π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Η εγκοπή. (Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Α΄Κορ.9,2-12]

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η  ΕΓΚΟΠΗ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 18-8-1996] [Β342]

      Κάθε φορά, αγαπητοί μου, που θα μελετήσουμε τις επιστολές του Παύλου, θα νιώσομε το πελώριο πνευματικό του ανάστημα να μας σκιάζει. Τα διάφορα περιστατικά που συνέβαιναν κατά την διάρκεια του ποιμαντικού του έργου, στάθηκαν οι αφορμές να αποκαλύπτεται το μεγαλείον της ψυχής του.

     Έτσι, κάποια αφορμή δόθηκε κάποτε με τους Κορινθίους, για να τους γράψει τον μεγάλο του λόγο, εκείνον που ακούσαμε προηγουμένως εις την αποστολική του περικοπή. «Ἀλλ᾽ οὐκ ἐχρησάμεθα τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ, ἀλλὰ πάντα στέγομεν, ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ». Δηλαδή, «δεν κάνομε άσκηση δικαιωμάτων -δικαιωμάτων μας, υλικής φύσεως δικαιωμάτων μας- αλλά στενοχωρούμενοι, τα πάντα υπομένομε, για να μην δώσουμε κάποια ‘’ἐγκοπή’’ στο ευαγγέλιο του Χριστού».

    Και τι σημαίνει «ἐγκοπή»; Σημαίνει κώλυμα, πρόσκομμα, εμπόδιο. Αυτό θα πει «ἐγκοπή». Φοβείται ο Παύλος, φοβείται. Μήπως κάποια του ενδεχομένως ιδιοτελής ενέργεια σταματήσει τον δρόμο του Ευαγγελίου στις ψυχές των ανθρώπων και, σας είπα, φοβείται. Θα γράψει, επί παραδείγματι, στους Θεσσαλονικείς: «Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, προσεύχεσθε περὶ ἡμῶν (:για μας), ἵνα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου τρέχῃ καὶ δοξάζηται (:Προσεύχεσθε για μας, ώστε ο λόγος του Θεού να τρέχει και να δοξάζεται), καθὼς καὶ πρὸς ὑμᾶς». Με τον χαρακτηρισμό ότι ο λόγος του Θεού τρέχει, προσιδιάζει, ταιριάζει η λέξη που τώρα γράφει εδώ στους Κορινθίους, «ἐγκοπή». Δηλαδή το σταμάτημα, το πρόσκομμα. Και μπροστά σ’ αυτό τρέμει ο Παύλος, σας είπα. Διότι ο Παύλος ήθελε τον λόγο του Θεού να τρέχει. Να μην σταθεί κάτι μπροστά που να τον σταματήσει. Πολύ δε παραπάνω, αν υποτεθεί ότι αυτός θα μπορούσε να ήταν ο ίδιος ο Παύλος. Έτσι θυσιάζει όλα του τα δικαιώματα, για να μην σταθεί ο ίδιος εμπόδιο σ’ αυτήν την ροή, σ’ αυτό το τρέξιμο του λόγου του Θεού.

       Το ευαγγέλιον ήρθε εις τον κόσμον με τον Ιησούν Χριστόν. Ο σκοπός ήταν να σώζει διαρκώς τους ανθρώπους. Κι έπρεπε να τρέχει διαρκώς, για να φθάνει κάθε γωνιά της γης. Κάθε εμπόδιο θα ήταν αμάρτημα κατά του ιδίου του Ευαγγελίου.

      Αλλά τι μπορούσε να εμποδίσει τον δρόμο του Ευαγγελίου; Από του να τρέχει; Πρώτιστα ο σατανάς. Αυτός μπορούσε να εμποδίσει το Ευαγγέλιο να τρέχει. Είναι ο σατανάς ο μεγάλος πτερνιστής και εμποδοστάτης. Αυτός ο οποίος βάζει το πόδι του και εμποδίζει. Και υποσκελιστής. Αυτός που βάζει την τρικλοποδιά και ανατρέπει και αναποδογυρίζει. Ο διάβολος, ο σατανάς. Μην ξεχνάμε ότι «σατανάς» σημαίνει αντικείμενος. Προσπάθησε, αναιδέστατα, όταν είδε τον Ιησούν να βαπτίζεται και να ακούει την φωνήν που ήκουσε υπέρ του Ιησού, προσπάθησε να Τον υποσκελίσει, με εκείνους τους γνωστούς τρεις πειρασμούς εις την έρημον. Η μεγάλη «ἐγκοπή», το εμπόδιο του σατανά, ήταν το ανέβασμα του Ιησού επί του Σταυρού. Έτριβε τα χέρια του ο διάβολος. «Επιτέλους σε ανέβασα στον Σταυρό! Τι έχεις πια να κάνεις; Θα πεθάνεις. Θα μας ξεφορτωθείς». Νόμιζε, ο ταλαίπωρος, η ταλαίπωρη αυτή ύπαρξη, ότι θα εματαίωνε το έργον του Χριστού στη γη. Αλλά ο σοφός Θεός, το όργανον της ματαιώσεως, του σατανά, το παίρνει στα χέρια Του, τον Σταυρό και τον κάνει όργανον σωτηρίας. Εδώ είναι το καταπληκτικό.

     Πάντως ο σατανάς ανακόπτει. Ανακόπτει τους ιεραποστόλους, τους μαθητάς. Εάν προσπαθούσε να ανακόψει το έργον του Χριστού, πόσο περισσότερο το έργο του Χριστού στα χέρια των μαθητών; Πόσο περισσότερο; Και όλων των ιεραποστόλων σε όλη την Ιστορία; Γι'αυτό θα γράψει ο Απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς: «Είχαμε σχεδιάσει –τους γράφει- και δυο και τρεις φορές να σας επισκεφθούμε -και επί λέξει:- καὶ ἐνέκοψεν ἡμᾶς ὁ Σατανᾶς». Είναι στην πρώτη του προς Θεσσαλονικείς επιστολή. «Μας ἐνέκοψεν. Έκανε «ἐγκοπή».  Εμπόδιο. Να μην έρθομε».

     Μετά από τον σατανά που εγκόπτει το έργον του Θεού, το έργον του Ευαγγελίου, μετά τον σατανά, είναι οι διάκονοι του σατανά, οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι του σατανά. Αυτοί που παρέδωκαν το θέλημά τους σε αυτόν. Και γίνονται όργανα εμποδίου του Ευαγγελίου σε όλη την Ιστορία, σε όλο το μήκος της Ιστορίας. Οι διωγμοί που συνέβησαν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν, σ’ αυτούς οφείλονται. Διωγμοί των Χριστιανών, της Εκκλησίας, του Ευαγγελίου. Η αίρεσις και η νοθεία του Ευαγγελίου είναι κι αυτό έργον εκείνων που εν γνώσει των ή εν αγνοία των, εμποδίζουν το Ευαγγέλιο. Το εμποδίζουν να διαδοθεί. Το εμποδίζουν να σώζει. Γιατί ένα νοθευμένο Ευαγγέλιον δεν μπορεί να σώζει. Είναι μερικές δε αιρέσεις που χαλκεύονται ακριβώς για να εγκόψουν την πορεία του Ευαγγελίου και να μην σώζει. Μία απ’ αυτές είναι ο Χιλιασμός. Ο Χιλιασμός είναι μία αίρεσις σχεδιασμένη. Έτσι, χρίει επιχρίσματα, πασαλείμματα, λίγο από το Ευαγγέλιο, λίγο από τον Ιουδαϊσμό, λίγο από δω, λίγο από κει. Και είναι μία υπόθεσις, ξαναλέγω, κατασκευασμένη, από τον Σιωνισμόν. Δια να πλήξει την Εκκλησίαν.

     Όλα αυτά, βεβαίως, «εγκόπτουν» την πορεία του Ευαγγελίου. Είναι ακόμα και η πολιτικοποίηση του Ευαγγελίου· που τελικά το απογυμνώνουν από τη θεία του αποστολή. Το χρησιμοποιούν στην πολιτική. Δεν πιστεύουν στο Ευαγγέλιο εκείνοι που το χρησιμοποιούν. Απλώς επειδή επικρατεί, θέλουν να το χρησιμοποιήσουν για να πετύχουν κάποιους σκοπούς, κάποια σκοπιμότητα. Αυτό λέγεται πολιτικοποίηση του Ευαγγελίου. Είναι δυστύχημα. Θα επαναλάβω, το απογυμνώνουν από τη θεία του αποστολή· που είναι η σωτηρία των ανθρώπων. Μάλιστα στις ημέρες μας το όνομα «Ορθοδοξία» παίρνει και δίνει. Παίρνει και δίνει. Είναι μία πολιτικοποίηση της Ορθοδοξίας. Δεν θέλω να πω ότι δεν πρέπει να την προβάλλομε. Αλλά όταν εκείνοι που την προβάλλουν δεν πιστεύουν εις την Ορθοδοξία, δεν πιστεύουν καν εις τον Χριστιανισμό, αυτό είναι κάτι πολύ άσχημο. Γιατί απλούστατα γίνεται ένα στοιχείον μιας σκοπιμότητος, πολιτικής ή και εθνικής, αν θέλετε, ακόμη.

     Ο Παύλος, αφού εζήτησε από τους Θεσσαλονικείς την προσευχή τους, που σας είπα προηγουμένως, για να τρέχει και να δοξάζεται ο λόγος του Θεού, να τρέχει και να δοξάζεται, δύο πράγματα είναι, θα προσθέσει: «Καὶ ἵνα ῥυσθῶμεν - δηλαδή προσεύχεσθε- όχι μόνο γι΄αυτό, αλλά και ἵνα ῥυσθῶμεν (:εμείς, δηλαδή, να απαλλαγούμε) ἀπὸ τῶν ἀτόπων καὶ πονηρῶν ἀνθρώπων· οὐ γὰρ πάντων ἡ πίστις (:γιατί δεν ανήκει σε όλους η πίστις. Δεν έχουν όλοι πίστιν σωστή)». «Προσεύχεσθε, λοιπόν, να απαλλαγούμε απ’ αυτούς τους ατόπους και πονηρούς ανθρώπους».

    Είναι και κάποιοι άλλοι, αγαπητοί μου, που κι αυτοί εγκόπτουν την ομαλή πορεία του Ευαγγελίου. Αυτοί ανήκουν εις τους φίλους του Χριστού. Μην σας κάνει εντύπωση. Δεν είναι δύσκολο, βέβαια, να σταθεί κανείς εμπόδιο του Ευαγγελίου. Εάν ένας Παύλος φοβάται, εμείς τι θα είχαμε να πούμε; Γι'αυτό λοιπόν, αγαπητοί, ας προσέχομε μήπως κάπου κι εμείς εμποδίζομε το «τρέξιμο», την διάδοση, την πορεία του Ευαγγελίου. Όλοι εμείς οι πιστοί, με κάθε σκάνδαλο που δημιουργούμε στην Εκκλησία, αυτό γίνεται μια «ἐγκοπή» του Ευαγγελίου. Ο άλλος εμποδίζεται. Σου λέει: «Αυτός είσαι; Αυτός είσαι; Αφού, λοιπόν, είσαι αυτός, εγώ φεύγω μακριά από το Ευαγγέλιο. Δεν δέχομαι το Ευαγγέλιο». Βέβαια, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να διακρίνουν ότι άλλο πράγμα είναι το Ευαγγέλιο και άλλο είναι οι φορείς του· οι οποίοι μπορούν να αμαρτάνουν οι φορείς του. Να είναι ποικίλοι και ποικίλοι. Δεν μπορούν να το διακρίνουν. Κι έτσι, ένεκα των εγκοπτόντων, απορρίπτουν το Ευαγγέλιο.

    Είναι και ο κλήρος, οι κληρικοί και οι μοναχοί. Με τον τρόπο που ο καθένας ζει και πολιτεύεται. Πολλές φορές γίνεται εγκοπή του Ευαγγελίου. Εάν εσύ, ο παπάς, της ενορίας μου ή ο ιερομόναχος του μοναστηριού, ο μοναχός, ο Πατριάρχης, δεν ξέρω ποιος, μπορεί να είναι, είσαι αυτός και αυτός, τότε: «Ε, άντε γεια σου». Αναχωρούν από το Ευαγγέλιο και το εμποδίζουν να μεταδοθεί.

   Ακόμη και γονείς, που εμποδίζουν την πνευματική ανάπτυξη των παιδιών των. Γιατί νομίζουν ότι πρέπει να έχουν περιορισμένα όρια, στενά όρια πνευματικότητος τα παιδιά τους: «Όχι πολύς Χριστιανισμός! Δεν χρειάζεται! Ε, λίγο. Να κάνεις τον σταυρό σου, να πας στην Εκκλησία, κι όχι κάθε Κυριακή βεβαίως». Έτσι θέλουν τα παιδιά τους οι πιο πολλοί γονείς. Όταν δουν το παιδί τους να προκόβει στην πνευματική ζωή, τα εμποδίζουν. Και σ’ αυτά τα παιδιά γίνεται η εγκοπή του Ευαγγελίου. Ίσως εδώ θα ταίριαζε εκείνος ο λόγος τον οποίον είπε ο Κύριος, περί σκανδαλισμού των μικρών. «Μικρών» ως άσημοι άνθρωποι. Μικροί κατά κόσμον. Αλλά και μικρών κατά την ηλικίαν. Όταν είπε ότι «είναι προτιμότερο να πας να δέσεις θηλιά στον λαιμό σου και να φουντάρεις με μία μυλόπετρα στα ανοιχτά του πελάγους, παρά να σκανδαλίσεις έναν από τους μικρούς τούτους που πιστεύουν στο όνομά μου». Βαρύ πράγμα!

     Είτε, λοιπόν, σκανδαλίζω, είτε εγκόπτω, είναι συνώνυμα στην πραγματικότητα. Τι θα πει «σκανδαλίζω»; Το «σκάνδαλον» είναι το παλούκι. Το στήνει κάποιος στη γη, δεν το βλέπω εγώ που περπατάω, σκοντάφτω και πέφτω. Αυτό θα πει «σκανδαλίζομαι». Προσκρούω στο σκάνδαλο και ανατρέπομαι. Είναι τόσο βαρύ, λοιπόν, πράγμα ο σκανδαλισμός, η εγκοπή. Είναι τόσο βαρύ πράγμα. Γι'αυτό ας προσέξομε, μήπως άθελά μας, μήπως από μία αγνωσία μας, μήπως από μία περιορισμένη αντίληψή μας περί του Ευαγγελίου, στεκόμαστε εκείνοι κι εμείς εγκοπή στο τρέξιμο και τη διάδοση του Ευαγγελίου. Εμείς, οι φίλοι του Χριστού, υποτίθεται.

    Βέβαια είναι κι εκείνοι, αν θέλετε, μία τετάρτη κατηγορία, που παντού στους άλλους βλέπουν το σκάνδαλο, βλέπουν την εγκοπή. Αυτοί έχουν μέσα τους και καλλιεργούν έναν πουριτανισμόν, μίαν ακρότητα. Δήθεν θα ήθελαν τους πάντες και τα πάντα να καυτηριάζουν και να ελέγχουν. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εκτός πραγματικότητος. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι η Εκκλησία πορεύεται μέσα εις τον κόσμον, μες στην Ιστορία. Και είναι το θαύμα το πώς περπατά μέσα σ΄ αυτό που λέγεται «κόσμος» και ταυτόχρονα διασώζεται. Διότι ο κόσμος είναι ο κόσμος, ο ευρισκόμενος μακράν του Θεού. Και ασκεί επιρροές στην Εκκλησία. Αυτό δεν το αντιλαμβάνονται. Το αντιλαμβάνεται μόνον εκείνος που έχει το Πνεύμα του Θεού και είναι επιεικής έναντι των πιπτόντων Χριστιανών. Και δεν είναι εκείνος ο πουριτανός, που είναι έτοιμος να πλήξει και να καυτηριάσει, δήθεν για να περισώσει το κύρος της Εκκλησίας.

     Αλλά, συνήθως, η έννοια του σκανδάλου είναι μέσα στην ψυχή αυτών των ανθρώπων. Είναι μέσα τους. Δεν φταίει κάτι το απέξω. Το απέξω είναι απλώς μία αφορμή. Το αίτιον, όμως, είναι μέσα τους. Έχουν άγνοια των πραγμάτων, άγνοια της Ιστορίας, άγνοια της πορείας της Εκκλησίας, είναι στενόκαρδοι, στενόψυχοι και είναι και οι κατάσκοποι της ζωής των άλλων. Κατάσκοποι. Και στερούμενοι και διακρίσεως και αγάπης. Είναι οι πιο δυστυχείς άνθρωποι. Κι όμως για τον εαυτό τους πιστεύουν ότι είναι σπουδαίοι! Μια μορφή φαρισαϊσμού.

     Ο ίδιος ο Παύλος γράφει, αγαπητοί μου, εις τους Γαλάτας: «Διὰ δὲ τοὺς παρεισάκτους ψευδαδέλφους (:Όσον αφορά τους ψευδαδέλφους, οι οποίοι είναι ‘’παρείσακτοι’’, τρυπώνουν μες στην Εκκλησία, δεν τους θέλομε, αλλά μπαίνουν, τρυπώνουν), οἵτινες παρεισῆλθον -Είδατε; «παρεισῆλθον» -  κατασκοπῆσαι τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν (:για να κατασκοπεύσουν την ελευθερία μας)» -Ήταν τότε το θέμα, αγαπητοί, των ειδωλοθύτων. Υπεστήριζαν αυτοί οι ψευδάδελφοι, Ιουδαίοι, ότι φερειπείν για να γίνεις Χριστιανός πρέπει πρώτα να δεχθείς την περιτομή και μετά να γίνεις Χριστιανός. Ύστερα, αν είσαι Χριστιανός, θα πρέπει να τηρείς και τον μωσαϊκόν νόμον, εννοείται την λατρεία του μωσαϊκού νόμου, ότι τις 10 εντολές, αλλά την λατρεία του μωσαϊκού νόμου. Καταλαβαίνετε ότι καπέλωναν –καπέλωναν!- τον Χριστιανισμό με τον Ιουδαϊσμό.  Ο Παύλος ήξερε τι έκανε. Ο Παύλος είχε αποκαλύψεις από τον Χριστόν. Και αν ο Χριστός δεν το έκανε αυτό, ήταν γιατί ένας λαός εύκολα δεν μπορεί να μεταφερθεί από το ένα κλίμα στο άλλο. Είναι σαν το καινούριο κρασί. Και λέει εκείνος που πίνει το παλιό και το καινούριο και λέει:  «Είναι καλύτερος ο οίνος ο παλαιός». Έπρεπε να ωριμάσει το πράγμα εις τον λαόν. Συνεπώς ο Παύλος, που είναι ο κομιστής του Ευαγγελίου εις τα έθνη, εις την «ἀκροβυστίαν», που δεν είχαν την περιτομή, εδέχετο παρεισάκτους. Είδατε; Παρεισάκτους, τους ψευδαδέλφους για να κάνουν τι; Να κατασκοπεύσουν «τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν, ἣν ἔχομεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἵνα ἡμᾶς καταδουλώσωνται (:για να μας καταδουλώσουν, να μας καπελώσουν)». Το ρήμα «καπελώνω», βλέπετε και στην εποχή μας είναι ως προς τις τιμές. «Καπελωμένες», λέει,  «οι τιμές» - το «καπελώνω» έχει ευρεία σήμερα μορφή. Βλέπετε; Είναι και αυτοί.

      Εξάλλου, αυτός ο Παύλος μάς διασώζει, για την συντήρησιν των κληρικών, γιατί από εκεί ξεκίνησε το θέμα, η συντήρηση των κληρικών, αυτό έλεγε η σημερινή αποστολική περικοπή, τον λόγον του Κυρίου: «Οὕτω καὶ ὁ Κύριος διέταξε τοῖς τὸ εὐαγγέλιον καταγγέλλουσιν ἐκ τοῦ εὐαγγελίου ζῆν».  «Εκείνοι που καταγγέλλουν, δηλαδή κηρύσσουν το Ευαγγέλιον, να ζουν εκ του Ευαγγελίου». Κηρύσσω εγώ σε σας το Ευαγγέλιο; Θα μου φέρετε ψωμί και ελιές. Ύστερα, όλα εκείνα τα οποία προσφέρετε, τα πρόσφορά σας, το κρασί, τα προσφέρετε εις τον Κύριον. Κι εμείς τα παίρνομε, ήταν και στον παλαιό νόμο αυτό, από το χέρι του Κυρίου. Τα πρόσφορα να τρώμε εμείς. Σας δίνομε και σας όταν είναι πολλά. Πού το άσχημον; Πού το περίεργον; Τίποτε. Και στον παλαιό νόμο έτσι ήταν και εις την Καινή Διαθήκη έτσι είναι. Και κάνει εντύπωση, ο Παύλος διασώζει αυτά· εκείνος που δεν έπαιρνε τίποτα. Γιατί εφοβείτο την «ἐγκοπήν» του Ευαγγελίου. Ηρνείτο, λοιπόν, ο Παύλος. Άλλο θέμα, όμως, αυτό. Και το κάνει για να κλείσει το στόμα μερικών. Αλλά ο κακοήθης άνθρωπος και αντίστροφα ενεργεί.

      Τώρα τον κατηγορούν τον Παύλο ότι δεν παίρνει τίποτα, επειδή είναι «δευτέρας σειράς Απόστολος»… Και δεν έχει δικαίωμα να πάρει τίποτε αλλά οφείλει να εργάζεται. Είδατε η κακοήθεια; Ενώ «οἱ ὑπερλίαν Ἀπόστολοι», οι πρώτης σειράς απόστολοι, αυτοί, λέγει, έχουν το δικαίωμα να μην εργάζονται. «Δεν έχομε το δικαίωμα», λέει ο Παύλος, «καί ἀδελφὴν γυναῖκα περιάγειν και να βοηθούμεθα και να συντηρούμεθα από την Εκκλησία;». Ε, αυτό, λοιπόν, το καταλογίζουν στον Παύλο ως μειονέκτημα. Όπως και να το πεις, είτε έτσι το πάρεις, είτε έτσι το πάρεις, η κακοήθεια θα το κατακρίνει. Είναι φοβερό πράγμα. Εκείνοι που πολλές φορές λέγονται ότι είναι Χριστιανοί!

     Και θα γράψει στη συνέχεια. «Ἐγὼ δὲ οὐδενὶ κέχρημαι τούτων (:Δεν έκανα χρήση των δικαιωμάτων μου). Οὐκ ἔγραψα δὲ ταῦτα –γράφει στους Κορινθίους- ἵνα οὕτω γένηται ἐν ἐμοί (: Και δεν σας τα γράφω αυτά για να γίνει τώρα έτσι σε μένα. Να αρχίσετε να μου δίνετε, για να τρέφομαι από τα δικά σας χρήματα). Καλὸν γάρ μοι μᾶλλον ἀποθανεῖν ἢ τὸ καύχημά μου ἵνα τις κενώσῃ (:Προτιμώ να πεθάνω, παρά να μου αδειάσει κανείς το καύχημά μου)». Δεν είναι υπερηφάνεια, αλλά είναι η αξιοπρέπεια του Παύλου. Ο Παύλος κινείται ελεύθερος και αγαπά τον Χριστόν και θέλει να θέτει αδάπανον το Ευαγγέλιον. Γι'αυτό γράφει – είναι στην ίδια περικοπή, λίγο πιο κάτω: «Εὐαγγελιζόμενος ἀδάπανον θήσω τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸ μὴ καταχρήσασθαι τῇ ἐξουσίᾳ μου ἐν τῷ εὐαγγελίῳ».

     Αγαπητοί, να γιατί ο Παύλος έχει ουρανομήκες πνευματικόν ανάστημα. Εμείς ας προσέχομε. Ποτέ να μην δημιουργήσομε «ἐγκοπή», εμπόδιο εις το Ευαγγέλιον. Αλλά μάλλον να ενισχύομε το τρέξιμο του Ευαγγελίου. Ο Κύριος είπε: «Ὃς γὰρ ἂν ποτίσῃ ὑμᾶς ποτήριον ὕδατος ἐν τῷ ὀνόματί μου, ὅτι Χριστοῦ ἐστε, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ ἀπολέσῃ τὸν μισθὸν αὐτοῦ». Και ακόμη είπε… -αυτό που σας είπα το γράφει ο Μάρκος, αυτό τώρα το γράφει ο Ματθαίος: «Ὁ δεχόμενος ὑμᾶς ἐμὲ δέχεται, καὶ ὁ ἐμὲ δεχόμενος δέχεται τὸν ἀποστείλαντά με. Ὁ δεχόμενος προφήτην εἰς ὄνομα προφήτου μισθὸν προφήτου λήψεται, καὶ ὁ δεχόμενος δίκαιον εἰς ὄνομα δικαίου μισθὸν δικαίου λήψεται. Καὶ ὃς ἐὰν ποτίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων ποτήριον ψυχροῦ ὕδατος (:να μη βαρεθεί να αντλήσει από το πηγάδι, είναι κρύο το νερό)  εἰς ὄνομα μαθητοῦ, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ ἀπολέσῃ τὸν μισθὸν αὐτοῦ».

    Τι θέλει να πει με αυτά ο Κύριος; Όποιος βοηθήσει στο έργον της διαδόσεως του Ευαγγελίου. Όλοι αυτοί οι λόγοι του Κυρίου δείχνουν πόσο σπουδαίο πράγμα είναι να συντελέσει κανείς στην διάδοση του Ευαγγελίου. Έστω και με μια φιλοξενία, έστω και με ένα ποτήρι δροσερό νερό στον εργάτη του Ευαγγελίου. Όλοι συντελεσταί πρέπει να είμεθα της διαδόσεως του Ευαγγελίου. Κανείς μη σταθεί «ἐγκοπή», εμπόδιο, κώλυμα· είτε με χρήματα θα βοηθήσομε, είτε με οποιαδήποτε ενέργειά μας, να βοηθούμε κάθε μορφή ιεραποστολής του Ευαγγελίου. Κάτι περισσότερο αν θέλετε. Αν μπορούμε να δώσομε και τον εαυτό μας, την γλώσσα μας, τις γνώσεις μας, τις δυνάμεις μας. Μέλημά μας και πόθος μας διακαής θα είναι πάντοτε να τρέχει ο λόγος του Θεού. Να τρέχει ανεμπόδιστα. Να τρέχει και να ποτίζει κάθε γωνιά της Γης. Κάθε ψυχή που διψά τη σωτηρία.

               ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

 ψηφιοποίηση και ηλεκτρονική επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

·       Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

·       https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_690.mp3