Από την υποδοχή των Καρδιναλίων στην αποπομπή του Ποιμενάρχη: δύο μέτρα και δύο σταθμά στην Εκκλησία της Πάφου

Από την υποδοχή των Καρδιναλίων στην αποπομπή του Ποιμενάρχη: δύο μέτρα και δύο σταθμά στην Εκκλησία της Πάφου

Όταν οι ετερόδοξοι εισάγονται τιμητικά μέχρι το Ιερό Βήμα και ο κανονικός Επίσκοπος της Πάφου εμποδίζεται να εισέλθει ακόμη και στον ίδιο του τον Ναό

Η Εκκλησία δεν είναι διοικητικός μηχανισμός ούτε πεδίο προσωπικών επιβολών· είναι το Σώμα του Χριστού, θεμελιωμένο στην αλήθεια, στην κανονική τάξη και στην αποστολική παράδοση. Όταν όμως η τάξη αυτή παραβιάζεται, όταν η εκκλησιαστική συνείδηση τραυματίζεται και όταν ο ίδιος ο κανονικός Επίσκοπος αντιμετωπίζεται ως ξένος μέσα στην επαρχία του, τότε δεν πρόκειται απλώς για διοικητική εκτροπή αλλά για βαθύ εκκλησιολογικό πρόβλημα.

Στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα στην Πάφο, επί αρχιερατείας του νυν Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου ως Μητροπολίτου Πάφου, υποδέχθηκαν Καρδιναλίους του Βατικανού με ιδιαίτερες τιμές, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να τους εισαγάγουν στο Ιερό Βήμα διά της Ωραίας Πύλης. Το γεγονός αυτό προκάλεσε τότε έντονο προβληματισμό στους πιστούς, διότι η Ορθόδοξη Παράδοση είναι σαφής ως προς την ιερότητα του Βήματος και την ακρίβεια που οφείλει να τηρείται στα ζητήματα της λατρευτικής τάξεως.

Και όμως, εκεί όπου επεδείχθη τόση «φιλοξενία» προς ετεροδόξους αξιωματούχους του Βατικανού, σήμερα βλέπουμε την ακριβώς αντίθετη εικόνα απέναντι στον ίδιο τον Μητροπολίτη Πάφου, τον κανονικό ποιμενάρχη της τοπικής Εκκλησίας. Προ ημερών, επιχειρήθηκε να εμποδιστεί η είσοδος του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού ακόμη και στον ναό, με απειλές ότι θα κληθεί η αστυνομία για να τον συλλάβει. Και τούτο όχι από εχθρούς της Εκκλησίας, αλλά από εκκλησιαστικό πρόσωπο, από τον ίδιο τον Πρωτοσύγκελο.

Το ερώτημα είναι βαρύ και δεν μπορεί να αποσιωπηθεί: πώς είναι δυνατόν να ανοίγει η Ωραία Πύλη για Καρδιναλίους του Βατικανού, αλλά να κλείνει η θύρα του ναού για τον Ορθόδοξο Επίσκοπο της Πάφου;

Η στάση αυτή γεννά εύλογα και βαριά ερωτήματα στη συνείδηση του πιστού λαού. Όταν επί σειρά ετών προωθούνται πρακτικές προσέγγισης με το Βατικανό και την λεγόμενη πανθρησκειακή αντίληψη της εποχής, ενώ παράλληλα περιθωριοποιούνται ή διώκονται κληρικοί και επίσκοποι με σαφή ορθόδοξη ομολογία, πολλοί πιστοί αισθάνονται ότι η διοίκηση της Εκκλησίας δεν υπηρετεί πλέον την πατερική ακρίβεια αλλά μια εκκοσμικευμένη εκκλησιαστική διπλωματία. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που διερωτώνται αν αυτή η πορεία εκφράζει ορθόδοξη ποιμαντική ή μια σταθερή υποχώρηση προς τον οικουμενισμό και τη θρησκευτική εξίσωση της αλήθειας με την πλάνη.

Αυτή η εικόνα συνοψίζει με τραγικό τρόπο την πνευματική κρίση της εποχής μας. Εκείνοι που επικαλούνται την «αγάπη» και την «εκκλησιαστική ευγένεια» προς τους ετεροδόξους, συχνά επιδεικνύουν σκληρότητα και διωκτική διάθεση προς τους Ορθοδόξους αδελφούς τους. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί θυμούνται τη γνωστή φράση που αποδίδεται στον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς: «Αγαπούν τους κακοδόξους και μισούν τους Ορθοδόξους».

Η αντικανονική, αντικαταστατική και παράνομη έκπτωση του Μητροπολίτου Τυχικού και η επιβολή αργίας δεν συνιστούν απλώς προσωπική αδικία εις βάρος ενός Επισκόπου· συνιστούν προσβολή προς την ίδια την κανονική συνείδηση της Εκκλησίας. Ο Επίσκοπος δεν είναι υπάλληλος που παύεται κατά βούληση ούτε διοικητικό εμπόδιο που παραμερίζεται με συνοπτικές διαδικασίες. Είναι ο φορέας της αποστολικής διαδοχής, ο κανονικός πατέρας του λαού του Θεού, ο εγγυητής της ενότητας και της πίστεως.

Οι Ιεροί Κανόνες δεν θεσπίστηκαν για να υπηρετούν συγκυριακές σκοπιμότητες αλλά για να προστατεύουν την αλήθεια και να διασφαλίζουν τη δικαιοσύνη μέσα στην Εκκλησία. Όταν παραμερίζονται για λόγους εξουσίας ή προσωπικών επιδιώξεων, τότε η πληγή δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο αλλά ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα.

Ο λαός της Πάφου γνωρίζει ποιος είναι ο ποιμενάρχης του. Η συνείδηση της Εκκλησίας δεν καθορίζεται από διοικητικά τεχνάσματα ούτε από πιέσεις παρασκηνίου. Η αλήθεια δεν φυλακίζεται σε αποφάσεις και η κανονικότητα δεν καταργείται με ανακοινώσεις.

Η Ιστορία της Εκκλησίας διδάσκει ότι οι άδικες διώξεις επισκόπων δεν δικαιώθηκαν ποτέ από τον χρόνο. Αντιθέτως, εκείνοι που υπερασπίστηκαν την αλήθεια, ακόμη και όταν βρέθηκαν μόνοι, δικαιώθηκαν από την ίδια την εκκλησιαστική συνείδηση.

Σήμερα, στην Πάφο, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: ποιος είναι τελικά ανεπιθύμητος; Ο Καρδινάλιος του Βατικανού ή ο Ορθόδοξος Μητροπολίτης της Πάφου;

Και μαζί με αυτό, έρχεται και η τελική κρίση της συνείδησης του πιστού λαού: ποιον υπηρετούν όσοι ανοίγουν διάπλατα τις πύλες στους ξένους και τις κλείνουν στον ίδιο τον Ποιμενάρχη τους;