Σαρωτικός «Καλλικράτης» στα πανεπιστήμια. Λουκέτο στα μισά ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας

Σαρωτικός «Καλλικράτης» έρχεται και στα πανεπιστήμια. Ο στρατηγικός ανασχεδιασμός της Ανώτατης Εκπαίδευσης είναι προ των πυλών, και, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του «Εθνους της Κυριακής», από τα συνολικά 40 ΑΕΙ και ΤΕΙ που υφίστανται θα συνεχίσουν να υπάρχουν στα τέλη του 2011 μόνο τα μισά!

Σήμερα λειτουργούν 22 Πανεπιστήμια και 18 ΤΕΙ, με περισσότερα από 590 τμήματα. Το σχέδιο του δραστικού περιορισμού των τριτοβάθμιων ιδρυμάτων, όπως μας το αναλύει υψηλόβαθμη κυβερνητική πηγή, περιλαμβάνει τις συγχωνεύσεις τμημάτων ή και σχολών ομοειδούς επιστημονικού αντικειμένου, τις συγχωνεύσεις ΑΕΙ και ΤΕΙ μεταξύ τους, καθώς και την ενσωμάτωση ενός μέρους πανεπιστημίου ή τεχνολογικού ιδρύματος σε ένα άλλο.

Το «λουκέτο» που έρχεται στις σχολές οδηγεί με ταχύτατους ρυθμούς σε δεκάδες απολύσεις των συμβασιούχων καθηγητών, σε στρατιές ανέργων, ενώ θα μειώσει δραματικά τις φοιτητικές παροχές σε συγγράμματα, σίτιση και στέγαση.

Μεγάλο πλήγμα θα δεχθεί και ο αριθμός των εισακτέων, με συνέπεια την απώλεια τουλάχιστον 40.000 θέσεων στα ΑΕΙ - ΤΕΙ. Η «σοκαριστική» αυτή συρρίκνωση του αριθμού των εισακτέων που αναμένεται τα επόμενα χρόνια, ακριβώς εξαιτίας των δεκάδων συγχωνεύσεων, αχρηστεύει ταυτόχρονα και τις όποιες ωφέλειες προκύπτουν για τους υποψηφίους από την κατάργηση της «βάσης του 10». Κι αυτό γιατί η μείωση της προσφοράς των θέσεων θα οδηγήσει σε αύξηση των βαθμολογιών εισαγωγής.

Αλλάζει ριζικά και μάλλον βίαια ο χάρτης της ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα, ακολουθώντας και την αντίστοιχη διεθνή τάση, αλλά κυρίως το δανικό και το γαλλικό πρότυπο συγχώνευσης των πανεπιστημίων.

Διαβούλευση. Ηδη ολοκληρώνεται η αποτίμηση του χώρου της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, και σε ό,τι αφορά τα πτυχία και το αντίκρισμά τους αλλά και σε ό,τι αφορά τις υποδομές και τον όγκο των φοιτητών-διδασκόντων στα πανεπιστήμια, κι ακολουθεί η διαβούλευση με τις πρυτανικές αρχές και τις διοικήσεις των ΤΕΙ.

Η έρευνα δείχνει αλληλοεπικαλύψεις επιστημονικών αντικειμένων και κατακερματισμό που ξεπερνά το 60% των σχολών. Για παράδειγμα, στη Βόρεια Ελλάδα και σε απόσταση αναπνοής μεταξύ τους, υπάρχει το ΑΕΙ Μακεδονίας, το ΑΕΙ Δυτικής Μακεδονίας και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Στην Κρήτη υπάρχει το πανεπιστήμιο και το πολυτεχνείο. Στο Πανεπιστήμιο Κρήτης υπάρχουν δύο τμήματα Μαθηματικών!

Η διαβούλευση ξεκινά στις αρχές Ιουλίου, με θέμα τη ριζική και θεαματική αλλαγή του χώρου των ανώτατων σπουδών. Η οικονομική κρίση αφήνει σταδιακά τη σφραγίδα της και στην Εκπαίδευση, και για την επόμενη δύσκολη τριετία, όπου οι προϋπολογισμοί ΑΕΙ-ΤΕΙ θα μειώνονται συνεχώς (-15% φέτος), η μόνη διέξοδος θα είναι το «λουκέτο» σε πλήθος σχολών και τμημάτων που είτε αλληλοκαλύπτονται με άλλες είτε δεν έλκουν πλέον φοιτητές.

Η κυβέρνηση θεωρεί ότι η ισχύς βρίσκεται στην ένωση και γι’ αυτό επιβάλλονται οι συγχωνεύσεις ακόμη και πανεπιστημίων και ΤΕΙ, γεγονός που στο παρελθόν δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε σαν σκέψη στο μυαλό των πανεπιστημιακών.

Σήμερα ακόμη και η ΠΟΣΔΕΠ μιλά για την ανάγκη του νέου χωροταξικού σχεδιασμού στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (Ανάγκη διαμόρφωσης από την πολιτεία -και μετά οργανωμένο διάλογο- ενός κεντρικού στρατηγικού σχεδίου ολικής αναδιάταξης του συνόλου της Ανώτατης Εκπαίδευσης, με την εφαρμογή της «κοινής λογικής»).

Οι εξωτερικές αξιολογήσεις που βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη θα δείξουν ποια ΤΕΙ είναι ικανά να συγχωνευθούν με ΑΕΙ ή ποια ΑΕΙ προσφέρουν ό,τι ακριβώς προσφέρει και ένα ΤΕΙ.

Ε. Μπουρνόβα

Δεν νομίζω ότι χρειάζονται 22 πανεπιστήμια

«Μια χώρα σαν την Ελλάδα δεν χρειάζεται 22 πανεπιστήμια. Γι’ αυτό και θεωρώ πως είναι πια αναγκαίο να γίνει ένας στρατηγικός σχεδιασμός για την ανώτατη εκπαίδευση. Υπάρχουν τεράστιες ανισότητες σε εκπαιδευτικό προσωπικό, φοιτητές ανά διδάσκοντα και πολλές άλλες, στα διάφορα πανεπιστημιακά ιδρύματα, ακριβώς λόγω της έλλειψης του στρατηγικού σχεδιασμού. Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρξει εξορθολογισμός, τόσο σε επιστημονικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο των δαπανών», λέει η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και γραμματέας της ΠΟΣΔΕΠ, κ. Ευγενία Μπουρνόβα.

Ι. Γρυσπολάκης

Μεγάλες οι δαπάνες, μικρό το αποτέλεσμα

«Από το 1999 έως το 2004 ιδρύθηκαν εξήντα (60) νέα Τμήματα πανεπιστημίων, λόγω της χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Πολλά εξ αυτών δεν έχουν σαφώς ορισμένο γνωστικό αντικείμενο, ενώ άλλα είναι συναφή με τμήματα που υπήρχαν ήδη στα ίδια Ιδρύματα. Επίσης, ορισμένα ομοειδή με αυτά τμήματα υπάρχουν και σε ΤΕΙ. Προτείνω την έναρξη διαλόγου, με στόχο τη συγχώνευση πανεπιστημίων.

Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε και τη διοικητική συνεργασία μεταξύ πανεπιστημίων που βρίσκονται στην ίδια πόλη ή στην ίδια Περιφέρεια, κατά τα πρότυπα του Paris Institute of Technology, το οποίο συγκροτήθηκε από τη διοικητική συνένωση των 12 Μεγάλων Σχολών (Grandes Ecoles) του Παρισιού. Ενδεικτικό παράδειγμα προς μίμηση αποτελεί η Δανία, η οποία συνένωσε τα 17 πανεπιστήμια σε μόλις τρία.

Είναι γνωστό στους πολιτικούς μας ότι η Ελλάδα είναι μεταξύ των τριών πρώτων χωρών της Ευρώπης που δαπανούν από 1,5%-1,8% του ΑΕΠ ετησίως για τα πανεπιστήμιά της, αλλά με το χαμηλότερο αποτέλεσμα, λόγω των ανω­τέρω στρεβλώ­σεων».

Τι περιλαμβάνει το νέο «χωροταξικό»

Λιγότεροι εισακτέοι
Η αναγκαστική επανίδρυση του κράτους, λόγω της οικονομικής κρίσης, θα πλήξει δραματικά και τα δημόσια πανεπιστήμια και τεχνολογικά ιδρύματα. Κόβονται χιλιάδες θέσεις συμβασιούχων καθηγητών και συρρικνώνεται ο αριθμός των εισακτέων για τα χρόνια που ακολουθούν μετά το 2011. Η πρόταση του υπ. Παιδείας που θα δοθεί για διαβούλευση σε πρυτάνεις και προέδρους ΤΕΙ περιλαμβάνει:

Συγχωνεύσεις

• Συγχωνεύσεις διαφορετικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.
• Συγχωνεύσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ.
• Συγχωνεύσεις ολόκληρων σχολών διαφορετικών πανεπιστημίων και τεχνολογικών ιδρυμάτων.
• Συμπτύξεις τμημάτων ίδιων ή διαφορετικών ιδρυμάτων.

Καταργήσεις

• Προσαρτήσεις σχολών ή τμημάτων σε άλλο ΑΕΙ ή ΤΕΙ ομοειδούς επιστημονικού αντικειμένου.
• Καταργήσεις τμημάτων με «μηδενικό» δείκτη προτίμησης από υποψηφίους.

θα γίνουμε... Δανία

Το αμέσως προσεχές διάστημα πανεπιστημιακοί εμπειρογνώμονες από τη Δανία θα έρθουν να παράσχουν τη σχετική τεχνογνωσία στο υπ. Παιδείας. Από τα 17 πανεπιστημιακά ιδρύματα που υπήρχαν στη Δανία απέμειναν μόλις 3. Παρόμοιος ανασχεδιασμός έγινε και στη Γαλλία, όπου από τα περίπου 100 τριτοβάθμια ιδρύματα παρέμειναν να λειτουργούν 17 «εκπαιδευτικοί πόλοι», που συμπεριλαμβάνουν μεγάλο πλήθος κατευθύνσεων και σχολών.

«Έθνος» 1/05/2010

Παρά προστάτας να ‘χωμεν

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Μοριάς 1825. Ο αιμοσταγής Αιγύπτιος Ιμπραήμ πασάς με τους «παλιαραπάδες» του, όπως αποκαλούσαν οι δυστυχείς Έλληνες το ασκέρι του, δηώνει και ρημάζει τον τόπο. Η Επανάσταση τρεμοσβήνει. «Δεκαπέντε χιλιάδες τακτικοί του πολέμου, τέσσαρες χιλιάδες καβαλαραίοι (Αιγύπτιοι) και άλλοι τόσοι πεζοί άτακτοι Τούρκοι Πελοποννήσιοι τους οποίους ηύρε ο Μπραΐμης εις τα φρούρια, και οι Κρητικοί Τούρκοι, οίτινες ήρθον μετ’ αυτού εις την Πελοπόννησον, όλοι αυτοί εσκέπασαν τα βουνά και τις ράχες, και τα ρεύματα όλα εσκεπάσθησαν από την Βυτίνα έως τα Μαγούλιαναν. Τίποτε άλλο δεν ακούετο παρά φωναί ανθρώπων, χλιμιντρίσματα αλόγων, τουφεκίσματα αδιάκοπα, γογγυσμοί ενωμένοι με τους κρότους των τυμπάνων του τακτικού. Από τον φόβον μας εφαίνετο ότι ο τόπος όλος εσείετο και επήγαινε να γκρεμισθεί εις το βάραθρον». (Φωτάκου, «Απομνημονεύματα», σελ. 535 – 536).

Κυβέρνηση δεν υπήρχε, οι εμφύλιες διαμάχες διέλυσαν «την μεγάλη ομόνοια που υπήρχε εις τον πρώτον χρόνον της Επαναστάσεως» (Κολοκοτρώνης), που θα γράψει στην «Διήγηση» ότι «εις εκείνη την περίσταση είμεθα απελπισμένοι». Τα χρήματα των ληστρικών δανείων είχαν σπαταληθεί. Παρένθεση. Τα λεγόμενα ευφημιστικώς «δάνεια της Ανεξαρτησίας» είναι από τις αθλιότερες απάτες και λεηλασίες που στήθηκαν από ξένους και ημέτερους πολιτικούς γύρω από το ματωμένο κορμί της Ελλάδας, που βρισκόταν τότε στα πρόθυρα του ολέθρου.

Το πρώτο συνομολογήθηκε το 1823 για ποσό 800.000 λιρών με παρακαταθήκη όλων των εθνικών κτημάτων των τελωνειακών δασμών, των αλυκών και των αλιεύσεων. Στην πατρίδα έφθασαν περίπου 300.000. Τα υπόλοιπα φαγώθηκαν από κερδοσκόπους και λοιπούς τυχοδιώκτες. Το 1825 συνομολογείται το δεύτερο 2.000.000 λιρών. Ιλιγγιώδεις προμήθειες, εκβιασμοί, πλουτισμός απατεώνων, καταχρήσεις κλεφτοκατσικάδων, το μείωσαν στις 816.000. Τόσα έφτασαν στην Ελλάδα. Και αυτά σπαταλήθηκαν από τους «ταλαρίσιους», όπως έλεγε ο Καραϊσκάκης τους πουλημένους για τον παρά, εκλαμπρότατους και γενναιότατους τύπου Κωλέτη ή Μαυροκορδάτου. Αποτέλεσμα; Να υπογραφεί από τους επαναστατημένους Έλληνες ένα από τα πιο επονείδιστα και ατιμωτικά κείμενα της ελληνικής ιστορίας, το «αίτημα αγγλικής προστασίας», το «συμφωνητικόν της πωλημένης Ελλάδος», όπως το αποκάλεσε ο μίνιστρος Δικαιοσύνης Ιω. Θεοτόκης, με αποτέλεσμα να παυθεί αμέσως και να φυλακιστεί. Παραθέτω το κείμενο: «Τα Ελληνικόν Έθνος δυνάμει της παρούσης πράξεως, εκθέτει εκουσίως την Ιεράν παρακαταθήκην της Αυτού Ελευθερίας, Έθνικής Ανεξαρτηρτησίας και της Πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την απόλυτον υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας. Εν Πελοποννήσω τη λ’ Ιουνίου αωκέ (30 Ιουνίου 1825). Τότε είναι που ο ποιητής μας Ανδρέας Κάλβος θα γράψει το περίφημο «Καλύτερα, καλύτερα/ διασκορπισμένοι οι Έλληνες/ να τρέχωσι τον κόσμον/ με εξαπλωμένην χείρα/ παρά προστάτας να ‘χωμεν».

Αν αφαιρέσουμε από το «συμφωνητικόν» του ξεπουλήματος την Μεγάλη Βρετανία και γράψουμε Δ.Ν.Τ. νομίζω ελάχιστα απέχουμε από την τωρινή μας κατάσταση. Από την πληγή αυτής της επαίσχυντης προστασίας το ελλαδικό κράτος έκανε έναν αιώνα να συνέλθει. Έπρεπε να εμφανιστεί ένας Βενιζέλος για να απλωθούν τα τσαλακωμένα του φτερά. Τα εκατό περίπου χρόνια της απροκάλυπτης επέμβασης των Προστατών είναι από τα ατιμωτικότερα του λεγόμενου ελεύθερου βίου. Μια ελάχιστη ιστορική περιδιάβαση, για να αντιληφθούμε τι μας περιμένει.

Το 1850 ένας τυχοδιώκτης Εβραίος ονόματι Πατσίφικο, διαμένων στην Αθήνα ως πρόξενος της Πορτογαλίας, έγινε αίτιος επεισοδίου, λόγω ασέβειας που επέδειξε κατά την εκφορά του Επιταφίου. Οι πιστοί που μετείχαν στην λιτανεία εξεμάνησαν και πρέβησαν σε μικροκαταστροφές στην οικία του, προπηλακίζοντας και τον ουτιδανό διπλωμάτη. Η Αγγλία όμως απαίτησε αποζημίωση για τις μικροφθορές, το αστρονομικό ποσό των 888.736 δραχμών. Η Κυβέρνηση δεν συναίνεσε. Αποτέλεσμα; «Ένας μεγάλος στόλος των σκύλων (Άγγλων) μας έχουν μπλόκον (= αποκλεισμός λιμανιών), οπούναι περίπου από τρεις μήνες και μας επήραν όλα τα καράβια και μας κατακερμάτισαν όλο το εμπόριον και τζαλαπάτησαν την σημαίαν μας και πεθαίνουν της πείνας οι άνθρωποι των νησιών και εκείνοι οπούχουν τα καράβια και γκιζερούν εις τους δρόμους και κλαίνε με μαύρα δάκρυα». (Μακρυγιάννης. Είναι γνωστά στην ιστορία ως «Παρκερικά», από το όνομα του Άγγλου ναυάρχου Πάρκερ, που ηγείτο του «προστατευτικού» στόλου).

Το 1853 ξεσπά ο Κριμαϊκός πόλεμος. Αγγλογάλλοι στο πλευρό των Τούρκων εναντίον της Ρωσίας. Η Ελλάδα επωφελείται από την ρωσοτουρκική ρήξη και επιχειρεί να απελευθερώσει τις σκλάβες ‘Ηπειρο, Θεσσαλία, Μακεδονία. Οι «Προστάτες» αντιδρούν. Τον Μάιο του 1854 αποβιβάζονται στον Πειραιά μια γαλλική μεραρχία και ένα αγγλικό σύνταγμα. Επιβάλλεται ο αποκλεισμός. Οι εισβολείς βιαιοπραγούν εναντίον των Ελλήνων. Και το χειρότερο, ο στρατός κατοχής, μεταδίδει επιδημία χολέρας που οδήγησε στον τάφο 3.000 Αθηναίους.

1885. Ένας χωροφύλακας «απώθησε βιαίως» τον Άγγλο επιτετραμμένο που θέλησε να περάσει από απαγορευμένη περιοχή στην Αθήνα. Οι «Προστάτες» απαιτούν υπό τον Χαρίλαο Τρικούπη ηθική ικανοποίηση. Αποτέλεσμα; «Τη 11η π.μ. ώρα της 7ης Ιανουαρίου 1887 έκπληκτοι οι πολίται παρετήρουν το σώμα της χωροφυλακής μετά των αξιωματικών και του τότε διοικητού της μοιραρχίας Αττικής, Στεφάνου, πάντων εν μεγάλη στολή, να παρατάσσηται μετά της μουσικής της φρουράς εν τη πλατεία του Συντάγματος. Μετά την παράταξιν αφίκετο ο πρόξενος της Αγγλίας Μέρλιν εις ον η φρουρά παρουσίασε όπλα». (Τρ. Ευαγγελίδης, «Τα μετά τον Όθωνα»).

1886, εξαιτίας της αρπαγής της Ανατολικής Ρωμυλίας από τους Βουλγάρους, ο λαός εξεγείρεται. Όμως ναυτικές μοίρες των «Προστατών» καταπλέουν στα ελληνικά παράλια και επιβάλλουν με τα πυροβόλα αποκλεισμό, για να αποτρέψουν ελληνική επίθεση κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι πολιτικοί γονατίζουν, το γόητρο της χώρας καταβαραθρώνεται, «νομιμοποιείται» η αρπαγή της προαιώνιας ελληνικής γης της Αν. Ρωμυλίας από τους Βούλγαρους.

Τα ίδια συμβαίνουν και στην εθνική ατίμωση του 1897. Τα ίδια και στις ηρωικές επαναστάσεις της Κρήτης, που πνίγηκαν στο αίμα, γιατί οι κανονιοφόροι των Προστατών, προστατεύουν τους Τούρκους. Τα ίδια και στην Κύπρο, που συνεχίζεται η ατιμία…των Μεγάλων Δυνάμεων. Από κοντά και οι Έλληνες κομματάρχες, να ενεργούν ως πειθήνια ενεργούμενα των Δυνάμεων, γεγονός που θα αναγκάσει τον οξυδερκή ιστορικό Επ. Κυριακίδη να γράψει στην «Ιστορία του σύγχρονου Ελληνισμού» τα εξής, τότε, νυν και αεί επίκαιρα: «Όσα έλεγεν η Αγγλία εν Αθήναις ίνα εκάστοτε συγκρατεί τον Ελληνισμόν, επί τοσούτον συνεζυμώθησαν μετά του εγκεφάλου Ελλήνων τινών πολιτευομένων, ώστε κατήντησε να λέγωσι πρώτοι εις τους Άγγλους εκείνο το οποίον αυτοί προτίθεντο να συμβουλεύσωσιν». Δηλαδή, σαν να λέμε, ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας βγαίνει στο εξωτερικό και μιλάει για περιορισμένη εθνική κυριαρχία και για διάλυση του κράτους και του λαού. Κατόπιν τούτων έρχεται το Δ.Ν.Τ., η Ε.Ε., η Μέρκελ και λοιποί καθωσπρέπει «Προστάτες» και επιφανή καθάρματα, μας επιβάλλουν «αποκλεισμόν», «τζαλαπατούν την σημαία» και την όποια εθνική μας αξιοπρέπεια. Έπονται οι ατιμωτικοί αποκλεισμοί και οι ταπεινώσεις ενός λαού, που πριν από 70 χρόνια ανάγκαζε την οικουμένη να αναφωνήσει με θαυμασμό ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες.

Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος-Κιλκίς

από:antibaro.gr/node/1490

Η πολιτική Παράταξις «Κοινωνία» ετίμησε τον πατέρα Μάρκον Μανώλην

Τήν Κυριακήν 18 Ἀπριλίου ἐπραγματοποιήθη εἰς τό γήπεδον τοῦ Σπόρτινγκ, παρουσία χιλίων καί πλέον προσώπων τό ἔκτακτον συνέδριον τῆς Παρατάξεως «Κοινωνία» μέ θέμα: «Ἔξοδος τῆς Ἑλλάδος ἀπό τό οἰκονομικό ἀδιέξοδο χωρίς τήν ἐπιβάρυνση τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ». Ὁμιληταί ἦσαν ὁ Πρόεδρος τῆς Παρατάξεως κ. Ἐμμ. Βολουδάκης καί ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Οἰκονομικοῦ Σχεδιασμοῦ τῆς Παρατάξεως Δρ. Κωνσταντῖνος Πολυχρονίου, Καθηγητής τῆς Διεθνοῦς Οἰκονομολογίας εἰς το Πανεπιστήμιον τοῦ Σινσινάτι εἰς τό Ὀχάϊον τῶν ΗΠΑ.

Τό συνέδριον ἤρχισε τάς ἐργασίας του μέ τό «Χριστός Ἀνέστη» καί τήν τήρησιν ἑνός λεπτοῦ σιγῆς εἰς τήν μνήμην τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Μάρκου Μανώλη. Ὡς ἐτονίσθη ὁ π. Μᾶρκος «ἦταν μία μεγάλη πνευματική μορφή τοῦ καιροῦ μας καί τό κενό, πού ἀφήνει πίσω του, εἶναι δυσαναπλήρωτο. Ἡ Παράταξή μας ἰδιαίτερα τόν εὐγνωμονεῖ, γιατί ἀπό τήν ἀρχή ἦταν ὁλόψυχα κοντά μας καί μᾶς στήριζε». Ἀκολούθως τό συνέδριον ἠσχολήθη μέ τήν οἰκονομικήν κατάστασιν τῆς χώρας καί διετυπώθησαν προτάσεις διά τήν ἔξοδον ἐκ τῆς κρίσεως.

«Ορθόδοξος Τύπος» 30/04/2010

Λεφτά υπάρχουν. Το Τέμενος στην Αθήνα θα ανεγερθεί με δαπάνη του ελληνικού Δημοσίου

Την ίδια στιγμή που σύσσωμη η Ελληνική κοινωνία περνάει μέσα απο το σόκ της οικονομικής κρίσης, την ίδια στιγμή που η εθνική συνοχή είναι όσο ποτέ άλλοτε απαραίτητη, την ίδια στιγμή η Ελληνική κυβέρνηση "ανάβει πράσινο φώς" για την ανέγερση μουσουλμανικού τεμένους στον Βοτανικό.( Hellas on the Web)

Στην περιοχή του Βοτανικού "Ναυτικό Οχυρό", το οποίο απέχει περίπου 700 μέτρα από το νέο σταθμό του Μετρό, στον Αγιο Σάββα.

Το σχέδιο προβλέπει επίσης την τοποθέτηση ενός ιμάμη που θα αμείβεται από το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά προβλέπεται επίσης ότι η κάθε μουσουλμανική κοινότητα θα έχει το δικαίωμα να φέρει τον δικό της θρησκευτικό λειτουργό. (Εγκληματικότητα)

Το υψηλό βέβαια κόστος, το οποίο καθυστερούσε την ανέγερση επί κυβερνήσεως ΝΔ (είχαν ακουστεί ποσά ύψους μέχρι και 10 εκατ ευρώ) δε φαίνεται να στέκεται εμπόδιο στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που εν μέσω οικονομικής κρίσης και περικοπών ακόμη και στον αέρα που αναπνέουμε, βρίσκει παρόλα αυτά τα χρήματα για κατασκευή μουσουλμανικού τεμένους και νεκροταφείου.( Hellas on the Web)

«Είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι που θα γίνει επιτέλους ένας επίσημος χώρος. Θα είναι ένα σημαντικό βήμα για την ανεμπόδιστη άσκηση των θρησκευτικών μας καθηκόντων», δηλώνει στην «Κ» ο κ. Ναΐμ Ελγαντούρ, πρόεδρος της Μουσουλμανικής Ενωσης Ελλάδος.

Ηδη τους τελευταίους μήνες είχαν πυκνώσει οι συσκέψεις για το ζήτημα με τη συμμετοχή των συναρμόδιων φορέων δηλαδή των υπουργείων Παιδείας, Εσωτερικών, Εξωτερικών, του δήμου Αθηναίων, του ΓΕΝ και του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας. Οπως αποφασίστηκε σε σύσκεψη το Τέμενος θα ανεγερθεί σε έκταση 17 στρεμμάτων στην περιοχή του Βοτανικού, όπου σήμερα βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Κέντρου Συντήρησης Αυτοκινήτων Ναυτικού. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό από τη στιγμή που θα ολοκληρωθούν όλες οι νομικές διαδικασίες παραχώρησης της χρήσης του χώρου στο υπουργείο Παιδείας, θα απαιτηθούν περίπου 6 έως 12 μήνες για τη μετεγκατάσταση των υπηρεσιών του Πολεμικού Ναυτικού.

Το Τέμενος θα ανεγερθεί με δαπάνη του ελληνικού Δημοσίου μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Σύμφωνα με τον σχετικό νόμο που προώθησε το 2006 η τότε υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου, το κτίσμα του Τεμένους θα πρέπει να είναι σύμφωνο με τους όρους και τους περιορισμούς δόμησης της περιοχής. Σύμφωνα με τους ισχύοντες, ο στεγασμένος χώρος προβλέπεται να είναι 839 τ.μ., θα έχει είσοδο από την Ιερά Οδό μέσω της Οδού Ασυρμάτου, ενώ θα συνορεύει με τον Ιερό Ναό του Αγίου Χριστοφόρου.

Το ζήτημα ανέγερσης Τεμένους στην Αθήνα τέθηκε για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του ’30. Η συζήτηση ξεχάστηκε με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη μεταπολίτευση και ιδιαιτέρως τη δεκαετία του ’80 το ζήτημα τέθηκε εκ νέου από πρέσβεις μουσουλμανικών κρατών. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 το θέμα απασχόλησε και πάλι την τότε κυβέρνηση. Οι διαβουλεύσεις μεταξύ των ενδιαφερομένων οδήγησαν το 2000 στην ψήφιση του νόμου 2833 που προέβλεπε την ανέγερση Τεμένους και Ισλαμικού Πολιτιστικού Κέντρου με χρηματοδότηση από τη Σαουδική Αραβία. Για τον σκοπό αυτό η Πολιτεία παραχώρησε έκταση στην Παιανία αλλά βρέθηκε αντιμέτωπη με τους κατοίκους της περιοχής αλλά και τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο που δεν συμφωνούσε η πρώτη εικόνα των ταξιδιωτών στην Ελλάδα από το αεροδρόμιο να είναι ένας μουσουλμανικός μιναρές.

Καθώς η επίλυση του ζητήματος δεν προχωρούσε, αίσθηση προκάλεσε η πρόταση της τότε δημάρχου Αθηναίων, κ. Μπακογιάννη, που πρότεινε την επαναλειτουργία του τζαμιού στο Mοναστηράκι, που σήμερα φιλοξενεί το Mουσείο Λαϊκής Tέχνης. Τελικά, ύστερα από «ζυμώσεις» στο εσωτερικό της κυβέρνησης της Ν.Δ. προωθήθηκε η λύση του Βοτανικού. Συνεργάτες της πρώην υπουργού Εξωτερικών εκφράζουν την ικανοποίησή τους για την απόφαση να προχωρήσει η διαδικασία ανέγερσης του Τεμένους. «Η κ. Μπακογιάννη πάντοτε ήταν υπέρ της δημιουργίας Τζαμιού. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επιλογή του χώρου καθώς και στην απεμπλοκή του ζητήματος από την “προστασία” ξένων συμφερόντων» δηλώνουν στην «Κ» συνεργάτες της πρώην υπουργού. Το 2006 η υπουργός Παιδείας κ. Μ. Γιαννάκου παρουσίασε τον σημερινό νόμο που προβλέπει την ανέγερση Τεμένους με έξοδα της Ελληνικής Πολιτείας. («Καθημερινή» 02/05/2010)

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς - Σύντομη βιογραφία

Ό όσιος και θεοφόρος πατήρ Ιουστίνος γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου του 1894, ξημερώματα του Ευαγγελισμού στην πόλη Βράνιε της νοτίου Σερβίας. Ό πατέρας του ονομαζόταν Σπυρίδων και ή μητέρα του Αναστασία. Κατά την βάπτιση έλαβε το όνομα Ευάγγελος. Ή οικογένεια του πατέρα του ήταν εκ παραδόσεως ιερατική και είχε δώσει στην ορθόδοξη Εκκλησία τουλάχιστον επτά ιερωμένους. Αυτό εξάλλου φανερώνει και το επώνυμο Πόποβιτς = Παπαδόπουλος. Από μικρό παιδάκι ακόμα, συχνά επισκεπτόταν με τούς γονείς του τον άγιο Πρόχορο τον Θαυματουργό στην κοντινή Μονή Πτσίνσκι όπου και είδε με τα μάτια του την θεραπεία της μητέρας του από βαριά ασθένεια.

Μια δεύτερη πηγή ευλάβειας για τον μικρό Ευάγγελο ήταν ή τακτική ανάγνωση του Ευαγγελίου από τα δεκατέσσερα του χρόνια μα και ή ασκητική βίωση του μέχρι το τέλος της ζωής του.

Τρίτη πηγή θείας έμπνευσης έγινε για τον μικρό Πόποβιτς η ανάγνωση των Συναξαριών και αργότερα των έργων των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Έλεγε ό ίδιος χαρακτηριστικά: «η Ορθοδοξία δεν είναι βιβλιοθήκη, την οποία μπορείς να μελετήσεις, αλλά βίωμα το όποιο καλείσαι να ζήσεις. Ή Ορθοδοξία εί­ναι πρώτιστα βιοτή και μάλιστα Όσια Βιοτή και ύστερα διδαχή και μάλιστα διδαχή ζωής, χάριτος, η οποία δεν έχει τίποτε από την νέκρα του σχολαστικισμού και τον ορθολογισμό του προτεσταντισμού. Ή Ορθοδοξία έχει την δική της μεθοδολογία και παιδαγωγική, τους Βίους των Αγίων».

Από την φύση του φιλόσοφος και διψασμένος για την θεία μα και την ανθρώπινη γνώση, ό μικρός Ευάγγελος εγγράφεται στα 1905 στην Εκκλησιαστική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι όπου αξιώθηκε να έχει ως δάσκαλο του τον φωτισμένο άγιο Νικό­λαο Βελιμίροβιτς. Τελείωσε την Σχολή στα 1914 μα τον πρόλαβε ό Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και στρατεύτηκε ως νοσοκόμος. Ακολουθώντας την τύχη του σέρβικου στρατού, πήρε το δρόμο της εξορίας μέσα από τα βουνά της Αλβανίας προς την Κέρκυρα. Καθ' όδόν ένοιωσε πλέον έτοιμος να αφιερώσει την ζωή του στο Χριστό και με την ευλογία του Μητροπολίτου Βελιγραδίου Δημητρίου έλαβε στην Σκόδρα το μοναχικό σχήμα την 1η Ιανουαρίου του 1916 και πήρε το όνομα του αγίου μάρτυρος και φιλοσόφου Ιουστίνου.

Από την Κέρκυρα, μετά από ενέργειες του Μητροπολίτου Δημητρίου, φεύγει με μια ομάδα φωτισμέ­νων θεολόγων για θεολογικές σπουδές στην Αγία Πετρούπολη. Σύντομα όμως, λόγω των πολιτικών εξελίξεων στην Ρωσία, αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει και να μεταβεί στην Οξφόρδη. Εκεί έμεινε δύο χρόνια ετοιμάζοντας την διδακτορική του εργασία με θέμα «Ή θρησκεία και ή φιλοσοφία του Ντοστογιέβσκι». Η εμμονή του στην κριτική του δυτικού Χριστιανισμού και στην υπεράσπιση του Ντοστογιέβσκι του κόστισε την απόρριψη της διατριβής. Έτσι στα 1919, όταν, μετά το τέλος του πολέμου, γύρισε στην πατρίδα του τοποθετήθηκε ως καθηγητής θεολογίας στο Σρέμσκι Κάρλοβτσι. Σύντομα μεταβαίνει στην Αθήνα για να λαβή τελικά εκεί το διδακτορικό του δί­πλωμα στην Πατρολογία στα 1926 με θέμα «Το πρό­βλημα του προσώπου και της γνώσεως στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο». Γνώριζε πολύ καλά την παλαιοσλαβική, την αρχαιοελληνική, την λατινική, την ρωσική, την νεοελληνική, την αγγλική, την γερμανική και την γαλλική.

Στα επόμενα έτη εργάστηκε στις Εκκλησιαστικές Σχολές του Καρλοβικίου, της Πριζρένης και του Μοναστηρίου (Βίτολα). Στα 1930-31 ή Σερβική Εκκλησία τον έστειλε μαζί με τον Μητροπολίτη Ιωσήφ σε ιεραποστολική αποστολή στην Τσεχοσλοβακία. Εκεί εργάστηκαν επί ένα χρόνο στην διαφώτιση και οργάνωση των ενοριών και του μοναχικού βίου των ορθοδόξων Σλοβάκων στα Καρπάθια οι όποιοι επέστρεφαν και πάλι στην Ορθοδοξία από την Ουνία. Ενώ ακόμη βρισκόταν εκεί, εξελέγη το 1931 επίσκοπος της νεοσυσταθείσης Επισκοπής Καρπαθίας αλλά από ταπεί­νωση δεν δέχτηκε την θέση εκείνη.

Στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής βρέθηκε σε διάφορες μονές και σταδιακά στο Βελιγράδι, μοιραζόμενος την τύχη του λαού του. Με την εγκαθίδρυση της νέας κομμουνιστικής εξουσίας στην Γιουγκοσλαβία το 1945, ό πατήρ Ιουστίνος εξεδιώχθη από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου μαζί με άλλους 200 καθηγητές. Σύντομα συνελήφθη στην μονή Σούκοβο του Πίροτ στη νότια Σερβία (1946) και φυλακί­στηκε. Λίγο έλειψε να εκτελεστεί από το καθεστώς ως «εχθρός του λαού», αλλά σώθηκε την τελευταία στιγμή όταν ό Πατριάρχης Γαβριήλ κατά την επιστροφή του από το Άουσβιτς απήτησε την αποφυλάκιση του.

Διωγμένος από το Πανεπιστήμιο και δίχως κάποια σύνταξη, στερημένος από τα ανθρώπινα, θρησκευτικά και πολιτικά του δικαιώματα, ό πατήρ Ιουστίνος έζησε ουσιαστικά έγκλειστος στην μικρή γυναικεία μονή των Αρχαγγέλων στο Τσέλιε του Βάλιεβο. Ακόμη και εκεί όμως οι πολιτικές αρχές δεν τον άφηναν ήσυχο. Πέρα από την συνεχή και ασφυκτική παρακολούθηση, συχνές ήταν και οι ανακρίσεις στην πολιτική διοίκηση του Βάλιεβο. Σε περιόδους δε κρισίμων συνεδριάσεων της Ιεράς Συνόδου στο Βελιγράδι, του απαγορευόταν οποιαδήποτε έξοδος από την μονή επί μήνες από τον φόβο τυχόν επιρροής του στους επισκόπους. Παρά τις δύσκολες αυτές και οδυνηρές συνθήκες ό πατήρ Ιουστίνος προσευχόταν αδιάλειπτα, επικοινωνούσε με όσους είχαν το θάρρος να τον επισκέπτονται, συνέχιζε το ιεραποστολικό του έργο και έγραφε συνεχώς δίχως να σταματήσει την παράλληλη μελέτη των προσφιλών του Αγίων Πατέ­ρων και των Συναξαριών.

Λειτουργούσε καθημερινά, νήστευε πλήρως όλες τις Παρασκευές του έτους καθώς και την Α' Εβδομάδα των Νηστειών και την εβδομάδα των Παθών ενώ έκανε και άλλες νηστείες εκτός από τις διατεταγμένες της Εκκλησίας. Ακολουθώντας πιστά το μακραίωνο μοναστικό τυπικό, τελούσε όλες τις ακολουθίες του νυχθημέρου. Εκατοντάδες ήταν τα ονόματα πού μνημόνευε στην Θεία Λειτουργία, ονόματα πού του έδιναν είτε προφορικά είτε μέσω επιστολών.

Παρά τον αυστηρό περιορισμό του από τις πολιτικές αρχές, ή φήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα και πέ­ρασε τα σύνορα της Σερβίας. Έτσι, τον επισκέπτονταν όχι μονάχα Σέρβοι από διάφορες περιοχές της χώρας αλλά και πολλοί Έλληνες. Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 25 Μαρτίου 1979, ανήμερα του Ευαγγελισμού μα και ήμερα της γεννήσεως του.

Ό πατήρ Ιουστίνος, αφού εντρύφησε εμπειρικά στα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας, καρποφόρησε αυτή του την μελέτη και στα δικά του συγγράμματα όπου εύκολα διαφαίνεται το θεολογικό βάθος μα και το συγγραφικό του τάλαντο. Δύο είναι τα κεντρικά χαρα­κτηριστικά τού όλου συγγραφικού του μόχθου, τα ό­ποια συναντώνται σε όλα του τα έργα, από το πιο σύντομο μέχρι και το πιο εκτενές, και από το πιο βαθύ μέχρι και το πιο εκλαϊκευμένο. Το πρώτο είναι ή αγάπη του για το πρόσωπο του «Θεανθρώπου Χριστού». Ίσως αυτή να είναι ή πιο συχνή έκφραση μέσα στο έργο του. Γύρω από τον Θεάνθρωπο στρέφονται τα πάντα, από Αυτόν πηγάζουν όλα και σε Αυτόν απολήγουν, ενδοχρονικά μα και εσχατολογικά. Το δεύτερο εξίσου σπουδαίο είναι ή μέριμνα του στο να μην αποκλίνει από την αλάνθαστη γραμμή των θεοφόρων Πατέρων της Ορθοδόξου Ανατολής. Ό υπερπλήρης αγάπης πατήρ Ιουστίνος είναι συνάμα και διαχρονικά ό ανυποχώρητος εις τα της πίστεως και ζηλωτής της εκκλησιαστικής τάξεως θεολόγος.

Ήδη την περίοδο 1932-35 συνέγραψε το δίτομο έργο «Ορθόδοξος φιλοσοφία της Αληθείας», την γνωστή Δογματική του, το όποιο τού χάρισε την έδρα της Δογματικής στην Θεολογική Σχολή τού Πανεπιστημίου τού Βελιγραδίου. Τον τρίτο τόμο εξέδωσε λίγο πριν από την κοίμηση του, το 1978. Από πολλούς συγχρόνους ερευνητές θεωρείται ως ή πληρέστερη ορθόδοξη Δογματική και έχει ήδη μεταφραστεί στην γαλλική ενώ μεταφράζεται στην αγγλική και στην ελληνική.

Άλλο μνημειώδες έργο του είναι οι Βίοι των Αγίων σε 12 τόμους και ή Ερμηνεία της Καινής Διαθήκης σε 7 τόμους. Ή μονή του Τσέλιε έχει ήδη ξεκινήσει την έκδοση των απάντων του τα όποια υπολογίζονται σε σαράντα τόμους από τούς οποίους έχουν κυκλοφορήσει περί τούς τριάντα. Με αφορμή την συμπλήρωση τριακονταετίας από την εις Κύριον εκδημία του, μεταφέρουμε στο παρόν πόνημα μία συνοπτικότατη εκλογή από το τεράστιο συγγραφικό του πλούτο ως ευκαιρία γνωριμίας των φιλαγίων αναγνωστών με μια μεγάλη μορφή ενός συγχρόνου ομολογητού και διδασκάλου της μαχόμενης Ορθοδοξίας.

Ή Ιερά Μονή του Τσέλιε

Ή Ιερά Μονή του Τσέλιε βρίσκεται σε απόσταση 6 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της πόλης του Βάλιεβο, στις όχθες του πόταμου Γράδατς. Το μοναστήρι είναι χτισμένο μέσα σε ένα ορεινό, γραφικό και καταπράσινο τοπίο, μέσα σε μία μικρή κοιλάδα στα όρια του χωρίου Λέλιτς το όποιο είναι και ή γενέτειρα τού μεγάλου συγχρόνου άγιου της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας Νικολάου Βελιμίροβιτς. Ή γύρω περιοχή με τα πολλά βουνά και τις μικρές κοιλάδες κάνουν το μοναστήρι αθέατο και ό επισκέπτης πρέπει να μπει στη μικρή κοιλάδα για να το αντικρίσει.

Ή ακριβής χρονολογία κτίσεως της μονής δεν είναι γνωστή. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα ιστορικά στοι­χεία ή ίδρυση της μονής ανάγεται στους μεσαιωνικούς χρόνους, ενώ ιδιαίτερη παράδοση το θέλει ως κτίσμα του βασιλέως Δραγούτιν (1282-1316). Κατά την μακρά και σκοτεινή τουρκική σκλαβιά κάηκε, γκρεμίστηκε και ανακαινίστηκε αρκετές φορές. Οι προεστοί της μονής προσέφεραν πολλά στους αγώνες του σέρβικου έθνους κατά των κατακτητών και αλλοθρήσκων. Κατά τον 19ο αι. ιδρύεται στη μονή Δημοτικό Σχολείο, από τα πρώτα πού λειτούργησαν στην ελεύθερη Σερβία. Στο σχολείο αυτό έμαθε τα πρώτα του γράμματα και ό άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Στα 1837 ή μονή μετατράπηκε σε ενοριακό ναό και έτσι παρέμεινε ως το 1928 όταν με απόφαση της Σερβικής Ιεράς Συνόδου μετατράπηκε σε γυναικεία μονή.

Το καθολικό της μονής τιμά τη Σύναξη των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Πρόκειται για βασιλική μετά τρούλου. Ό τρούλος είναι εννεάπλευρος προς τιμήν των εννέα αγγελικών ταγμάτων. Ή μονή βρίσκεται στη διοικητική δικαιοδοσία της μητροπόλεως Σάμπατς και Βάλιεβο. Ό μεγαλύτερος θησαυρός πού ή μονή φυλάσσει και προσφέρει προς προσκύνηση, ευλογία και παρηγοριά των δεκάδων προσκυνη­τών είναι ο απέριττος τάφος του οσίου αββά Ιουστίνου Πόποβιτς ό όποιος εγκαταβίωσε στη μονή επί 28 συνεχόμενα έτη μέχρι της κοιμήσεως του το 1979.

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Βελιγράδι - Αγιοκατάταξη των π. Ιουστίνου Πόποβιτς και Ηγουμένου Συμεών

Κατά την απογευματινή συνεδρία της Πέμπτης, 29 Απριλίου 2010 η Σύνοδος της Ιεραρχίας της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, κατέταξε στα Δίπτυχα τον Αρχιμανδρίτη Ιουστίνο Πόποβιτς (1894 – 1979) και τον Ηγούμενο της Μονής Ντάιμπαμπε του Μαυροβουνίου κοντά στην Ποντγκόριτσα, Συμεών Πόποβιτς (1854 – 1941).

Η Σύνοδος της Ιεραρχίας της Σερβικής Εκκλησίας αποφάσισε η μνήμη του Αρχιμανδρίτη Ιουστίνου Πόποβιτς να τιμάτε στις 14 Ιουνίου (νέο ημερολόγιο) και του Ηγουμένου Συμεών στις 1 Απριλίου. Την Κυριακή 2 Μαΐου 2010, θα τελεστεί στο Βελιγράδι Πατριαρχική Θεία Λειτουργία συλλειτουργούντων όλων των Αρχιερέων της Σερβικής Εκκλησίας.

Βελιγράδι, 29 Απριλίου 2010

(Ванредно саопштење за јавност Светог Архијерејског Сабора Српске Православне Цркве)

Οικουμενισταί Μητροπολίται και Θεολόγοι ηγούνται της "αλώσεως" της εκκλησιαστικής γλώσσης

Νὰ λάβη θέσιν ἡ Ἱεραρχία καὶ τὸ Φανάριον
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΙ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ
ΗΓΟΥΝΤΑΙ ΤΗΣ "ΑΛΩΣΕΩΣ" ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ
Οἱ ἴδιοι εἰσηγοῦνται τὴν κατάργησιν τοῦ ὁμολογιακοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν

Ἐπί μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Χριστοδούλου κατεβλήθη μία προσπάθεια διά τήν ἀπόδοσιν τῶν Εὐαγγελικῶν καί Ἀποστολικῶν Ἀναγνωσμάτων εἰς τήν Δημοτικήν γλῶσσαν. Ἡ προσπάθεια ἦτο «πιλοτική». Ἐάν ἐπετύγχανε το «πείραμα», θά ἐπεκτείνετο καί εἰς τάς Ἱεράς Ἀκολουθίας τῶν μυστηρίων καί εἰς τήν θείαν Λειτουργίαν. Τότε ἀντεδράσαμεν δυναμικῶς. Ὁ «Ο.Τ.» ὕψωσε τήν σημαίαν τοῦ ἀγῶνος, διά νά ματαιωθοῦν τά σχέδια. Ἐλάβομεν τήν δημοσίαν ἀπάντησιν τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου ὅτι εἴμεθα Ταλιμπάν καί δέν θα ὑπεχώρει εἰς τάς ἀντιδράσεις τοῦ πιστοῦ λαοῦ καί τοῦ «Ο.Τ.». Ἕν ἔτος μετά ὑπεχρεώθη να τερματίση τό «πείραμα». Διεπίστωσε τάς μεγάλας ἀντιδράσεις τοῦ πιστοῦ λαοῦ καί τοῦ ἐντίμου κλήρου καί ἀπεφάσισε τήν ὑποχώρησιν και τήν ἐγκατάλειψιν τῶν σχεδίων του. Ἦτο ἡ πρώτη μεγάλη ἧττα, ὡς εἴχομεν τονίσει εἰς τόν «Ο.Τ.», τῶν Ταλιμπάν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Σήμερον αἱ δυνάμεις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπανέρχονται εἰς τό θέμα. Μητροπολῖται, οἱ ὁποῖοι εὐθέως συμπορεύονται μέ τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ και ὡρισμένοι ἐξ αὐτῶν σκανδαλίζουν τούς πιστούς ἤ συμμετέχουν εἰς σκανδαλώδεις ἐνεργείας σχετικῶς μέ τήν ἐκκλησιαστικήν περιουσίαν τῆς Μητροπόλεώς των, προπαγανδίζουν ἀνοικτῶς τήν κατάργησιν τῆς γλώσσης τῆς θείας Λειτουργίας καί τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων. Σηκώνουν τάς χεῖρας καί τό ἀνάστημά των ἐναντίον τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί το πράττουν μέ τό ἀστεῖο ἐπιχείρημα ὅτι οἱ νέοι καί αἱ νέαι μας δέν ἀντιλαμβάνονται τό περιεχόμενον τῆς θείας Λειτουργίας καί τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας καί δι᾽ αὐτό δέν ἐκκλησιάζονται. Ἀνεκάλυψαν τά αἴτια τοῦ μή ἐκκλησιασμοῦ εἰς τήν γλῶσσαν τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὄχι εἰς τόν τρόπον με τόν ὁποῖον συμπεριφέρονται ἤ εἰς τάς καινοτομίας, τάς ὁποίας εἰσαγάγουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἤ εἰς τήν ἐκκοσμίκευσιν τῆς Ἐκκλησίας ἤ εἰς τήν παραλυσίαν τῆς Ἐνορίας ἤ εἰς τόν πολυτελέστατον τρόπον διαβιώσεως πολλῶν Μητροπολιτῶν καί ἱερωμένων.

Κατά σύμπτωσιν οἱ Μητροπολῖται καί οἱ θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι μεθοδεύουν την κατάργησιν τῆς γλώσσης τῆς θείας Λειτουργίας καί τῶν ἱερῶν Μυστηρίων εἶναι ὑπέρ τοῦ δέοντος φιλοπαπικοί καί οἰκουμενισταί καί ἀγωνίζονται, διά νά εἶναι διαρκῶς εἰς τό φῶς τῆς ἐπικαιρότητος. Οἱ Μητροπολῖται αὐτοί διακηρύσσουν ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι κανονική Ἐκκλησία καί πώς ὅσοι προβάλλομεν ἀντιστάσεις εἴμεθα φανατικοί. Οἱ Μητροπολῖται αὐτοί εἰσηγοῦνται εἰς τήν Πολιτείαν τήν κατάργησιν τοῦ Ὁμολογιακοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἀπό τά σχολεῖα και τήν ἐπιβολήν τῆς θρησκειολογίας. Ἀντί νά ὑπερασπίζωνται τό μάθημα εἰσηγοῦνται τήν κατάργησίν του, ὅταν τοῦτο δέν τό ἐπιβάλλη ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωσις, ἐνῶ ἡ Κυβέρνησις εἶναι πολύ προσεκτική εἰς το ζήτημα φοβουμένη τάς ἀντιδράσεις καί τό πολιτικό κόστος. Γνωρίζουν ἆραγε οἱ συγκεκριμένοι Μητροπολῖται ὅτι ἠμπορεῖ νά κατηγορηθοῦν διά ἔκπτωσιν ἐκ τῆς Πίστεως, ἀφοῦ μέ τάς ἐνεργείας των πολεμοῦν καί εἰσηγοῦνται τήν κατάργησιν τοῦ Ὁμολογιακοῦ μαθήματος; Γνωρίζουν ὅτι ποδοπατοῦν το Σύνταγμα τῆς Πολιτείας, τό ὁποῖον ὁρίζει ὅτι τό Κράτος πρέπει νά μεριμνᾶ διά τήν Ἐθνικήν καί θρησκευτικήν ἀνάπτυξιν τῆς συνειδήσεως τῶν Ἑλληνοπαίδων; Οἱ Μητροπολῖται αὐτοί, διά τήν ἐξυπηρέτησιν τῶν προσωπικῶν των συμφερόντων καί φιλοδοξιῶν, ἄλλοτε κάμνουν δῶρον εἰς ὑπουργούς τον διαχωρισμόν Κράτους-Ἐκκλησίας, ἄλλοτε τήν κατάργησιν τοῦ Ὁμολογιακοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ἄλλοτε ὑποτάσσονται εἰς τάς ἐντολάς τῶν πολιτικῶν των προϊσταμένων καί ἀποδέχονται ἄνευ ἀντιστάσεως τό σύμφωνον ἐλευθέρας συμβιώσεως, τήν καῦσιν τῶν νεκρῶν, τήν πολιτικήν κηδείαν κ.λπ.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος ὁμοῦ μετὰ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ἔλαβε μίαν ἀπόφασιν, διά τῆς ὁποίας ἀπαγορεύεται ἡ ἀπάρνησις τῆς Γλώσσης τῆς θείας Λειτουργίας. Ἡ ἀπόδοσίς της εἰς τήν δημοτικήν θά ἐπιτρέπεται μόνον μετά ἀπό εἰδικήν ἄδειαν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Παρά ταῦτα Οἰκουμενισταί Μητροπολῖται και θεολόγοι μέ συνεντεύξεις διαμορφώνουν κλῖμα διά τήν μετάφρασιν τῆς θείας Λειτουργίας εἰς τήν δημοτικήν. Κατά σύμπτωσιν ὅλοι των εἶναι τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί συμπεριφέρονται εἰς τήν Ἑλλάδα ὡς αἱ Οἰκουμενιστικαί δυνάμεις του. Λησμονοῦν ὅμως ὅλοι αὐτοί ὅτι:

1ον) Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἰς τάς δημοσίας ἐμφανίσεις του ὁμιλεῖ τήν γλῶσσαν τῆς Ἐκκλησίας καί τήν παρακολουθοῦν καί τήν κατανοοῦν ἄρχοντες, ἀρχόμενοι και πιστοί, ἐκφράζοντες τόν θαυμασμόν των διά τά Ἑλληνικά του;

2ον) Τό Σύνταγμα ὁρίζει ὅτι διά οἱανδήποτε μετάφρασιν εἰς τά ἱερά κείμενα τῆς Ἐκκλησίας ἀποφασίζει ἡ Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως; Πῶς εἶναι τόσον βέβαιοι ὅτι τό Φανάρι θά ἐγκρίνη τήν μετάφρασιν καί την ἀπόδοσιν τῆς θείας Λειτουργίας καί τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν εἰς τήν δημοτικήν, ὅταν ἀπό τήν ἀπόδοσιν μιᾶς λέξεως, μέ διάφορον τρόπον ἀπό αὐτόν τῆς πραγματικῆς ἐννοίας της, δύναται νά ὑπάρξη θύελλα διαμαρτυριῶν ἤ νά ὑπάρξουν πολλαπλαί ἑρμηνεῖαι, αἱ ὁποῖαι ἐνδεχομένως νά γεννήσουν αἵρεσιν; Πῶς ὁμιλοῦν ἐξ ὀνόματος τῶν νέων καί τῶν νεανίδων τῆς Ἑλλάδος, ὅταν αἱ ἀνδρῶαι καί γυναικεῖαι Ἱεραί Ὀρθόδοξαι Μοναί πλημμυρίζουν κατά τάς Κυριακάτικας θείας Λειτουργίας ἀλλά καί κατά τάς ἀγρυπνίας ἀπό νέους καί νεάνιδας. Πῶς ζητοῦν νά μεταφράσουν εἰς τήν Ἑλλάδα τά ἱερά Κείμενα, ὅταν αὐτά τά κείμενα ἐγεγράφησαν εἰς τήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν, τήν ὁποίαν κατανοοῦν οἱ πιστοί, ἀλλά ὄχι καί ὡρισμένοι Οἰκουμενισταί Μητροπολῖται, οἱ ὁποῖοι ὡς φοιτηταί τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ἐκόπησαν εἰς τήν Πατρολογίαν δεκατέσσερις φοράς καί ἐχρειάσθη ἡ παρέμβασις τῶν πνευματικῶν των πατέρων, διά νά «περάσουν» τό μάθημα; Εἶναι τυχαῖον ὅτι οἱ συγκεκριμένοι Μητροπολῖται ἀποφεύγουν συστηματικῶς τήν ἀναφοράν, γραπτήν και προφορικήν, εἰς τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας; Οἱ συγκεκριμένοι Μητροπολῖται ἰσχυρίζονται ὅτι οἱ νέοι καί αἱ νέαι δέν ἀντιλαμβάνονται τήν γλῶσσαν τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἄποψις αὕτη εἶναι προσβλητική τόσον διά την σύγχρονον νεολαίαν, ἡ ὁποία συμφώνως μέ ὅλας τάς ἐπιστημονικάς ἐρεύνας ἔχει μεγάλην ἐκκλησιολογικήν συνείδησιν καί διακρίνεται διά τήν μεγάλην της Πίστιν προς τόν Τριαδικόν Θεόν. Ἐπιπλέον ἡ σύγχρονος νεολαία γνωρίζει πότε νά σκύψη τήν κεφαλήν ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦτο σημαίνει ὅτι δεν λειτουργεῖ ἡ νεολαία ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μέ βάσιν τήν καρδίαν, ἀλλά γνωρίζει τά «παραγγέλματα», τά ὁποῖα ἐκφωνεῖ ὁ ἱερεύς, ὁ διάκος ἤ ὁ Ἀρχιερεύς διά μεγαλυτέραν ταπείνωσιν καί προσευχήν. Πῶς λοιπόν λέγουν Μητροπολῖται καί θεολόγοι (Οἰκουμενισταί) ὅτι οἱ νέοι καί αἱ νεανίδες δέν ἀντιλαμβάνονται τήν γλῶσσαν τῆς θείας Λειτουργίας καί τῶν ἱερῶν Μυστηρίων; Μᾶλλον θέλουν νά φέρουν εἰς τά μέτρα των τήν ᾽Εκκλησίαν, ἡ ὁποία πολλάκις «δεινοπαθεῖ» ἀπό τάς θέσεις πολλῶν ἐπιλέκτων μελῶν της, τά ὁποῖα ἔχουν «παραστρατήσει» ἀπό καιρόν ἀπό τήν κατάνυξιν καί τήν πνευματικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. Οἱ συγκεκριμένοι Μητροπολῖται καί θεολόγοι εἶναι προσβλητικοί καί διά τάς γενεάς τῶν Ἑλληνοπαίδων, αἱ ὁποῖαι ἐγεννήθησαν κατά τούς τέσσαρας αἰῶνας τῆς Τουρκικῆς δουλείας καί αἱ ὁποῖαι ἔμαθον γράμματα ἀπό τά Λειτουργικά Βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί αἱ γενεαί αὐταί ἐπολέμησαν κυρίως «διά τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστιν τήν Ἁγίαν καί τῆς Πατρίδος τήν Ἐλευθερίαν».

Ἀλλά αἱ πρωτοβουλίαι τῶν Οἰκουμενιστῶν Μητροπολιτῶν και θεολόγων πρέπει νά ἐνταχθοῦν εἰς ἕν εὐρύτερον σχέδιον, τό ὁποῖον ἤρχισε μέ τήν ἐκπαιδευτικήν μεταρρύθμισην τοῦ 1977, ἡ ὁποία, ὡς ἔγινε, κατέστρεψε τήν γλῶσσαν καί τήν Παιδείαν. Ἐάν κατορθώσουν καί «περάσουν» τά σχέδιά των, τότε θά ἔχωμεν τήν ὁριστικήν καταστροφήν τῆς γλώσσης καί την ἀποκοπήν τοῦ λαοῦ ἀπό τάς πραγματικάς ρίζας τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, ἡ ὁποία ἔγινεν ὁδός διά νά ἐξαπλωθῆ ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου μας εἰς τά πέρατα τοῦ κόσμου. Αἱ πρωτοβουλίαι των πρέπει νά συναντήσουν τήν δυναμικήν ἀπάντησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας καί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀφοῦ οἱ συγκεκριμένοι Μητροπολῖται καί θεολόγοι ἀνήκουν εἰς τό «κλῖμα» του, ἐνῶ αὐτό, εἰς τό ζήτημα τῆς γλώσσης τῆς Ἐκκλησίας δέν ἔχει δώσει δικαιώματα δι᾽ ἔλεγχον ἤ κριτικήν. Οἱ δέ πιστοί ὀφείλουν νά προσεύχωνται διά τήν ἀποτροπήν τῶν σχεδίων των καί νά εὑρίσκωνται εἰς ἀγωνιστικήν ἐπαγρύπνησιν.

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 30/4/2010- από: Θρησκευτικά