Κυριακή Δ' Λουκά (Σπορέως)- «...ὁ ἔχων ὧτα ἀκούειν ἀκουέτω»

Δ’ ΛΟΥΚΑ (ΣΠΟΡΕΩΣ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ὁ ἔχων ὧτα ἀκούειν ἀκουέτω»

Αὐτός πού ἔχει αὐτιά πνευματικά καί πνευματικό ἐνδιαφέρον διά νά ἀκούει τή διδασκαλία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἄς ἀκούει μέ καλή καί ἀγαθή προαίρεση. Ἡ βούληση τοῦ ἀνθρώπου, τό αὐτεξούσιον, ἀποτελεῖ τόν ἀκρογωνιαῖον λίθον γιά τό ἀνθρώπινο ὄν στόν κόσμον αὐτόν. Ἑπομένως, φθάνει κάποιος πλησίον ἤ μακράν τοῦ Θεοῦ, ὄχι μέ τά προσόντα ἀπό τήν φύσιν ἀλλά μέ τά προκαλούμενα ἀπό τήν προαίρεσιν· καί ἡ προαίρεσις εἶναι γνώρισμα μόνο τῶν λογικῶν.

Αὐτά λοιπόν εἶναι μόνον ἀπό ὅλα τά ἄλλα πού, ἤ ἀπομακρύνονται ἀπό τόν Θεόν μέ τίς κακίες, οἱ ἄνθρωποι, ἤ φθάνουν κοντά σ’ Αὐτόν, καρποφοροῦν μέ ὑπομονή τίς ἀρετές καί δέχονται μέ ἀγαθή προαίρεση τόν λόγο τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ἐκεῖνος, πού πληγώθηκε βαθιά ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δέν τοῦ φτάνει ἡ δύναμη τοῦ σώματός του νά ἀνταποκριθεῖ στό μέγεθος τῆς προθέσεώς του. Γιατί, δέν χορταίνει ἡ πρόθεσίς του ἀπό τούς κόπους καί τούς ἱδρῶτες τῆς ἀσκήσεως. Νιώθοντας δηλαδή, ὅπως οἱ πολλοί διψασμένοι, δέ βρίσκει μέ τί νά σβήσει τή φλόγα τῆς προαιρέσεώς του, ἀλλά ὅλη τήν ἡμέρα καί τή νύκτα, διψᾶ καί κοπιάζει μέ ὑπομονή καί δέν ἐπαρκεῖ ἡ δύναμη τοῦ σώματος.

Φρονοῦμε, σεβαστή γερόντισσα, ὅτι καί οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ μας, κυριεύθηκαν ἀπό τό ὑπερφυσικό αὐτό φιλότιμο καί ἔτσι, οὔτε αἰσθάνονταν τά μαρτύρια, οὔτε τά χόρταιναν, ἀλλά ξεπερνοῦσαν οἱ ἴδιοι τούς ἑαυτούς των μέ τόν σφοδρό ἔρωτα τοῦ Θεοῦ. Καί πάλι ἔβλεπαν πάντοτε, ὅτι δέν μποροῦσαν νά φθάσουν τήν πύρινη πρόθεσή τους νά ὑποστοῦν βάσανα-μαρτύρια γιά τόν Χριστόν, τόν Θεόν ἡμῶν (βλέπε βίους ἁγίων μαρτύρων καί νεομαρτύρων).

Ἐν τούτοις, ἀδελφέ, πρόσεχε μέ τήν πρόθεσή σου κάθε στιγμή καί ἐξέταζέ την μέ ἀκρίβεια, ποῦ κλίνει. Σήμερα, στήν Εὐαγγελική Περικοπή πού ἀκούσαμε, τρεῖς στούς τέσσαρες, ἀπέτυχαν· αἱρέσεις, σκληροκαρδία, μέριμνες βιοτικές καί ἡδονές τοῦ βίου. Μένε λοιπόν στήν ἡσυχία, ψάλε τῷ Θεῷ ἡμῶν, μελέτα τόν λόγον τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ· προσεύχου, ἐργάζου ὁποιαδήποτε ἀρετή μέ ὑπομονή.

Τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τό φρόνημα τοῦ Χριστοῦ, νά γίνεται γιά χάρη ψυχικῆς ὠφέλειας, ὥστε νά μήν ξεγελιέσαι ἀπό τό κοσμικό φρόνημα χωρίς νά τό καταλαβαίνεις. Γιατί, οἱ ἐνέδρες τοῦ ἐχθροῦ εἶναι πολλές καί παρατηρεῖ συνεχῶς κρυφά καί ὕπουλα, ποῦ κλίνει ἡ προαίρεση τοῦ ἀνθρώπου, χωρίς νά τό γνωρίζουν αὐτό οἱ περισσότεροι· καί θέλει ὁ ἐχθρός πάντοτε νά διαφθείρει ἀπαρατήρητος τό ἔργο, γιά νά μήν γίνεται σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐν ὑπομονῇ καί νά παράγει ἀγαθούς καρπούς.

Ὅσο ὅμως χριστιανέ μου κι ἄν ὁ πονηρός πολεμᾶ μέ ἐπιμονή καί πλησιάζει μέ ἀναίδεια, ἄν ἔχουμε ἀκλόνητα στραμμένη τήν βούλησή μας στόν Τριαδικό Θεό καί στόν Σωτῆρα Χριστό, δέν θά ξεγελαστοῦμε· ἡ κλίση τοῦ φρονήματος τοῦ Χριστοῦ δέν παραβιάζεται. Ἀφοῦ λοιπόν, μετά τήν πτώση τῶν Πρωτοπλάστων, εἴμαστε κατά τή φύση μας τόσο μακριά ἀπό τόν Θεό, ἀλλοίμονο σ’ ἐμᾶς, ἄν δέν Τόν πλησιάσουμε μέ ἀγαθή προαίρεση, καί μέ καλά ἀγαθά ἔργα, ἁγίους τρόπους καί φρόνημα Χριστοῦ-Θεοφρόνημα.

«...ὁ ἔχων ὧτα ἀκούειν ἀκουέτω»

Αὐτό σημαίνει, ὅτι ὁ ἀπώτερος στόχος, τό ὕψιστο ὅριο τοῦ φρονήματος τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι τό φρόνημα τοῦ Χριστοῦ· καί ὁ ἀπώτερος σκοπός, τό ὕψιστο ὅριο τῆς αἰσθήσεως τοῦ ἀνθρώπου εἶναι, ἡ αἴσθηση τοῦ Χριστοῦ, τῶν ἐντολῶν Του, τῶν λόγων Του. Ὁ Χριστός-ὁ Σπορέας καί σήμερα σπέρνει.Μόνο μέ τό μυστήριο τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι μπορέσαμε νά γνωρίσουμε ποιό εἶναι τό τέλειο ἀνθρώπινο φρόνημα καί ποιά εἶναι ἡ τέλεια ἀνθρώπινη αἴσθηση καί προαίρεση: ἡ σκέψη καί ἡ αἴσθηση καί τό φρόνημα τοῦ Χριστοῦ.

Κάθε ἀνθρώπινο φρόνημα, ἄν δέν μεταμορφωθεῖ σέ φρόνημα Χριστοῦ, σέ Θεοφρόνημα, μαραίνεται, σαπίζει· καί ἀπό τά σάπια φρονήματα σκουληκιάζει ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τίς σάπιες αἰσθήσεις, τίς παρά-φύσιν πράξεις, οἱ ὁποῖες σαπίζουν καί σκουληκιάζουν, ἄν, διά τῆς μετανοίας, δέν τίς ἔχουμε μεταμορφώσει σέ αἴσθηση Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

Τί σημαίνει, ἁγία γερόντισσα, νά φρονεῖς «ὅ καί ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»; Σημαίνει, νά ἀναλογίζεσαι ὅλα ἐκεῖνα πού ὁ Χριστός, ὡς Θεός Λόγος, κατέχει καί διατηρεῖ καί διδάσκει στό Ἅγιο Εὐαγγέλιό Του.  Ὅλα τά θεία ἰδιώματα καί τίς θεῖες τελειότητες, καθώς καί ὅλα ἐκεῖνα πού, ὡς τέλειος ἄνθρωπος, κατέχει καί διατηρεῖ ἐν Ἑαυτῷ στήν ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία· ὅλα τά ἅγια ἀνθρώπινα χαρακτηριστικά, τίς σκέψεις, τίς αἰσθήσεις, τίς ὑπερβάσεις, τά βιώματα, τά ἀγαθά ἔργα πού τελοῦνται μέ  ὑπομονή, ἐπ’ ἀγαθῷ τῆς ἀνθρωπότητος-τοῦ Ἀδαμιαίου γένους.

Στόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Θεάνθρωπο, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία, ἡ Προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.