3 Ιουλ 2016

Θέλουμε να μας καθοδηγούν Ορθόδοξοι Ποιμένες!

Ανοιχτή επιστολή στον ορθόδοξο ελληνικό λαό για την στάση μας απέναντι στους Επισκόπους που διακινούν την αίρεση του Οικουμενισμού
Θέλουμε να μας καθοδηγούν Ορθόδοξοι Ποιμένες!
Αδαμάντιος Τσακίρογλου
Ου γαρ οι ακροαταί του νόμου δίκαιοι παρά τω Θεώ, αλλ’ οι ποιηταί του νόμου δικαιωθήσονται (Ρωμ. β΄ 10-16 ο Απόστολος της σημερινής Κυριακής)
Αγαπητοί αδελφοί εν Χριστώ ορθόδοξοι έλληνες,

Οι πρώτοι Χριστιανοί μιλούσαν μεταξύ τους και μοιράζονταν τα πάντα βιώνοντας την πραγματική ενότητα της Εκκλησίας. Έτσι και εγώ θέλω με αυτήν την επιστολή να αναφερθώ στο τεράστιο πρόβλημα της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού που ταλανίζει δεκαετίες την ζωή της Εκκλησίας μας και να μοιραστώ μαζί σας τους λόγους που με οδήγησαν να πάρω τις αποφάσεις, που πήρα και οι οποίες έγιναν γνωστές μέσω των κειμένων μου στο διαδίκτυο.
Ούτε ζηλωτής ούτε τέλειος είμαι αδελφοί μου, ούτε έχω να επιδείξω καμία ιδιαίτερη αρετή. Ίσα ίσα άνθρωπος αδύναμος είμαι και για αυτόν τον λόγο παλεύω να κερδίσωτην σωτηρία από τον Θεό. Επειδή όμως βλέπω την μακροθυμία Του και τις αμέτρητες ευκαιρίες που μου δίνει, παρόλο που είμαι ανάξιος, υποσχέθηκα στον εαυτό μου, ένα να μην γίνω:Προδότης και Αρνητής του Θεού. Και τι άλλο από προδοσία και άρνηση του Θεού είναι, όταν υπακούω και συμπορεύομαι με αυτούς, που ενώετάχθησαν να μας ποιμαίνουν, να μας κατηχούν και να υπερασπίζουν την Πίστη μας κάθε άλλο κάνουν παρά αυτό. Από την μία λένε  σε μας τους λαϊκούς να ασχοληθούμε μόνο με την σωτηρία της ψυχής μας, το οποίο αυτό καθεαυτό δεν είναι λάθος. Όμως η σωτηρία της ψυχής δεν επιτυγχάνεται ποτέ χωρίς την υπεράσπιση των Δογμάτων και της Μίας Αλήθειας, γιατί και ο Ωριγένης ήταν κατά γενική ομολογία ο μεγαλύτερος πατέρας της εποχής του και όμως έπεσε, γιατί τόλμησε να αλλάξει την διδασκαλία της Εκκλησίας. Από την άλλη όμως (μας λένε)ποίμανση και κατήχηση δεν γίνεται,διοίκηση και αγιότητα;δεν συμπορεύονται!
Κανείς – ιδίως Επίσκοπος –  δεν έρχεται, ως άλλος Νικόλαος να μας χτυπήσει την πόρτα, όταν αγωνιούμε· κανείς δεν γυρνάει τις πόλεις, ως άλλος Κοσμάς ο Αιτωλός, για να μας τονώσει το ορθόδοξο φρόνημα και να πατάξει τα λάθη μας· κανείς δεν υψώνει την φωνή του ως ρομφαία, όπως άλλος Χρυσόστομος, για να συνετίσει τους εξουσιαστές Ποιμένες και πολιτικούς και να προφυλάξει το μικρό κτήμα της χήρας· κανείς δεν υψώνει το αναστημά του, ως άλλος Αθανάσιος, αψηφώντας εξορίες, βασανιστήρια, ακόμα και την ίδια του την ζωή, για να προφυλάξει την Εκκλησία και το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Θεός· κανείς δεν φροντοφωνάζει ως άλλος Χρύσανθος, αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ο οποίος, όταν ήρθαν οι Ναζί δήλωσε όχι μόνον τον θρόνον μου αλλά και την ζωήν μου είμαι έτοιμος να θυσιάσω δια το καθήκον μου...έργον του Αρχιεπισκόπου είναι όχι να υποδουλώνη αλλά να ελευθερώνη.
Ο καθένας είναι αναπαυμένος και ευλογεί τα γένεια του.
Θα ρωτήσει κάποιος: Εμείς το κάναμε; Οι πιο πολλοί, για να είμαστε ειλικρινείς όχι,δεν μιμηθήκαμε τους Αγίους, και πρώτος εγώ. Δυστυχώς δεν είμαστε γενιά αντάξια των προγόνων μας. Δεν δώσαμε αίμα για να πάρουμε πνεύμα, και να εισπράξουμε μισθό εκατονταπλάσιο. Επηρεαστήκαμε ουκ ολίγες φορές από τον ορθολογισμό, ω τον ορθολογισμό, που τόσο άλλαξε τον ρωμαίικο τρόπο σκέψης και πράξης. Ανταλλάξαμε τα όσια και ιερά με παρακατιανά προϊόντα εφήμερης και τυφλωτικής διάρκειας. Είπαμε, πρώτος εγώ, πολλές φορές·και τι έγινε; Εγώ να είμαι καλά ή,μη φοβάσθαι,έχει ο Θεός. Ναί, έχει ο Θεός, αλλά ο Θεός θέλει και την σύμπραξη μας. Θέλει να δει, ότι αξίζουμε αυτά που του δίνουμε. Ότι γινόμαστε βιαστές για να κερδίσουμε την βασιλεία των ουρανών. Σήμερα ο βιαστής του Ευαγγελίου, ονομάζεται απ’ αυτούς τους ίδιους τους Ποιμένες(!) φουνταμελιστής, εγωκεντρικός.
 Όμως ο Πανάγαθος στο απέραντο έλεός Του αμείβει και τον εργάτη της τελευταίας ώρας. Για αυτόν τον λόγο παρακαλάω τον Θεό να με αξιώσει να είμαι ένας εργάτης της τελευταίας ώρας. Τι θα πω στον Χριστό μου αδελφοί, όταν πεθάνω; Ότι έκανα υπακοή, όταν έβλεπα να υβρίζονται οι άγιοι και να ονομάζονται θύματα του αρχέκακου όφεως; Όταν βλέπω ιερείς να βάζουν τα παιδιά μου, τα παιδιά σας, όπως εδώ στην Γερμανία, να γεμίζουν με άμμο ένα σύμβολο που σχηματίζει από τον ιερό σταυρό, την μουσουλμανική ημισέληνο και το εβραϊκό αστέρι έναν άγγελο - τον λεγόμενο άγγελο των πολιτισμών- και να τους περνάω το μήνυμα, δεν έχει μόνο η Εκκλησία αγγέλους, έχουν και άλλοι; Όταν βλέπω να ονομάζεται ο Πάπας αγιώτατος και αδελφός, ξεχνώντας πόσοι λαοί υπέφεραν και υποφέρουν από τον Παπισμό, τον αντίχρiστο του Ντοστογιέφσκυ και των αγίων;Να ονομάζω αδελφούς Χριστιανούς τους αιρετικούς;Ε, τότε, γιατί είμαι ορθόδοξος και δεν γίνομαι, ό,τι είναιαυτοί; Αφού, ό,τι και να γίνω θα λέγομαι - κατά την σύνοδο της Κρήτης - Εκκλησία ή Ομολογία και θα είμαι σε διάλογο αγάπης στο Π.Σ.Ε. και όλα μέλι και γάλα. Αυτά δηλαδή που βλέπουμε στην πολιτική, από τους ανθρώπους που άλλα έλεγαν και γι ҆ αυτό εκλέχθηκαν, και άλλα κάνουν, θα επιτρέψω να γίνουν και στην Εκκλησία, το μόνο υψηλό, άμεμπτο και πανάγιο, το υπέρτατο αγαθό, που έχει απομείνει στην πανάθλια ζωή μας;Αν εγώ σαν λαϊκός έκανα τέτοια πράγματα θα μου επέτρεπαν να κοινωνήσω; Σίγουρα και πολύ σωστά όχι! Θα μου έλεγαν αμαρτάνεις παιδί μου, και αν δεν αλλάξεις, εγώ σου βάζω κανόνα και δεν σου επιτρέπω να κοινωνήσεις.
Τι θα πούμε αδελφοί στα παιδιά μας; Αυτό που λένε πολλοί,πιστεύω αλλά δεν αντέχω τους παπάδες; Εγώ το αντίθετο θέλω. Θέλω τους ιερείς αλλά με ράσο που να μυρίζει Ορθοδοξία, να πέφτω μπροστά του και να κλαίω τις αμαρτίες μου και μετά να σηκώνομαι απελευθερωμένος, καθαρός και να μπορώ να πω στον Θεό νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα κατά το ρήμα σου εν ειρήνη. Θέλω να λέω στα παιδιά μου, πήγαινε στον παππούλη και φίλα του το χέρι. Μάθε παιδί μου, ότι αυτόν επέλεξε ο Χριστός, για να σε βοηθήσει να ελευθερωθείς εσύ από την αμαρτία. Να τον σέβεσαι και να τον τιμάς. Γιατί αυτός θα υποφέρει για σένα. Δεν θα κοιμηθεί για σένα, γιατί έτσι του πρόσταξε ο Θεός:Θα αφήσει τα ενενήνταεννέα πρόβατα για να σώσει το ένα. Δυστυχώς όμως εγώ δεν βλέπω κανέναν να τρέχει για το ένα πρόβατο, Αντιθέτως τρέχουν στους διαλόγους, τρέχουν στις εκάστοτε εορτές και στις δημόσιες εκδηλώσεις και αυτό το ένα πρόβατο, μόλις τολμήσει να πει κάτι, ακόμα και αν είναι λάθος, δεν το αγκαλιάζουν ως πατέρες, δεν το βοηθούν να σηκωθεί από τα βάρη της κοιλάδας του κλαυθμώνος παρά του κουνούν το δάκτυλο, το υβρίζουν ως εγωκεντρικό, φανατικό, ανυπάκουο, πλανεμένο, φθονερό, απάνθρωπο.
Μιλούν για αγάπη αλλά άλλαξαν και αυτήν την αγάπη. Γιατί αγάπη σημαίνει να λες την αλήθεια. Στον εξομολόγο και στον πνευματικό δεν πάμε για να μας δείξουν κατανόηση για τις αμαρτίες μας αλλά για να μας συνεφέρουν με την σωτηριακή δύναμη της Μίας Αλήθειας. Αν αγαπάμε τους αιρετικούς, λένε οι πατέρες, πρέπει να τους τονίσουμε τα λάθη τους και,όταν ακούσουν, να τους υποδεχθούμε με χαρά, γιατί ο ουρανός χαίρεται με την μετάνοια του κάθε αμαρτωλού. Όλοι μας έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που έγιναν Ορθόδοξοι. Ε αυτοί μιλούν με τα χειρότερα λόγια για το παραλθόν τους. Δεν μιλούν για αδελφοσύνες αλλά για σκοτάδι και πλάνη.Όταν όμως οι αιρετικοί δεν ακούν και δεν μετανονούν επί δεκαετίες τότε, λένε οι πατέρες, πρέπει να φεύγουμε, γιατί θα γίνουμε και εμείς το ίδιο. Αυτό μας έλεγαν και οι γονείς μας, όταν κάναμε κακές παρέες. Κακαί συναναστροφαί φθείρουσι ήθη χρηστά.
Αδελφοί, έλληνες Ορθόδοξοι,σε κάθε Θεία Λειτουργεία προσευχόμαστε για καλήν απολογίαν επι του φοβερού βήματος του Θεού. Πώς θα απολογηθούμε λέγοντες και μη πράττοντες; Τι θα Του πούμε; Αυτός είναι ο φόβος μου. Γι҆ αυτό ας με ονομάσουν όπως θέλουν. Ένα μόνο μην πιστέψετε σας εκλιπαρώ θερμά. Εγώ δεν φεύγω από την Εκκλησία του Θεού. Δεν φεύγω από την Εκκλησία των Αγίων. Δεν το νοεί ο νους μου να ζω χωρίς Εκκλησία και αυτό είναι το μεγαλύτερο μαρτύριο που ζω εγώ και η οικογενειά μου αυτή την στιγμή. Δεν θα ακολουθήσω όμως ποιμένες που λένε άλλα από αυτά που είπε ο Χριστός και οι Άγιοι του. Μακάρι να δώσει ο Θεός να αναδείξουν οι ποιμένες το πνευματικό τους ανάστημα και να μας στηρίξουν στον αγώνα εναντίον της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού. Το μόνο που θέλω μέσα στην βρώμικη πια πολιτική, κοινωνία, ζωή είναι μία καθαρή πίστη. Το σίγουρο λιμάνι που θα βρω κουράγιο να προστατευθώ από τις φουρτούνες που μαστίζουν την ύπαρξη μου.
Δεν επιζητώ να σας πείσω αλλά σας μίλησα ως αδελφός, ως Έλλην, ως Ορθόδοξος ελεύθερος άνθρωπος. Σας παρακαλώ να με συγχωρέσετε, αν σας σκανδάλισα και να προσεὐχεσθε για μένα και την οικογένεια μου. Είθε ο Θεός να στηρίξει την Εκκλησία Του και τους Χριστιανούς Ορθοδόξους.
«Τοῦτο ἐστί τὸ καύχημα ἡμῶν, ἡ πίστις ἡμῶν, ἡ καλὴ κληρονομία τῶν Πατέρων ἡμῶν. Μετὰ ταύτης Θεῷ παραστῆναι ἐλπίζομεν καὶ τῶν ἡμαρτημένων λαβεῖν τὴν ἄφεσιν. Ταύτης δὲ ἄνευ οὐκ οἶδα ποία δικαιοσύνη τῆς αἰωνίου κολάσεως ἡμᾶς λυτρώσεται». Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός
Το κείμενο είναι στο μονοτονικό για καλύτερη κατανόηση

Αδαμάντιος Τσακίρογλου

10 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ο κ. Τσακίρογλου από την στιγμή που διάλεξε να δώσει τον αγώνα του ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ο λόγος του πια δεν μετράει και έχει την ίδια βαρύτητα με τα λόγια διαφόρων σχισματικών. ΚΡΙΜΑ.
Ευμένιος

Ανώνυμος είπε...

Από τα λιγοστά πράγματα που καταλαβαίνω, η αποτειχιση είναι το έσχατο μέσω ενός πιστου για την καταπολέμηση της αίρεσης. Πρέπει πρώτα να εξαντλησουμε όλους τους άλλους τρόπους αντίδρασης. Προσωπικά προτείνω όπου υπάρχει εγνωσμενος λόγω ή έργω οικουμενιστης να μην τον αφήνουμε να κάνει λειτουργία και να τον ελέγχουμε εντός του Ιερού Ναού. ΑΓΏΝΑΣ ΜΈΧΡΙ ΤΕΛΙΚΉΣ ΝΙΚΗΣ.

Ανώνυμος είπε...

Ως πρόθεμα το "απο" ετυμολογικώς έχει πολλές διαφορετικές σημασίες.
Στην λέξη "απο+τείχιση" το πρόθεμα "απο" δεν σημαίνει "εκτός" αλλά είναι επιτατικό, υποδηλώνει ολοκλήρωση, πληρότητα, σημαίνει επίταση, με την ίδια έννοια που έχει στις σύνθετες λέξεις απο+θεραπεία, αποθεραπεία = (πλήρης, ολοκληρωμένη θεραπεία), απο+ελευθέρωση, απελευθέρωση = (πλήρης, ολοκληρωμένη ελευθέρωση).

'Ετσι αποτείχιση σημαίνει πλήρης και ολοκληρωμένη ύψωση νοητού πνευματικού τείχους μεταξύ των αποτειχισμένων πιστών και των αιρετικών ή συγκοινωνούντων με αιρετικούς, ποιμένων ή πιστών (ανδρί αιρετικώ χαίρειν μη λέγετε, όποιος συγκοινωνεί με αιρετικούς ας είναι ακοινώνητος).

Αποτείχιση δεν σημαίνει εκτός των ...τειχών της Εκκλησίας (από πότε η Εκκλησία έχει τείχη), δεν σημαίνει εκτός της Εκκλησίας. Σημαίνει ότι: παραμένω εντός της Εκκλησίας (εκκλησία δεν είναι ο ναός) αλλά για λόγους Πίστεως, κατά το Ευαγγέλιο (εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε και ακαθάρτω μη άπτεστε, ει τις την διδαχήν ταύτην ου φέρει ανάθεμα έστω, ανδρί αιρετικώ χαίρειν μη λέγετε κ.α.) υψώνω πνευματικό νοητό απόλυτο τείχος μεταξύ εμού και του αιρετικού επισκόπου, ποιμένα κ.α. και των αιρετικών αδελφών. Δικαίωμά μου απορρέον από το Ευαγγέλιο αν όχι καθήκον πίστεως. Όταν απομακρυνθεί ο αιρετικός επίσκοπος, ή η αιρετική σύνοδος επισκόπων κ.λπ. και αναλάβει την διαποίμανση κάποιος Ορθόδοξα φρονών και πράττων επίσκοπος και σύνοδος, τότε αυτομάτως δεν υπάρχει το νοητό τείχος και δεν είμαι αποτειχισμένος.

Τόσο απλό! Και όμως, μερικοί θεωρούν τους αποτειχισμένους ότι είναι εκτός της Εκκλησίας! Και θεωρούν εντός της Εκκλησίας τους εναγκαλιζόμενους με τον πάπα Ρώμης;

Μέχρι τώρα ανεχόμαστε τις μεμονωμένες περιπτώσεις ελπίζοντας στη μετάνοιά τους αλλά πλέον, αφού τόλμησαν να εγκυροποιήσουν την αίρεση με "σύνοδο" και μάλιστα με τίτλο "πανορθοδόξου", "αγίας" και "μεγάλης" τότε ... θα την αποδεχτούμε; και θα αποδεχόμαστε ως ποιμένες μας όσους την αναγνωρίζουν; Τυφλός τυφλόν εάν οδηγεί αμφότεροι στο ΒΟΘΡΟ θα πέσουν, στην αιώνια κόλαση.
Δυστυχώς και στο αντιοικουμενιστικό στρατόπεδο δεν κυριαρχούν οι έγκυρες φωνές, αλλά κι εκεί προβάλλονται οι συνωμοσιολόγοι, οι οποίοι προβάλλουν ο καθένας τις ερμηνευτικές ακυρότητές τους. Ο πλους εν νυκτί, πυρσός ουδαμού.

Ανώνυμος είπε...

Ανώνυμος είπε...
Σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα θα ήθελα να πω το εξής: Δεν καταδικάζω τους αποτειχισμενους αδελφούς. Απλά πιστεύω ότι έπρεπε πρώτα να παλέψουν με σθένος, και με κάθε τρόπο να αποκρουσουν και να εκδιωξουν τους λόγω ή / και έργω οικουμενιστες απο τους Ιερους Ναούς που εκκλησιαζονται, και αν δεν έβλεπαν αποτέλεσμα τότε να έκαναν αποτειχιση. Όταν βλέπεις ένα φίδι στο σπίτι σου, όσο μεγάλο και να είναι, προσπαθείς πρώτα να το πετάξεις έξω. Μόνο στη περίπτωση που έχεις εξαντλήσει κάθε δυνατό τρόπο να διώξεις το φίδι και δεν το εχεις καταφερει είναι η ώρα να φύγεις από το σπίτι. Και εάν το υλικό μας σπίτι δεν το παραταμε αμέσως, πόσο μάλλον το πνευματικό μας σπίτι που είναι ο Ιερός Ναός. Προσωπικά θα καταγγελω εντός του Ιερού Ναού κάθε κακοδοξια και δεν θα επιτρεπω να συνεχιστει η λειτουργία μέχρι ΤΕΛΙΚΉΣ ΝΙΚΗΣ. Προσωπικά, όταν και οπότε με βγάλουν σηκωτό από τον Ιερό Ναό, το πνευματικό σπίτι μου, μόνο τότε θα προχωρήσω στην αποτειχιση. Δεν ανέχομαι να παραδώσω κανένα Ιερό Ναό χωρίς ΜΆΧΗ.

Κυριάκος Βαρβέρης - Πειραιάς

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ είπε...

ΠΕΡΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ
Περάσαμε, οι λαϊκοί, 100 χρόνια ‘’αισθησιακού’’ ύπνου αλλά τώρα είναι ώρα να ξυπνήσουμε. Μην ξεχνάμε λοιπόν ποτέ, ότι στο άρμα της Εκκλησίας μας, είμαστε δεμένοι + όλοι μαζί και όποιος θέλει να τρέχει γρήγορα προς το τέρμα, ας αλλάξει απλά θέση με αυτόν που θέλει να τρέχει ποιο αργά, αλλά + όλοι μαζί… Αυτό μαθαίνουμε εύκολα από τα άλογα ζώα, που τα ζεύουν στα αγωνιστικά άρματα. Τα ποιο γρήγορα ζώα, τα τοποθετούν στην έξω πλευρά του άρματος, ένα τα ποιο αργά στην μέσα, ώστε στις κρίσιμες και ‘’κλειστές στροφές’’ της «οδού» να μπορούν να κινούνται κυρίως + ενωμένα! Τα μεν γρήγορα να τραβάνε… τα δε βραδέα να φρενάρουν! Όσο για τους αδελφούς μας που ήδη έχουν αποτοιχιστεί, ας περιμένουν με πολύ υπομονή το μεγάλο και ‘’βαρύ’’ σώμα των πιστών αδελφών τους, χωρίς να εκβιάζουν καταστάσεις και συνειδήσεις, τουλάχιστον αυτών + που δεν τους ρώτησαν γι’ αυτήν τους την απόφαση. Και φυσικά πιστεύουμε + ότι το σύνθημα της ‘’διακοπής’’ είχε δοθεί από πριν, με πολύ βεβαιότητα, μιας και η βούληση των πολλών και των ειδικών ήταν πως + αν επιτρέψει ο Θεός να γίνει η Μεγάλη Σύνοδος (και δεν είναι Αγία) και υπερψηφιστούν δηλαδή, οι καινοτόμες ιδέες τους.. τότε + όλα έχουν τελειώσει γι’ αυτούς!
+«100 χρόνια υπομονής» (σύμφωνα και με τους Αγιορείτες Πατέρες), είναι πάρα πολλά, για την ‘’φαστ’’ εποχή μας!!!
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ/ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ

Ανώνυμος είπε...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΎΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΑΣ....Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ.

Αλεξανδρος Γαλανοπουλος βερολινο είπε...

http://www.impantokratoros.gr/C29C9EE7.el.aspx


Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συνιστά ανυπακοή
στους κακοδόξους εκκλησιαστικούς ηγέτες

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος θεωρείται από την Εκκλησίας μας «θεόπνευστον όργανον και δογμάτων πέλαγος ανεξάντλητον»21, ερμηνεύοντας την αποστολική εντολή περί υπακοής και ευπειθείας προς τους Προεστώτες, τους Ηγουμένους, «πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε» (Εβρ. 13, 17) διευκρινίζει : «Αλλ' ίσως θα μας ειπή κάποιος, ότι υπάρχει και τρίτο κακό [εκτός από την αναρχία και την απειθαρχία], όταν ο άρχοντας [της Εκκλησίας] είναι κακός. Το γνωρίζω και εγώ, και δεν είναι μικρό το κακό τούτο, αλλά και πολύ χειρότερο από την αναρχία: διότι είναι καλύτερο να μη καθοδηγείσαι από κανένα, παρά να καθοδηγείσαι από κάποιον κακόν. Διότι ο μεν πολλές φορές σώθηκε, και πολλές φορές εκινδύνευσε, αλλά αυτός οπωσδήποτε θα κινδυνεύσει, οδηγούμενος προς βάραθρα. Πως λοιπόν λέγει "Πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε;" Αφού πιο πάνω είπε "των οποίων βλέποντες την έκβαση της ζωής, μιμείσθε την πίστη τους" τότε είπε "Πειθαρχείτε στους ηγουμένους σας και υπακούετε". Τι γίνεται λοιπόν, λέγει, όταν είναι πονηρός και δεν πειθαρχούμε; Πονηρός, πως το εννοείς; Αν εξ αιτίας της πίστεως, απόφευγε και παράτησέ τον, όχι μόνον αν είναι άνθρωπος, αλλά κι αν είναι άγγελος που κατέρχεται εξ ουρανού [Γαλ. 1, 8] Αν εξ αιτίας της ζωής του, μη ασχολείσαι [...] Αλλά μη προσέχετε στη ζωή, αλλά στα λόγια τους· διότι εξ αιτίας των ηθών δεν θα ημπορούσε κανείς ποτέ να βλαβτεί. Γιατί; Διότι είναι φανερά σε όλους, και ο ίδιος, ακόμη κι αν είναι πονηρός μύριες φορές, ποτέ δεν θα διδάξει πονηρά. Αλλά όταν είναι στην πίστη [πονηρός] ούτε είναι φανερό σε όλους, κι ο πονηρός δεν θα σταματήσει να διδάσκει. Διότι και το "Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε" είναι για τον βίο και όχι για την πίστη»

Ανώνυμος είπε...

Αποτείχιση ορίζεται η εκούσια απομάκρυνση από τα όρια της επίσημης Εκκλησίας εξαιτίας δογματικών ή κανονικών αποκλίσεων του ανώτερου, προπαντός, ιερατείου της. Στο όνομα της αποτείχισης, ωστόσο, κανονικού μέτρου εξάπαντος προληπτικού και θεραπευτικού της προάσπισης της πίστεως έναντι των οιωνδήποτε αιρετικών παρεκκλίσεων, παρατηρείται τελευταία μια νεοαιρετική ομώνυμη εκκλησιολογική τάση και στάση, σύμφωνα με την οποία και στο όνομα τού δήθεν γενικού οικουμενιστικού μαγαρισμού των Ορθοδόξων Επισκόπων ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί αποκόπτουν εαυτούς από το σωτήριο Σώμα του Κυρίου, την Εκκλησία. Και αυτό δεν μπορεί παρά να συνιστά πλάνη. Οι σημερινοί αποτειχισθέντες, διακατεχόμενοι από το γνωστό σύνδρομο της κολοβής αλεπούς, θέλουν, ομοτρόπως με την αισώπεια πρωταγωνίστρια, να παρασύρουν και άλλους στην πλάνη τους, την οποία φυσικά και βαπτίζουν ορθοδοξία γνήσια, όπως προ αιώνος έγινε με το έτερο μεγάλο Σχίσμα των Παλαιοεορτολογιτών. Στην έκνομη εκ πνευματικής επόψεως προσπάθειά τους, χρησιμοποιούν και τα σύγχρονα όπλα της τεχνολογίας, ασκούντες την προπαγανδιστική τους τακτική μέσα από δικά τους sites, στρατευμένα στον «αγώνα» κατά της παναίρεσης του Οικουμενισμού, όπως φυσικά τη φαντασιώνονται εκείνοι εξαπλούμενη σε παγκόσμιο επίπεδο....Το θέμα του Οικουμενισμού, χωρίς να εθελοτυφλούμε ότι δεν είναι υποστατό σε κάποιες περιπτώσεις, σίγουρα αποτελεί μια συγκεχυμένη και απροσδιόριστη αφορμή, εκ της οποίας μπορεί να αρπαχτεί ο οιοσδήποτε θέλει να δημιουργήσει ένα υπερορθόδοξο αντάρτικο φονταμενταλιστικής υφής και προέλευσης. Πού θα οδηγήσει, όμως, και πού θα τελειώσει όλη αυτή η ακαταστασία; Αυτά τα έκτροπα προβλέποντας οι σύγχρονοι Πατέρες εν Πνεύματι, τήρησαν οι ίδιοι και προέτρεψαν σε συνετή παραμονή εντός των κόλπων της Εκκλησίας, μακριά από ζηλωτικές και αντικανονικές ενέργειες και αποσχίσεις, χωρίς, επαναλαμβάνουμε, σε καμιά περίπτωση να παρακάμπτουν τη δογματική ακρίβεια της Ορθόδοξης πίστης και πράξης. Όπως ορθά προφήτεψε ο όσιος Παΐσιος, αν αρχίσουμε να αποτειχιζόμαστε, θα κομματιαστούμε όπως οι Προτεστάντες, συστήνοντας έκαστος μια δική του Εκκλησία, όπως βλέπουμε ήδη στη Σερβία (Αρτέμιος) και στην περιοχή της Λάρισας (Ευθύμιος). Θα καταντήσουμε σε πολλά μικρά συνοδικά σχήματα, αντιμαχόμενα αλλήλοις, όπως μας δίδαξε το πρόσφατο παράδειγμα του παλαιοημερολογιτισμού. Πρόκειται για εκκλησιολογικές πλάνες και τίποτε περισσότερο. Τώρα, αν θέλει ο καθένας να βρει ιστορικά και πατερικά «παραδείγματα» να δικαιώσει εαυτόν, μπορεί να το πράξει και να σχίσει την Εκκλησία. Εμείς, ωστόσο, δεν αφιστάμεθα της συνετής εκκλησιαστικής διαχρονικής παράδοσης, όπως άριστα και διακριτικότατα εξεφράσθη προσφάτως υπό των ηγιασμένων Γερόντων της εποχής μας, όσιο Πορφύριο, όσιο Παΐσιο, Ιάκωβο, Σωφρόνιο, Αμφιλόχιο, Φιλόθεο, Σίμωνα, Βησσαρίωνα, Ευμένιο, Γαβριηλία, Μακαρία, Επιφάνιο, άγιο Ιουστίνο… Ας ακολουθήσουμε την ωραία «πλάνη τους», να ζεις την πνευματική ζωή ορθοδόξως και χωρίς φανατισμούς και εκκλησιολογικές υποχονδρίες, μέσα στους κόλπους της Μίας, Αγίας, Αποστολικής και Καθολικής Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας του Χριστού. (Κώστας Νούσης)

Ανώνυμος είπε...

Ο Νούσης έγραψε το σχόλιο 4 Ιουλίου 2016 - 10:56 π.μ.;
Ο Νούσης δεν ήταν αυτός που υποστήριζε την σύνοδο του Κολυμβαρίου; Ή κάνω λάθος;

Φιλερευνητής

π. Ἐμμαανουὴλ Χατζηδάκης είπε...

Πέστε μας, σας παρακαλώ, κ. Νούση, σε ποιά Εκκλησία κοινωνείτε.

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: aktinesblogspot@gmail.com