Κυριακή Δ΄ Ματθαίου – Ο Ιατρός και οι νέοι. (+Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

Κυριακὴ Δ΄ Ματθαίου (Ματθ. 8,5-13)

Ὁ Ἰατρὸς καὶ οἱ νέοι.

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Τὸ εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου, σήμερα (βλ. Ματθ. 8,5-13) μᾶς διηγεῖται ἕνα θαῦμα, ἕνα ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα θαύματα ποὺ ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνῃ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Ὁ ἄνθρωπος στὸν ὁποῖον ἔγινε τὸ σημερινὸ θαῦμα εἶνε νέος. Κ ̓ ἐφ ̓ ὅσον στὸ ἐκκλησίασμα θὰ ὑπάρχουν καὶ νέοι, τὸ θέμα ἀποκτᾷ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον γι ̓ αὐτούς. Ἂς δοῦμε μὲ συντομία τί λέει τὸ εὐαγγέλιο.

* * *

Στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ στὴν Καπερναοὺμ τῆς Παλαιστίνης, ἐκεῖ στὴν ὄχθη τῆς μεγάλης λίμνης Τιβεριάδος, ἦταν ἕνα ἀρχοντικό. Στὸ σπίτι αὐτὸ ὑπηρετοῦσε ὡς δοῦλος ἕνας νέος. Τὸ ἀφεντικό του ἦταν ἀξιωματικὸς τῶν ̔Ρωμαϊκῶν λεγεώνων μὲ τὸ βαθμὸ τοῦ ἑκατοντάρχου, λέει τὸ εὐαγγέλιο (ἔ.ἀ. 8,5)· ὁ βαθμὸς τοῦ ἑκατοντάρχου ἀντιστοιχεῖ μὲ τὸ σημερινὸ βαθμὸ τοῦ λοχαγοῦ. Ὁ νέος αὐτὸς ὑπηρετοῦσε ἐκεῖ μὲ προθυμία. Ἀλλὰ μιὰ μέρα ἔνιωσε αἴφνης νὰ μουδιάζῃ τὸ χέρι του. Σιγὰ σιγὰ τὸ μούδιασμα πῆγε στὸ ἄλλο χέρι κ ̓ ἐν συνεχείᾳ ἁπλώθηκε σὲ ὅλο τὸ κορμί του, τὸ ὁποῖο ἔτσι ἔγινε παράλυτο. Ὁ νέος δὲν μποροῦσε πιὰ νὰ σταθῇ καθόλου· ξάπλωσε στὸ κρεβάτι καὶ ἔμεινε κατάκοιτος.

Ἂν τὸ ἀφεντικό του ἦταν ἕνας ἄλλος ἄνθρωπος, δὲν θὰ νοιαζόταν πολὺ γι ̓ αὐτόν. Θὰ τὸν ἔπιανε, θὰ τὸν πετοῦσε ἔξω στὰ χωράφια, ὅπως ἔκαναν μὲ τοὺς δούλους τότε τ ̓ ἀφεντικὰ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, καὶ θὰ τὸν ἄφηνε ἀβοήθητο, νὰ ̓ρθοῦν σκυλιὰ καὶ λύκοι νὰ τὸν κατασπαράξουν. Μὰ ὁ ἑκατόνταρχος αὐτὸς ἦταν εὔσπλαχνος καὶ φιλάνθρωπος ἀφέντης· εἶχε ἀγάπη στὸ δοῦλο του καὶ τὸν κοίταξε σὰν νὰ ἦταν δικό του παιδί. Θὰ κάλεσε ἀσφαλῶς γιατρούς, θὰ πῆρε φάρμακα, ἀλλὰ καμμία βελτίωσι δὲν σημειώθηκε· ὁ δοῦλος ἔμενε κατάκοιτος νὰ βασανίζεται στὸ κρεβάτι.

Κάποτε ὅμως ἀκούστηκε ἡ εἴδησι, ὅτι στὴν πόλι εἶνε ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Καὶ γι ̓ αὐτὸν λένε ὅλοι, ὅτι διδάσκει τὰ πιὸ ὡραῖα πράγματα, ὅτι κάνει θαύματα, γιατρεύει ἀρρώστους, ἀνοίγει μάτια τυφλῶν καὶ αὐτιὰ κωφαλάλων, ὅτι θεραπεύει λεπρούς, βγάζει δαιμόνια, ὅτι πάει στοὺς τάφους καὶ ἀνασταίνει νεκρούς! Τ ̓ ἄκουσε αὐτὰ ὁ ἑκατόνταρχος καί, μολονότι ἦταν εἰδωλολάτρης, πίστεψε βαθειὰ μέσα του, ὅτι Αὐτὸς μπορεῖ νὰ γιατρέψῃ τὸν δοῦλο του. Μὲ τέτοια πίστι λοιπὸν ἦρθε στὸν Ἰησοῦ καὶ τὸν παρακάλεσε λέγοντας· –Ὁ δοῦλος μου εἶνε ἄρρωστος, κατάκοιτος, καὶ βασανίζεται φοβερά. Ὁ Κύριος τοῦ λέει· –Θὰ ̓ρθῶ ἐγὼ καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω. Ὁ ἑκατόνταρχος ἀποκρίθηκε· –Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σὲ δεχτῶ μέσα στὸ σπίτι μου, ἀλλὰ πὲς μόνο ἕνα λόγο, δῶσε μιὰ διαταγή, κι αὐτὸ φτάνει νὰ κάνῃ καλὰ τὸν ὑπηρέτη μου· νά, ὅπως ἐγὼ ἔχω ἀνωτέρους ποὺ μὲ διατάζουν καὶ κατωτέρους ποὺ τοὺς διατάζω καὶ ὅ,τι πῶ τὸ ἐκτελοῦν. Ἂν ἐγὼ –ἐννοοῦσε– ἔχω μιὰ μικρὴ ἐξουσία καὶ οἱ ὑφιστάμενοί μου ἐκτελοῦν ὅ,τι τοὺς πῶ, σὺ ἔχεις ἐξουσία ἀπείρως μεγαλύτερη· ἐξουσιάζεις τὰ σύμπαντα, τὴ Γῆ καὶ τὸν κόσμο, τὴ ζωὴ καὶ τὸ θάνατο· συνεπῶς, φτάνει μιὰ διαταγή σου νὰ γίνῃ καλὰ ὁ δοῦλος μου.

Ὁ Χριστὸς θαύμασε τὴν πίστι του, γιατὶ τέτοια πίστι δὲν βρῆκε οὔτε στὸν Ἰσραήλ, καὶ λέει στὸν ἑκατόνταρχο· –Πήγαινε, καὶ νὰ σοῦ γίνῃ ὅπως πίστεψες (ἔ.ἀ. 8,13). Καὶ ὁ δοῦλος θεραπεύτηκε τὴν ἴδια ὥρα ἀπὸ τὴν ἀσθένεια.

Αὐτὸ λέει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα.

* * *

Τί θέλω νὰ προσέξετε, ἀγαπητοί μου. Ὁ νέος αὐτός, ὁ ὑπηρέτης τοῦ ἑκατοντάρχου, ἦταν ἄρρωστος σωματικῶς. Σήμερα στὴν κοινωνία μας πολλοὶ νέοι καὶ παιδιὰ πάσχουν. Μερικὰ πάσχουν στὸ σῶμα· εἶνε τυφλά, κουτσά, ἀνάπηρα, ἢ –τὸ χειρότερο–διανοητικῶς καθυστερημένα. Πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ὀφείλονται σὲ ἁμαρτίες τῶν γονέων τους· ἀλκοολικοί, μέθυσοι, ἀνήθικοι, φαυλόβιοι, διεφθαρμένοι γονεῖς γεννοῦν ἐπιβαρημένα παιδιά, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν μάστιγα τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἄλλοι νέοι γεννήθηκαν μὲν γεροὶ καὶ ὑγιεῖς, ἀλλὰ πέφτουν θύματα κακῆς ἀνατροφῆς, τοῦ συγχρόνου τρόπου ζωῆς καὶ τοῦ μηχανικοῦ πολιτισμοῦ. Ζωηροὶ ὅπως εἶνε, κινοῦνται ἀπερίσκεπτα, βρίσκουν θάνατο σὲ τροχαῖα ἢ ἀκρωτηριάζονται καὶ μένουν ἀνάπηροι καταδικασμένοι νὰ ζοῦν πλέον ἰσοβίως σὲ καροτσάκια. Ἀνάπηροι τοῦ πολιτισμοῦ.

Ἑκατομμύρια παιδιὰ στὴν Ἀφρική, στὴν Ἀσία καὶ ἀλλοῦ γεννήθηκαν μὲ ὑγεία, ἔχουν ὅμως ἔλλειψι ἐπαρκοῦς καὶ ὑγιεινῆς διατροφῆς. Ψωμὶ δὲν ἔχουν νὰ φᾶνε. Πλήθη παιδιῶν πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πεῖνα, τὴν ὥρα ποὺ οἱ «πολιτισμένες» μεγάλες δυνάμεις ξοδεύουν δισεκατομμύρια σὲ πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις. Γι ̓ αὐτὸ παιδιὰ καὶ νέοι ποὺ ἔχουν ὑγεία καὶ καλὴ διατροφὴ ἂς εὐχαριστοῦν τὸ Θεό· καὶ ποτέ μὴ λησμονοῦν, ὅτι σὲ διάφορες γωνιὲς τῆς Γῆς πλῆθος συνομήλικοί τους ὑποφέρουν ὅπως ὁ παράλυτος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου.

Ὄχι λίγοι νέοι τῆς κοινωνίας μας ὑποφέρουν σωματικῶς· πρὸ παντὸς ὅμως ὑποφέρουν ψυχικῶς. Μπορεῖ ὁ γιατρὸς νὰ μὴ βρίσκῃ τίποτε παθολογικό, νὰ ἔχουν ὑγεία· μπορεῖ νὰ τρέφωνται μὲ τὸν καλύτερο τρόπο· μπορεῖ νὰ ζοῦν σὲ οἴκημα μὲ ἀνέσεις καὶ ἐξοπλισμοὺς τοῦ σημερινοῦ πολιτισμοῦ· μπορεῖ ν ̓ ἀπολαμβάνουν μετακινήσεις, ἐκδρομές, ταξίδια στὰ καλύτερα τοπία τῆς γῆς. Μπορεῖ δηλαδὴ ὁ νέος ἢ τὸ παιδὶ νὰ τά ̓χῃ ὅλα, καὶ ὅμως συχνὰ τὸν βλέπεις σκεπτικὸ καὶ μελάγχολο, ἐνῷ παιδιὰ φτωχῶν οἰκογενειῶν εἶνε χαρούμενα. Τί συμβαίνει ἆραγε; Μοιάζουν τὰ παιδιὰ αὐτὰ μὲ κάτι δέντρα ποὺ τὰ βλέπεις ὡραῖα, ὑψηλά, γεμᾶτα φύλλα, ἀνθοὺς καὶ καρπούς, ἀλλὰ μέσα στὸν κορμό τους ἔχει μπῆ σκουλήκι ποὺ ἀπομυζᾷ τὸν χυμὸ καὶ μιὰ μέρα τὸ δέντρο θὰ πέσῃ. Ἔτσι εἶνε καὶ τὰ παιδιὰ αὐτά· σωματικῶς ὑγιῆ ἀλλὰ ψυχικῶς ἀσθενῆ. Πλῆθος τέτοια παιδιά.

Στὴν Ἀθήνα πρὸ καιροῦ σὲ πλούσιο σπίτι συνέβη τὸ ἑξῆς. Ὁ πατέρας, ἐπιστήμονας καὶ καθηγητής, εἶχε ἕνα παιδὶ μονάκριβο καὶ τὸ εἶχε στείλει στὴ Γαλλία γιὰ σπουδές. Ξαφνικὰ παίρνει ἕνα τηλεγράφημα ἀπὸ τὸ Παρίσι καὶ κόντεψε νὰ πάθῃ συγκοπὴ καρδίας· ὁ γυιός του, ποὺ τά ̓χε ὅλα, αὐτοκτόνησε κοντὰ στὸν ποταμὸ Σηκουάνα. Φτάνει θλιμμένος στὸ Παρίσι, ἐξετάζει, ἐρευνᾷ καὶ τί μαθαίνει· ὅτι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ὁ γυιός του πάτησε ἐκεῖ, σὲ μιὰ πόλι ἀσωτίας καὶ διαφθορᾶς, ἔμπλεξε μὲ κακὲς παρέες, δημιούργησε παράνομες σχέσεις μὲ γυναῖκες, πιάστηκε στὰ ναρκωτικά, καὶ ἔτσι ἔχασε τὴ ζωή του. Πολλοὶ νέοι καὶ παιδιὰ σήμερα εἶνε παγιδευμένοι στὰ ναρκωτικά, ποὺ κάνουν θραῦσι στὸν κόσμο.

Στὸ Ἄσυλο Ἀνιάτων τῶν Ἀθηνῶν βλέπεις ὄχι γέρους ἀλλὰ νέους, στὴν ἀκμὴ τῆς ἡλικίας τους, ποὺ ἦταν ἡ ἐλπίδα τῶν γονέων τους, νὰ κοίτωνται στὸ κρεβάτι παράλυτοι, ἀσάλευτοι. Χέρια ἔχουν καὶ χέρια δὲν ἔχουν, πόδια ἔχουν καὶ πόδια δὲν ἔχουν, κορμὶ ἀκίνητο σὰν νεκρό. Φρικτὰ πράγματα. Νεότης διεφθαρμένη, ἄσωτη, μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό. Πάσχει σωματικά, πάσχει καὶ ψυχικά, εἶνε ὅπως ὁ παράλυτος τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου.

–Μὰ δὲν ὑπάρχει θεραπεία; θὰ ῥωτήσετε.

* * *

Ὑπάρχει, ἀδελφοί μου. Κι αὐτὴ εἶνε ὁ δρόμος ποὺ δείχνει τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο, αὐτὸ ποὺ φωνάζει ὁ θεραπευμένος δοῦλος τοῦ ἑκατοντάρχου. Δηλαδή; Ἡ νεολαία στὸ Χριστό! Αὐτὸς εἶνε ὁ ἰατρὸς ψυχῶν καὶ σωμάτων.

Πηγαίνουν κοντά Του οἱ νέοι καὶ τὰ παιδιὰ σήμερα; Ὄχι δυστυχῶς. Δὲν φταῖνε ὅμως οἱ νέοι, φταῖνε οἱ μεγάλοι. Τὸ κράτος ἀποχριστιανίζεται, ἡ οἰκογένεια διαλύεται. Ἡ Ἐκκλησία ἀγωνίζεται. Ξέρω γονεῖς πολλοὺς ποὺ ἔχουν πόλεμο μέσ ̓ στὸ σπίτι, ἀπαγορεύουν στὰ παιδιά τους νὰ πᾶνε στὸ κατηχητικὸ σχολεῖο καὶ στὴν ἐξομολόγησι· δὲν τ ̓ ἀφήνουν οὔτε νὰ ζυγώσουν στὴν Ἐκκλησία. Μέσα στὸ σπίτι ἀκούγονται ὕβρεις ἐναντίον τοῦ Ἐσταυρωμένου.

Ὦ κόσμε, ντουνιᾶ ψεύτη, ἀπατεώνα, ἄπιστε καὶ διεφθαρμένε! Τὸ παιδὶ καὶ ὁ νέος λοιπὸν πρέπει ν ̓ ἀκούῃ ξένα μηνύματα, μουσικὲς καὶ χορούς, νὰ διασκεδάζῃ ξέφρενα, νὰ ἐθίζεται σὲ ταινίες βίας, τρόμου καὶ σεξουαλισμοῦ, ν ̓ ἀποβλακώνεται ἐκεῖ ὧρες ὁλόκληρες· ἢ νὰ μετέχῃ σὲ σπόρ, νὰ διαβάζῃ ἐφημερίδες, μυθιστορήματα, νὰ χαζεύῃ σὲ ξένα θρησκεύματα καὶ φιλοσοφίες. Καὶ τ ̓ ἀποτέλεσμα; Τὸ «σκουλήκι» μπαίνει στὴ νέα γενεὰ καὶ δουλεύει· ἀλλοῦ θὰ φθείρῃ τὸ σῶμα μὲ καταχρήσεις, χρόνιες παθήσεις καὶ ναρκωτικά· ἀλλοῦ σκοτίζει τὸ πνεῦμα, ἀποπροσανατολίζει καὶ ἀποχαυνώνει μὲ τὴ λαγνεία, τὴ μαγεία, τὸ σατανισμό· αὐτὰ ὁδηγοῦν σὲ δαιμονισμό, μελαγχολίες καὶ ψυχασθένειες, ποὺ καταλήγουν σὲ αὐτοκτονίες καὶ καταστροφή. Νά τὸ ἀποτέλεσμα μιᾶς ζωῆς μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό.

Τί μᾶς φωνάζει λοιπὸν τὸ εὐαγγέλιο; Ἕνας εἶνε ὁ ἰατρὸς ψυχῶν καὶ σωμάτων, ὁ Χριστός· ὅν, παῖδες, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Γεωργίου Πρώτης - Φλωρίνης παρουσίᾳ κατασκηνωτριῶν τὴν 4-7-1982 πρωί. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 4-5-2026.