Τυχικός ο Άξιος — και ο Μοιχεπιβάτης του Θρόνου

Τυχικός ο Άξιος — και ο Μοιχεπιβάτης του Θρόνου

Όταν η Πάφος αναγνωρίζει ποιμένα τον Τυχικό και βλέπει ως ξένο έναν επιβαίνοντα σε θρόνο που δεν κέρδισε ποτέ στις καρδιές του λαού.

Η Πάφος δεν ξύπνησε ένα πρωί ζητώντας νέο μητροπολίτη.

Δεν βγήκε ο λαός στους δρόμους απαιτώντας αντικατάσταση.

Δεν υπήρξε κραυγή αγανάκτησης εναντίον του Τυχικού.

Αντίθετα, πολλοί πιστοί θεωρούν ότι έχασαν έναν ποιμένα που ήταν παρών παντού: στις εκκλησίες, στα σχολεία, στα ιδρύματα, δίπλα στους πονεμένους ανθρώπους. Έναν άνθρωπο που, είτε συμφωνούσε κανείς μαζί του είτε όχι, τον έβλεπε καθημερινά μέσα στον λαό.

Και ξαφνικά, μέσα σε κλίμα καταγγελιών περί αντικανονικότητας και διαδικασιών που αρκετοί χαρακτήρισαν βιαστικές και προαποφασισμένες, παρουσιάστηκε ο “διάδοχος”. Έτοιμος. Με λόγους, δηλώσεις, χαμόγελα και υποσχέσεις για “ανοιχτές πόρτες”.

Μόνο που η Πάφος αναρωτιέται:

Πού ήσουν πριν;

Πότε περπάτησες αυτή την επαρχία;

Πότε γνώρισες τον κόσμο της;

Πότε πόνεσες μαζί του;

Ο Τυχικός, λένε πολλοί, εξελέγη από τον λαό και επικυρώθηκε από ολόκληρη τη Σύνοδο. Εσύ όμως, Γρηγόριε, στα μάτια πολλών δεν εμφανίζεσαι ως εκλεγμένος ποιμένας αλλά ως διορισμένος άνθρωπος του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου. Όχι επιλογή της τοπικής συνείδησης, αλλά επιλογή μηχανισμού.

Και αυτό εξηγεί γιατί τόσοι μιλούν για “εικονικές εκλογές”.

Η βιασύνη πρόδωσε πολλά.

Η προετοιμασία φαινόταν έτοιμη από μέρες.

Οι δηλώσεις έμοιαζαν προβαρισμένες.

Σαν κάποιος να ήξερε ήδη το αποτέλεσμα πριν ακουστεί η τελευταία ψήφος.

Και ύστερα ήρθαν οι μεγαλόστομες φράσεις περί “ενότητας” και “αγάπης”. Μα ενότητα χωρίς αλήθεια δεν υπάρχει. Και ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη μοιάζει περισσότερο με επιβολή σιωπής.

Πολλοί πιστοί βλέπουν πλέον έναν άνθρωπο που επιχειρεί να καθίσει σε θρόνο που θεωρούν ότι ανήκει ακόμη στον Τυχικό. Γι’ αυτό ακούγεται τόσο βαριά η λέξη “μοιχεπιβάτης”. Μια σκληρή εκκλησιαστική έκφραση, φορτισμένη, που όμως επανέρχεται συνεχώς στις αντιδράσεις του κόσμου.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχουν και όσοι ανησυχούν για την εκκλησιολογική του κατεύθυνση. Οι σπουδές στο Βατικανό και οι αναφορές του ίδιου σε διαχριστιανικά συνέδρια και επαφές προκαλούν αντιδράσεις σε κύκλους πιστών που φοβούνται ενίσχυση οικουμενιστικών τάσεων στην Πάφο. Για αυτούς, δεν πρόκειται απλώς για διοικητική αλλαγή, αλλά για αλλοίωση της ταυτότητας που πίστεψαν ότι εξέφραζε ο Τυχικός.

Και έτσι γεννιούνται τα οργισμένα ερωτήματα που κατακλύζουν τα κοινωνικά δίκτυα:

Πού πας;

Σε ποιον λαό νομίζεις ότι έρχεσαι ως αποδεκτός;

Δεν βλέπεις την απόρριψη;

Δεν ακούς το “ανάξιος” που γράφεται παντού;

Άλλοι σε θεωρούν ανόητο, επειδή δεν αντιλαμβάνεσαι το κλίμα. Άλλοι σε θεωρούν απλώς πρόθυμο εκτελεστή αποφάσεων άλλων. Και άλλοι πιστεύουν ότι η δίψα για μίτρα και θρόνο σε έκανε να δεχθείς έναν ρόλο που θα σε ακολουθεί ως στίγμα.

Γιατί ο θρόνος δεν είναι καριέρα.

Δεν είναι διορισμός.

Δεν είναι έπαθλο εκκλησιαστικής πολιτικής.

Και όσο κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν την επιβολή ως “ενότητα”, τόσο θα μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στον λαό και στην ιεραρχία.

Διότι ο σεβασμός δεν χαρίζεται από ισχυρούς.

Κερδίζεται από τις καρδιές των ανθρώπων.

Και σήμερα, για πολλούς στην Πάφο, ο άξιος ποιμένας παραμένει ο Τυχικός.