Ο συριγμός της σύριγγας

Ὁ συριγμός τῆς σύριγγας

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος-Θεολόγος

«Στή σύλληψη 19χρονου προχώρησαν οἱ ἀστυνομικές ἀρχές τῶν Γρεβε­νῶν μέ τήν κατηγορία τῆς κατοχῆς ναρ­κωτικῶν οὐσιῶν» (βλ. «ΑΕΤΟΣ Gre­ve­na», 18/4/2026).

   «16χρονος Σουδανός διακινοῦσε ναρ­κωτικά σέ σχολεῖα» (βλ. ΕΡΤnews, 19/4/2026).

   «Στή σύλληψη 19χρονου ἡμεδαποῦ προχώρησαν στίς 20 Ἀπριλίου ἀστυνο­μικοί στίς Σέρρες» (βλ. ΕΡΤnews, 21/4/ 26).

   «19χρονη στήν Κεφαλονιά μετά ἀπό χρήση ναρκωτικῶν καί ἀλκοόλ ὑπέ­κυ­ψε» ( βλ. «ΤΟ ΒΗΜΑ», 30/4/2026)

   Καί τό μαρτυρικό ρεπορτάζ καθημερινά συγκλονίζει, ἀποτυπώνοντας τήν τρα­γικότητα πού βιώνουν οἱ νέοι μας. Εἴ­τε ἀπό ἐγωισμό καί αὐτοπροβολή εἴτε ἀπό περιέργεια, ἀπό μιμητισμό ἤ ἀπό ψυχολογικά προβλήματα, τό γεγονός παραμένει θλιβερό καί ἀπογοητευτικό. Πά­μ­πολλα, ἐπίσης, εἶναι τά παιδιά πού ὁ­μολόγησαν ὅτι κατέφυγαν στή χρήση οὐ­σιῶν, ἐπειδή στερήθηκαν τήν οἰκο­γε­­νειακή θαλπωρή. Ἔτσι οἱ νέοι, σέ ἀνη­συ­χη­τικό ποσοστό, δηλητηριάζουν τή ζωή τους καί ἁλυσοδένονται μέ τά σκλαβόσκοινα μιᾶς ἐξουθενωτικῆς καί εὐτε­λι­στικῆς κατάστασης.

   Ποιός δέν ἀναγνωρίζει τοῦ ἐθισμοῦ τήν παθογένεση; Ποιός δέν θλίβεται βλέποντας τόν θάνα­το νά παραμονεύει, γιά νά χτυπήσει τά θύματά του τόσο ἀνε­λέ­η­τα; Νεκροί πρίν πεθάνουν, ἀπο­τε­λοῦν τούς μελλοθανάτους τῆς σύριγγας. Κάθε βηματισμός πρός τίς οὐσίες αὐτές εἶναι καί ἕνα βῆμα ὀλέθρου καί συνήθως πορεία χωρίς ἐπιστροφή.

   Ἀσφαλῶς, κάθε φορά πού χάνεται ἕνας νέος ἄνθρωπος, δέν χάνεται μόνον ἐκεῖνος. Χάνεται ἕνα κομμάτι ἀπό μιά οἰκογένεια, ἀπό ἕνα σπίτι. Δέν εἶναι ἁ­πλῶς ἕνα ἄτομο τῆς κοινωνίας μας, πού ἀντιπροσωπεύει ἕναν αὔξοντα ἀριθμό στό ληξιαρχεῖο τοῦ δήμου ἤ στό φορολογικό μητρῶο τοῦ κράτους· εἶναι ἡ καρδιά, ἡ ἀνάσα μιᾶς συγκεκριμένης μά­νας, τό στήριγμα κάποιου πατέρα, ἡ χαρά καί ἡ ἐλπίδα κάποιων φίλων.

   «Τά νιάτα εἶναι πλασμένα γιά τόν ἡ­ρωισμό», ἀλλά προτιμοῦν τόν εὐδαι­μο­νισμό. Τά ὁράματα τούς χαμογελοῦν, ἀλλά παραμένουν ἄπραγοι, δίχως πνοή καί ζωή. Τά κλειδιά τῆς εὐ­τυ­χίας βρί­σκο­νται στήν ἐξουσία τους καί τά κρα­τᾶνε, ἀλλά τό σπίτι τῆς ψυχῆς τους εἶναι ἄδειο ἀπό χαρά. Καί καθώς λέει ὁ ποιητής:

   «Μέ τά κλειδιά στό χέρι

καί δέν ἔ­χουν σπίτι,

μέ κομπιοῦτερ στήν τσέπη

καί δέν βρίσκουν λογαριασμό».

   Ἡ εὐτυχία εἶναι στά χέρια τους, ἀλλά προτιμοῦν τή δυστυχία. Ἡ ζωή καί ἡ χαρά ξανοίγεται μπροστά τους, ἀλλά τούς ἐξα­πατοῦν τά ὑποκατάστατα τῆς ναρκω­τι­κῆς ὀνειροφαντασίας.

   Καί τά στατιστικά δεδομένα παραμένουν ἀμείλικτα: Σύμφωνα μέ τήν πανελλήνια ἔρευνα ESPAD 2024, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε ἀπό τό Ἐρευνητικό Πανεπιστημιακό Ἰνστιτοῦτο Ψυχικῆς Ὑ­γείας, «περίπου τό 13% τῶν μαθητῶν ἡ­λικίας 15-16 ἐτῶν ἔχει δοκιμάσει κάποια παράνομη οὐσία τουλάχιστον μία φορά στή ζωή του. Πολλοί νέοι ξεκινοῦν νά πειραματίζονται σέ μικρότερη ἡλικία, γεγονός πού αὐξάνει τόν κίνδυνο ἐξάρ­τησης στό μέλλον. Ἐπίσης μεγάλο πο­σο­στό ἐ­φήβων δηλώνει ὅτι μπορεῖ νά προμη­θευ­τεῖ κάνναβη ἤ φάρμακα χωρίς ἰδιαί­τερη δυσκολία. Παράλληλα, παρα­τη­ρεῖ­ται τό φαινόμενο τῆς πολυχρήσης· συνδυάζουν, δηλαδή, διαφορετικές οὐ­σίες, ὅπως ἀλ­κοόλ, κάνναβη καί φαρμακευτικά σκευάσματα, μέ ἀποτέλεσμα νά αὐξά­νε­ται ση­μαντικά ὁ κίνδυνος γιά τήν ὑγεία». Τό ἐμπόριο αὐτῶν τῶν οὐ­σιῶν μέ τό ξέπλυ­μα μαύρου χρήμα­τος ἔχει πάρει παγκόσμιες διαστάσεις. Πωρωμένες καί βρό­μικες συνειδήσεις ἐγκληματοῦν δίχως ὅρια καί σύνορα.

   Τά τόσα κρούσματα δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα «φαινόμενο τῆς νεολαίας», δέν εἶναι μιά «παρέκ­κλιση» ἤ μιά «κακή περίοδος». Εἶναι ὁ καθρέφτης ὁ δικός μας. Οἱ νέοι δέν γεννήθηκαν ἔτσι. Διαμορ­φώ­θη­καν ἔ­τσι. Πῶς νά σταθεῖ ὁ νέος σέ ἕναν κόσμο δίχως ἀξίες, δίχως πρότυπα καί παραδείγματα, σέ ἕναν ἄκοσμο κόσμο, πού ἔβαλε τόν Θεό στό περιθώριο τῆς ζωῆς του; Μένει μόνος χωρίς πυξίδα, χωρίς ρίζες, χωρίς προοπτική. Καί τότε ἤ βυθίζεται στήν ἀπάθεια ἤ ἐκρήγνυται.

   Ἀναμφισβήτητα, ἡ κρίση τῆς νεότητας συνιστᾶ κρίση πολιτισμοῦ. Τό πρό­βλη­μα εἶναι βαθύ­τατα ὑπαρξιακό. Οἱ ἐξαρτήσεις ἀποκαλύπτουν συχνά ἐσω­τε­ρι­κό κενό, ὑπαρξιακή ἀγωνία, μιά χαί­νου­σα πληγή. Ὁ νέος ἀναζητᾶ διέξοδο ἀπό τόν πόνο, τή μοναξιά, τήν ἀπελ­πι­σία, ἀλ­λά κα­ταλήγει σέ μιά ψεύτικη «παρηγοριά», πού τόν ὁδηγεῖ σέ ἀκόμη με­γαλύτερη σκλαβιά. Ἐπιβάλλεται ὅλοι μας νά συνει­δητοποιήσουμε τήν εὐθύνη πού ἔχουμε. Αὐτά τά περιστατικά εἶναι ἕνα σῆμα κινδύνου, μία ἀπεγνω­σμένη κραυγή γιά βοήθεια, πού μᾶς καλεῖ νά σκύψουμε καί νά δοῦμε τά λάθη μας.

   Σίγουρα ἡ σημερινή γενιά τῶν νέων δέν εἶναι ἡ πρώτη πού ἐπιδίδεται σέ καταχρήσεις καί σέ ξέφρενες ἐπανα­στά­σεις. Ὅμως, παλιά ὑπῆρχε γιά τά πε­ρισσότερα παιδιά ἀντίβαρο στό σπίτι, μιά αὐστηρή καί συνάμα στοργική φωνή ἤ ἀκόμα καί μιά προσευχή ἀπό κάποια μά­να, πού ἀ­γωνιοῦσε καί ἐναπέθετε τή λαχτάρα της στή μάνα – Παναγία. Σή­με­ρα πόσα σπίτια ἔμειναν νά δια­τη­ροῦν αὐτή τήν ἄμυνα;

   Οἱ παλαιότερες γενιές εἶχαν κανονική παιδική ἡλικία καί ὅσα πολύτιμα ἐφόδια καί πνευματικά ἀντισώ­ματα μποροῦσε νά προσφέρει αὐ­τή. Τώρα ἡ παιδική ἡλικία ἔχει σμι­κρυνθεῖ καί διαρ­κεῖ μόνο, ὥσπου νά γνωρίσει τό παιδί τήν τηλεόραση, τό τάμπλετ καί τό σχολεῖο. Ὁ δικαιω­μα­τισμός ἀπό τήν πλευρά του μοι­ρά­ζει πλῆθος ἐπικίν­δυνες ἐξουσίες σέ ἄγουρα πλάσματα, πού δέν ἔ­χουν ἱκανότητα νά τίς διαχειριστοῦν καί οὔτε γονεῖς διατεθειμένους νά καθοδηγήσουν. Πορεύεται ὁ νέος χωρίς ὑψη­λό­τε­ρους στόχους στή ζωή, χωρίς νόημα ἐγκαρ­τέρησης, κολυμπώντας στά ἀγαθά, στερημένος ὅμως ἀπό ἰδανικά. Ἔτσι ἔ­χουμε μιά νεολαία πού μεγαλώνει μέ τό «θέλω ἐδῶ καί τώρα» καί μπαίνει σέ πρόωρη κατάθλιψη.

   Ὅσο ὁ περίγυρος βρίσκεται στήν ἄρ­νηση καί στήν ἀποστασία, ὅσο τά μέσα ἐνημέρωσης καί κοι­νωνικῆς δικτύωσης παραμένουν στήν ἀχρειότητα καί εὐτέ­λεια καί μεταδίδουν τήν ἀθλι­ό­τητα καί ποταπότητα, ἡ λύση τοῦ προβλήματος δέν θά εἶναι ποτέ ἐφικτή. Συ­γ­κλονιστική ἀ­ντη­χεῖ ἡ φωνή – σύν­θη­μα ἀπό κάποιους ἐξαρτημένους: «Ἄν θέλετε νά γιατρέψετε τούς το­ξικομανεῖς, γιατρέψτε πρῶ­τα τήν ἄρρωστη κοινωνία σας!». Καί ἡ θεραπεία ἡ ἀποτελεσματική καί σωτήρια εἶναι μία: νά ἐπιστρέ­ψουμε ὅλοι στό σπίτι τοῦ Πατέρα μας.