Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος και Οικουμενισμός: Η Εκκλησία της Κύπρου μπροστά στον Κίνδυνο της Παναίρεσης

 

Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος και Οικουμενισμός: Η Εκκλησία της Κύπρου μπροστά στον Κίνδυνο της Παναίρεσης

Η δημόσια ομολογία οικουμενισμού, η δίωξη των αντιοικουμενιστών και η πορεία προς εκκλησιολογική εκτροπή, πνευματική πλάνη και τον κίνδυνο ενός νέου ουνιτισμού

Δρ Σέργιος Ντόριτς (Δογματικός Θεόλογος)

Η Εκκλησία της Κύπρου βρίσκεται σήμερα ενώπιον μιας βαθιάς πνευματικής κρίσεως, ίσως της σοβαρότερης των τελευταίων δεκαετιών. Δεν πρόκειται για διοικητικές διαφορές ούτε για προσωπικές αντιπαραθέσεις, αλλά για ζήτημα πίστεως, σωτηρίας και εκκλησιολογίας. Ο κίνδυνος είναι πλέον ορατός: η σταδιακή διολίσθηση στον οικουμενισμό, δηλαδή στην παναίρεση που διαβρώνει τα θεμέλια της Ορθοδοξίας και ανοίγει τον δρόμο προς την ένωση με αιρέσεις και ετερόδοξους χωρίς μετάνοια και επιστροφή στην αλήθεια.

Όταν ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος προβάλλει δημόσια οικουμενιστική γραμμή και εμφανίζεται να θεωρεί την πορεία αυτή ως «πρόοδο», τότε το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό αλλά υπαρξιακό για το σώμα της Εκκλησίας. Όταν παράλληλα διώκονται, πολεμούνται και περιθωριοποιούνται αντιοικουμενιστές αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί, τότε δεν έχουμε απλώς διαφορετικές απόψεις αλλά σύγκρουση δύο εκκλησιολογιών: της Πατερικής Ορθοδοξίας και της νέας θεολογίας του συγκρητισμού.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ομολογεί πολλές «αδελφές εκκλησίες», αλλά μία μόνη Εκκλησία:

«Εἰς Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν.»

Η αλήθεια δεν είναι μοιρασμένη σε κομμάτια ανάμεσα σε παπικούς, προτεστάντες και Ορθοδόξους ώστε να τη συναρμολογήσουμε με θεολογικές διαπραγματεύσεις. Η Εκκλησία δεν αναζητεί την ταυτότητά της μέσα από διαλόγους με την αίρεση· την έχει ήδη: είναι το Σώμα του Χριστού.

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς δεν άφησε περιθώρια παρερμηνείας:

«Ο Οικουμενισμός είναι παναίρεση.»

Όχι απλώς μία ακόμη αίρεση, αλλά η συγκέντρωση όλων των αιρέσεων σε μία νέα εκκλησιολογική πλάνη. Είναι η θεωρία που θέλει να εξισώσει την Ορθοδοξία με την αίρεση, το φως με το σκοτάδι, την αλήθεια με την πλάνη.

Αυτό ακριβώς είναι το φοβερότερο σημείο της σύγχρονης κρίσεως. Δεν ζητείται πλέον από τον πιστό να αρνηθεί ανοιχτά την Ορθοδοξία, αλλά να συνηθίσει στην ιδέα ότι δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά. Να δεχθεί ότι οι αιρέσεις είναι απλώς «άλλες παραδόσεις». Να θεωρήσει πως η ένωση προηγείται της αλήθειας.

Αυτό όμως δεν είναι Ορθοδοξία. Είναι προδοσία της πίστεως.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης είπε ξεκάθαρα:

«Τα περί πίστεως ουκ έστι συγκαταβάσεως τόπος.»

Στα θέματα πίστεως δεν υπάρχει συμβιβασμός.

Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αρνήθηκε τη ψευδοένωση της Φλωρεντίας και διακήρυξε ότι οι Λατίνοι δεν είναι απλώς σχισματικοί αλλά και αιρετικοί. Δεν υπέγραψε για να διατηρήσει την εξωτερική ειρήνη, γιατί γνώριζε ότι η ένωση χωρίς αλήθεια είναι πνευματική απάτη.

Σήμερα επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο με νέο προσωπείο. Η γλώσσα είναι πιο ευγενική, οι όροι πιο διπλωματικοί, αλλά η ουσία παραμένει ίδια: αποδοχή της αιρέσεως μέσα από τη σταδιακή εξοικείωση.

Ο κίνδυνος του ουνιτισμού δεν είναι υπερβολή. Ουνία δεν είναι μόνο η επίσημη υπογραφή ενώσεως με τη Ρώμη. Είναι και η εσωτερική αλλοίωση της ορθόδοξης συνειδήσεως, όταν ο λαός παύει να πιστεύει ότι υπάρχει πραγματική δογματική διαφορά. Όταν η αίρεση παύει να θεωρείται αίρεση, τότε η ένωση έχει ήδη αρχίσει μέσα στις ψυχές.

Ακόμη πιο σοβαρό είναι όταν η αντίσταση σε αυτή την πορεία παρουσιάζεται ως «φανατισμός», ενώ η σιωπή βαφτίζεται «αγάπη». Οι Άγιοι όμως δεν σιώπησαν. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής προτίμησε εξορία και ακρωτηριασμό παρά κοινωνία με την πλάνη.

Η Εκκλησία σώζεται με ομολογία, όχι με διπλωματία.

Ο ΙΕ΄ Κανών της Πρωτοδευτέρας Συνόδου επαινεί εκείνους που διακόπτουν εκκλησιαστική κοινωνία όταν η αίρεση κηρύσσεται δημοσίως. Δεν τους θεωρεί σχισματικούς αλλά υπερασπιστές της Εκκλησίας.

Αυτό δείχνει ότι η υπακοή δεν είναι τυφλή. Η υπακοή παύει όταν ζητείται σιωπηλή συμμετοχή στην πλάνη.

Η Εκκλησία της Κύπρου δεν χρειάζεται εκσυγχρονισμό μέσω του οικουμενισμού. Χρειάζεται μετάνοια, επιστροφή στους Αγίους Πατέρες και καθαρή ομολογία. Δεν χρειάζεται ένωση με αιρέσεις και θρησκείες, αλλά επιστροφή όλων στην Ορθόδοξη Αλήθεια.

Ο λαός του Θεού οφείλει να παραμείνει άγρυπνος. Διότι η αίρεση δεν έρχεται πάντοτε με βία· πολλές φορές έρχεται με χαμόγελα, συνέδρια, συμπροσευχές και λόγια περί αγάπης.

Όμως χωρίς αλήθεια δεν υπάρχει αγάπη. Υπάρχει μόνο πλάνη.

Και η πλάνη, όταν ντύνεται με αρχιεπισκοπικό μανδύα, γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνη.