέγας Βασίλειος λέει ὅτι μ᾽ αὐτόν τόν τρόπο ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ «περισκεπάζει», ντύνει καί προστατεύει, τόν νοῦ μας. Ἔτσι ὁ Χριστός εἶναι ἕνα ἔνδυμα πού σκεπάζει τή γυμνότητά μας, στολίζει τήν ψυχή μας καί μᾶς ὁπλίζει ἔναντι τῶν ἐχθρῶν.

Ντύνομαι ἕνα πρόσωπο σημαίνει ὅτι τό πρόσωπο αὐτό γίνεται ὁ ἄξονας, γύρω ἀπό τόν ὁποῖο στρέφεται ὁ κόσμος τῆς σκέψεως, τῆς βουλήσεως καί τοῦ συναισθήματός μου. Νά ντυθῶ τόν Χριστό, λοιπόν, σημαίνει νά ἀποκτήσω τά δικά του σπλάγχνα, τή δική του καρδιά, τή δική του νοοτροπία,τή δική του θέληση, τή δική του ζωή. Ἡ χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί ἡ μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατέρα εἶναι σέ θέση νά κάνουν πραγματικότητα αὐτή τή μοναδική δωρεά τοῦ οὐρανοῦ στή χωματένια μας ὕπαρξη. Χρειάζεται ὅμως κι ἐμεῖς νά διαφυλάξουμε αὐτή τή δωρεά καί νά μήν ἐρεθίζουμε τή σάρκα μας, προκαλώντας της ἄνομες ἐπιθυμίες, πού λυποῦν τό Πνεῦμα τό ἅγιο καί διώχνουν τόν Θεό ἀπό τή ζωή μας. «Ντυθεῖτε τόν Χριστό», λέει ὁ Παῦλος, «καί μήν κανακεύετε τή σάρκα σας, ὥστε νά ἐπιθυμεῖ τήν ἁμαρτία».

Κάλεσμα στή ζωή

Τρεῖς αἰῶνες ἀφ᾽ ὅτου εἶχε γραφεῖ αὐτή ἡ ἐπιστολή, τό κομμάτι πού εἴδαμε ἔπεσε στά χέρια ἑνός μεγάλου ἁμαρτωλοῦ, τοῦ Αὐγουστίνου. Τό ἐγερτήριο σάλπισμα τοῦ ἀποστόλου ἤχησε συγκλονιστικά μέσα στήν καρδιά του καί στάθηκε ἱκανό νά τόν ξυπνήσει ἀπό τόν πνευματικό λήθαργο, στόν ὁποῖο εἶχε πέσει. Πέταξε μακριά του τά σκοτεινά ἔργα, καθάρισε τόν ἑαυτό του καί ντύθηκε τόσο λαμπρά, ὥστε ἀναδείχθηκε ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας.

Δέν εἶναι καιρός νά κάνουμε κι ἐμεῖς τό ἴδιο; Ἀρκετά κοιμηθήκαμε μακριά ἀπ᾽ τόν Χριστό, ἀρκετά καταχρασθήκαμε τό χρόνο τῆς ζωῆς μας. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ καί μᾶς περιμένει νά δώσει ζωή καί νόημα στή ζωή μας, νά πλύνει τίς ψυχές μας μέ τό αἷμα τοῦ Ἀρνίου, πού σέ λίγο θά ἀρχίσει νά ἀνεβαίνει τό Γολγοθᾶ του, νά μᾶς στολίσει καί νά μᾶς ντύσει μέ τόν ἴδιο τόν Χριστό, νά μᾶς ἀσφαλίσει μέ τά φωτεινά της ὅπλα. Κάθε Κυριακή στρώνει πλούσιο τό τραπέζι της καί μᾶς προσφέρει νά χορτάσουμε χαρά, ἀλήθεια καί Θεό.

Ποιός λογικός ἄνθρωπος θά ἀντάλλαζε ποτέ αὐτήν τήν εὐωχία μέ τά ἀποκριάτικα γλέντια τοῦ κόσμου;

(Στέργιος Ν. Σάκκος, ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)

Μίκης Θεοδωράκης, Προμήνυμα μεγάλων συμφορών

Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.

Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.

Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;

Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.

Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.

Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ‘ρθουν.

Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.

Μακάρι να έχω άδικο.

Από Ρεσάλτο

Τα Ισπανικά Μ.Μ.Ε για τη Ροκ Παπική "Λειτουργία" στον καθεδρικό ναό της πόλεως Tortosa

ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΑΙ
-Padre Jony. Η κατάντια του Παπικού Κλήρου
-Τώρα και Ροκ Παπικές "Λειτουργίες"

Έκτρωση "Το Αμάρτημα Της Μητρός Μου"

Ένας Ιταλός νομομαθής ο Ραφαέλο Bellestrini έγραψε πριν περίπου εκατό χρόνια: «Η έσχατη απόδειξη, ότι ένας λαός έφθασε στο έσχατο σημείο ηθικής καταπτώσεως, θα είναι η εποχή, που η έκτρωση θα θεωρείται κάτι το κοινωνικά ανεκτό και συνηθισμένο».

Σήμερα στον 21ο αιώνα, μήπως φτάσαμε σ’ αυτό το έσχατο σημείο;

Έκτρωση, μια λέξη που ηχεί συχνά στ’ αφτιά μας. Τι είναι όμως, έκτρωση; Ποια η γνώμη της ιατρικής επιστήμης; Ποια η θέση της Εκκλησίας μας; Τι λένε οι στατιστικές μελέτες για το φαινόμενο των εκτρώσεων που συνεχώς αυξάνει και των γεννήσεων που ολοένα και μειώνονται;

«Αφού αρχίσεις να διαβάζεις αυτό το άρθρο… δεν έχεις πεθάνει από έκτρωση. Ευχαρίστησε το Θεό αλλά και τη μητέρα σου γι’ αυτό».

ΑΠΟ ΙΑΤΡΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Πριν την 24η εβδομάδα, όταν δηλαδή το έμβρυο δεν είναι ακόμη βιώσιμο ή είναι μικρότερο των 500 γρ.

Έκτρωση είναι η αυτόματη ή η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης,

O όρος έκτρωση περιλαμβάνει τόσο την αυτόματη διακοπή της εγκυμοσύνης, την κατά το κοινώς λεγόμενο «αποβολή», όσο και την άμβλωση ή τεχνητή ή προκλητή έκτρωση, που είναι η διακοπή της εγκυμοσύνης που γίνεται από γυναικολόγο πριν το έμβρυο καταστεί βιώσιμο, με τη συναίνεση και αίτηση της εγκύου.

Η παγκόσμια ιατρική κοινότητα έχει επανειλημμένως ξεκαθαρίσει τη θέση της για το θέμα των εκτρώσεων. Στη Γενική Συνέλευση της Παγκόσμιας Ιατρικής Ένωσης (Γενεύη, 1948) όπου ψηφίστηκε «η διακήρυξη περί ηθικών αρχών της Γενεύης», ο γιατρός υπόσχεται ελεύθερα και επί του λόγου της τιμής του ότι «θα διαφυλάσσω το μέγιστο δυνατό σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή» και ότι «δε θα επιτρέψω να παρεμβάλλεται μεταξύ του καθήκοντός μου και των ασθενών μου η θεώρηση της θρησκείας, εθνικότητας, φυλής, πολιτικής τοποθέτησης και κοινωνικής κατάστασης» και ότι «ακόμη και υπό απειλή δε θα χρησιμοποιήσω τις γνώσεις μου εναντίον της ανθρωπότητας».

Το 1974 ιδρύθηκε η Παγκόσμια Oμοσπονδία των ιατρών που σέβονται την ανθρώπινη ζωή που διακηρύσσει ότι «το αγέννητο παιδί είναι βιολογικά από την αρχή ακόμη της σύλληψης μια εντελώς ξεχωριστή από τη μητέρα ανθρώπινη ύπαρξη, που αναπτύσσει τη δική του προσωπικότητα από την πνευματική ή φυσική άποψη».

O ίδιος ο όρκος του Ιπποκράτη, που δίνουν όλοι οι Έλληνες γιατροί, αναφέρει πως «δε θα δώσω σε κανένα φάρμακο θανάσιμο, ούτε τέτοια συμβουλή, ούτε σε γυναίκα θα δώσω εκτρωτικό φάρμακο» . («Ου δώσω δε ουδενί φάρμακον θανάσιμον, ουδέ γυναικί πεσσόν φθόριον δώσω»).

Oι γιατροί που ανεύθυνα παροτρύνουν τις εγκύους να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους παραβιάζουν τον προσωπικό τους όρκο και δρουν με καθαρά ιδιοτελή κίνητρα. Εξάλλου ο γιατρός, ανεξάρτητα από τα προσωπικά του αισθήματα, έχει καθήκον να γνωρίζει τα ιατρικά γεγονότα σε σχέση με την έκτρωση και να τα κοινοποιεί στους ασθενείς του, αλλά δεν υποχρεούται να εκτελεί εκτρώσεις ενάντια στις ηθικές του αρχές.

Σταθμό στο δίκαιο της έκτρωσης αποτελεί η υπ’ αριθμ. 452/93 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Φλωρίνης, η οποία αθώωσε τον αναισθησιολόγο Ιω. Ζούμπο, κατηγορούμενο γιατί αρνήθηκε για λόγους θρησκευτικής συνείδησης να συνεργασθεί σε έκτρωση.

Η διακοπή της εγκυμοσύνης γίνεται με την εφαρμογή χειρουργικών τεχνικών ή φαρμακευτικών μεθόδων και διαφόρων συνδυασμών τεχνικών και φαρμακευτικών μεθόδων. Στις χειρουργικές τεχνικές περιλαμβάνονται η απόξεση και η αναρρόφηση με αντία κενού, ενώ στη φαρμακευτική μεθοδολογία χρησιμοποιείται κυρίως η ωκυτοκίνη.

Σύμφωνα με την επίσημη ιατρική γνώμη, η επίδραση της έκτρωσης στην άμεση φυσική κατάσταση της άρρωστης είναι σπανίως σοβαρή, αλλά είναι γνωστό ότι ακόμη και κάτω από τις ιδανικότερες συνθήκες η έκτρωση, (όπως κάθε οιαδήποτε ασφαλής εγχείρηση) εμφανίζει ένα ελάχιστο έστω κίνδυνο πρόκλησης θανάτου της εγκύου. O αντίλογος των θιασωτών της ελεύθερης έκτρωσης είναι πως αποτελεί επιβεβαιωμένο πλέον γεγονός ότι η συχνότητα των μητρικών θανάτων έχει παρουσιάσει κάμψη με την αύξηση της δυνατότητας διεξαγωγής νόμιμων εκτρώσεων. Από την άλλη μεριά, όμως, είναι γνωστή στους γυναικολόγους η ενοχλητικά υψηλή αναλογία των μακροπρόθεσμων συνεπειών της έκτρωσης, ιδιαίτερα όταν γίνονται κάτω από συνθήκες «παρανομίας».

Συνηθέστερες επιπλοκές που εμφανίζονταν κατά τη διάρκεια της επέμβασης και μπορούν να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα είναι: το τραχηλικό shock που εμφανίζεται με βραδυκαρδία και απώλεια συνείδησης και ακολουθείται από σπασμούς, η δυσκολία στη διαστολή του τραχήλου, που είναι συχνή σε άτοκες νεαρές γυναίκες, η διάτρηση της μήτρας και η αιμορραγία που αποτελεί σημαντική αιτία θανάτου. Ακόμη πολύ πιθανές επιπλοκές (σε ποσοστό 5-7%) είναι ο τραυματισμός του τραχήλου και οι λοιμώξεις, που είναι επίσης αιτία θανάτου.

Τέλος πιθανές συνέπειες της έκτρωσης είναι: η στειρότητα και η μετέπειτα νοσηρότητα της γυναίκας, η ανεπάρκεια του έσω τραχηλικού στομίου που μπορεί να προκαλέσει αργότερα πρόωρο τοκετό, τα ελλιποβαρή νεογνά, η δημιουργία χρόνιας φλεγμονής και η υπογονιμότητα.

Επιπλέον, από την άποψη ψυχολογικών συνεπειών από την ίδια την έκτρωση είναι αναμφίβολο ότι οι αλλαγές στο κοινωνικό και το πολιτικό κλίμα έχουν ελαττώσει σημαντικά το ψυχολογικό τραύμα που συνδέεται με την επέμβαση. Βεβαίως, είναι πολύ συνηθισμένη η βραχείας διάρκειας περίοδος ενοχής και κατάθλιψης μετά την έκτρωση, ενώ κάθε γυναίκα που προσέρχεται για έκτρωση χρειάζεται ψυχολογική παρακολούθηση.

Επιπλέον, είναι γεγονός πως οι εκτρώσεις έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην ψυχολογία της μητέρας. Σύμφωνα με μελέτες, τουλάχιστον το 19% των γυναικών που έχουν κάνει έκτρωση υποφέρουν από διαγνώσιμη μετατραυματική αγχώδη διαταραχή. Το 30-50% των γυναικών που έχουν υποστεί έκτρωση αναφέρουν βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα προβλήματα στη σεξουαλική ζωή (έλλειψη αίσθησης απόλαυσης ή αποστροφή προς το σεξ, αυξημένος πόνος κ.ά.). Η έκτρωση συνδέεται ακόμη και με αύξηση του καπνίσματος και της χρήσης οινοπνεύματος, ακόμη και με χρήση ναρκωτικών. Τέλος, μια έκτρωση μπορεί να ενέχεται για την παραμέληση ή κακοποίηση παιδιών που γεννιούνται μελλοντικά καθώς και για απρόβλεπτα προβλήματα στις σχέσεις των ζευγαριών, ενώ οι γυναίκες που έχουν ήδη κάνει μια έκτρωση διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να προβούν σε νέες εκτρώσεις στο μέλλον.

ΑΠΟ ΝΟΜΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Aς λάβουμε κατ’ αρχήν υπόψη μας ότι ο υπέρτατος και θεμελιώδης νόμος του Κράτους είναι το Σύνταγμα. Για πρώτη φορά, λοιπόν, στο Σύνταγμα του 1975/86 κατευθυντήρια αρχή που πρέπει να διέπει όλες τις διατάξεις του, καθώς και την εφαρμογή του τίθεται η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (άρθρο 2) . Άλλωστε και στο άρθρο 5 ρητά πλέον και πιο συγκεκριμένα ορίζεται ότι αποστολή της Πολιτείας είναι η προστασία της ζωής και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας του ατόμου.

Επομένως το έμβρυο ως ιδιαίτερη ψυχοσωματική ύπαρξη έχει τα ίδια δικαιώματα για τη ζωή και πρέπει να τυγχάνει του ίδιου σεβασμού, όπως και οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος, αφού η ιατρική επιστήμη διακηρύσσει ότι η αρχή του ανθρώπινου όντως ανάγεται στη στιγμή της σύλληψης (γονιμοποίησης). Επομένως, το έμβρυο θα έπρεπε να απολαμβάνει κάθε δικαίωμα που αναγνωρίζεται σε κάθε Έλληνα πολίτη. Αλλά βλέπετε τα έμβρυα δεν έχουν φωνή ώστε να υπερασπισθούν τον εαυτό τους από τη φυσική διάθεση της μητέρας τους και της κοινωνίας μας.

Αξιοσημείωτο είναι, όμως, και το άρθρο 21 το οποίο θέτει κάτω από τα προστατευτικά πέπλα της πολιτείας τους θεσμούς της μητρότητας, του γάμου και της οικογένειας, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους. Τα κοινωνικά αυτά δικαιώματα δεσμεύουν άμεσα το κράτος, ώστε να επιλέγει εκείνες τις λύσεις που προωθούν την προστασία της μητρότητας, της οικογένειας και του γάμου.

Σε αντιστρατήγηση των προαναφερόμενων διατάξεων καθώς και ανάλογων διατάξεων άρθρων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Παγκόσμιας Διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου, ψηφίστηκε ο νόμος 1906/86, ο οποίος επιτρέπει την τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης ελεύθερα στους 3 πρώτους μήνες. Σύμφωνα με τα άρθρα 1-5 του προαναφερόμενου νόμου, η «αποποινικοποίηση» και όχι «νομιμοποίηση» της έκτρωσης είναι πλέον πραγματικότητα.

Η διαφορά είναι πολύ σημαντική και έγκειται στο γεγονός ότι με τον όρο «αποποινικοποίηση» το δίκαιο δέχεται ότι η άμβλωση ήταν πάντα και θεωρείται ακόμα έγκλημα κατά της ζωής, ένας φόνος απλώς αίρεται το αξιόποινό της. Εξακολουθεί δηλαδή να είναι άδικη πράξη, αλλά δεν τιμωρείται.

Κι όμως, ενώ η αντισυνταγματικότητα του νόμου είναι προφανής, τα νομικά επιχειρήματα των υποστηρικτών του είναι ικανά να παρασύρουν τους αφελείς και ανενημέρωτους να ταχθούν με τον «προοδευτισμό» του.

«Το σώμα, μας ανήκει» ισχυρίζονται ορισμένες φεμινίστριες, καθώς ο νέος νόμος αποτελεί εγγύηση της προστασίας του δικαιώματός τους να αποφασίζουν για τον εαυτό τους. Ξεχνούν, φαίνεται, ότι η ελευθερία του καθενός σταματά εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Άρα η ανθρώπινη ζωή και δη του εμβρύου της οποίας η απόλυτη αξία απαιτεί τη μεγαλύτερη προστασία και υπερισχύει από κάθε άλλο δικαίωμα, δεν μπορεί να θυσιάζεται στο βωμό της ελευθερίας της εγκύου ή καλύτερα στο βωμό της καλοπέρασης και της επιλογής των εύκολων λύσεων, ίσως και στην αποφυγή του κοινωνικού διασυρμού, αφού πλέον θα διαπράττουν έγκλημα με την ευχή του… νόμου!

Η πραγματική και φανερή εγκληματικότητα, ως ένα επιπλέον επιχείρημα, οδηγεί και αυτό σε αδιέξοδο. Με τη δικαιολογητική βάση ότι «έτσι κι αλλιώς εκτρώσεις γίνονται», οι υποστηρικτές του νόμου ζητούν τη νομιμοποίηση της κατάστασης. Ας αναλογιστούμε, όμως, το άτοπο και το χάος στο οποίο θα καταλήγαμε αν νομιμοποιούνταν εγκλήματα, επειδή οι νόμοι που τα τιμωρούν δεν είναι 100% αποτελεσματικοί. Επειδή πολλοί καταφεύγουν στη φοροδιαφυγή, καταργούμε τους φορολογικούς νόμους;

Το τραγελαφικό, όμως, της υπόθεσης αποκαλύπτει το άρθρο 1711 ΑΚ το οποίο αναγνωρίζει ανθρώπινη προσωπικότητα στο έμβρυο, καθώς το καθιστά κληρονόμο απ’ τη στιγμή της σύλληψης και όχι απ’ τη στιγμή της γέννησης.

Αλήθεια, αυτή η πρόδηλη αντίφαση μεταξύ διατάξεων νόμου τι σημαίνει; Μήπως τελικά κρίνεται πιο σημαντική η αναγνώριση περιστασιακών δικαιωμάτων από την αναγνώριση του δικαιώματος της ίδιας της ζωής; Αν δεν είναι αυτός ο νόμος κατάντημα, τότε τι είναι; Σίγουρα όχι απονομή δικαιοσύνης…

ΑΠΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Tα παρακάτω νούμερα δείχνουν εμφανώς το δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας και τη μείωση του πληθυσμού στις νεαρές ηλικίες. Το πρόβλημα αυτό οφείλεται, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, στη γενικευμένη τάση των ζευγαριών να αποφεύγουν τη γέννηση πολλών παιδιών, κάτι που επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της αντισύλληψης και των εκτρώσεων. Υπάρχει η άποψη πως η τάση αυτή είναι δικαιολογημένη, καθώς με τις υπάρχουσες συνθήκες (εργαζόμενες μητέρες, πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα, καταναλωτικός τρόπος ζωής) είναι δύσκολο να δημιουργηθούν οικογένειες με περισσότερα από 2 παιδιά. O αντίλογος στην άποψη αυτή είναι πως λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες κατορθώνουν να έχουν πολύτεκνες οικογένειες και να αυξάνουν τον πληθυσμό τους.

Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι μια Ελλάδα που όχι μόνο δεν αυξάνει σε ικανοποιητικό βαθμό τον πληθυσμό της, αλλά και ο πληθυσμός αυτός κυριολεκτικά «γερνά», αφού ο αριθμός των ηλικιωμένων συνεχώς αυξάνεται ενώ των νέων μειώνεται. O δημογραφικός αυτός μαρασμός έχει σοβαρές συνέπειες, τόσο στις σχέσεις της Ελλάδας με τις άλλες χώρες, όσο και στο δεδομένο κοινωνικό και οικονομικό σύστημα της χώρας (προβλήματα στην αγορά εργασίας, στο ασφαλιστικό σύστημα, στην εκπαίδευση, ιδίως στους περιφερειακούς νομούς).

Είναι γεγονός πως οι εκτρώσεις αυτές καθαυτές δεν αποτελούν κύρια αιτία του δημογραφικού προβλήματος, μια και ο αριθμός τους είναι σχετικά μικρός αναφορικά με το συνολικό αριθμό θανάτων. Παρόλα αυτά, απαιτείται μια συνολική αναθεώρηση των απόψεων περί οικογενειακού προγραμματισμού, η οποία θα μειώσει τις εκτρώσεις και τη χρήση αντισυλληπτικών μεθόδων και θα έχει ως αποτέλεσμα την ανακοπή της κατάρρευσης των γεννήσεων και την σε σημαντικό βαθμό αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος. Μήπως τελικά η Ελλάδα μας που «ποτέ δεν πεθαίνει» ζητά τώρα να αυτοκτονήσει;

ΑΠΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ – ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Όταν μιλάμε για εκκλησιαστική άποψη δεν εννοούμε τη γνώμη που έχουν για το θέμα των εκτρώσεων μερικοί αρχιερείς ή έστω όλοι, αλλά η διδασκαλία της Εκκλησίας, της αλήθειας που κήρυξε ο Ιησούς Χριστός.

Η Εκκλησία αντιμετωπίζουσα το θέμα και λαμβάνοντας υπόψη τα αναπάντεχα υψηλά ποσοστά φυγοτεκνίας και ολιγοτεκνίας, δεν αναγνωρίζει σε κανένα το δικαίωμα να αφαιρεί ζωή, γεγονός που πηγάζει από την αγάπη που δίδαξε ο Χριστός και που διέπει κάθε πτυχή της χριστιανικής πίστης. O μόνος που χαρίζει τη ζωή και μπορεί να αποφασίζει για το θάνατο είναι ο ίδιος ο Θεός. Γι αυτό και η μητρότητα είναι μια ευλογία ώστε η κλήση του Δημιουργού Θεού στους ανθρώπους: «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε» να γίνει πραγματικότητα.

Για την τεκνοποιία γίνεται επανειλημμένως λόγος στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. O Ιησούς Χριστός με τον ερχομό του έδωσε το πλήρες νόημά της, αφήνοντας πνευματικούς απογόνους, αυξάνοντας δηλαδή το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία.

Η άμβλωση, επομένως, είναι ενέργεια που ευθέως έρχεται σε αντίθεση με την κλήση του Θεού για τεκνοποιία. Γι’ αυτό και η χριστιανική κοινότητα θεωρούσε και θεωρεί την πράξη αυτή ως εγκληματική γιατί κατά την ευαγγελική ηθική κάθε ανθρώπινη ζωή είναι ιερή και απαραβίαστη.

«Oυ φονεύσεις» μας επιτάσσει η έβδομη εντολή. Είναι το σημείο που τα πορίσματα της σύγχρονης ιατρικής, ανθρωπολογίας, βιοχημείας και βιολογίας συμφωνούν με τη διδαχή της Εκκλησίας ότι η έκτρωση είναι φόνος. Συνέπεια της παράβασης αυτής της εντολής είναι ότι «η φθείρασα κατ’ επιτήδευσιν φόνου δίκην υπέχει» καθώς και ότι «αι τά αμβλωθρίδια διδώσαι φάρμακα, φονεύτριαι εισί καί αυταί· καί αι δεχόμεναι τά εμβρυοκτόνα δηλητήρια» (Μ. Βασιλείου κανών β΄ και η΄ αντίστοιχα).

Δεν πρέπει άλλωστε, να λησμονούμε ότι το επιτίμιο των φονέων είναι βαρύτατο και από απόψεως χρόνου και από απόψεως βαρύτητας. Oι άνθρωποι, μάλιστα, που προβαίνουν σε εκτρώσεις των παιδιών τους ομοιάζουν με τον Ηρώδη που έσφαξε τα 14.000 νήπια για να ικανοποιήσει τα συμφέροντά του και να διευκολύνει τις επιδιώξεις του. Θα ήταν πάντως δυνατό να θεωρηθούν χειρότεροι ακόμα και από τον Ηρώδη, αφού τα 14.000 νήπια τουλάχιστον δεν ήταν τέκνα του Ηρώδη.

Πηγή: .gerontas.com/content/view/654/171/