Κυριακή Δ΄ Ματθαίου

  

ΚΥΡΙΑΚΗ  Δ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...· καί λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ ἐλθών θεραπεύσω αὐτόν».

Ὁ Βασιλεύς τῶν οὐρανῶν, διά φιλανθρωπίας, ἐπί τῆς γῆς ὥφθη, καί συνανεστράφη τοῖς ἀνθρώποις· ἐκ Παρθένου  γάρ ἁγνῆς σάρκα προσλαβόμενος.

Ὁ ἐκ Θεοῦ Πατρός Λόγος, ἀνῆλθε ἐπί Σταυροῦ· ἦλθεν ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος πρός τούς πεσόντας, γιά νά θεραπεύσει τούς παραλυτικούς, βασανισμένους καί πονεμένους. Λαβών «δούλου μορφήν» ἦλθε στά ἴδια- στήν γῆ, ὄχι γιά νά ὀνειδίσει ἀλλά γιά νά ἀναγνωρίσουμε οἱ ἄνθρωποι τήν ἀσθένειά μας ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας, ὥστε διά τῆς πίστεως καί μετανοίας, νηφάλιοι, νά ἀναζητήσουμε τήν αἰτία καί νά ποθήσουμε τήν θεραπεία.

Τοιουτοτρόπως, σπεύδοντας διά τῶν ἀρετῶν τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι νά ἀποκτήσουμε σοφία καί γνώση καί νά διαφυλάξουμε τήν δωρεά τοῦ Θεανθρώπου, ἐνῶ θά τήν προσφέρει μέ συνέπεια γιά νά μᾶς δυναμώνει, ἐν Χάριτι, ὅπως ἔπραξε σήμερα στόν δοῦλο τοῦ Ἑκατοντάρχου στήν Καπερναούμ. Διότι ὄχι μόνον τόν θεράπευσε διά τῆς πίστεως τοῦ Ἑκατοντάρχου, ἀλλά καί τοῦ χορήγησε δύναμη καί προοπτική νά σηκώνει τόν σταυρό τῆς ὁμολογίας  καί νά βαδίζει μέ ἐμπιστοσύνη στό ἐξῆς ἀπρόσκοπτα χωρίς πόνο, λύπη καί στεναγμό προσβλέποντας στό πρόσωπο τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ.

Οἱ Προπάτορες τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, χριστιανοί μου, ἐπειδή ἀπομάκρυναν θεληματικά ἀπό τόν ἑαυτό τους τήν μνήμην καί τήν θεωρία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί ἀψήφησαν τήν ἐντολή Του, γυμνώθηκαν ἀπό τά φωτεινά καί τά ζωηφόρα ἐνδύματα τῆς οὐρανίου λάμψεως(δῶρα ἀρχεγόνου δικαιοσύνης) κι ἔγιναν-ἀλλοίμονον- σάν τόν Σατανᾶ καί αὐτοί, νεκροί κατά τό πνεῦμα καί ἀνάπηροι κατά τό σῶμα.

Ἦλθε ἐν τούτοις Ἐκεῖνος, ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς ὁ Σωτήρ ἡμῶν, πού ἐνεργεῖ θεραπεύει τά πάντα μέ μόνον τόν λόγο Του· καί πού χωρίς τήν ἐνέργεια τοῦ Πνεύματός Του, τίποτε ἀπ’ ὅσα γίνονται, δέν μπορεῖ νά γίνει.

 «Ἐγώ ἐλθών θεραπεύσω αὐτόν».

Ἦλθε ὁ Δημιουργός, ὁ Προνοητής, ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου πού εἶναι Δίκαιος κι ἀγαπᾶ τήν δικαιοσύνη ἀλλά καί Φιλάνθρωπος καί Πανοικτίρμων.Ὁ Θεός, ἁγία γερόντισσα, κατά τήν Γραφή δέν δημιούργησε τόν θάνατο· ἀλλά ἀκόμη ἐμπόδισε καί νά δημιουργηθεῖ τοῦτος ὁ θάνατος ὅσο χρειαζόταν καί ὅσο ἐπιτρεπόταν ἀπό τήν δικαιοσύνη Του, νά ἐμποδίζει ἐκείνους πού ὁ Ἴδιος ἔπλασε-ἔκανε αὐτεξούσιους. Τούς εἶπε δηλαδή, ἀπό πρίν τό θέλημά Του πού ὁδηγοῦσε στήν ἀθανασία, καί γιά νά τούς προφυλάξει ὅσο τό δυνατόν περισσότερο ἔκανε ἐντολή Του, τήν ζωοποιό συμβουλή. Ἀφοῦ λοιπόν πάρα πολύ ἐπιζητεῖ καί γνωρίζει καί μπορεῖ τό συμφέρον μας, ὅ,τι μᾶς ἔρχεται ἀπό Ἐκεῖνον, ἔστω καί χωρίς νά τό θέλουμε, ὁπωσδήποτε γιά τό συμφέρον μας ἔρχεται.

Σήμερα στήν Καπερναούμ, Εἰδωλολάτρες καί Ἑβραῖοι, δοῦλοι καί ἄρχοντες ἔμαθαν τήν δύναμη τῆς ἀληθινῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί παραδόσεως καί τά σπλάχνα τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Τριαδικός Θεός, σύμφωνα μέ τήν εὐσέβεια καί τήν ἄκτιστον Χάρη Του, πού εἶναι δική μας ἤτοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Του, ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐπλάσθη κατ’ εἰκόνα καί μέ προοπτική τό καθ’ ὁμοίωσιν τοῦ Πλάστου ἁγίου Θεοῦ ἡμῶν.

Ὁ Θεός, χριστιανοί, μᾶς δημιούργησε γιά τήν ἀθανασίαν καί τήν αἰώνιον ζωήν· ἐξαπέστειλε δέ τόν Υἱό Αὐτοῦ Ἰησοῦν, πού κατῆλθε στόν κόσμό μας, ὥστε νά μᾶς δώσει ὅλα τά ἀπαραίτητα μέσα καί τίς δυνάμεις γιά τήν πραγματοποίηση αὐτοῦ τοῦ θείου σκοποῦ. Πράγματι, ἀδελφοί, ὅλα αὐτά εἶναι ἐν τῇ ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, προσιτά στούς πάντες, πάντοτε. Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὁ Χριστός ἦλθε καί μᾶς προσφέρει ξεκάθαρα τήν ἐπίγνωση τῆς ἀληθινῆς οὐράνιας καταγωγῆς μας, ἀλλά καί τοῦ πραγματικοῦ σκοποῦ καί στόχου τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ στόχος εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ ζωή, τά ἐν Χριστῷ ἀγαθά ἔργα καθώς ἡ ζωή μας εἶναι «σύν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ».

«Ἐγώ ἐλθών θεραπεύσω αὐτόν».

Ὅλα αὐτά ἔγιναν ἐφικτά γιά τόν κάθε ἕνα ἀπό ἐμᾶς μέ τήν κάθοδο τοῦ Θεοῦ Λόγου στόν κόσμό μας· μέ τήν ἐνανθρώπησή Του, καθιστᾶ δυνατή τήν θέωση· «ἐγώ εἶπα θεοί ἐστε καί υἱοί Ὑψίστου πάντες». Αὐτό εἶναι ἔργο τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ θεανθρωπίνης οἰκονομίας καί Χάριτος τοῦ Παρακλήτου, γιά τήν σωτηρία τοῦ Ἀδαμιαίου γένους. Γενόμενος ὁ καθείς ὀρθόδοξος πιστός, διά τοῦ θείου Βαπτίσματος, μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, αὐτοῦ τοῦ ἀειζώου θεανθρωπίνου σώματος, ἀρχίζει ἡ θέωση, ἡ θεανθρωποποίησή του, ἡ πλήρωσή του μέ τίς ἅγιες θεῖες καί θεανθρώπινες δυνάμεις καί μέ τόν τρόπο αὐτό ζεῖ ἀδιαλλείπτως, καθ’ ὅλη τή διάρκεια τῆς ζωῆς του καί τῆς αἰωνιότητός του, ὡς ἰσάγγελος σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις.

Ὁ πιστός χριστιανός, διά τῶν ἁγίων μυστηρίων καί τῶν ἁγίων ἀρετῶν, ζεῖ ἐν Χριστῷ· τότε ἔχει γίνει ἤδη αἰώνιος, ἀθάνατος. Ποῦ λοιπόν παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος;

Στόν Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Ἰατρόν τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων, ἡ Δόξα, τό Κράτος, ἡ Δύναμις εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.