Ανοικτή Επιστολή των Πιστών της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου προς τον Αρχιμανδρίτη Γρηγόριο

Ανοικτή Επιστολή των Πιστών της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου προς τον Αρχιμανδρίτη Γρηγόριο

«Δεν αρκούν οι ανοικτές πόρτες όταν ο λαός δεν αναγνωρίζει τον ποιμένα του»

Αρχιμανδρίτη Γρηγόριε,

Από τις πρώτες σου δημόσιες τοποθετήσεις, επέλεξες να δηλώσεις ότι «η πόρτα μου θα είναι ανοικτή για όλους».

Όμως στην Πάφο υπάρχει ένα βαθύτερο ερώτημα που δεν απαντήθηκε:

Ποιος ακριβώς καλείται να περάσει αυτή την πόρτα;

Διότι οι ανοικτές πόρτες, από μόνες τους, δεν δημιουργούν εμπιστοσύνη. Δεν γεννούν αποδοχή. Δεν εξασφαλίζουν ποιμαντική σχέση.

Ο λαός δεν αναζητά πρόσβαση σε γραφεία.

Αναζητά ποιμένα.

Και η Πάφος, για μεγάλο μέρος των πιστών της, έχει ήδη ποιμένα: τον Τυχικό.

Έναν άνθρωπο που έζησε μέσα στον λαό του. Που βρέθηκε στις ενορίες, στα σχολεία, στα ιδρύματα, στα χωριά, δίπλα σε ασθενείς, σε φτωχούς, σε πονεμένους ανθρώπους. Δεν χρειάστηκε ποτέ να διακηρύξει «ανοικτές πόρτες», γιατί ο ίδιος ήταν παρών έξω από αυτές — μέσα στην καθημερινότητα του ποιμνίου του.

Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί τον εξέλεξαν στη συνείδησή τους ως τον κανονικό τους ποιμένα και γιατί εξακολουθούν να τον αναγνωρίζουν ως τέτοιον.

Εσύ, αντίθετα, εμφανίστηκες μέσα από μια διαδικασία που για μεγάλο μέρος του λαού θεωρήθηκε βεβιασμένη και προσχεδιασμένη. Με έτοιμες δηλώσεις, με εικόνα ανθρώπου που γνωρίζει ήδη τον ρόλο που πρόκειται να αναλάβει, χωρίς όμως να έχει προηγηθεί η αποδοχή της τοπικής εκκλησιαστικής συνείδησης.

Και έτσι γεννήθηκε το χάσμα.

Διότι η Εκκλησία δεν λειτουργεί μόνο με τυπικές διαδικασίες, αλλά και με την καρδιά του λαού της.

Ο Τυχικός εξελέγη και αναγνωρίστηκε από τη Σύνοδο και αγκαλιάστηκε από τον λαό. Εσύ, στα μάτια πολλών, παρουσιάζεσαι ως επιλογή μηχανισμών και ισορροπιών, χωρίς το στοιχείο της ζωντανής αποδοχής από το ποίμνιο της Πάφου.

Γι’ αυτό και η εμπιστοσύνη δεν υπάρχει.

Και όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, ακόμη και οι πιο όμορφες φράσεις — όπως «ανοικτές πόρτες» — ακούγονται κενές.

Διότι ο λαός δεν ζητά προσβασιμότητα. Ζητά ποιμαντική αυθεντικότητα.

Και αυτή δεν επιβάλλεται.

Σήμερα, πολλοί πιστοί εκφράζουν έντονη απογοήτευση, θεωρώντας ότι η αλλαγή δεν προέκυψε μέσα από πνευματική ανάγκη της Εκκλησίας, αλλά μέσα από εκκλησιαστικούς χειρισμούς που αγνόησαν τη συνείδηση της τοπικής κοινότητας.

Για αυτό και η αντίδραση είναι έντονη, ακόμη και οξεία, καθώς αρκετοί αισθάνονται ότι ο ποιμένας τους παραμερίστηκε.

Όχι από απόρριψη της Εκκλησίας, αλλά από αγάπη προς εκείνον που θεωρούν ποιμένα τους.

Και απέναντι σε αυτό το κλίμα, η εμπιστοσύνη δεν μπορεί να ζητηθεί με λόγια.

Πρέπει να κερδηθεί με παρουσία, με χρόνο και με αλήθεια.

…………………………….

Τελική θέση των πιστών

Η θέση της Πάφου για πολλούς είναι ξεκάθαρη: ο λαός της Μητροπόλεως έχει ποιμένα και τον αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Τυχικού. Δεν σε αποδέχεται ως πνευματικό του πατέρα και δεν αναγνωρίζει την επιβολή σου ως ποιμαντική διακονία.

Η Πάφος δεν ζητά άλλον ποιμένα. Δεν περιμένει άλλον επίσκοπο. Και δεν θα αλλάξει συνείδηση με δηλώσεις περί «ανοικτών θυρών».

Η αποδοχή δεν επιβάλλεται· κερδίζεται. Και αυτή τη στιγμή, για μεγάλο μέρος του λαού, παραμένεις εκτός αυτής της αποδοχής.