Δύο Μέτρα και Δύο Σταθμά: Αν Φταίει ο Τυχικός, Τότε Φταίει και ο Γεώργιος

  

Δύο Μέτρα και Δύο Σταθμά: Αν Φταίει ο Τυχικός, Τότε Φταίει και ο Γεώργιος

Όταν η «δικαιοσύνη» γίνεται εργαλείο εξόντωσης και η ευθύνη ισχύει μόνο για τους άλλους

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος εμφανίζεται σήμερα ως αυστηρός κριτής του Μητροπολίτη Πάφου  Τυχικού, δηλώνοντας ότι «δεν τον έκρινε σωστά» και ότι η εκλογή του στην Πάφο υπήρξε λάθος. Η παραδοχή αυτή όμως δεν αθωώνει τον Αρχιεπίσκοπο· αντίθετα, τον εκθέτει βαρύτατα. Διότι αν ένας επίσκοπος πρέπει να τιμωρείται επειδή δήθεν έκανε λανθασμένες επιλογές ή επειδή πρόσωπο που χειροτόνησε αργότερα αποτειχίστηκε, τότε ο πρώτος που οφείλει να λογοδοτήσει είναι εκείνος που σήμερα παριστάνει τον αλάνθαστο τιμητή των πάντων.

Η υπόθεση Τυχικού δεν ανέδειξε απλώς μια εκκλησιαστική σύγκρουση. Αποκάλυψε μια βαθιά κρίση ισονομίας και αξιοπιστίας στην κορυφή της Εκκλησίας της Κύπρου.

Διότι οι κατηγορίες που επαναλαμβάνονται μονότονα εναντίον του είναι δύο:

•ότι χειροτόνησε πρόσωπο που στη συνέχεια αποτειχίστηκε,


•ότι έκανε εγκαίνια ναού αφιερωμένου σε μη αναγνωρισμένο άγιο.


Ωραία. Ας δεχθούμε προς στιγμήν αυτό το σκεπτικό. Τότε τίθεται ένα αμείλικτο ερώτημα:

•ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος δεν χειροτόνησε κληρικό που στη συνέχεια αποτειχίστηκε;

•Δεν έκανε και ο ίδιος εγκαίνια ναού σε άγιο που τότε δεν είχε ακόμη επίσημα αναγνωριστεί;

Αν ναι, τότε γιατί δεν εφαρμόζεται και στον ίδιο η ίδια «ευαισθησία»; Γιατί δεν τίθεται θέμα δικής του ευθύνης; Γιατί δεν συγκαλείται Σύνοδος να εξετάσει και τις δικές του πράξεις;

Και κάτι ακόμη που σκοπίμως ξεχνούν ορισμένοι: τον Τυχικό δεν τον «διόρισε» προσωπικά ο Αρχιεπίσκοπος. Ο λαός της Πάφου ήταν εκείνος που τον ανέδειξε πρώτο με ποσοστό 51%. Αυτή ήταν η καθαρή βούληση του εκκλησιαστικού σώματος. Ο κόσμος τον επέλεξε, ο κόσμος τον στήριξε και ο κόσμος τον αποδέχθηκε. Δεν ήταν προϊόν παρασκηνιακής επιβολής αλλά επιλογή του λαού. Επομένως, όταν σήμερα επιχειρείται η πολιτική και εκκλησιαστική του εξόντωση, στην πραγματικότητα περιφρονείται και η κρίση χιλιάδων πιστών που τον ανέδειξαν.

Η απάντηση είναι προφανής: επειδή στην Εκκλησία της Κύπρου φαίνεται ότι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ένα αυστηρό και αμείλικτο για όσους κρίνονται ανεπιθύμητοι και ένα βολικά ελαστικό για όσους κατέχουν την εξουσία.

Το ακόμη πιο επικίνδυνο είναι η διαδικασία με την οποία επιχειρήθηκε η εξόντωση του Τυχικού. Χωρίς σαφείς και βαριές κανονικές κατηγορίες που να δικαιολογούν τέτοια ποινή. Χωρίς διαφάνεια. Χωρίς να δοθεί στο εκκλησιαστικό πλήρωμα η αίσθηση ότι τηρήθηκε πραγματική εκκλησιαστική δίκη με πλήρη δικαιώματα υπεράσπισης. Όταν η ποινή προηγείται της αποδείξεως και η καταδίκη μοιάζει προαποφασισμένη, τότε η διαδικασία παύει να θυμίζει δικαιοσύνη και αρχίζει να θυμίζει διοικητική εκκαθάριση.

 Άρθρα, διαρροές, υπαινιγμοί και μονομερείς παρουσιάσεις επιχειρούν να δημιουργήσουν κλίμα ενοχής πριν ακόμη υπάρξει ουσιαστική αποτίμηση των πραγματικών δεδομένων. Καμία όμως σοβαρή δημοσιογραφία δεν υπηρετεί πρόσωπα ή μηχανισμούς εξουσίας. Ρόλος της είναι να ελέγχει και τις δύο πλευρές, όχι να μετατρέπεται σε εργαλείο πίεσης και δημόσιας διαπόμπευσης.

Το πιο οξύμωρο από όλα είναι ότι ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος, στην προσπάθειά του να αποδομήσει τον Τυχικό, αποδομεί τελικά τον εαυτό του. Διότι όταν δημόσια παραδέχεσαι ότι έκανες τόσο σοβαρό λάθος κρίσεως σε επιλογή Μητροπολίτη, τότε ομολογείς ταυτόχρονα δική σου βαρύτατη αποτυχία διοικήσεως και ποιμαντικής ευθύνης. Και αν τα «λάθη πληρώνονται», όπως αφήνουν να εννοηθεί οι κύκλοι που επιτίθενται στον Τυχικό, τότε το ερώτημα επιστρέφει αναπόφευκτα στον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο:

•Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τα δικά του λάθη;

•Ή μήπως στην Εκκλησία της Κύπρου η ευθύνη ισχύει μόνο για τους αδύναμους, ενώ οι ισχυροί παραμένουν στο απυρόβλητο;

Διότι η αλήθεια είναι μία: η δικαιοσύνη χωρίς ισονομία δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι εξουσία. Και όταν η εξουσία χρησιμοποιείται επιλεκτικά, μετατρέπεται σε μηχανισμό φόβου και εκκαθάρισης, όχι σε έκφραση εκκλησιαστικού ήθους.

Η Εκκλησία δεν σώζεται με δημόσιες διαπομπεύσεις, ούτε με συνοπτικές διαδικασίες. Σώζεται μόνο όταν υπάρχει συνέπεια, ταπείνωση και ίση κρίση για όλους — ακόμη και για εκείνους που κάθονται στον αρχιεπισκοπικό θρόνο.

Ομάδα Καθηγητών Νομικής, Κανονόλογων και Συνταγματολόγων υποστηρικτές του Μητροπολίτη Πάφου κ.κ. Τυχικού από Κύπρο, Ελλάδα και Εξωτερικό

22/05/2025

(Μνήμη της 2ης Οικουμενικής Συνόδου που καταδικάστηκε ο Πνευματομάχος Μακεδόνιος και η μέρα που τα μέλη της  ΙΣ της Εκκλησίας της Κύπρου μετατραπήκαν από Πνευματικοί Πατέρες  και καλοί Ποιμένες του Ποιμνίου της Κύπρου, σε άσπλαγχνους Πατριούς, χωρίς κανένα, έλεος και κατανόηση για τον χαμό και τον πόνο των παιδιών τους)Καλή Μετάνοια!