Η Πάφος Θρηνεί τον Ποιμένα της

 

Η Πάφος Θρηνεί τον Ποιμένα της

Ένας λαός που νιώθει προδομένος, πληγωμένος και ξεχασμένος δεν σιωπά — φωνάζει με δάκρυα για τον ποιμενάρχη που αγάπησε σαν πατέρα του.

Η Πάφος ζει ίσως τις πιο βαριές και πικρές στιγμές της εκκλησιαστικής της ιστορίας. Στους δρόμους, στα καφενεία, στις εκκλησίες, στα σπίτια, παντού ακούγεται ο ίδιος αναστεναγμός: «Γιατί;». Γιατί να φύγει έτσι ο άνθρωπος που ο λαός αγάπησε; Γιατί να απομακρυνθεί ο Τυχικός χωρίς να αισθανθεί ο κόσμος ότι άκουσε μια καθαρή και δίκαιη κρίση;

Ο κόσμος της Πάφου δεν βλέπει μόνο μια εκκλησιαστική διαμάχη. Βλέπει έναν ποιμένα που στάθηκε δίπλα του στις δύσκολες στιγμές, που έγινε παρηγοριά στους πονεμένους, στήριγμα στους αδύναμους και ελπίδα στους νέους ανθρώπους. Για πολλούς, ο Τυχικός δεν ήταν απλώς ένας μητροπολίτης. Ήταν ο πατέρας τους. Ο άνθρωπος που άκουγε, που αγκάλιαζε, που πορευόταν μαζί τους.

Και σήμερα, αυτός ο λαός νιώθει πως του πήραν κάτι ιερό.

Η τοποθέτηση του Γρηγόριου Ιωαννίδη προκάλεσε θυμό, αντιδράσεις και βαθιά αγανάκτηση. Όχι μόνο γιατί πολλοί διαφωνούν με τις διαδικασίες, αλλά γιατί αισθάνονται πως αγνοήθηκε η ψυχή της Πάφου. Ένας λαός που είχε ήδη δώσει την καρδιά του στον ποιμενάρχη του, βλέπει τώρα έναν ξένο προς αυτόν άνθρωπο να συνδέεται με έναν θρόνο που στις καρδιές των πιστών παραμένει κατειλημμένος.

Τα λόγια που γράφονται καθημερινά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι βαριά. Κάποιες φορές σκληρά. Μα πίσω από αυτά δεν κρύβεται μόνο θυμός. Κρύβεται βαθύς πόνος. Ο πόνος ενός λαού που νιώθει ότι δεν ακούστηκε. Ότι παραμερίστηκε. Ότι η αγάπη του θεωρήθηκε ασήμαντη.

Ιδιαίτερα συγκλονίζει εκείνο το σχόλιο που μιλούσε για «το κρεβάτι του Τυχικού βρεγμένο με δάκρυα». Μια εικόνα που ράγισε καρδιές. Γιατί αποτύπωσε αυτό που πολλοί αισθάνονται: τη μοναξιά, την αδικία, την πίκρα. Δεν είναι εύκολο για έναν λαό να βλέπει τον ποιμενάρχη του να φεύγει μέσα σε τόση σύγχυση και σιωπή.

Η Εκκλησία θα έπρεπε να ενώνει. Να θεραπεύει πληγές. Να φέρνει ειρήνη. Όμως σήμερα στην Πάφο υπάρχει μια ανοιχτή πληγή που αιμορραγεί. Και όσο οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη και δεν υπήρξε διαφάνεια, τόσο η πληγή αυτή θα μεγαλώνει.

Γιατί οι θρόνοι δεν ανήκουν μόνο σε αποφάσεις και αξιώματα. Ανήκουν στις καρδιές των ανθρώπων. Και η καρδιά της Πάφου ακόμα φωνάζει ένα όνομα.

Θέλουμε τον μητροπολίτη μας.

Θέλουμε τον πατέρα μας.

Θέλουμε τον ποιμενάρχη μας.

Θέλουμε τον Τυχικό μας πίσω.

Και προς κάθε άνθρωπο που θα βρεθεί απέναντι στη συνείδηση και την αγάπη αυτού του λαού, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η Πάφος δεν ξεχνά, δεν σιωπά και δεν θα πάψει να διεκδικεί αυτό που θεωρεί δίκαιο για την Εκκλησία και τον ποιμένα της.