Η Θεοτόκος και η σωτηρία του ανθρωπίνου γένους

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ

ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Του Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών -Δρος Θεολογίας

Όλος ο Ορθόδοξος κόσμος πανηγυρίζει την Κοίμηση της Θεοτόκου Μαρίας, της Μητέρας του Θεανθρώπου Κυρίου. Ο ουρανός αγάλλεται και η γη χαίρει για το γεγονός αυτό. Δεν θρηνεί ο κόσμος, όπως συμβαίνει σε κάθε θάνατο, αλλά νοιώθει χαρά, διότι η Παναγία μας, ως Μητέρα του Υιού και Λόγου του Θεού Πατρός, πορεύεται δίπλα στον θρόνο του Υιού της, για να υπάρχη εκεί συνεχώς, όσο υφίσταται αυτός ο κόσμος, ως πρέσβειρα των ανθρώπων.

Η Θεοτόκος Μαρία κατανοείται όχι ως απλή κοπέλα της Ναζαρέτ, αλλά ως η Αειπάρθενος Κόρη, η οποία έτεκε, σύμφωνα με τον Άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας, «ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν τον Υιόν του Θεού, τον εκ Θεού Πατρός δηλονότι Λόγον ενανθρωπήσαντα και σεσαρκωμένον».

Ο Νεστόριος και άλλοι αιρετικοί επειδή μελετούσαν την Αρχαία Ελληνική φιλοσοφία δεν κατενόησαν πως συνέβη η ένωση δύο φύσεων, της Θείας και της ανθρώπινης, στο Πρόσωπο του Θεανθρώπου Κυρίου. Η Εκκλησία με την Δ´ Οικουμενική Σύνοδο κατετρόπωσε την διδασκαλία αυτών των αιρετικών, κηρύσσοντας την «ατρέπτως, ασυγχύτως, αδιαιρέτως και αχωρίστως» ένωση των δύο φύσεων στο ένα Πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, «ώστε είναι τον αυτόν Θεόν ομού και άνθρωπον, και ενός τα πάντα τα θεοπρεπή και προσέτι τα ανθρώπινα». Κηρύσσουμε, λοιπόν, την σωτηριώδη για το ανθρώπινο γένος αλήθεια ότι η Παναγία μας έτεκε τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο και ανεκηρύχθη Θεοτόκος.

Η Παναγία μας είναι Θεοτόκος με διπλή έννοια. Αφ’ ενός μεν διότι «έτεκεν Θεόν σεσαρκωμένον», αφ’ ετέρου δε διότι η ανθρώπινη φύση, η οποία ενώθηκε με την Θεία φύση στο Πρόσωπο του Υιού της Ιησού Χριστού, εθεώθη εντός της παναγίας Γαστρός της. Με αυτόν τον τρόπο τα μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας ημπορούν να ζούν εν κοινωνία μετά του Θεανθρώπου Κυρίου και να θεώνωνται κατά Χάριν.

Χαίρει το ανθρώπινο γένος για την Θεοτόκο Μαρία, διότι Αυτή είναι η αιτία της αλλαγής της πορείας της ανθρωπίνης ιστορίας. Με την Θεοτόκο Μαρία συντελείται το γεγονός της Θείας Οικονομίας και με την έλευση του Θεανθρώπου Κυρίου στην γη η ανθρώπινη Ιστορία λαμβάνει νέα πορεία προς την αιωνιότητα. Ο άνθρωπος από τον χώρο της φθοράς και του θανάτου που είχε εισέλθει, τώρα έχει την δύναμη και την δυνατότητα να πορεύεται προς την αφθαρσία, την Ανάσταση και την αιώνια εν Χριστώ ζωή.

Στην σημερινή, πολυτάραχη και επικίνδυνη, εποχή που ζούμε όλα αυτά φαίνονται άγνωστα και αδιανόητα. Αυτό συμβαίνει διότι ο άνθρωπος, καθώς απομακρύνθηκε από τον Θεό Δημιουργό του, αγνόησε και την Θεία Αποκάλυψη, η οποία εμπεριέχεται στην Αγία Γραφή και την Πατερική Διδασκαλία, που είναι η αυθεντική ερμηνεία της Αγίας Γραφής. Μελετά οτιδήποτε άλλο ο σύγχρονος άνθρωπος παρεκτός αυτών, μέσω των οποίων θα γνωρίση ποιος είναι ο Δημιουργός του Θεός και ποια είναι η Θεοτόκος Μαρία, την οποία εορτάζουμε. Μελετώντας, θα γνωρίσουμε το πρόσωπο της Θεοτόκου Μαρίας και παράλληλα θα κατανοήσουμε για ποιόν λόγο ο Θεός την εξέλεξε από όλο το ανθρώπινο γένος, ώστε να γίνη Μητέρα Του.

Είναι γεγονός ότι η Παναγία μας διακατεχόταν από άπειρη και απόλυτη αγάπη προς τον Θεό και αυτό το απεδείκνυε με τα λόγια και τα έργα της, που ήταν ολοκληρωτικά ταυτισμένα με το θέλημά Του. Με την αγάπη της αυτή προς τον Θεό αλλά και προς τον συνάνθρωπο, με την οντολογική πίστη της, με την αγνότητα και καθαρότητά της, με την πραότητα και με την ταπείνωσή της είλκυσε τον Θεό, ώστε να την υψώση μέχρι του σημείου να την καταστήση Μητέρα Του και Μητέρα όλου του ανθρωπίνου γένους.

Ως κατά χάριν Μητέρα όλων μας η Παναγία αγαπά την κάθε ψυχή και αγωνιά για τον καθένα μας, γι᾽ αυτό και πρεσβεύει διαρκώς για μας στον Υιόν της. Εμείς, όμως, πως ανταποκρινόμαστε σ’ αυτή την αγάπη; Το να πλησιάζωμε την Θεοτόκον και να προσκυνούμε την εικόνα της, ενώ εμμένουμε στα πάθη μας και ακολουθούμε τον κόσμον και τις αμαρτωλές επιθυμίες του, δεν είναι ένδειξη αγάπης προς Αυτήν, αλλά μία τυπική πράξη επιδείξεως επίπλαστης ευγνωμοσύνης. Αγάπη προς Αυτήν φανερώνει το να την ακολουθήσουμε στην αγνότητα και καθαρότητά της, στην ταπείνωσή της και σε όλες τις αρετές της. Ακόμη οντολογική αγάπη προς την Παναγία μας είναι να ακούσουμε την προτροπή της «ό,τι αν λέγη υμίν [ο Κύριος] ποιήσατε» (Ιωάν. 2, 5) και να υπακούσουμε, όπως η Ίδια έκαμε, στο θέλημα του Θεού. Μόνον με αυτόν τον τρόπο θα ζήσουμε ειρηνικά και αγαπητικά με τον πλησίον μας σ’ αυτή την ζωή, αλλά και στην άλλη ζωή θα βρεθούμε αιωνίως κοντά Της, μέσα στην αιώνια Βασιλεία του Υιού Της.