H δικαιοδοσία των Επισκόπων δεν πηγάζει από τον Πάπα

 

H δικαιοδοσία των Επισκόπων δεν πηγάζει από τον Πάπα

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Η στρέβλωση η οποία αναφέρει ότι, ‘’η δικαιοδοσία των Επισκόπων πηγάζει από τον Πάπα’’, αποτελεί ένα ακόμη άτοπο επιχείρημα στον Παπισμό, αναφορικά με την μάνητα του εξουσιαστικού πρωτείου. 

Πριν αναφερθούμε στη στρέβλωση αυτή, θα πρέπει να σημειώσουμε, ποιος είναι ο Robert Belarmine (1542-1621), ο οποίος συνέγραψε την σχετική με αυτή τη διαστρέβλωση, αθεολόγητη γραμματεία ‘’De Pontifice Romano’’ (Περί του Ρωμαίου Ποντίφηκος), η οποία αναφέρεται σε αυτό το εξουσιαστικό ατόπημα.  Ο Robert Belarmine ήταν Ιησουίτης καρδινάλιος, ο οποίος αγιοποιήθηκε στον Παπισμό. 

Ο καρδινάλιος Robert Belarmine, εφόσον ήταν υπέρμαχος του παπικού εξουσιαστικού πρωτείου, ήταν  επόμενο να οδηγηθεί σε αυθαίρετες παρερμηνείες, οι οποίες να το ισχυροποιούν. Ως εκ τούτου κατέληξε στην πρωτάκουστη κακοδοξία ότι, «η δικαιοδοσία των επισκόπων πηγάζει κατ’ ευθείαν και αμέσως από τον Πάπα».

Αυτή η εξουσιαστική στρέβλωση είναι παρμένη από  το ‘’Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9’’**, το οποίο δυστυχώς μεθερμηνεύει παράλληλα και την πολύ μεγάλη δυσκολία επιστροφής των Παπικών στην Εκκλησία.  Τίποτε άλλο δεν φανερώνει, εκτός από τη   μεγάλη εξουσιαστική εμμονή στον Παπισμό. Η έλλειψη επιχειρημάτων από τις Πράξεις των Αποστόλων και την Αγιοπατερική Παράδοση, οδήγησε στην εξουσιαστική αυτή εφεύρεση.

Στη λεγόμενη «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας» (Catechismo della Chiessa Cattolica), των Παπικών, στο εδάφιο 837, όπου γίνεται αναφορά στην ‘’εκκλησία’’, την οποία ‘’κυβερνά’’ ο Ανώτατος Ποντίφηκας και οι ‘’επίσκοποι’’.   

Φυσικά ο ρηματικός προσδιορισμός ‘’κυβερνά’’,  καθορίζει και το κύριο χαρακτηριστικό του παπικού εξουσιαστικού πρωτείου. Στην Εκκλησία του Χριστού, πιστεύουμε αυτό το οποίο τόνιζε ο Άγιος Παΐσιος, ότι ‘’ο Χριστός κυβερνά της Εκκλησία’’.  Να σημειωθεί επίσης, ότι και ο προσδιορισμός ‘’Ανώτατος‘’ για τον Πάπα, τονίζει ακόμα πιο πολύ την εξουσιαστική στρέβλωση του ‘’παπικού πρωτείου’’.

Ο Παπισμός κατ’ ουσία τη μόνη αποστολική διαδοχή την οποία  παραδέχεται είναι αυτή του Πάπα. (Διάταγμα του Πίου Χ- Pii X, Decretum ‘’Lamentabii’’, 50. Actae Sanctae Sedis, 40, 476).  Τα περί ‘’αδελφών Εκκλησιών και δύο πνευμόνων’’, καταρρίπτονται από μια τέτοια εμμονή. 

Μάλιστα υποστηρίζεται ότι, «οι εξουσίες οι οποίες ανήκαν στους Αποστόλους χάθηκαν μαζί τους», καθότι ένα τέτοιο εξουσιαστικό ατόπημα, είναι υπηρετικό της εξουσιαστικής μάνητας στον Παπισμό.  «Οι εξουσίες οι οποίες ανήκαν στους Αποστόλους χάθηκαν μαζί τους και γι’ αυτό δεν περιήλθαν στους διαδόχους τους στο επισκοπικό αξίωμα. Μόνο η εξουσία  του Αποστόλου Πέτρου, κάτω από την οποία βρίσκονται όλες οι άλλες, μεταβιβάσθηκε στους διαδόχους του στον παπισμό», σημειώνεται στο Devoti, Institutiones Canonicae, Prolegom., (κεφ. 2)**.

Θεωρούν δηλαδή ότι, «οι υπόλοιποι επίσκοποι δεν διαδέχονται στην κυριολεξία τους Αποστόλους, επειδή εκείνοι ήταν απλοί εξουσιοδοτημένοι ποιμένες, των οποίων διάδοχος δεν μπορεί να υπάρξει» (‘’Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9’’)**.

Ο αγιοποιηθείς στον Παπισμό,  Ιησουίτης καρδινάλιος Robert Belarmine, εφηύρε  μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη διαδοχή του Αποστόλου Πέτρου, από εκείνης των υπολοίπων Αποστόλων.  «Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην διαδοχή του Αποστόλου Πέτρου και στη διαδοχή οποιουδήποτε άλλου Αποστόλου. Ο ρωμαίος Ποντίφηκας διαδέχεται τον Πέτρο ως νόμιμος ποιμένας ολόκληρης της Εκκλησίας και, κατά συνέπεια, έχει όλες τις εξουσίες που προέρχονται από Εκείνον από τον οποίον ο Πέτρος τις παρέλαβε. Ενώ οι υπόλοιποι επίσκοποι δεν διαδέχονται στην κυριολεξία τους Αποστόλους, επειδή εκείνοι ήταν απλοί εξουσιοδοτημένοι ποιμένες, των οποίων διάδοχος δεν μπορεί να υπάρξει» (Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9)**. Αυτές οι αναφορές  δεν προβληματίζουν τους διαδίδοντας το αντιεκκλησιαστικό θεώρημα περί των ‘’δύο πνευμόνων’’;

Η εξουσιαστική έξαρση ότι, «η δικαιοδοσία των επισκόπων πηγάζει κατ’ ευθείαν και αμέσως από τον Πάπα» (Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9)**, δεν χρειάζεται επιπρόσθετο σχολιασμό.  Ο Άγιος Πορφύριος αναφέρει για τον Πάπα, πως «είναι φως φανάρι ότι τον ενδιαφέρει να αναγνωρίσουν οι Ορθόδοξοι κεφαλήν τον Πάπα και τίποτε περισσότερο». 

Τι άλλο πρέπει να ακούσουν οι επιμένοντες στο αδιέξοδο θεώρημα περί  ‘’αδελφών Εκκλησιών και δύο πνευμόνων’’, για να καταλάβουν την αλήθεια των λόγων του Αγίου Πορφυρίου και να αντιληφθούν το ατόπημά τους;

Ο μακαριστός Επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος Μπαγιεστέρ στο σύγγραμμά του «Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία», αναφέρει ότι «η σημασία και ο ρόλος των επισκόπων στην ρωμαϊκή Εκκλησία συνίστατο στο να κατέχουν θέση απλού υφισταμένου, εκπροσώπου της παπικής εξουσίας, διεσπαρμένοι σε κάθε γωνιά του κόσμου. Στην εξουσία αυτήν υποτάσσονται το ίδιο όπως και οι απλοί πιστοί»**.  

Κάθετι το οποίο αναιρεί την κακοδοξία του Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου, σκοπίμως οι Παπικοί το παραγνωρίζουν, όπως για παράδειγμα τον λόγο του Αποστόλου Παύλου, «Λογίζομαι γαρ μηδέν υστερηκέναι των υπερλίαν αποστόλων» (Β΄ Κορ. 11,5).

Πως λοιπόν υπάρχουν ακόμη Ορθόδοξοι, οι οποίοι επιμένουν στην ύπαρξη Μίας Εκκλησίας με δύο παράλληλες ιεραρχικές δομές, τη στιγμή που οι Παπικοί κατ’ ουσία θεωρούν ότι, «οι υπόλοιποι επίσκοποι δεν διαδέχονται στην κυριολεξία τους Αποστόλους, επειδή εκείνοι ήταν απλοί εξουσιοδοτημένοι ποιμένες, των οποίων διάδοχος δεν μπορεί να υπάρξει»;  Τόσο πάθος και τέτοια εμμονή έχουν, τη στιγμή που κατ’ ουσία τη μόνη αποστολική διαδοχή την οποία παραδέχονται στον Παπισμό είναι αυτή του Πάπα;

Κάτι ανάλογο με το εξουσιαστικό εφεύρημα του καρδινάλιου Robert Belarmine, δυστυχώς έχει προβληθεί και από κάποιους Ορθοδόξους, εξ αφορμής της έλλειψης επιχειρημάτων για την εξουδετέρωση της συναίνεσης των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών στο ζήτημα του Αυτοκεφάλου, αναφέροντας ότι ο Απόστολος Παύλος από τον Απόστολο Πέτρο έλαβε την διαδοχή και την ευλογία να κηρύττει, κάτι το οποίο δεν ερείδεται σε καμιά αγιογραφική αναφορά.  Δυστυχώς προτίμησαν παρόμοια διαφυγή, στο πρωτάκουστο αυτό ‘’ιδίωμα’’, το οποίο είχε ο Πάπας κατά την κακόδοξη διαστρέβλωση αυτή, πριν το Σχίσμα  του 1054 μ.Χ. 

*O τίτλος είναι παρμένος από το ‘’Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9’’

**Οι αναφερόμενες πληροφορίες που αφορούν τον μακαριστό Επίσκοπο Ναζιανζού Παύλο Μπαγιεστέρ, έχουν παρθεί από το βιβλίο του «Η επιστροφή μου στην Ορθοδοξία», (Έκδοσις Ιεράς Βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής Μαχαιρά - 2009).