Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, Χριστός Ανέστη!

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

“Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος”. Το γνωστό αυτό πασχάλιο τροπάριο αποτελεί λαμπρό επινίκιο παιάνα, μάλλον τον ωραιότερο ύμνο της εκκλησίας μας.

Ο Χριστός οδηγήθηκε εκούσια στον θάνατο και μάλιστα στον ατιμωτικό σταυρικό. Μετά τη σταύρωση και την ταφή του κατήλθε στον Άδη και κήρυξε κήρυγμα μετανοίας και την τρίτη ημέρα αναστήθηκε από τους νεκρούς. Οι Ιουδαίοι φοβόντουσαν κάτι τέτοιο, γιατί είχε προειπεί ότι την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί, γι’ αυτό έθεσαν φύλακες στο μνήμα, μήπως τον κλέψουν οι μαθητές του και πουν ότι αναστήθηκε. Οι μαθητές βέβαια ήταν κρυμμένοι για τον φόβο των Ιουδαίων.

Με τον θάνατό του ο Χριστός νίκησε τον θάνατο, τον πάτησε, τον απονεύρωσε, τον αποδυνάμωσε. Μετά την ανάστασή του χάρισε στους νεκρούς των μνημάτων τη ζωή. Το γεγονός αυτό είναι λίαν σημαντικό. Ο θάνατος πλέον δεν είναι τέρμα, τέλος, απελπισία και απαρήγορη συμφορά. Τα νεκροταφεία για τους χριστιανούς ονομάζονται τώρα κοιμητήρια. Ο κυρίαρχος θάνατος έχασε την ισχύ του πραγματικά. Το γεγονός αυτό είναι συγκλονιστικό και καταπληκτικό. Ο φόβος του θανάτου κατατρομάζει τον σύγχρονο άνθρωπο. Η ανάσταση του Χριστού δίνει άλλη διάσταση στη ζωή των ανθρώπων. Χαρίζει μήνυμα ελευθερίας και την αφοβία του θανάτου.

Η ανάσταση λοιπόν δεν είναι απλά ένα βέβαιο ιστορικό γεγονός του παρελθόντος, μία κατασκευή για άλλους, ένα μύθευμα, μία φαντασία και μία καλοστημένη απάτη, όπως έφθασαν ορισμένοι να πουν. Η ανάσταση είναι η μοναδική αυτοανάσταση μέσα σε όλη την παγκόσμια ιστορία. Δίχως την ανάσταση είναι νεκρή η πίστη μας. δίχως κανένα νόημα κάθε πνευματική ζωή. Η ανάσταση γεμίζει περιεχόμενο, φως, νοηματοδότηση, χάρη και χαρά τη ζωή μας όλη. Η ανάσταση μας δίνει έμπνευση, κουράγιο, ελπίδα, αισιοδοξία και εμπιστοσύνη.

Η ανάσταση είναι η μεγαλύτερη και ωραιότερη εορτή της Ορθοδοξίας. Οι Δυτικοί τιμούν περισσότερο τα Χριστούγεννα. Το να γεννηθεί όμως κανείς είναι φυσικό, το να αναστηθεί υπερφυσικό. Μάλιστα η αυτοανάσταση του Χριστού αποτελεί μεγάλο θαύμα, μοναδικό και ανεπανάληπτο. Ένα θαύμα δεν μπορεί να εξηγηθεί λογικά ως υπέρλογο. Το θαύμα κατανοείται και γίνεται αποδεκτό μόνο με την πίστη. Η πίστη αυξομειώνεται ανάλογα με τη διάθεση, την προαίρεση και τον τρόπο ζωής κάθε ανθρώπου.
Το θαύμα της αναστάσεως είναι δυνατό συνεχές βίωμα στη ζωή των πιστών. Τους παρηγορεί, ενθαρρύνει. Φωτίζει και ενισχύει πλούσια πάντοτε. Ο λαοφίλητος άγιος Σεραφείμ του Σάροφ έλεγε ολοχρονίς στους πολλούς επισκέπτες του “Χριστός Ανέστη, χαρά μου”. Ζούσε στα βάθη της καθαρής καρδιάς του τη χαρά της αναστάσεως και αυτή διαλαλούσε. Ο χριστιανισμός δεν είναι άχαρος. Είναι η ακράδαντη πίστη στη χαρά και στο φως της αναστάσεως. “Νυν πάντα πεπλήρωνται φωτός, ουρανός τε γη και τα καταχθόνια” κατά ένα αναστάσιμο τροπάριο. Η αληθινή χαρά είναι το κύριο χαρακτηριστικό των αληθινά γνήσιων Χριστιανών.

Χριστός Ανέστη, φίλοι και αδελφοί, ομόπιστοι συνέλληνες και αγαπητοί αναγνώστες!

«Μακεδονία» - 03/04/2010

Η Ανάσταση του Χριστού, προάγγελος της δικής μας Ανάστασης

Η ανάσταση των νεκρών είναι ένα κεφαλαιώδες ζήτημα που δεν μπορεί να το προσπεράσει κανείς αβασάνιστα, όταν μάλιστα δηλώνει ότι θέλει να πάρει στα σοβαρά τη ζωή και την πίστη του. Η ανάσταση του Χριστού, και ως συνέπειά της η ανάσταση των νεκρών, αποτελεί τη μοναδικότητα του χριστιανικού κηρύγματος, αυτό που διαφοροποιεί την παράδοσή μας από άλλες θρησκείες και παραδόσεις. Τόσο κεντρική είναι η θέση της μέσα στην παράδοσή μας, ώστε ο απόστολος Παύλος να δηλώνει ότι αν βγάλει κανείς από την πίστη μας την ανάσταση του Χριστού η παράδοσή μας μένει κενή, κούφια (Α' Κορ. 15, 14).

Το ερώτημα για την ανάσταση των νεκρών ως υπαρξιακή και φιλοσοφική αναζήτηση του ανθρώπου είναι σκοτεινό, το ίδιο και η απάντησή του. Γίνεται όμως απλό, αν δεχτεί κανείς τον Ιησού ως θεάνθρωπο. Αυτόματα δέχεται και την Ανάστασή Του, αφού Αυτός είναι ο Αρχηγός της ζωής και του θανάτου, άρα και των ανθρώπων (Ματθ. 22, 29).

Όσον αφορά στην τοποθέτησή τους απέναντι στο θέμα της αναστάσεως, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τρεις κατηγορίες ανθρώπων:

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μεγάλη μάζα των συνανθρώπων μας το προσπερνά. Ή αδιαφορεί ή το αντιμετωπίζει τελείως επιδερμικά, επιφανειακά (Λουκ. 8, 5 - 6) - τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Πρόκειται γι' αυτούς τους ανθρώπους που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «αδιάφορους» ή «άσχετους» ή «εκτός» (Εκκλησίας). Το εκπληκτικό όμως με αυτούς τους ανθρώπους, που είτε δηλώνουν εκτός εκκλησίας, είτε αυτό φανερώνει - μαρτυρεί η ζωή τους, είναι ότι ανάμεσά τους συναντάει πολλές φορές, κανείς ανθρώπους που έχουν εμπειρία αναστάσεως. Αρκούν δύο παραδείγματα γι' αυτό, παρμένα και τα δύο από την Καινή Διαθήκη : Το πρώτο είναι η πόρνη γυναίκα που αλείφει με μύρο τα πόδια του Χριστού και ο Ιησούς δηλώνει ότι το έκανε επειδή προέβλεψε τον ενταφιασμό του (Ματθ. 26, 12. Μάρκ. 14, 8. Ιω. 12, 7). Το άλλο είναι η κλασική περίπτωση του εκ δεξιών ληστή πάνω στον σταυρό, ο οποίος δεν παρασύρεται από το σκάνδαλο ότι δίπλα του συσταυρώνεται κάποιος ακόμη, αλλά μπορεί και διαβλέπει ότι αυτός είναι ο βασιλιάς της αιώνιας ζωής (Λουκ. 23, 42).

Tο ερώτημα που προκύπτει είναι πώς αυτοί οι άνθρωποι μπορούν και έχουν την εμπειρία της αναστάσεως του Χριστού. Αυτό κατ' αρχήν αποτελεί μυστήριο, ικανό ωστόσο να φανερώσει τη δύναμη του Θεού, αλλά και την ίση αγάπη του για OΛOΥΣ τους ανθρώπους που είναι όλοι παιδιά Του. Φαίνεται ακόμη ότι αυτοί οι άνθρωποι απέκτησαν μάτια για να βλέπουν πέρα και πίσω από τα φαινόμενα, επειδή πόνεσαν πολύ στη ζωή τους, είτε εκούσια είτε ακούσια. Και όλοι γνωρίζουμε, από την προσωπική του πείρα ο καθένας μας, πόσο πόνο έχει η αμαρτία μετά από την πρόσκαιρη χαρά που μας προσφέρει.

Μία δεύτερη ομάδα ανθρώπων είναι οι άγιοι της Εκκλησίας, οι παλιοί, αλλά και οι σύγχρονοι, αυτοί που ζουν ανάμεσά μας, χωρίς ίσως να τους ξέρουμε. Είναι αυτοί που ζουν από τώρα, από αυτήν εδώ τη ζωή μέσα στο φως και τη χαρά της Αναστάσεως, λουσμένοι μέσα στο φως της αιώνιας βασιλείας του Θεού, γιατί πρώτα βίωσαν το Γολγοθά του προσωπικού τους αγώνα κι ακόμα έκαναν δικό τους τον πόνο όλου του κόσμου. Aυτήν τη χαρά την εκπέμπουν χωρίς πρόχειρα κηρύγματα γύρω τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ με τον κλασικό χαιρετισμό του προς κάθε άνθρωπο που συναντούσε «Χριστός ανέστη, χαρά μου», ο οποίος ανακεφαλαιώνει συμπυκνωμένη ολόκληρη την ορθόδοξη παράδοση.

Μία τρίτη, τέλος, ομάδα ανθρώπων, είμαστε άνθρωποι που μπαινοβγαίνουμε σε κατηχητικά, κηρύγματα, κύκλους, ακολουθίες κλπ. Δηλώνουμε ότι πιστεύουμε στον Χριστό και την ανάστασή του, αλλά η ζωή μας φανερώνει το αντίθετο. Κλονιζόμαστε όπως ο Πέτρος πάνω στα κύματα (Ματθ. 14, 30). Δείχνουμε ότι δεν έχουμε συναντήσει προσωπικά στη ζωή μας τον Αναστημένο Χριστό. Μοιάζουμε με τους δύο μαθητές που τη μέρα της Αναστάσεως πορεύονται προς Εμμαούς και, απογοητευμένοι που είδαν όλα τα όνειρα και τις ελπίδες που είχαν επενδύσει στο δάσκαλό τους να γκρεμίζονται με τον θάνατο και την ταφή Του, δεν μπορούν να Τον αναγνωρίσουν κι ας συμπορεύεται με τη θλίψη τους (Λουκ. 24, 16). Ζούμε έτσι ένα είδος πνευματικής σχιζοφρένειας, μια διάσταση - ασυμφωνία λόγων και έργων, που αποτελεί το μεγάλο σκάνδαλο για τους άλλους και το κυριότερο εμπόδιο για να πλησιάσουν τον Χριστό και την εκκλησία.

Το διπλό ερώτημα που προκύπτει από τα παραπάνω και του οποίου η απάντηση είναι κεφαλαιώδης για τη ζωή μας είναι: Τι φταίει που δεν έχουμε την εμπειρία της αναστάσεως; Κι ακόμη, τι μπορεί να γίνει γι' αυτό;

Θα αποκτήσουμε εμπειρία αναστάσεως αν πρώτα αποδεχτούμε τον πόνο του Σταυρού. Κύριο στοιχείο της εποχής μας και του πολιτισμού μας είναι ότι όλοι και όλα γύρω μας μάς υπόσχονται χαρά, ευχαρίστηση, καλοπέραση. Πουθενά λόγος για πόνο και σταυρό. Την αρρώστια, τον πόνο και τον θάνατο τα απωθούμε στο περιθώριο της ζωής μας κι αφήνουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα να πεθαίνουν ξεχασμένα σε νοσοκομεία και ιδρύματα. O ίδιος πειρασμός μάς πολεμάει και στην πνευματική ζωή : Θέλουμε να αποκτήσουμε τα μεγάλα πνευματικά αγαθά ή ζηλεύουμε τις αρετές των άλλων χωρίς να είμαστε διατεθειμένοι να καταβάλουμε κόπο για να τα αποκτήσουμε. Θέλουμε να φτάσουμε κατ' ευθείαν στην ανάσταση χωρίς να περάσουμε από τον πόνο της Γεθσημανή και του Σταυρού. Αν είναι δυνατόν να βραχυκυκλώσουμε, να προσπεράσουμε τον πόνο.

Η ανάσταση όμως είναι άρρηκτα δεμένη με τον σταυρό. Είναι νόμος στην ασκητική παράδοση, αλλά και στη γενικότερη εμπειρία της εκκλησίας το «Δώσε αίμα, λάβε πνεύμα». Καλούμαστε κάθε στιγμή να βιώνουμε ταυτόχρονα τη Σταύρωση και την Ανάσταση, αυτό που στην παράδοσή μας ονομάζεται «χαρμολύπη» και που έχει κάτι από το ήθος της Μεγάλης Εβδομάδας, που τη Μεγάλη Παρασκευή κλείνει το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου» με το «Δείξον ημίν καί τήν ενδοξόν Σου ανάστασιν». Aκόμη και η Κυριακή του Πάσχα έχει μέσα της κάτι από τη θλίψη του Σταυρού, αφού ο Αναστημένος Χριστός είναι «κατάστικτος τους μώλωψι καί πανσθενουργός» (Κανόνας Όρθρου Μεγάλου Σαββάτου).

Για τον πιστό, ούτε ο πόνος είναι υπερβολικός και ασήκωτος ούτε η χαρά μιας επιτυχίας υπερφίαλη και ξιπασμένη. O πολιτισμός που βλάστησε από την πίστη μας, την ορθόδοξη ανατολική παράδοση, το ίδιο δεν παρακάμπτει τον πόνο και το θάνατο, αλλά καταφάσκει σ' αυτά για να τα ξεπεράσει. «Eκ του τάφου ανέθορε», γι' αυτό και «θάνατος αυτού ουκέτι κυριεύει». Σε αντίθεση όλο το οικοδόμημα του δυτικού πολιτισμού, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, τα αποσιωπά και προσπαθεί - μάταια - να τα απωθήσει. Το ίδιο και ο κάθε ταπεινός άνθρωπος, ακριβώς επειδή έχει πάψει προ πολλού να ζει για τον εαυτό του και ζει πια για τις αδελφές και τους αδελφούς του, δεν τρομάζει μπρος στο θάνατο, αφού ο τελευταίος δεν έχει πια καμμία εξουσία πάνω του.

Μπορούμε, λοιπόν, να πιστεύουμε ακράδαντα στην ανάσταση του Χριστού, του Θεανθρώπου Λυτρωτή μας, και κατ΄ επέκταση και στη δική μας ανάσταση και να το αποδεικνύουμε έμπρακτα με τη ζωή μας, ζώντας κάθε στιγμή τον προσωπικό μας σταυρό και κάνοντας δικό μας τον πόνο των αδελφών μας.

Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού

Γιατί κατέβηκε ο Χριστός στον Άδη.

Πρώτον, το έκανε για να συντρίψη τις πύλες του Άδου, στην πραγματικότητα για να καταργήση τον θάνατο και το κράτος του διαβόλου. Ήδη το γεγονός αυτό είχε προφητευθή στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Προφητάναξ Δαυίδ είπε: "συνέτριψε πύλας χαλκάς και μοχλούς σιδηρούς συνέθλασεν" (Ψαλμ. ρστ', 16). Και ο Προφήτης Ησαΐας παρουσιάζει τον λόγο του Θεού: "εγώ έμπροσθέν σου πορεύσομαι και όρη ομαλιώ, θύρας χαλκάς συντρίψω και μοχλούς σιδηρούς συγκλάσω" (Ησ. με', 2). Ο ιερός Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας αυτό το γεγονός, επισημαίνει ότι δεν είπε ότι άνοιξε χάλκινες πύλες, αλλά ότι τις συνέτριψε για να γίνη άχρηστο το δεσμωτήριο. Ούτε είπε ότι αφήρεσε τους μοχλούς, αλλά ότι τους συνέθλασε, ώστε να φανή αδύνατη η φυλακή, γιατί εκεί που δεν υπάρχει θύρα, ούτε μοχλός, εκεί κι αν εισέλθη κανείς δεν μπορεί να κρατηθή. Όταν ο Χριστός καταστρέφη και κομματιάζη κάτι, τότε κανείς δεν μπορεί να το επιδιορθώση.
Δεύτερον, κατέβηκε στον Άδη για να κυριεύση και να υποδουλώση τον διάβολο, ο οποίος τότε ήταν άρχοντας του θανάτου και του Άδου. Ο Ίδιος, άλλωστε, κατά την διάρκεια της ζωής Του, δίδασκε ότι δεν μπορεί κανείς να μπή μέσα στην οικία του δυνατού, να αρπάξη τα σκεύη του και να λεηλατήση το σπίτι του, εάν προηγουμένως δεν δέση τον ισχυρό (Ματθ. ιβ', 29). Έτσι, λοιπόν, με την κάθοδό Του στον Άδη ο Χριστός έδεσε τον διάβολο, που σημαίνει ότι αυτός δεν έχει πια καμμιά εξουσία επάνω στους ανθρώπους.
Τρίτον, κατέβηκε ο Χριστός στον Άδη για να γεμίση τα πάντα με το φως της θεότητός Του. Ο Απόστολος Παύλος παρουσιάζει μια τέτοια διδασκαλία, όταν λέγη: "τό δε ανέβη τί εστιν ει μη ότι και κατέβη πρώτον εις τα κατώτερα μέρη της γής; ο καταβάς αυτός εστι και ο αναβάς υπεράνω πάντων των ουρανών, ίνα πληρώση τα πάντα" (Εφ. δ', 9). Έτσι, η κατάβαση του Χριστού και στα κατώτερα μέρη της γης έγινε για να πληρωθούν τα πάντα από το φως Του, και ουσιαστικά να καταργηθή και το κράτος του θανάτου. Βέβαια, πρέπει να γίνη διάκριση ότι άλλο είναι η ενέργεια του Θεού που πληροί τα πάντα, και άλλο η θεοποιός ενέργεια του Θεού που μετέχεται μόνον από τους θεουμένους. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέγει ότι έπρεπε να ευρεθούν προσκυνητές του Θεού όχι μόνο στα άνω, αλλά και στα κάτω, ώστε όλα να πληρωθούν και να γεμίσουν από την δόξα του Θεού. Μέσα σε αυτήν την προοπτική είναι γραμμένα και τα τροπάρια της Εκκλησίας μας: "Ίνα σου της δόξης τα πάντα πληρώσης καταπεφοίτηκας εν κατωτάτοις της γής". Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός θα ψάλη πανηγυρικά: "Νύν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια. Εορταζέτω γούν πάσα Κτίσις την έγερσιν Χριστού εν ή εστερέωται".
Τέταρτον, κατέβηκε ο Χριστός στον Άδη, ώστε να επαναληφθούν και να γίνουν και εκεί όσα έγιναν στην γή. Όπως στην γη κήρυξε την ειρήνη, έδωσε άφεση αμαρτιών στους αμαρτωλούς, έδωσε το φως των οφθαλμών στους τυφλούς και έγινε αιτία σωτηρίας για όσους πίστευσαν, αλλά και έλεγχος απιστίας για όσους απείθησαν, το ίδιο έπρεπε να γίνη και στον Άδη, όπου υπήρχαν οι ψυχές αυτών που είχαν πεθάνει, ώστε ολόκληρη η ανθρώπινη φύση, όλη η ανθρωπότητα να ακούση το λυτρωτικό μήνυμα του Χριστού. Όπως στους κατοικούντας στην γη ανέτειλε ο ήλιος της δικαιοσύνης, έτσι και σε αυτούς που κατοικούσαν στο σκοτάδι και στην σκιά του θανάτου έπρεπε να λάμψη το φως του Θεού (άγ. Ιωάννης Δαμασκηνός).
«ΟΙ ΔΕΣΠΟΤΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ» Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου.

Λάμπρος Κ. Σκόντζος, Ο Άδης κάτω στένων βοά, κατελύθη μου η εξουσία

"Τω αγίω και μεγάλω Σαββάτω, την θεόσωμον ταφήν και την εις άδου κάθοδον του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εορτάζομεν, δι' ων της φθοράς το ημέτερον γένος ανακληθέν προς αιωνίαν ζωήν μεταβέβηκε". Με αυτά τα λόγια ο ιερός Συναξαριστής χαρακτηρίζει το περιεχόμενο του Μεγάλου Σαββάτου.

Το Θείο Δράμα έλαβε τέλος. Ο εκουσίως παθών, χάριν της σωτηρίας του πολύπαθου ανθρωπίνου γένους, Κύριος Ιησούς Χριστός, δοκίμασε, ως άνθρωπος, και το πικρό ποτήρι του θανάτου, ως το αποκορύφωμα του πάθους Του. Περί την ενάτη ώρα της Παρασκευής εξέπνευσε πάνω στον επώδυνο σταυρό, πολύ γρηγορότερα από όσο περίμεναν οι δήμιοί Του. (Μάρκ.15:44). Το ασθενικό και ασκητικό Σαρκίο Του δεν άντεξε για πολύ τους αφάνταστα αφόρητους πόνους της σταυρώσεως.

Επειδή η επόμενη ημέρα ήταν Πάσχα για τους Ιουδαίους έπρεπε να κατέβουν τα σώματα από τους σταυρούς και να θαφτούν πριν τη δύση του ηλίου. Για να επιταχύνουν το θάνατο τον καταδίκων έσπαζαν τα κόκαλά τους με σιδερένιους λοστούς. Για τον Κύριο δεν χρειάστηκε να αρθώσουν τα μέλη "ως είδον αυτόν ήδη τεθνηκότα"(Ιωάν.19:33). Μόνο που "εις των στρατιωτών λόγχη αυτού την πλευράν ένυξε, και ευθέως εξήλθεν αίμα και ύδωρ" (Ιωάν.19:34). Κατόπιν οι επιφανείς Ιουδαίοι πολίτες και κρυφοί μαθητές του Χριστού "δια τον φόβον των Ιουδαίων" (Ιωάν.!9:38), Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο βουλευτής Νικόδημος, θέλησαν να αποδώσουν τις πρέπουσες επικήδειες τιμές στον αγαπημένο τους δάσκαλο. Ο Ιωσήφ "εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού… γνούς από του κεντυρίωνος εδωρήσατο το σώμα τω Ιωσήφ. Και αγοράσας σινδόνα και καθελών αυτόν ανείλησε τη σινδόνι και κατέθηκεν αυτόν εν μνημείω, ό ήν λελατομημένον εκ πέτρας και προσεκύλισε λίθον επί την θύραν του μνημείου" (Μάρκ.15:43-46).

Μετά την εκπνοή Του επί του σταυρού η ψυχή του Κυρίου, ακολουθώντας τον απαράβατο νόμο του θανάτου, κατέβηκε στον άδη, τον προαιώνιο σκοτεινό τόπο - δεσμωτήριο των ανθρωπίνων ψυχών. Ο απόστολος Πέτρος μας διαβεβαίωσε πως "Χριστός άπαξ περί αμαρτιών έπαθε, δίκαιος υπέρ αδίκων , ίνα ημάς προσάγη τω Θεώ, θανατωθείς μεν σαρκί, ζωοποιηθείς δε πνεύματι' εν ω και τοις εν φυλακή πνεύμασι πορευθείς εκήρυξεν" (1 Πέτρ.3:18-19). Επίσης ο απόστολος Παύλος έγραψε ότι ο Χριστός "κατέβη πρώτον εις τα κατώτερα μέρη της γης" (Εφεσ.4:9), υπονοώντας ασφαλώς την εις άδου κάθοδο Του.

Σύμφωνα με σαφή προφητικά χωρία της Αγίας Γραφής η κάθοδος του Χριστού στον άδη υπήρξε επεισοδιακή. Η παρουσία του Θεού στον τόπο του πικρού δεσμωτηρίου των ψυχών έφερε αναστάτωση. Οι αιώνιες πύλες του παμφάγου άδη γκρεμίστηκαν και οι φύλακες πυλωροί έφριξαν μπροστά στο μεγαλείο και το φως της θεότητας. Ο Χριστός συνέχισε και εκεί το απολυτρωτικό Του έργο. Κήρυξε το ευαγγέλιο της σωτηρίας στα απ' αιώνος δέσμια πνεύματα και όσα από αυτά πίστεψαν ελευθερώθηκαν και ανέβηκαν μαζί με τον Κύριο από τον άδη.

Το πνεύμα του Κυρίου ήταν αδύνατο να μείνει στον εκεί, στον τόπο της βασάνου. Γι' αυτό και ανέστη. Επίσης οι πιστοί του Χριστού που συναποτελούν το μυστικό Του σώμα δεν μπορούν πια να μείνουν και αυτοί δέσμιοι του άδη.

Η εις άδου κάθοδο του Κυρίου σήμανε την κατάλυση του κράτους και της εξουσίας του άρχοντος του σκότους στους πιστούς του Χριστού. Αυτή η νίκη είναι το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους, διότι νικήθηκε ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου ο θάνατος. Από τότε άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο για την ανθρωπότητα, εγκαινιάστηκε μια νέα εποχή γι' αυτή.

Το μεγάλο αυτό γεγονός το γιορτάζει λαμπρά η Εκκλησία μας.. Οι ιερές ακολουθίες του Μεγάλου Σαββάτου είναι στολισμένες με ύμνους άφθαστου μεγαλείου και ύψιστης θεολογικής σημασίας. Αρχίζοντας από τον Εσπερινό της Αποκαθηλώσεως, ο οποίος ψάλλεται αμέσως μετά τις Μεγάλες Ώρες την Μ. Παρασκευή, ξεχωρίζουμε τα περίφημα τροπάρια των στιχηρών "Λαός δυσσεβής και παράδοξος…", "Σήμερον σε θεωρούσα…" όπως και το δοξαστικό, έργο του Θεοφάνους, "Ω πως η παράνομος συναγωγή…" και το θαυμαστό θεοτοκίο "Φοβερόν και παράδοξον μυστήριον…". Καταπληκτικό είναι επίσης το δοξαστικό των αποστίχων "Σε τον αναβαλλόμενον…". Η ακολουθία του Όρθρου αποτελεί μια καταπληκτική πανδαισία ποιήσεως και μουσικής. Ο καθηγητής Ι. Φουντούλης χαρακτήρισε την ακολουθία αυτή ως την εξόδιο ακολουθία του νεκρού Ιησού. Ο Περίφημος κανόνας "Κύματι θαλάσσης…" ποίημα άφθαστης ποιητικής και θεολογικής αξίας, δημιούργημα τριών υμνογράφων του Κοσμά, του Μάρκου και της Κασσιανής, τέρπει πραγματικά τους πιστούς. Μέσα από την καταπληκτική πλοκή των τροπαρίων υμνείται το μέγα γεγονός της νίκης του Χριστού κατά του άδη και του θανάτου. Ρίγη συγκινήσεως προκαλούν τα περίφημα εγκώμια "Η ζωή εν τάφω…", "Άξιον εστί…" και " Αι γενεαί πάσαι…", έργο πιθανότατα της Κασσιανής. Σε αυτά υμνείται ο φυσίζωος ύπνος του Χριστού, ως "Συντρίψαντα το κράτος του εχθρού". Υπέροχα τροπάρια είναι και τα στιχηρά των Αίνων "Σήμερον συνέχει τάφος…", "Τι το ορόμενον θέαμα…" και "Δεύτε ίδωμεν την ζωήν ημών εν τάφω κειμένην…" στα οποία υμνείται το γεγονός της νίκης του θανάτου. Από τα εκπληκτικότερα τροπάρια είναι επίσης το θαυμάσιο δοξαστικό "Την σήμερον μυστικώς…". Τέλος υπέροχος ύμνος είναι το ασματικό τροπάριο "Τον ήλιον κρύψαντα…" έργο του Γεωργίου Ακροπολίτου, στο οποίο παρουσιάζεται ο Χριστός ως ο μεγάλος ξένος της αμαρτωλής ανθρωπότητας.

Αγαπητοί αναγνώστες, ο θάνατος του Χριστού λειτούργησε ως πηγή ζωής και αθανασίας για το ανθρώπινο γένος. Ο όλβιος τάφος του Κυρίου κατέστη ακένωτος κρουνός ευλογιών στους αιώνες για τους πιστούς του Χριστού. Τα σκοτεινά δεσμά του άδη δεν ήταν δυνατόν να κρατήσουν την πηγή της ζωής. Γι' αυτό και ανέστη θριαμβευτικά από το βασίλειο των νεκρών, γενόμενος συνάμα απαρχή ανάστασης ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους. Αυτό είναι το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα όλων των εποχών.

Λάμπρου Κ. Σκόντζου -Θεολόγου – Καθηγητού

Quo vadis Σερβία;

Που οδηγούν οι πνευματικοί και πολιτικοί ηγέτες μια Ορθόδοξη χώρα ;

Συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου στην εκμπομπή του ΡΙΚ ΄΄Επωνύμως΄΄

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου στην επικαιρική εκπομπή του ΡΙΚ "Επωνύμως" με την Δημοσιογράφο Αιμιλία Κενεβέζου (30 Μαρτίου 2010).

Δείτε τα σχετικά βίντεο: Μέρος Α & Μέρος Β

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Γνώριζε το Βατικανό για τους παιδεραστές

Δικηγορική εταιρεία υποστηρίζει ότι η Αγία Έδρα γνώριζε για τις ασελγείς πράξεις Κουβανού ιερέα από το 1968, αλλά τις συγκάλυψε.

Νέες καταγγελίες σε βάρος του πάπα

Νέες καταγγελίες για συγκάλυψη υπόθεσης παιδεραστίας από καθολικό ιερέα αντιμετωπίζει το Βατικανό. Δικηγορική εταιρεία αναφέρει ότι η Αγία Έδρα γνώριζε για τις πράξεις Κουβανού ιερέα ήδη από το 1968. Η νέα υπόθεση σχετίζεται με τον Κουβανό κληρικό Ερνέστο Μαρία Ρούμπιο, ο οποίος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κούβα το 1968, εξαιτίας «προβλημάτων ηθικού χαρακτήρα». Ο ιερέας κατέφυγε τότε στις ΗΠΑ και εργάστηκε σε ενορία του Μαϊάμι. Ένα άτομο, που επιθυμεί να μην κοινοποιηθεί το όνομά του, καταγγέλλει ότι υπέστη σεξουαλική παρενόχληση, στη διάρκεια της εφηβείας του, από το 1985 έως το 1987, όταν εκκλησιαζόταν σε ενορία του Μαϊάμι.

Η Τζέσικα Άρμπουρ, δικηγόρος του καταγγέλοντος και ακόμα πέντε ατόμων που υποστηρίζουν ότι υπήρξαν θύματα του ιερέα από το 1977 έως το 1987, δήλωσε ότι ο εκπρόσωπος του Βατικανού στις ΗΠΑ ζήτησε από την Εκκλησία του Μαϊάμι να προστατεύσει τον Κουβανό ιερέα μετά την άφιξή του στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με την Τζέσικα Άρμπουρ, ο Κουβανός ιερέας «κατά την παραμονή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρενόχλησε δεκάδες ανηλίκους». Το ισχυρότατο «Συμβούλιο για την ορθότητα της πίστεως» γνώριζε, σύμφωνα με πληροφορίες, ήδη από το 1968 για τις πράξεις του ιερέα. Ωστόσο, τα έγγραφα χάθηκαν.

Υπενθυμίζεται ότι ο σημερινός πάπας υπήρξε από το 1981 έως το 2000 επικεφαλής του Συμβουλίου, το οποίο νομιμοποιείται να επιβάλει τιμωρίες, ακόμη και καθαίρεση, σε κληρικούς που έχουν προβεί σε ανάρμοστη συμπεριφορά. Την προηγούμενη εβδομάδα ο πάπας είχε κατηγορηθεί από την εφημερίδα Νew ΥorkΤimesγια συμμετοχή σε συγκάλυψη άλλων δύο υποθέσεων, ενός κληρικού που φέρεται να παρενόχλησε περισσότερα από 200 κωφάλαλα παιδιά σε σχολείο του Γουϊσκόνσιν και ενός Γερμανού κληρικού, που το 1980 είχε κατηγορηθεί για παιδεραστία, αλλά συνέχισε να ιερουργεί σε ενορία κοντά στο Μόναχο. Η πάγια θέση του Βατικανού είναι ότι «ο πάπας Βενέδικτος δεν γνώριζε τις λεπτομέρειες των συγκεκριμένων περιπτώσεων και κατέβαλε όλες τις δυνατές προσπάθειες για να τιμωρηθούν οι κληρικοί, που κατηγορήθηκαν για παιδοφιλία».

«Φιλελεύθερος» - 2/04/2010

Νικόλαος Ιω. Σωτηρόπουλος, Το αίμα του Θεού

Νικόλαος Ιω. Σωτηρόπουλος, Θεολόγος - Φιλόλογος

Οι πιστές και ευαίσθητες ψυχές πολλές φορές σκέπτονται το φρικτό μαρτύριο της σταυρώσεως του Χριστού και σε κάποιο βαθμό συμπάσχουν με τον Κύριο, ιδιαιτέρως δε κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα, και ιδιαίτατα κατά τη Μεγάλη Παρασκευή. Διερωτάται δε και ερωτά κάθε ευαίσθητη ψυχή: Δεν υπήρχεν άλλος τρόπος, ανώδυνος, για τη σωτηρία του ανθρώπου;

Έπρεπεν οπωσδήποτε να υποστή το φρικτό μαρτύριο ο Χριστός; Πολλές φορές έθεσα και εγώ αυτό το ερώτημα, το έθεσαν δε και άλλοι σε μένα ως θεολόγο, ζητώντας απάντησι. Αλλ' η απάντησι είνε δύσκολη. Προβληματιζόμενος και ερευνώντας το θεόπνευστο κείμενο, την Αγία Γραφή, επισήμανα ένα χωρίο, το οποίο φαίνεται να δίνη απάντησι στο δύσκολο ερώτημα.

Είνε το Εβρ. θ´ 22, «χωρίς αιματεκχυσίας ου γίνεται άφεσις». Χωρίς έκχυσι αίματος, χωρίς αιματηρή θυσία, δεν γίνεται άφεσι αμαρτιών. Η αμαρτία ως προσβολή του Θεού είνε φοβερώτατο πράγμα. Και με ανώδυνο τρόπο, όπως φαίνεται, δεν ήταν δυνατό να εξαλειφθή. Η αγάπη του Θεού απαιτούσε τη σωτηρία των ανθρώπων. Αλλ' ο Θεός δεν είνε μόνον αγάπη. Είνε και δικαιοσύνη. Η δε δικαιοσύνη του Θεού απαιτούσε την τιμωρία των ενόχων. Δικαστής, ο οποίος απαλλάσσει τον ένοχο, δεν είνε καλός δικαστής. Δικαστής, ο οποίος τιμωρεί τον ένοχο, αυτός είνε καλός δικαστής, άξιος της ιδιότητός του. Επρεπε λοιπόν για λόγους δικαιοσύνης οι άνθρωποι να τιμωρηθούν. Αλλά προς άφεσι των αμαρτιών και σωτηρία μας υπέστη τιμωρία ο Χριστός, έγινεν ιλασμός, εξιλαστήριο θύμα. Αυτό υπαγόρευσε η αγάπη και η ευσπλαγχνία του Θεού προς εμάς τους αμαρτωλούς ανθρώπους.

Η καλλίτερη θεολογική απάντησι στο ερώτημα, γιατί σταυρώθηκε ο Χριστός, περιέχεται στο χωρίο Ρωμ. γ´ 23-26. Σ' αυτό το χωρίο φαίνεται ολοκάθαρα η σχέσι προς τη θυσία του Χριστού της αγάπης, ειδικώς της ευσπλαγχνίας, του Θεού και της δικαιοσύνης αυτού. Παραθέτουμε το χωρίο: «Πάντες ήμαρ τον και υστερούνται της δόξης του Θεού, δικαιούμενοι δωρεάν τη αυτού χάριτι δια της απολυτρώσεως της εν Χριστώ Ιησού, ον προέθετο ο Θεός ιλαστήριον δια της πίστεως εν τω αυτού αίματι εις ένδειξιν της δικαιοσύνης αυτού δια την πάρεσιν των προγεγονότων αμαρτημάτων εν τη ανοχή του Θεού, προς ένδειξιν της δικαιοσύνης αυτού εν τω νυν καιρώ, εις το είναι αυτόν δίκαιον και δικαιούντα τον εκ πίστεως Ιησού».Μεταφράζουμε το χωρίο: «Όλοι αμάρτησαν και στερούνται της δόξης, που δίνει ο Θεός. Και δικαιώνονται δωρεάν λόγω της ευσπλαγχνίας του με την απολύτρωσι (από την αμαρτία), που ενήργησεν ο Ιησούς Χριστός. Αυτόν ο Θεός προώρισε να γίνη με το αίμα του μέσον εξιλασμού κατόπιν πίστεως. Έκανε τούτο (για τις αμαρτίες μας δηλαδή θυσίασε τον Υιό του) για ν' αποδειχθή η δικαιοσύνη του (που ήταν δυνατό να αμφισβητηθή), επειδή έμειναν ατιμώρητα τα αμαρτήματα του παρελθόντος λόγω της ανοχής του Θεού. Έκανε τούτο για ν αποδειχθή η δικαιοσύνη του στον παρόντα καιρό, ώστε να είναι δίκαιος, αλλά και να δικαιώνη εκείνον, που πιστεύει στον Ιησού».

Ο Χριστός είνε «ιλαστήριον... εν τω αυτού αίματι», μέσον εξιλασμού με το αίμα του. Στην Παλαιά Διαθήκη ο νόμος του Θεού διέτασσεν αιματηρές θυσίες ζώων. Αλλ' «αδύνατον αίμα ταύρων και τράγων αφαιρείν αμαρτίας» ^{(Εβρ. ι´ 4)}. Είνε αδύνατο, το αίμα ζώων να αφαιρή αμαρτίες. Αλλ' αφού το αίμα ζώων δεν αφαιρεί αμαρτίες, γιατί ο Θεός διέτασσε τις θυσίες ζώων; Για ν αποκτούν οι άνθρωποι συνείδησι της αμαρτίας· να συνειδητοποιούν, ότι είνε αμαρτωλοί. Αλλά προπάντων για να συμβολίζουν αυτές οι θυσίες τη θυσία του Χριστού και να προετοιμάζουν ψυχολογικώς τους ανθρώπους να δεχθούν τη θυσία του Χριστού, να πιστεύσουν στη σωτηριώδη σημασία της. Βεβαίως οι πολλοί δεν δέχθηκαν τη θυσία του Χριστού, δεν πίστευσαν στη σωτηριώδη σημασία της. Τη Μεγάλη Παρασκευή από το συγκινητικώτερο αποστολικό ανάγνωσμα ακούουμε, ότι ο λόγος του σταυρού, το κήρυγμα δηλαδή ότι ο Χριστός, ο Θεός, σταυρώθηκε για τη σωτηρία των ανθρώπων, για τους Ιουδαίους ήταν «σκάνδαλον», και για τους Έλληνες «μωρία». Αλλ' υπάρχουν και οι ολίγοι σε όλους τους αιώνες, οι εκλεκτοί, για τους οποίους ο Εσταυρωμένος ει -νε «Θεού δύναμις και Θεού σοφία» ^{(Α´ Κορ. α´ 18, 23 - 24).}

Το αίμα των θυσιαζομένων ζώων δεν ήταν δυνατό να αφαιρή αμαρτίες. Το αίμα της θυσίας του Χριστού, αυτό έχει τη δύναμι να αφαιρή αμαρτίες, όλων των ειδών τις αμαρτίες. Και τούτο για τους εξής λόγους. Η θυσία των ζώων ήταν θυσία όντων χωρίς συνείδησι της υπάρξεώς των και χωρίς θέλησι. Τα ζώα θυσιάζονταν χωρίς να γνωρίζουν, ότι θυσιάζονται, και χωρίς να θέλουν, αφού στερούνται αυτοσυνειδησίας και θελήσεως. Ο Χριστός είνε πρόσωπο, ον λογικό, με αυτοσυνειδησία και θέλησι, και θυσιάσθηκε με τη συνείδησι, ότι θυσιάζεται για τη σωτηρία των ανθρώπων, και με τη θέλησί του.

Η θυσία του Χριστού είνε θυσία προσώπου αναμαρτήτου. Όλοι οι άνθρωποι είμεθα αμαρτωλοί. Όλων το αίμα είνε ακάθαρτο, έχει το μικρόβιο της αμαρτίας. Το αίμα του Χριστού είνε τελείως καθαρό, ο Χριστός είνε απολύτως αναμάρτητος. Την αναμαρτησία του Χριστού παραδόξως διακήρυξαν οι προφήτες, προτού ακόμη ο Χριστός έλθη στον κόσμο ως άνθρωπος και ιδούν οι άνθρωποι τη διαγωγή του. Οκτώ αιώνες προ Χριστού ο Ησαΐας στη συγκινητικώτερη προφητεία, η οποία ακούεται τη Μεγάλη Παρασκευή, διακήρυξε για το Χρι στο: «Ανομίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτου^{» (Ησ. νγ´ 9)}. Ο Χριστός ούτε με έργα ούτε με λόγια αμάρτησε. Βρώμικοι συγγραφείς της εποχής μας, αλλά και ένας μεγαλόσχημος ρασοφόρος, οι οποίοι παρουσίασαν το Χριστό ως αμαρτωλό, είνε χειρό τεροι και από τον Διάβολο, διότι ο Διάβολος αναγνωρίζει την αναμαρτησία του Χριστού. Αν ο Χρι στός είχε και την ελαχίστη αμαρτία, δεν θα ήταν «ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου»^{(Ιωάν. α´ 29)}, η θυσία του δεν θα είχε τη δύναμι να σώζη αμαρτωλούς. Αν ο Χριστός είχε και την ελαχίστη αμαρτία, δεν θα ήταν σωτήρ, αλλά θα χρειαζόταν και αυτός σωτήρα. Το αίμα της θυσίας του Χριστού έχει τη δύναμι να εξαλείφη αμαρτίες, προπάντων και κυρίως διότι είνε το αίμα Θεού. Η φράσι «το αίμα Θεού» ηχεί παραδόξως στις ακοές, διότι παρουσιάζει το Θεό ως έχοντα αίμα. Αλλ έχει ο Θεός αίμα; Ναί, έχει! Κατά το Πράξ. κ´ 28 «ο Κύριος και Θεός περιεποιήσατο την Εκκλησίαν δια του ιδίου αίματος». Ο Κύριος και Θεός απέκτησε την Εκκλησία με το ιδικό του αίμα. Αλλά πως ο Κύριος και Θεός έχει αίμα; Ως άνθρωπος. Αφού ο Κύριος και Θεός έγινεν άνθρωπος, έχει σώμα και αίμα. Αυτό δε το αίμα ως αίμα Θεανθρώπου έχει άπειρη δύναμι και αξία. Το αίμα των θυσιαζομένων ζώων καθάριζε τελετουργικώς, όχι ουσιαστικώς. Το αίμα του Χριστού καθαρίζει ουσιαστικώς, αφαιρεί αμαρτίες. Το Εβρ. θ´ 13 -14 λέγει: «Ει το αίμα ταύρων και τράγων και σποδός δαμάλεως ραντίζουσα τους κεκοινωμένους αγιάζει προς την της σαρκός καθαρότητα, πόσω μάλλον το αίμα του Χριστού, ος δια πνεύματος αιωνίου εαυτόν προσήνεγκεν άμωμον τω Θεώ, καθαριεί την συνείδησιν ημών από νεκρών έργων εις το λατρεύειν Θεώ ζώντι;».

Μεταφράζουμε: «Εάν το αίμα ταύρων και τράγων και ράντισμα με στάχτη από δαμάλι (που έγινε ολοκαύτωμα) καθαρίζη τους μολυσμένους τελετουργικά ως προς την καθαρότητα του σώματος,πόσο μάλλον το αίμα του Χριστού, ο οποίος ενωμένος (ως άνθρωπος) με το αιώνιο πνεύμα (τη θεότητα) προσέφερε τον εαυτό του ως θύμα άμωμο στο Θεό, έχει τη δύναμι να καθαρίζη τη συνείδησί μας από νεκρά έργα (έργα αμαρτίας που νεκρώνουν), ώστε να λατρεύωμε το ζωντανό Θεό;». Συνοψίζουμε: Το αίμα του Χριστού έχει τη δύναμι να εξαλείφη τις αμαρτίες, διότι είνε αίμα λογικού, εκουσίου, αναμαρτήτου και θεανθρωπίνου θύματος.

Αγαπητοί αναγνώστες! Δεν είμεθα εντάξει απέναντι του Δημιουργού μας και Θεού μας. Παραβαίνουμε το νόμο του. Αντιπράττουμε στο θέλημά του. Κάνουμε το δικό μας αμαρτωλό θέλημα και όχι το δικό του άγιο θέλημα. Συνεχώς αμαρτάνουμε με λογισμούς, με λόγια, με έργα, με παραλείψεις καθηκόντων, με ραθυμία, με ραστώνη, αλλά και με καλές πράξεις, οι οποίες δεν είνε απαλλαγμένες ατελειών και εγωισμού. Μία ημέρα της ζωής μας δεν είνε αναμάρτητη, δεν είνε καθαρή από ρύπο. Η αμαρτία ως αντίθεσι και αντίπραξι στο Θεό είνε αφαντάστως μεγάλο κακό, είνε ασυλλήπτως μεγάλη τραγικότης, και αιτία όλων των τραγικών πραγμάτων, τα οποία συμβαίνουν στον κόσμο. Και ν' απελπισθούμε λοιπόν για την αμαρτωλότητα και τις αμαρτίες μας; Ο Διάβολος, ο οποίος μας εξωθεί στην αμαρτία, μας εξωθεί και στην απελπισία. Ο δε δαίμων της απελπισίας είνε ο χειρότερος δαίμων. Ο δαίμων της απελπισίας έφαγε και ένα από τους δώδεκα αποστόλους. Όχι, να μη απελπισθούμε, αδελφοί! Στο Διάβολο να ειπούμε· Εσύ να είσαι, Διάβολε, απελπισμένος, διότι εσύ είσαι ο εφευρέτης και εισηγητής της αμαρτίας, ο πατήρ της αμαρτίας, ο πρώτος αμαρτήσας και διδάξας την αμαρτία. Εσύ, Διάβολε, να είσαι απελπισμένος, διότι για σένα δεν υπάρχει δυνατότης μετανοίας και σωτηρίας. Για μας τους ανθρώπους, Διάβολε, παρασυρμένους στην αμαρτία από σένα, υπάρχει δυνατότης μετανοίας και σωτηρίας. Για μας τους ανθρώπους ο ένας τηςΤριάδος, Κύριος και Θεός, έγινεν άνθρωπος και έχυσε το αίμα του. «Και το αίμα Ιησού Χριστού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας» ^{(Α´ Ιωάν. α´ 7)}. Όσες αμαρτίες και αν έχωμε, και όσο μεγάλες και αν είνε, το αίμα του Ιησού Χριστού ως αίμα Θεού έχει άπειρη δύναμι και δύναται να τις καθαρίζη. Και μία σταγών αυτού του αίματος δύναται να καθαρίση τις αμαρτίες όλου του κόσμου και όλων των αιώνων. Καμμία απελπισία λοιπόν. Καθημερινώς αμαρτάνουμε, αλλά και καθημερινώς μας καταδιώκει το έλεος του Θεού ^{(Ψαλμ. κβ´ 6)} και καθημερινώς να μετανοούμε, και κατά διαστήματα να μπαίνωμε στο πνευματικό πλυντήριο, που λέγεται εξομολογητήριο. Εκεί πέφτει το ισχυρότερο απορρυπαντικό, το αίμα του Χριστού, και μας καθαρίζει, και βγαίνουμε από το εξομολογητήριο λευκότεροι και από το χιόνι.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ 24^ης ΜΑΡΤΙΟΥ 2010

Πηγή: egolpion.com/

Ανοικτή Επιστολή πρός τον Σεβασμιώτατο Μητρ. Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο

Ἀνοικτή Ἐπιστολή πρὸς τὸν Σεβασμιώτατον Μητρ. Δημητριάδος κον Ἰγνάτιον

Ἀθήνα, 6 Μαρτίου 2010

Σεβασμιώτατε, παρακολουθώντας τὸ Συνέδριo, ποὺ διοργάνωσε στὶς 22–2–2010 τὸ περιοδικὸ «ΣΥΝΑΞΗ» μὲ θέμα «Σχέσεις κράτους καὶ Ἐκκλησίας», ὁδηγήθηκα στὸ συμπέρασμα, ἀπὸ τὶς εἰσηγήσεις τῶν συνέδρων, ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ ἀντὶ νὰ φωτισθῆ, μᾶλλον συσκοτίσθηκε περισσότερο.

Ὁμολογῶ ὅτι ἀπὸ ἐσᾶς περίμενα πιὸ ξεκάθαρες καὶ κρυστάλλινες θέσεις, κάτι ποὺ δυστυχῶς δὲν ἔγινε.

Δὲν θ᾽ ἀναφερθῶ λοιπὸν στὴν εἰσήγησή σας, ἄλλα στὶς ἀπαντήσεις,ποὺ δώσατε στὶς πράγματι εὔστοχες ἐρωτήσεις, ποὺ σᾶς ὑποβλήθηκαν ἀπὸ τοὺς παριστάμενους.

Στὸ αἴτημα τοῦ κ. Δρεττάκη νὰ ἡγηθεῖτε τοῦ πιστοῦ λαοῦ, ὥστε νὰ μὴ γίνη ὁ χωρισμὸς Κράτους καὶ Ἐκκλησίας, ἀπαντήσατε ὅτι δὲν ἀντέχετε νὰ σᾶς βάλουμε ἄλλο φορτίο. Τί σᾶς ζήτησε Σεβασμιώτατε ὁ κ. Δρεττάκης; Κάποια προσωπικὴ ἐξυπηρέτηση; Μήπως κάτι ἔξω καὶ πέραν τῆς ἀποστολῆς σας;

Ὅταν ἐπιλέξατε τὴν Ἱεροσύνη καὶ δεχθήκατε τὸ Ἀρχιερατικὸ λειτούργημα, δὲν γνωρίζατε τί καθήκοντα καὶ ὑποχρεώσεις ἀναλαμβάνετε;

Ξεσηκωθήκατε ὅλοι γιὰ τὴ φορολόγηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας καὶ καλὰ κάνατε, ὅμως γιὰ τὸν ἐπικείμενον, ὅπως διαφαίνεται χωρισμὸ Κράτους καὶ Ἐκκλησίας,δὲν αἰσθάνεσθε ὅτι πρέπει νὰ ἀγωνισθοῦμε ὅλοι, κλῆρος καὶ λαός,ἔτσι ὥστε νὰ μὴ πραγματοποιηθῆ;

Εἶναι ἢ ὄχι ἡ ἐκκλησία ἡ ψυχὴ τοῦ ἔθνους μας;

Ἔχει μέλλον τὸ κράτος, ποὺ εἶναι τὸ σῶμα χωρὶς τὴν ἐκκλησία,ποὺ εἶναι ἡ ψυχή;

Ἐὰν Σεβασμιώτατε δὲν ἀντέχετε αὐτό, ποὺ εἶναι καθῆκον σας (ἢ φορτίο, ὅπως ἐσεῖς τὸ ὀνομάσατε), δὲν θὰ ἤθελα ἐγὼ νὰ σᾶς ὑποδείξω τί πρέπει ν᾽ ἀποφασίσετε. Γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν σωστὰ εἴπατε ὅτι δὲν πρέπει νὰ καταργηθῆ.

Εἴπατε ἐπίσης ὅτι πρέπει νὰ διδάσκεται παρουσία ὅλων τῶν μαθητῶν, Ὀρθοδόξων, Ἑτεροδόξων, Ἀλλοθρήσκων καὶ ἄθεων. Δὲν μᾶς ἐξηγήσατε ὅμως τί εἴδους μάθημα θὰ εἶναι αὐτό, ποὺ θὰ ἱκανοποιεῖ καὶ θὰ καλύπτει ὅλους θρησκευτικά. Φέρατε δὲ σὰν παράδειγμα, ὅτι ἂν ἐμφανιζόταν ὁ Χριστὸς σὲ μιὰ τέτοια τάξη, δὲν θὰ ἔδιωχνε κανένα μαθητή;

Θὰ γνωρίζετε ἀσφαλῶς ὅτι ὁ Χριστὸς ποτὲ δὲν ἔφερε τὸ Λόγο Του στὰ μέτρα καὶ στὶς ὀρέξεις αὐτῶν, ποὺ τὸν ἄκουγαν. Ποτὲ δὲν χάϊδεψε αὐτιὰ καὶ πάθη. Εἶστε λοιπὸν σίγουρος, πὼς ἂν ἐμφανιζόταν σὲ μιὰ τέτοια πολυσυλλεκτικὴ θρησκευτικὰ τάξη καὶ μιλοῦσε, ὅτι θὰ ἔμεναν ὅλοι νὰ τὸν ἀκούσουν;

Μήπως θὰ ἦταν ἀρεστὸς σὲ ὅλους;

Ξεχνᾶτε αὐτὸ ποὺ εἶπε στοὺς μαθητάς του; «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν».

Δὲν προειδοποίησε ὅτι θὰ χωρίσει ἀκόμα καὶ τοὺς γονεῖς ἀπὸ τὰ τέκνα τους;

Ἔχει καμμία σχέση ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν εἰρήνην τοῦ κόσμου;

Ἀναρωτηθήκατε ποτὲ ἂν ἀντὶ γιὰ τὴ τάξη τοῦ σχολείου, ἐμφανιζόταν ὁ Χριστὸς σὲ μία συνεδρίαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, πόσοι θὰ τὸν ἀναγνώριζαν καὶ πόσοι θὰ ἔμεναν νὰ τὸν ἀκούσουν;

Μ᾽ αὐτὰ ποὺ γράφω, δὲν θέλω νὰ πῶ, πὼς δὲν ἰσχύει τὸ ἴδιο καὶ γιὰ μᾶς, ποὺ νομίζουμε ὅτι εἴμαστε πιστοὶ Χριστιανοί! Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ἀναζητᾶ αὐτὴ τὴ κρίσιμη στιγμὴ ἡγέτες, ποὺ θὰ τὸν ἐμπνεύσουν καὶ θὰ τὸν ὁδηγήσουν πνευματικά.

Τοὺς ἀναζητᾶ ἀκόμη μέσα στὴν ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, μέσα ἀπὸ τὸν ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΛΗΡΟ.

Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ἦρθε ἡ ὥρα νὰ φωτισθοῦν ὁρισμένα θέματα, ποὺ ἐπὶ αἰῶνες παραμένουν στὸ σκοτάδι.

Ὅταν ὁ Χριστὸς εἶπε «ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς», τί ἐννοοῦσε;

Αὐτὸ δὲν ἀφορᾶ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, ἀφοῦ ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ Κεφαλή της;

Ἡ ἐξουσία τῶν Ἐπισκόπων καὶ τῶν πρεσβυτέρων ἀρχίζει καὶ τελειώνει στὸ νὰ συγχωροῦν τὶς ἁμαρτίες; Γιὰ τοὺς πιστοὺς Χριστιανοὺς ὑπάρχουν πολλὲς πηγὲς ἐξουσίας;

Οἱ πιστοὶ πολιτικοὶ (ἂν ὑπάρχουν) ἀπὸ ποῦ ἀντλοῦν τὴν ἐξουσία; Ἀπὸ ποιοὺς καθοδηγοῦνται;

Ἐὰν δὲν πιστεύουν στὸ Χριστό, νὰ τὸ δηλώσουν στὸν Ἑλληνικὸ λαὸ καὶ νὰ πάψουν νὰ κρύβονται πίσω ἀπὸ τὰ δῆθεν (νεοανακαλυφθέντα) εὐαίσθητα προσωπικὰ δεδομένα.

Ἐὰν ντρέπονται ἢ γιὰ ψηφοθηρικοὺς λόγους κρύβουν αὐτὸ ποὺ πιστεύουν, τότε δὲν εἶναι ἄξιοι νὰ ἡγοῦνται οἱουδήποτε λαοῦ, πολὺ δὲ περισσότερον τοῦ Ἑλληνικοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων ἔχει ταυτίσει τὴ ζωή του μὲ τὴν πίστη του. Αὐτὸ τὸ ἐπιβεβαιώνει καὶ ὁ Πλούταρχος, δηλώνοντας ὅτι ἐγνώρισε πόλεις ἀβασιλεύτους καὶ ἀκηδεμονεύτους ὄχι ὅμως ἀθέους.

Αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα εἶναι ἐρωτήματα τῶν πιστῶν, ποὺ ζητοῦν ἀπαντήσεις. Ἀπαντήσεις ὅμως θεολογικὰ τεκμηριωμένες καὶ πειστικές, ποὺ θὰ ξεκαθαρίζουν αὐτὰ τὰ θέματα, ἀντὶ νὰ τὰ συσκοτίζουν καὶ νὰ τὰ περιπλέκουν.

Μὲ σεβασμὸ

Σωτήρης Λαιζηνὸς

«Ορθόδοξος Τύπος» 2/04/2010

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ 1955-1959

Η ελευθερία για τη ζωή των ανθρώπων και των εθνών είναι όρος απολύτως προαπαιτούμενος για να επιτύχουν αυτοί την αυτοπραγμάτωσή τους και την ιστορική καταξίωσή τους. Η διεκδίκηση της εθνικής ελευθερίας και της πολιτικής κυριαρχίας υπήρξε ανέκαθεν για τους λαούς και τα έθνη αίτημα ιστορικό, πρόταγμα υπαρξιακής διάστασης και σημασίας, μπροστά στο οποίο όλες οι άλλες αξιώσεις και επιθυμίες έμπαιναν και μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Για την κατάκτηση της ελευθερίας τους και την προάσπισή της οι λαοί και τα έθνη διεξήγαγαν αγώνες σκληρούς και συνεχείς και υπέστησαν θυσίες και ολοκαυτώματα. Αυτή την ιστορική νομοτέλεια σεβάστηκε και υιοθέτησε ολόψυχα και διαχρονικά και ο υπερήφανος κυπριακός Ελληνισμός. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ του 1955-59 υπήρξε η λαμπρή κατάληξη αυτής της ιστορικής συμπεριφοράς.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ του 1955-59 ήταν αγώνας αδιαμφισβήτητα απελευθερωτικός. Δεν υπήρξε αγώνας γριβικός ούτε αγώνας της δεξιάς ούτε και αγώνας εθνικιστικός και σοβινιστικός. Ήταν αγώνας που απέβλεπε στην κατάκτηση της πολιτικής κυριαρχίας από τους Έλληνες της Κύπρου. Διεκδικώντας ο κυπριακός Ελληνισμός το πανανθρώπινο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, με την άσκηση του οποίου προσέβλεπε στην εθνική του αποκατάσταση, στην ένωσή του με τη μητέρα Ελλάδα, δεν πρωτοτυπούσε και δεν αφίστατο από τα πάμπολλα απελευθερωτικά κινήματα της εποχής.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ του 1955-59 από την έναρξή του κατέστη αγώνας όλου του λαού, αγκαλιάστηκε, υποστηρίχτηκε, βιώθηκε απ' όλες τις τάξεις του κυπριακού Ελληνισμού. Εκτός αγώνα βρέθηκαν ελάχιστοι μόνο, οι αργυρώνητοι προδότες και η ηγεσία του ΑΚΕΛ. «Όσοι τάσσονται εναντίον της ένοπλης εξέγερσης, όσοι δεν προετοιμάζονται γι' αυτή, πρέπει ανελέητα να διωχθούν από τις γραμμές των υποστηρικτών της επανάστασης και να σταλούν ολοταχώς στους εχθρούς της, στους προδότες ή τους δειλούς... Οι επαναστάτες που είναι ανίκανοι να συνδυάσουν παράνομες μορφές πάλης με την πολύπλευρη νόμιμη δράση είναι πολύ φτωχοί επαναστάτες», υποστήριζε ο μεγάλος ιεροφάντης του διεθνούς κομμουνισμού, ο Λένιν. Κι όμως η ηγεσία του ΑΚΕΛ υποστήριζε και συνεχίζει να υποστηρίζει ότι ο αγώνας για την αυτοδιάθεση έπρεπε να ήταν ειρηνικός και αντιτάχθηκε στον αγώνα της ΕΟΚΑ, έστω κι αν το 1957 με απόφαση της Κεντρικής του Επιτροπής του ΑΚΕΛ αναγκάστηκε να αναγνωρίσει ότι η στάση του έναντι της ΕΟΚΑ ήταν λανθασμένη.

Ο αγώνας του 1955-59 υπήρξε το ιστορικό επίτευγμα ενός λαού που γνώριζε τι ήθελε, που ήταν σίγουρος για την ορθότητα της πορείας που επέλεξε και που ήταν αποφασισμένος να υποφέρει και να υποστεί θυσίες για την πραγμάτωση της αξίωσής του για ελευθερία και πολιτική κυριαρχία. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ υπήρξε η κορυφαία στιγμή της εθνικής ιστορίας της Κύπρου. Υπήρξαν, βέβαια, στην κυπριακή ιστορία και πολλές άλλες στιγμές θυσίας και μαρτυρίου. Πρέπει όμως πάντοτε να επισημαίνεται η διαφορά του αγώνα του 1955-59 από τις άλλες εθνικές εξάρσεις και τα εθνικά ολοκαυτώματα του Ελληνισμού της Κύπρου. Κατά τον αγώνα του 1955-59 οι Έλληνες της Κύπρου βγήκαν έργω στο πεδίο της μάχης, αντιπαρατάχθηκαν και πολέμησαν τον κατακτητή και τον υποχρέωσαν να υποστεί και εκείνος θυσίες και θανάτους, να πονέσει και εκείνος και να νιώσει παγερό το φόβο του πολέμου και το άγχος της ανασφάλειας.

Πρότυπο γνήσιου εθνικού αγώνα

Ο Διγενής και οι αγωνιστές του, πραγματικά, έστησαν ένα μοναδικό στην ιστορία της Κύπρου πρότυπο γνήσιου εθνικού αγώνα, πολύμορφου και πολυδιάστατου, στον οποίο είχε συμμετάσχει ψυχικά και συνειδησιακά σύσσωμος ο κυπριακός Ελληνισμός. Αυτός ο αγώνας, παρά τις περί του αντιθέτου σύγχρονες «ρεαλιστικές» και εθνικά αυτοαπαξιωτικές αποτιμήσεις, υπήρξε απόλυτα επιτυχής, γιατί πραγμάτωσε τους στόχους του, που δεν ήταν άλλοι από το να εξαναγκάσει το δυνάστη να συνειδητοποιήσει ότι είχε πια χάσει τον έλεγχο της κατάστασης στην Κύπρο και ότι η παραμονή του σ' αυτή απέβαινε σε βάρος των πραγματικών συμφερόντων της χώρας του.

«Την εποχή που ο τρίτος κόσμος συγκλονιζόταν από ριζοσπαστικά αντιαποικιακά κινήματα, που έδιναν προτεραιότητα όχι μόνο στην εθνική απελευθέρωση αλλά και στην κοινωνική πρόοδο, στην Κύπρο η ΕΟΚΑ του Στρατηγού Γρίβα πρόβαλλε έναν κοινωνικά υπερσυντηρητικό εθνικισμό .... ». Αυτή είναι άποψη που υποστηριζόταν στο σχολικό βιβλίο της Ιστορίας της Γ' Λυκείου που είχε κυκλοφορήσει πριν από οκτώ χρόνια. Και αυτή είναι η θέση που διατυπώνεται έκτοτε από μια ομάδα Ελλαδιτών και Κυπρίων «εκσυγχρονιστών» δήθεν της Ιστορίας. Με πρόσχημα την επιθυμητή ιστορική αντικειμενικότητα, όλοι αυτοί προσπαθούν να απομυθοποιήσουν τον αγώνα του 1955-59, φτάνοντας ακόμη και στην ιστορική και πολιτική παραδοξολογία να προβάλλουν ως πρότυπο την «τριτοκοσμική προοδευτικότητα» σε αντίθεση με τον «γριβικό υπερσυντηρητικό κοινωνικά εθνικισμό».
Η κάθε εποχή, υποστηρίζουν οι θεωρητικοί της ιστορικής επιστήμης, γράφει ουσιαστικά τη δική της εκδοχή της ιστορίας του παρελθόντος. Η πιο αξιόπιστη, άλλωστε, ένδειξη για τη βιοσοφία των ανθρώπων μιας περιόδου, για το ήθος, τις αξίες και τους οραματισμούς τους, δεν είναι άλλη από τον τρόπο που αυτοί μελετούν την Ιστορία και από τη μορφή της Ιστορίας που γράφουν, προβάλλουν και διδάσκουν. Η αντικειμενική ιστορία του αγώνα της ΕΟΚΑ του 1955-59 βρίσκεται, οπωσδήποτε, σε κραυγαλέα αντίφαση με τις επιδιώξεις, τη νοοτροπία, τις αξίες και τα ιδεολογήματα των μεταμοντέρνων «εκσυγχρονιστών» της Ιστορίας. Η Ιστορία του αγώνα της ΕΟΚΑ του 1955-59 ενοχλεί τις συνειδήσεις τους, τους προκαλεί συμπλέγματα αναξιότητας και κατωτερότητας. Γι' αυτό πρέπει να γραφτεί εξ υπαρχής, να αναθεωρηθεί, να «εκσυγχρονιστεί», να προσαρμοστεί στα δικά τους μέτρα και σταθμά.

Εθνικός αυτοσεβασμός και αυτοπεποίθηση

Ο κυπριακός Ελληνισμός διέρχεται κρισιμότατες για το εθνικό και πολιτικό του μέλλον ώρες. Ο κυπριακός Ελληνισμός δεν είναι δυνατό να σωθεί, να επιβιώσει εθνικά και να προκόψει, εφόσον παραδέρνει μέσα σε μιαν απύθμενη ιδεολογική σύγχυση. Απ' αυτή την καταθλιπτικά οδυνηρή πραγματικότητα οι Έλληνες της Κύπρου τότε και μόνο τότε θα μπορέσουν να εξέλθουν και να επανεύρουν τον εθνικό αυτοσεβασμό τους και την εθνική τους αυτοπεποίθηση, αν στραφούν με ευλάβεια και ειλικρινή διάθεση παραδειγματισμού προς τις αρχές και τις αξίες που διείπαν τον μεγαλειώδη αγώνα του 1955-59 και αν ενστερνιστούν ολόψυχα τις αξίες και το ήθος

«Σημερινή» - 01/04/2010

Η Ουνία σε πρώτη θέση την Κυριακή των Βαΐων στο Βατικανό.

Αὐτή, εἶναι ἡ ἑνότητα γιά τήν ὁποία «καίγεται» τό Βατικανό, τό σφιχταγκάλιασμά του μέ τήν ᾿Ορθοδοξία καί ὁ πνιγμός τῆς δεύτερης μές στά πλοκάμια τῆς Οὐνίας. Αὐτή εἶναι ἡ περιπόθητη «νέα ἐκκλησία»! ( δες εδώ)

Λάμπρος Κ. Σκόντζος, Ατενίζοντας το φρικτό Γολγοθά

" Τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή τα Άγια και Φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού επιτελούμεν' τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας, την πορφυράν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλους, την λόγχην, και προ πάντων τον σταυρόν και τον θάνατον, α δι' ημάς εκών κατεδέξατο' έτι δε και την του ευγνώμονος ληστού, του συσταυρωθέντος αυτώ, σωτήριον εν τω σταυρώ ομολογίαν".

Μεγάλη Παρασκευή, ημέρα γενικού πένθους και θρήνου για εκατομμύρια πιστούς. Ημέρα απόλυτης νηστείας, προσευχής και περισυλλογής. Ο Βασιλεύς των Βασιλευόντων και Κύριος των Κυριευόντων βρίσκεται κρεμασμένος επί του ξύλου ως κακούργος. Η ανθρώπινη κακία έφτασε στο έσχατο σημείο της πτώσης της, ο άνθρωπος έγινε θεοκτόνος!

Ο Κύριος λίγο μετά την αγωνιώδη προσευχή Του στο όρος των Ελαιών, το βράδυ της Πέμπτης, συνελήφθη από τη ρωμαϊκή σπείρα καθ' υπόδειξη του προδότη μαθητή Ιούδα. Κατόπιν σύρθηκε ολονυκτίς σε διαδοχικές δίκες από τους "άρχοντες των Ιουδαίων". Ήταν τέτοια η βιασύνη τους ώστε δεν περίμεναν να ξημερώσει. Ο ενοχλητικός δημοφιλής περιφερόμενος ραβίνος έπρεπε να πεθάνει το συντομότερο δυνατό, διότι ήταν επικίνδυνος για την θρησκευτική, πολιτική και οικονομική αριστοκρατία της ιουδαϊκής κοινωνίας. Οι καινοφανείς ιδέες που διέδιδε θεωρήθηκαν ανατρεπτικές του νομίμου καθεστώτος και των ανθρωπίνων θεσμών.

Δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία ενοχοποίησης του Ιησού, γι' αυτό επιστρατεύθηκαν ακόμα και ψευδομάρτυρες προκειμένου να στηρίξουν αληθοφανή κατηγορία και να προχωρήσουν στην καταδίκη και τη θανάτωση του μεγάλου ταραξία. Ο ίδιος ο αρχιερέας αποφάνθηκε πως "συμφέρει ένα άνθρωπον απολέσθαι υπέρ του λαού" (Ιωάν.18:14) έστω και αν είναι αθώος! Οι κατακτητές Ρωμαίοι θεωρήθηκαν πολύτιμοι αρωγοί στην προκείμενη περίπτωση. Παραμερίστηκαν οι διαφορές τους και συνεργάστηκαν περίφημα για να πραγματοποιηθεί το μεγαλύτερο έγκλημα όλων των εποχών, η εκτέλεση το Θεού! Ακόμα και ο τρομερός φονιάς Βαραββάς απελευθερώθηκε προκειμένου στη θέση του να καταδικαστεί Εκείνος!

Ο Μεγάλος Αθώος τελικά καταδικάστηκε σε θάνατο, ως επαναστάτης, και ανέβηκε στο σταυρό πάνω στον Γολγοθά ανάμεσα σε δυο κακούργους. Θα περίμενε κάποιος πως Εκείνος θα διαμαρτύρονταν και ίσως θα καταριόταν για το άδικο πάθος Του. Το αντίθετο όμως, μόνο λόγια αγάπης και συγνώμης έβγαιναν από τα πονεμένα χείλη Του. Η ραγισμένη από τον αφόρητο σωματικό πόνο καρδιά Του συνέχιζε να κλείνει μέσα της ολόκληρη την ανθρωπότητα, ακόμα και τους σταυρωτές Του. Παρακαλούσε το Θεό να σπλαχνιστεί τους δημίους Του, "Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι" (Λουκ.23:34) ως αιώνιο και μοναδικό παράδειγμα ανεξικακίας. Στο μετανοούντα συσταυρωμένο με Αυτόν ληστή έδωσε τη μεγάλη διαβεβαίωση πως "αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ' εμού έση εν τω παραδείσω" (Λουκ.23:43), ώστε "κεκλεισμένας ήνοιξε της Εδέμ πύλας βαλών ο ληστής κλείδα το Μνήσθητί μου".

Τελικά "τη ώρα τη εννάτη… ο Ιησούς αφείς φωνήν μεγάλην εξέπνευσε" (Μάρκ.15:34-37). Ενώ η ανθρώπινη σκληροκαρδία παρέμεινε απαθής μπροστά στο θείο δράμα, η άλογη φύση συνταράχθηκε ολόκληρη συθέμελα, διαμαρτυρόμενη για την ανείπωτη θεοκτονία. Έτσι "σκότος εγένετο εφ' όλην την γην… του ηλίου εκλείποντος" (Λουκ.23:44) και "Το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη εις δύο από άνωθεν έως κάτω, και αι πέτραι εσχίσθησαν και τα μνημεία ανεώχθησαν" (Ματθ.27:51-52). Παρ' όλα αυτά ο παράνομος λαός "ουκ ηβουλήθη συνιέναι".

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι μια ξεχωριστή ημέρα για τους ορθοδόξους πιστούς. Γνωρίζουμε ότι το σεπτό θείο πάθος λειτούργησε λυτρωτικά για μας. Λυπούμαστε για τα αμαρτήματά μας, για την κατάπτωσή μας και προπαντός για την θεοκτονία. Παράλληλα όμως χαιρόμαστε που η Μεγάλη Θυσία του Χριστού έγινε αιτία και μέσον απολύτρωσης του ανθρωπίνου γένους.. Η ανάσταση που επακολούθησε το θάνατο του Σωτήρος, έγινε η απαρχή και της δικής μας ανάστασης.

Η υμνολογία της Μεγάλης Παρασκευής είναι πραγματικά εκπληκτική. Η ακολουθία των Αγίων Παθών, που ψάλλεται το εσπέρας της Μ. Πέμπτης, με τα δεκαπέντε αντίφωνα, διασώζει την παλαιοχριστιανική ακολουθία της ιεροσολυμίτικης εκκλησίας. Κύριο χαρακτηριστικό της ακολουθίας αυτής είναι η ανάγνωση των δώδεκα ευαγγελικών περικοπών, οι οποίες εξιστορούν, η μεν πρώτη τις τελευταίες υποθήκες του Χριστού προς τους μαθητές Του και την αρχιερατική προσευχή, τα υπόλοιπα έντεκα τα γεγονότα της σύλληψης, της δίκης και της σταύρωσής Του. Ανάμεσα σε αυτά παρεμβάλλονται εξαίσιοι ύμνοι. Ξεχωρίζουμε τα δύο τροπάρια του Δ΄ αντιφώνου "Σήμερον ο Ιούδας καταλιμπάνει τον διδάσκαλον…" και "Σήμερον ο Ιούδας παραποιείται θεοσέβειαν…", τα οποία σημειώνουν, με υπέροχες αντιθετικές εικόνες τον φιλάργυρο και προδοτικό χαρακτήρα του αγνώμονα μαθητή, όπως και το πρώτο τροπάριο του ΣΤ΄ αντιφώνου "Σήμερον γρηγορεί ο Ιούδας παραδούναι τον Κύριον…". Καταπληκτικό είναι και το πρώτο τροπάριο του Ζ΄ αντιφώνου "Τοις συλλαβούσι σε παρανόμοις…" στο οποίο υμνείται η ανεξικακία του Κυρίου. Υπέροχα είναι και τα δύο πρώτα τροπάρια του Θ΄ αντιφώνου "Έστησαν τα τριάκοντα αργύρια…" και "Έδωκαν εις το βρώμα μου χολήν…", τονίζοντας την αχαριστία του ιουδαϊκού λαού, όπως και το πρώτο τροπάριο του ΙΒ΄ αντιφώνου "Τάδε λέγει Κύριος τοις Ιουδαίοις…". Ρίγη συγκινήσεως προκαλεί το γνωστό τροπάριο του ΙΕ΄ αντιφώνου "Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…", που συνοδεύεται με την περιφορά του Εσταυρωμένου. Καταπληκτικά είναι επίσης και τα τροπάρια των Αίνων ποιήματα του Βυζαντίου του Υμνογράφου "Δύο και πονηρά εποίησεν..", "Έκαστον μέλος της αγίας ου σαρκός…", "Σταυροθέντος σου Χριστέ πάσα η κτίσις βλέπουσα έτρεμε…". Θαυμάσιο είναι επίσης το δοξαστικό "Εξεδυσάν με τα ιμάτιά μου…" και το θεοτοκίο "Τον νώτον μου έδωκα εις μαστίγωσιν…". Εξαιρετικά είναι ακόμα και τα τροπάρια των αποστίχων με αποκορύφωμα το περίφημο δοξαστικό, ποίημα του Θεοφάνους, "Κύριε αναβαίνοντός σου εν τω σταυρώ φόβος και τρόμος επέπεσε τη κτίσει…".

Ενδιαφέρον έχει επίσης και η αρχαιοπρεπής ακολουθία των Μεγάλων Ωρών, ποίημα του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, η οποία ψάλλεται το πρωί της Μ. Παρασκευής, εν μέσω κατάνυξης και συντριβής. Αποτελείται κυρίως από Μεσσιανικούς Ψαλμούς της Π. Διαθήκης, οι οποίοι προφητεύουν το πάθος του Χριστού καθώς και αναγνώσματα από την Καινή Διαθήκη που αναφέρονται στο Θείο Πάθος, στα οποία παρεμβάλλονται υπέροχοι ύμνοι.

Είναι επί πλέον αξιοσημείωτο το γεγονός πως την Μ. Παρασκευή δεν τελείται Θεία Λειτουργία, διότι την αγία αυτή ημέρα οι πιστοί ζουν τη Μεγάλη Θυσία του Γολγοθά.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες η Αγία και Μεγάλη Παρασκευή καλεί όλους μας να βγούμε από το λήθαργο της αμαρτίας και να αναλογιστούμε το μέγεθος της αμαρτωλότητάς μας. Παράλληλα μας παροτρύνει να σηκώσουμε το βλέμμα μας και να ατενίσουμε τον Εσταυρωμένο Κύριό μας, για να δούμε στο πονεμένο Πρόσωπό Του την άκρα ευσπλαχνία και φιλανθρωπία Του. Να ζητήσουμε ταπεινά γονυκλινείς συγνώμη "δια το πλήθος των παραπτωμάτων" μας. Να παρακαλέσουμε τον Λυτρωτή μας να κάνει έλεος σε όλους μας και δια του υπέρ ημών εκχυθέντος Τιμίου Αίματός Του, να τύχουμε της απολυτρώσεως.

Λάμπρου Κ. Σκοντζου - Θεολόγου - Καθηγητού

Έχει ακόμη το αλάθητο ο Πάπας; (video) - Ανταποκριτές

(Παρατίθεται το σχετικό απόσπασμα από τους "Ανταποκριτές" της ΝΕΤ της 31.03.10.)

Το κλίμα που επικρατεί στην Ιταλία γύρω από το θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων από ιερείς της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, σκιαγράφησε το ρεπορτάζ του Δημήτρη Δεληολάνη για τους "Ανταποκριτές". Ο Λουίτζι Σάντρι, ιστορικός της καθολικής εκκλησίας, καταγγέλλει πως "για μεγάλο διάστημα η εκκλησία σιώπησε" με αποτέλεσμα να αφαιρέσει "κάθε ηθική αξιοπιστία". Επικρικτός εμφανίστηκε και ο Αυστραλός καθολικός ιερέας Τζον Πένελ. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ από τα μέχρι τώρα στοιχεία φαίνεται πως πρακτική του Βατικανού ήταν η κρίση των ιερέων αυτών μόνο από εκκλησιαστικά δικαστήρια και η συνήθης ποινή να είναι μια απλή μετάθεση. Ο πάπας Βενέδικτος XVI φέρεται αποφασισμένος να επιβάλει την κάθαρση κι έχουν ήδη αρχίσει οι αποπομπές και οι παραιτήσεις επισκόπων. Με αφορμή το μεγάλο αριθμό των καταγγελιών για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων, πολλοί καθολικοί ιεράρχες έθεσαν εκ νέου το θέμα της αγαμίας των κληρικών, γεγονός που ο Γιάρεκ Τσελέκι, διευθυντής των διοικητικών υπηρεσιών του Βατικανού χαρακτηρίζει οδυνηρό αφού "η ιεροσύνη είναι επιλογή ζωής", όπως είπε. Ο ανταποκριτής της κρατικής τηλεόρασης στη Ρώμη κλείνει το ρεπορτάζ με την άποψη πως αν ο ποντίφικας αποτύχει να αποκαταστήσει την χαμένη αξιοπιστία της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, θα τεθούν εκ των πραγμάτων επί τάπητος η αγαμία των ιερέων και οι απόλυτες εξουσίες του εκάστοτε πάπα.

News Time - 31.03.10

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Οι πληγές του Χριστού

Μοῦ γράφεις ὅτι ἄκουσες ἀπό τήν γιαγιά σου κάτι (σάν παραμύθι!), γιά τίς πέντε πληγές τοῦ Χριστοῦ. Καί ρωτᾶς: Ποία εἶναι ἡ πραγματικότητα;

Διάβασε τήν Καινή Διαθήκη. Εἶναι ντροπή νά μήν ξέρωμε τήν Πίστη μας. Ἄφησε στήν ἄκρη κάθε ἄλλο διάβασμα! Ἄρχισε τήν μελέτη σου ἀπό τά ἱερά Εὐαγγέλια. Αὐτή εἶναι ἡ πιό σπουδαία καί ἡ πιό λυτρωτική μελέτη. Πρώτη στήν σειρά, ἔρχεται ἡ γνώση τῆς Πίστεως. Καί μετά ἡ κάθε ἄλλη γνώση. Νά τόν μελετᾶς τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δίνει ἀξία στόν δικό μας λόγο. Ὅπως τά διαμάντινα στά γυναικεῖα κοσμήματα.

Ἡ ἁγία Γραφή δέν μᾶς τό λέει καθαρά ὅτι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ εἶναι πέντε. Μά εἶναι ἡ φοβερή πραγματικότητα: δύο στά χέρια˙ δύο στά πόδια˙ καί μία στά πλευρά. Ἀπό τά καρφιά. Καί ἀπό τίς ἁμαρτίες μας. Τρυπημένα τά χέρια πού εὐλογοῦσαν! Τρυπημένα τά πόδια πού βάδιζαν τόν δρόμο τῆς ἀλήθειας! Τρυπημένη ἡ πλευρά, πού ἄναψε τήν θεία καί ἱερή φλόγα τῆς ἀγάπης!

Ἔτσι τό θέλησε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ.

-Νά Τοῦ τρυπηθοῦν τά χέρια, γιά τίς ἁμαρτίες πού ἐκάμαμε μέ τά χέρια μας- (φόνους, κλεψιές, βιαιότητες).

-Νά Τοῦ τρυπήσουν τά πόδια, γιά τίς ἁμαρτίες πού ἔκαμαν τά πόδια, (ἕνα δάσος πόδια!), πού ἔτρεξαν νά κάνουν τό κακό, τό κάθε κακό!

-Τοῦ τρύπησαν τήν πλευρά κοντά στήν καρδιά, γιατί ἡ δική μας καρδιά, ἦταν γεμάτη μέ κάθε κακό˙ ἀσέβεια, βλάσφημες σκέψεις, κτηνώδεις ἐπιθυμίες, μῖσος καί φθόνο, καί σχέδια δαιμονικά ἐναντίον ἀδελφῶν, ἐναντίων φίλων, ἐναντίον τοῦ Θεοῦ!

-Τρυπήθηκαν τά χέρια τοῦ Χριστοῦ, γιά νά θεραπευθοῦν οἱ ἁμαρτίες πού ἔκαμαν τά δικά σου χέρια!

-Τρυπήθηκαν τά πόδια Του, γιά νά ἐπιστρέψουν τά πόδια τά δικά σου ἀπό τόν δρόμο τῆς ἀπωλείας!

-Τρυπήθηκε ἡ πλευρά Του, γιά νά καθαρίσει ἡ δική σου καρδιά ἀπό τίς ἁμαρτωλές σκέψεις καί ἐπιθυμίες!

Ὅταν ὁ Κρόμβελ, ὁ φοβερός αὐτός δικτάτορας τῆς Ἀγγλίας, ἄρχισε νά ἁρπάζει τίς περιουσίες τῶν Μοναστηριῶν καί τῶν Ἐκκλησιῶν, ἔγινε μιά μεγαλειώδεις πορεία διαμαρτυρίας. Μιά διαδήλωση. Χιλιάδες λάβαρα καί πανώ, πού ἔγραφαν «Οἱ πέντε πληγές τοῦ Χριστοῦ». Καί ὁ δικτάτορας ὑποχώρησε. Μετάνοιωσε. Ὄχι γιά ἄλλο λόγο. Σεβάστηκε τά λόγια, πού ἦταν γραμμένα στό πλακάτ: Πέντε εἶναι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ!

Μάθε νά τίς σέβεσαι καί σύ!

Πέντε εἶναι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ! Πέντε οἱ κρουνοί τοῦ Αἵματός Του. Ἀπό αὐτές ἔρρευσε τό Αἷμα Του, πού ἁγίασε τήν γῆ καί ἐξηγόρασε τό ἀνθρώπινο γένος. Μέ τό Αἷμα Του, πού ἔρρευσε ἀπό τίς πέντε πληγές Του πλένει τόν κάθε πιστό Του.

Σάν θαυματουργός καί παντοδύναμος ὁ Κύριος ἐπῆρε πέντε ψωμιά, καί ἔθρεψε μέ αὐτά πέντε χιλιάδες ψυχές! Ἔτσι καί μέ τό Αἷμα Του. Μπορεῖ νά θρέψει ψυχικά ἑκατομμύρια πιστῶν! Αὐτό εἶναι ἡ Θεία Μετάληψη!

Φρόντισε λοιπόν τήν Μεγάλη Παρασκευή νά σταθῆς κάτω ἀπό τόν Σταυρό Του. Καί παρακάλεσέ Τον. Νά σέ καθαρίσει καί σένα μέ τό Αἷμα Του. Καί νά ζωοποιήσει τήν ψυχή σου. Ὥστε, τήν Ἀνάσταση, νά φωνάζεις καί σύ μαζί μέ τίς ἅγιες μυροφόρες ὅτι Ἀνέστη ὁ Κύριος ὄντως.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς,Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Ι.Μ.Καισαριανής,Βύρωνα και Υμηττού

Ο εορτασμός της εθνικής παλιγγενεσίας στην Ξάνθη και η διαμαρτυρία του Σεβασμ. Μητροπολίτη Ξάνθης Παντελεήμονα για την κ. Δραγώνα

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ξάνθης κ.κ Παντελεήμων με επιστολή του στον Γραμματέα τού Υπουργείου Εσωτερικών , αποδοκιμάζει και καταγγέλει την στάση της κ. Δραγώνα.

Λαμπρός εορτασμός με σκιά Eurogroup. Φωτορεπορτάζ .(xanthipress.gr)

Με την καθιερωμένη μαθητική και στρατιωτική παρέλαση το μεσημέρι της Πέμπτης, κορυφώθηκε ο εορτασμός για την επέτειο της εθνικής παλιγγενεσίας στην Ξάνθη.

Νωρίτερα είχε προηγηθεί η καθιερωμένη θεία δοξολογία στο Ναό της Του Θεού Σοφίας και η κατάθεση στεφάνων από τους εκπροσώπους της θρησκευτικής, πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Η παρέλαση πραγματοποιήθηκε ενώπιον της Γενικής Γραμματέας Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Θάλειας Δραγώνα, η οποία εκπροσώπησε την κυβέρνηση στις εκδηλώσεις, ενώ παρών ήταν ο Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Σωκράτης Ξυνίδης αλλά και ο βουλευτής της ΝΔ. Αλέξανδρος Κοντός, καθώς επίσης και το συνόλο της ηγεσία της περιοχής.

Αμέσως μετά το πέρας της παρέλασης, στην οποία συμμετείχαν κατά σειρά τα σχολεία της πόλης, τμήματα προσκόπων και οδηγών, πεζοπόρα τμήματα του στρατού καθώς και σπουδαστές της Σχολή Αστυφυλάκων, οι εκπρόσωποι της θρησκευτικής και πολιτικής ηγεσίας αναφέρθηκαν στο νόημα της ημέρα αλλά και στην κρίσιμη οικονομική συγκυρία του Έθνους την οποία και συνέδεσαν:

Δηλώσεις Μητροπολίτη

Ο Μητροπολίτης Ξάνθης τόνισε μεταξύ άλλων: «Χειροκροτήσαμε τη μαθητιώσα νεολαία καις τρατευμένα παιδιά. Μεγάλη διπλή γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και του γένου μας αφού πραγματοποιήθηκε το ποθούμενο για τους προνόγους μας στη Θράκη που το περίμεναν για 500 χρόνια, Είναι μια ημέρα μνήμης και ευθύνης.» ενώ συνέδεσε την κρίσιμη οικονομική συγκυρία της χώρας με τους αγώνες των προγόνων για ελευθερία, εκφράζοντας την αισιοδοξία του για το μέλλων των ελλήνων.

Θ. Δραγώνα

Η Γενική Γραμματέας Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Θάλεια Δραγώνα σημείωσε: Είναι μέρα γιορτής και μνημης. Δεν μπορεί να ζήσουν χωρίς μνήμες και τελετουργίες ούτε οι άνθρωποι ούτε τα άτομα ούτε οι λαοί και είναι αναγκαία για να θυμίζουν το παρελθόν και να προσανατολίζουν προς το μέλλον. Επεσήμανε ότι «η πατρίδα μας βρίσκεται σε δύσκολη στιγμή, ίσως την πιο δύσκολη μετά η μεταπολίτευση. Ίσως πρέπει να δείξει ένα νέου είδους πατριωτισμό και καλείται να στηρίξει τις προσπάθειες που γίνονται για ευημερία, εκβάθυνση της δημοκρατίας, για μια θέση στην Ευρώπη, συνδέοντας την επέτειο με τη μάχη της χώρας στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών θεσμών, υπενθυμίζοντας παράλληλα τη ρήση του Μακρυγιάννη ότι πρέπει «να προτάξουμε το εμείς έναντι του εγώ»

Σ. Ξυνίδης

Στο ίδιο κλίμα και ο Σωκράτης Ξυνίδης ο οποίος ανέφερε: Κάθε χρόνο συνηθίζουμε να λέμε ότι το μήνυμα του 21 είναι ζωντανό. Φέτος θα πρέπει όλο ο λαός να στρατεύσει τις δυνάμεις και να καταφέρει με πίστη και αισιοδοξία να προχωρήσει στο στήσιμο μιας νέας Ελλάδας μιας χώρας όπου η αξιοκρατία, η διαφάνεια, ο ορθολογισμός, η διαχείριση του δημοσίου χρήματος θα είναι τα κυρίαρχα στοιχεία. Αυτή είναι μια νέα ιστορική περίοδος που θα σημάνει ένα καλύτερο μέλλον για την πατρίδα μας» σημείωσε μεταξύ άλλων.

Ειδικότερα για το ζήτημα της μεγάλης δημοσιονομικής κρίσης ο Σωκράτης Ξυνίδης δήλωσε: «Εμείς προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι πέρα από τα εγγενή προβλήματα της χώρας μας που έχουμε τις ευθύνες μας, το πρόβλημα που προέκυψε είναι ένα ευρωπαϊκό, παγκόσμιο. Είναι ένα πρόβλημα του ευρώ και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί με σύνεση και προσπάθεια όλων λες τις δυνάμεις της Ευρώπης. Αποδείχτηκε στο δρόμο ότι είχαμε δίκιο και σήμερα υπάρχει μια προσπάθεια στην ευρωζώνη να αντιμετωπιστεί η κατάσταση. Δυστυχώς εμείς βρεθήκαμε στη δίνη αυτής της κατάστασης, Όπως καταφέραμε να πείσουμε τους ευρωπαίους ότι είναι και δικό τους πρόβλημα, έτσι και σε αυτή την κρίσιμη στιγμή θα τους δείξουμε ότι η στήριξη της Ελλάδας είναι αναγκαία για να πάει μπροστά η Ευρώπη. Όχι για την Ευρώπη των ηγεμονιών, αλλά για την Ευρώπη των πολιτών, του κοινωνικού κράτους ανέφερε. Δήλωσε «συγκρατημένα αισιόδοξος» ενώ δεν παρέλειψε να χαρακτηρίσει ιδιαίτερα σκληρά τα οικονομικά μέτρα για τους έλληνες, γεγονός που σημείωσε ότι είναι ορατό στο εισόδημα των πολιτών.

Γ. Παυλίδης

Ο Νομάρχης Γιώργος Παυλίδης, τέλος στις δηλώσεις του επεσήμανε ότι η 25^η Μαρτίου είναι μια μέρα μνήμης και προβληματισμού για την πορεία της πατρίδας μας στο μέλλον, αναφερόμενος στη σημασία της ελληνικής επανάστασης, της πρώτης εθνικής επανάστασης των τελευταίων αιώνων, είναι σημαντικό για όλη την Ευρώπη. Παράλληλα, μεταξύ άλλων, εξέφρασε την αισιοδοξία του για την κρισιμη συγκυρία στην οποία βρίσκεται η χώρα ενώ δεν έκανε λόγο και για την σημασία των διδαγμάτων του αγώνα για την απελευθέρωση στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.

ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΞΑΝΘΗΣ ΚΑΤΑ ΔΡΑΓΩΝΑ... (politikosafari)

Πέραν της "απρέπειας" της Κυβέρνησης να στείλει την εν λόγω κυρία ως εκπροσωπό της στην Εθνική μας εορτής (με γνωστές και διατυπωμένες τις απόψεις της περί Εθνους) η κ. Δραγώνα προέβη και σε μία άλλη "απρέπεια" , προσβάλοντας κατάφωρα και την Εκκλησια....

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ξάνθης κ.κ Παντελεήμων με επιστολή του στον Γραμματέα τού Υπουργείου Εσωτερικών , αποδοκιμάζει και καταγγέλει την στάση της διαβόητης κ. Δραγώνα η οποία ενώ παρέστη κατ' εντολήν της Κυβέρνησης στην παρέλαση , ...απαξίωσε να παραστεί στην Δοξολογία στον Μητροπολιτικό Ναό της Ξάνθης , δείχνοντας έτσι τα ....Ελληνορθόδοξα αισθήματά της.

Ο Σεβασμιώτατος μεταξύ άλλων, στην επιστολή του αναφέρει ότι :

ΣΕ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΜΗΝ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ.....