Ψηφίστηκε επί της αρχής το ν/σ για το Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης – Ποιες είναι οι προτάσεις των κομμάτων

Ψηφίστηκε επί της αρχής το ν/σ για το Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης – Ποιες είναι οι προτάσεις των κομμάτων - Αν και ψηφίστηκε για να εφαρμοστεί σε ετερόφυλα ζευγάρια, προσπάθεια να περάσει από το παράθυρο ρύθμιση για την εφαρμογή του και στα ομόφυλα.
*********************************************************************

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ- ΓΡ. ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ - ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ Σ. ΧΑΤΖΗΓΑΚΗ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ…

- ΥΠΟΥΡΓΟΣ: Η βασική ενημέρωση την οποία έκανα στον Πρωθυπουργό αφορά στο νομοθετικό έργο του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Ήδη, χθες, ψηφίσθηκε καταρχήν το νομοσχέδιο για την ελεύθερη συμβίωση. Είναι ένα νομοσχέδιο πραγματικά ριζοσπαστικό, ιδιαίτερα προοδευτικό. Η Κυβέρνηση τόλμησε να κάνει ένα βήμα, το οποίο επί σειρά ετών άλλες Κυβερνήσεις δεν το τόλμησαν.

Πηγή:http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=7010875


Ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για το Σύμφωνο Συμβίωσης
Αντιπαράθεση Σ. Χατζηγάκης με τους εισηγητές των κομμάτων.

«Ριζοσπαστικό και πρωτοποριακό, τουλάχιστον για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα», χαρακτήρισε ο υπουργός Δικαιοσύνης, Σωτήρης Χατζηγάκης το νομοσχέδιο που ρυθμίζει το σύμφωνο συμβίωσης, το γάμο, το διαζύγιο, την υιοθεσία, τις κοινωνικές και γενικότερα τις ανθρώπινες σχέσεις, υπό τις σύγχρονες συνθήκες.

Το σχέδιο νόμου ψηφίστηκε επί της αρχής, από την πλειοψηφία. Το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ, καταψήφισαν. Το ΚΚΕ ψήφισε παρών.
Κατά την ομιλία του επί του σχεδίου νόμου «μεταρρυθμίσεις για την οικογένεια, το παιδί, την κοινωνία και άλλες διατάξεις»,ο κ. Χατζηγάκης τόνισε πως οι αλλαγές που συντελέστηκαν στην κοινωνία διαπερνούν και διαμορφώνουν άμεσα τις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων κι έχουν αναπόδραστο και νομοτελειακό χαρακτήρα.
Στο καινούργιο αυτό πλαίσιο αναπόδραστα χαλαρώνει και η διάκριση μεταξύ «νομίμων» και «νόθων» παιδιών, την ίδια, όμως, στιγμή μειώνονται κατακόρυφα και οι συμβατικές γαμικές σχέσεις γι' αυτό - όπως είπε - αποφασίσαμε να νομοθετήσουμε και στη χώρα μας «το σύμφωνο συμβίωσης».
Ο υπουργός αναφερόμενος στις επιμέρους, αλλά ουσιαστικές ρυθμίσεις του σχεδίου νόμου τόνισε πως το σχέδιο αυτό:
- με τον περιορισμό σε δύο χρόνια από τέσσερα, του αμάχητου τεκμηρίου για τον ισχυρό κλονισμό του γάμου συμβάλλει ουσιαστικά, στη σύντομη λύση ουσιαστικά «νεκρών γάμων»
- βελτιώνεται τη λειτουργία του θεσμού για την ταχύτερη και ασφαλέστερη τέλεση της υιοθεσίας
- αυστηροποιείται η ποινική μεταχείριση όσων παραβιάζουν προσωρινές διαταγές δικαστηρίων
- θεσμοθετείται ο Κώδικας του Οργανισμού Δικαστηρίων και κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών, διοικητικής φύσεως, που διευκολύνουν την εύρυθμη λειτουργία των δικαστηρίων,
- περιέχονται επίσης διατάξεις που αφορούν την επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Εξ άλλου ο υπουργός Δικαιοσύνης έκανε δεκτή την πρόταση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, Φώτη Κουβέλη στο άρθρο 23, σύμφωνα με την οποία:"Η τέλεση πράξης από μίσος εθνικό, φυλετικό, θρησκευτικό ή μίσος λόγω διαφορετικού γενετήσιου προσανατολισμού κατά του παθόντος, συνιστά επιβαρυντική περίσταση».
Τα κόμματα
Η εισηγήτρια της ΝΔ Κατερίνα Παπακώστα χαρακτήρισε το νομοσχέδιο «εξαιρετικής σημασίας για την ελληνική κοινωνία και την ελληνική οικογένεια», καθώς διαμορφώθηκε με βάση τις καινούργιες ανάγκες, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στις «καινοτόμες ρυθμίσεις» του, κυρίως, για: το Σύμφωνο Συμβίωσης, την υιοθεσία και την αυστηροποίηση της ποινικής μεταχείρισης όσων παραβιάζουν προσωρινές διαταγές δικαστηρίων.
H εισηγήτρια του ΠΑΣΟΚ Θεοδώρα Τζάκρη, χαρακτήρισε κοντόφθαλμη και αδιέξοδη την διάταξη που αποκλείει από την σύναψη Σύμφωνου Συμβίωσης τα ομόφυλα ζευγάρια, καθώς συμβίωση ζευγαριών διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού είναι μια πραγματικότητα και ως εκ τούτου δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην προστατεύεται και νομικά.
Από το ΚΚΕ, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Αντώνης Σκυλλάκος χαρακτήρισε αποσπασματικό μέτρο την θεσμοθέτηση του Συμφώνου και δήλωσε πως επί αυτής της βάσης αν και συμφωνεί με τις περισσότερες διατάξεις θα ψηφίσει παρών. Εξέφρασε την διαφωνία του κόμματός του με το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ για ένταξη των ομόφυλων στην ρύθμιση, με την προοπτική να τους επιτραπεί ο γάμος, τονίζοντας πως «πυρήνας του γάμου δεν ήταν ποτέ οι σεξουαλικές σχέσεις», αλλά τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτόν για την εξασφάλιση των παιδιών.
Εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ,ο ειδικός αγορητής Θεόδωρος Δρίτσας έκανε λόγο για ένα νομοσχέδιο «πολύ πίσω από τις ανάγκες και την πραγματικότητα που επιβεβαιώνει τον κοινωνικό συντηρητισμό» και τόνισε πως το ζήτημα τόσο της συμβίωσης των ομόφυλων, όσο και του πολιτικού γάμου είναι ώριμο και η Βουλή δεν πρέπει να αντιμετωπίσει το θέμα με ιδεοληψία αλλά επί τη βάση των πραγματικών δεδομένων.
«Μνημείο υποκρισίας»,χαρακτήρισε το σχέδιο νόμου ο ειδικός αγορητής του ΛΑΟΣ, Αθ. Πλεύρης, δηλώνοντας την αντίθεση του κόμματός του στο Σύμφωνο Συμβίωσης για «κοινωνικούς και ηθικούς λόγους», αλλά και στις θέσεις του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ που «θέλουν ουσιαστικά να μετονομάσουν τον πολιτικό γάμο σε σύμφωνο συμβίωσης και να το εφαρμόζουν και στα ομόφυλα ζευγάρια».

Αντιπαράθεση Χατζηγάκη - Καρατζαφέρη

Αντιπαράθεση όμως μεταξύ του υπουργού Δικαιοσύνης και του Προέδρου του ΛΑΟΣ, προκλήθηκε όταν ο Γ. Καρατζαφέρης είπε πως το Σύμφωνο Συμβίωσης αποτελεί «νάρκη στην οικογένεια», πως «δεν έχουμε φτάσει να τακτοποιήσουμε τις ανάγκες μιας οικογένειας για να προχωράμε σ' αυτά τα ακραία θέματα» και χαρακτήρισε την κυβέρνηση «κομπάρσο του πολιτικού παιχνιδιού κι όχι κυρίαρχο»,αφού «προχωρεί κάτω από πιέσεις που δημιουργούνται από πολιτικές δυνάμεις και όχι από κοινωνικές».
Για προσωπική «χρήση» των εννοιών της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας που «πράγματι έπαιξαν ρόλο, σε έναν ευρύτερο κεντροδεξιό χώρο» κατηγόρησε τον Γ. Καρατζαφέρη ο κ.Χατζηγάκης καταλογίζοντάς του παράλληλα «αναχρονιστικές αντιλήψεις»,πισωγύρισμα στα όσα ίσχυαν το 1920.
Αιτιολόγησε λέγοντας πως: Η θρησκεία δεν είναι το τελετουργικό, είναι δικαίωμα, η οικογένεια είναι ουσία, αγάπη, αλληλεγγύη, σεβασμός και όχι «φτιασίδωμα» και υποκρισία, όσο για την πατρίδα «δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στην πραγματικότητα» του παγκόσμιου γίγνεσθαι σηκώνοντας την «σημαία του εθνικισμού».
«Το σύμφωνο σημαίνει συμφωνία για τους ομοφυλόφιλους», ανταπάντησε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ ο οποίος πρόσθεσε πως δεν έχει αντίρρηση να ρυθμιστούν «τα των σχέσεών τους με μια νομική ρύθμιση», αλλά «όχι αυτό με το οποίο σήμερα εσείς ανοίγετε τον φεγγίτη».
Κατέληξε δε λέγοντας πως «τα του εθνικισμού κρατήστε τα για τον εαυτό σας. Εμείς μιλάμε για την πατρίδα».

Πηγή :http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_05/11/2008_254960

Αξίζει να μελετήσει κανείς τις θέσεις των κομμάτων πάνω στο θέμα.

ΠΑΣΟΚ

Πηγή :http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=7003858

ΚΚΕ

Πηγή :http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=6/11/2008&pageNo=33&direction=1

ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή :http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=7007548

ΛΑΟΣ

Πηγή :http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=7007876



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ - ΠΑΣΟΚ -ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΓΙΑ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΧΑΡ.ΤΡΙΚΟΥΠΗ 37 10680 ΑΘΗΝΑ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ TΗΛ. (210)3665414-5

FAX: (210)3665420

e-mail : pressoffice@pasok.gr

Αθήνα, 4 Νοεμβρίου 2008

Πρόταση Νόμου κατέθεσε σήμερα το ΠΑΣΟΚ, με την οποία προβλέπεται η καθιέρωση του Συμφώνου Συμβίωσης, μεταξύ δύο ατόμων, ανεξαρτήτως φύλου. Με την καθιέρωση του Συμφώνου Συμβίωσης διασφαλίζονται και τα δικαιώματα των πολιτών, όπως στο πεδίο της Κοινωνικής Ασφάλισης και της κληρονομικής διαδοχής.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της Πρότασης Νόμου και η Αιτιολογική Έκθεση:

ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ

«Σύμφωνο Συμβίωσης»

AΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Α’ Επί της αρχής 1

1. Στην Ελλάδα, αν και το ποσοστό των παντρεμένων επί του συνόλου των ζευγαριών που συμβιώνουν είναι, μαζί με αυτό της Ιρλανδίας, ένα από τα υψηλότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο αριθμός των ελεύθερων ενώσεων αυξάνεται συνεχώς. Διότι, όπως έχει επισημανθεί, ο γάμος σήμερα αποτελεί συνήθως περισσότερο το επιστέγασμα ενός προγενέστερου και συνήθως μακρόχρονου δεσμού, παρά την απαρχή μιας νέας φάσης στη ζωή των νεονύμφων. Από την άλλη, ο γάμος δεν συνιστά, όπως άλλοτε, την αναγκαία συνθήκη για την δημιουργία οικογένειας, καθώς ο αριθμός των ανύπαντρων μητέρων αυξάνεται. Εν όψει της νέας αυτής πραγματικότητας, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει ότι, εδώ και χρόνια, τόσο η δικαστήρια όσο και οι θεωρητικοί του δικαίου μας δέχονται ότι οι έννοιες της οικογένειας και του γάμου -όπως τις κατοχυρώνει το Σύνταγμα (άρθρο 21§1)- δεν είναι στατικές, αλλά μεταβάλλονται: μαζί με τις αξίες, τα ήθη και τις νοοτροπίες μιας κοινωνίας παραδοσιακά ανοιχτής σε ξένα ρεύματα και επιρροές, εξελίσσονται και αυτές, κάτι που ο νομοθέτης δεν δικαιούται να αγνοήσει.

2. Εξ άλλου, παρά τις γνωστές προκαταλήψεις, υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός σεξουαλικά «διαφορετικών». Χωρίς βεβαίως να αναγνωρίζονται ως ξεχωριστή κατηγορία -πολύ λιγότερο ως μειονότητα- οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι αμφιφυλόφιλοι και οι τρανσεξουαλικοί, σύμφωνα με τις καθιερωμένες διακρίσεις, έχουν επιβάλει την παρουσία τους άλλωστε, σε ένα ευρύτερο πεδίο του κοινωνικού χώρου.

Δεν έχουν παύσει, παρά ταύτα, να αποτελούν αντικείμενο προσβλητικών συμπεριφορών εκ μέρους των αρχών αλλά και του «μέσου» πολίτη, καθώς τα στερεότυπα άλλων εποχών εξακολουθούν λίγο πολύ να επιβιώνουν. Έτσι, αν και η ύπαρξη τους δεν αποσιωπάται όπως παλαιότερα, οι σεξουαλικά διαφορετικοί απέχουν από το να έχουν κατακτήσει την πολυπόθητη ισοπολιτεία, καθώς δεν ζουν υπό καθεστώς ισότητας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων σε σύγκριση με τους λοιπούς πολίτες.

Και τούτο, παρά το γεγονός ότι η ομοφυλοφιλία μεταξύ συναινούντων ενηλίκων έχει από μακρού αποποινικοποιηθεί και ότι, εδώ και χρόνια, μια σειρά δεσμευτικών και για τη χώρα μας ρυθμίσεων απαγορεύουν τις διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό στους χώρους εργασίας -και όχι μόνον. Σημαντικός από την άποψη αυτή είναι ο ν. 3304/2005 για την εφαρμογή της ίσης μεταχείρισης στο τομέα της απασχόλησης και της εργασίας, ανεξαρτήτως, μεταξύ άλλων, του γενετήσιου προσανατολισμού (Α’ 16).

Με τον νόμο αυτόν, το ελληνικό δίκαιο προσαρμόσθηκε στις δύο σχετικές κοινοτικές Οδηγίες, την με αριθμ. 2000/43/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29.6.2000, και την με αριθμ. 2000/78/ΕΚ επίσης του Συμβουλίου, της 27.11.2000.

3. Η καθυστέρηση του Έλληνα νομοθέτη να αναλάβει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες, φαίνεται ακόμη περισσότερο αν αναλογισθεί κανείς ότι, κατά την τελευταία δεκαετία, με εξαίρεση την Ιταλία, όλοι ανεξαίρετα οι κοινοτικοί εταίροι μας έχουν ψηφίσει νόμους για την αναγνώριση των δικαιωμάτων των συμβιούντων σε ελεύθερες ενώσεις και των σεξουαλικά διαφορετικών: μετά την Ολλανδία (2001) και το Βέλγιο (2002), τον (πολιτικό βεβαίως) γάμο προσώπων που ανήκουν στο ίδιο φύλο αναγνώρισε πρόσφατα και η (βαθύτατα καθολική) Ισπανία (2005). Μετά την Σουηδία (1994) και τα άλλα σκανδιναβικά κράτη, την συμβίωση ομόφυλων και ετερόφυλων ζευγαριών έχει αναγνωρίσει με το Pacte civil de solidarit? (γνωστότερο ως PACS) η Γαλλία από το 1999, καθώς και τα περισσότερα γερμανικά κρατίδια, ενώ πρόσφατα ψήφισε σχετικό νόμο η (επίσης θρησκευτικά συντηρητικότατη) Ιρλανδία (2004) και η Μεγάλη Βρετανία (2005). Εξ άλλου, με εμπεριστατωμένες αποφάσεις που εξέδωσαν τα τελευταία χρόνια, τα Συνταγματικά Δικαστήρια της Γαλλίας (CC 9.11.1999) και της Γερμανίας (BVerfG 17.7.2002) επικύρωσαν τις νομοθετικές αυτές πρωτοβουλίες, προς τις οποίες, όπως ήταν φυσικό, πέραν της Εκκλησίας, είχαν αντιταχθεί και ποικιλώνυμοι συντηρητικοί κύκλοι.

4. Σκοπός της παρούσας πρωτοβουλίας είναι να θέσει τέρμα στις δυσμενείς διακρίσεις και να αποκαταστήσει την ισοπολιτεία στο πεδίο των ελεύθερων ενώσεων ετερόφυλων και ομόφυλων ζευγαριών. Για μεν τα πρώτα, δηλαδή τα ετερόφυλα ζευγάρια που ζουν μαζί επί πολλά χρόνια και δεν επιθυμούν να παντρευτούν, οι συντάκτες της παρούσας πρότασης είναι πεπεισμένοι ότι η δυνατότητα που τους παρέχεται (μέσω του καθιερούμενου συμφώνου συμβιώσεως) να εξομοιώσουν τη σχέση τους -από πλευράς νομικών συνεπειών- με τη σχέση των συζύγων από γάμο θα συναντήσει ευρύτερη συναίνεση: η συνεχιζόμενη άρνηση των δικαστηρίων μας να αναγνωρίσουν στους επί μακρόν συμβιούντες στοιχειώδη δικαιώματα για αμοιβαία υποστήριξη και αλληλεγγύη φαίνεται σήμερα ακατανόητη? ακόμη σκληρότερη και προπάντων άδικη είναι η ίδια άρνηση όταν εκδηλώνεται στο πεδίο της κοινωνικής ασφάλισης, της συνταξιοδότησης και της κληρονομικής διαδοχής.

Όσο για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, επελέγη η λύση της καθιέρωσης και γι’ αυτούς του συμφώνου συμβιώσεως, με πλήρη εξομοίωση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών τους με εκείνα των συζύγων από γάμο.

Β΄ Επί των άρθρων

1. Στο άρθρο 1 της πρότασης εξειδικεύεται ο σκοπός -και, μέσω αυτού, το περιεχόμενο- του συμφώνου συμβιώσεως: μόνιμη ένωση ενηλίκων του ίδιου ή διαφορετικού φύλου, με σκοπό την αμοιβαία υποστήριξη και αλληλεγγύη και την δημιουργία κοινότητας βίου.

Με τις λέξεις «αμοιβαία υποστήριξη και αλληλεγγύη» υπονοείται η υποχρέωση υλικής και ηθικής βοήθειας και συμπαράστασης των συμβιούντων, που πρέπει βεβαίως να είναι ενήλικοι και να αποβλέπουν όχι απλώς σε μια παροδική σχέση, αλλά σε μια μακροχρόνια ένωση. Εξ ου και η αναφορά στην δημιουργία μιας «κοινότητας βίου». Απόρροια της αρχής της αυτονομίας και της ελεύθερης επιλογής, το σύμφωνο συμβίωσης αν και έχει, έτσι όπως ρυθμίζεται στην πρόταση, προεχόντως συμβατικό χαρακτήρα, συγκεντρώνει και πολλά χαρακτηριστικά θεσμού.

2. Το άρθρο 2 της πρότασης αναφέρεται στον τρόπο σύναψης του συμφώνου. Συνεπής προς τον προεχόντως συμβατικό χαρακτήρα του συμφώνου, η πρόταση αρκείται στην αυτοπρόσωπη και από κοινού δήλωση των ενδιαφερομένων ότι επιθυμούν να συμβιώσουν, η οποία γίνεται, χωρίς πανηγυρικό τύπο προς τον δήμαρχο ή τον πρόεδρο της κοινότητας το τόπου όπου οι δηλούντες προτίθενται να εγκατασταθούν. Μερίμνη του δημάρχου, η σχετική πράξη καταχωρίζεται και κοινοποιείται στον ληξίαρχο του τόπου γέννησης των δηλούντων. Για τον έλεγχο της τυχόν συνδρομής κωλυμάτων, η παρ. 2 προβλέπει ότι, επί ποινή απαραδέκτου της δήλωσης, οι ενδιαφερόμενοι οφείλουν να επισυνάψουν πιστοποιητικά των οικείων αρχών, από τα οποία να προκύπτει ότι δεν συντρέχει στο πρόσωπό τους καμιά από τις ιδιότητες που προβλέπει το άρθρο 3 του της πρότασης.

3. Τα κωλύματα για την σύναψη συμφώνου συμβίωσης προβλέπονται από το άρθρο 3. Είναι έξη (6), τα τέσσερα (4) πρώτα από τα οποία συμπίπτουν με τα κωλύματα του γάμου που προβλέπει ο ΑΚ. Αν και απαρχαιωμένα, επαναλήφθηκαν και για το σύμφωνο συμβίωσης για λόγους ενότητας της έννομης τάξης. Το πέμπτο είναι το κώλυμα προηγούμενου συμφώνου, που εξακολουθεί να είναι σε ισχύ, ενώ το έκτο ορίζει ότι κωλύονται να συνάψουν σύμφωνο πρόσωπα, που κανένα τους δεν έχει νόμιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα. Εδώ όμως πρέπει να σημειώσουμε ότι αντίστοιχα πρέπει να να τροποποιηθεί και ο ΑΚ στο άρθρο 1354 επ και να προστεθεί ως κώλυμα για σύναψη γάμου η ύπαρξη προηγούμενου συμφώνου συμβίωσης που να είναι σε ισχύ, εκτός εάν πρόκειται για γάμο μεταξύ των συμβιούντων. Με την τελευταία ρύθμιση, την οποία -σημειωτέον- προβλέπουν σχεδόν όλες οι ισχύουσες νομοθεσίες ευρωπαϊκών κρατών, επιδιώκεται να αποτραπεί ο λεγόμενος «συμβιωτικός τουρισμός».

4. Το άρθρο 4 είναι από τα σπουδαιότερα της πρότασης, καθώς προβλέπει τις έννομες συνέπειες που συνεπάγεται η σύναψη του συμφώνου. Συγκεκριμένα, ορίζεται ότι το σύμφωνο, όσο είναι σε ισχύ, έχει για τους συμβιούντες όλες προσωπικές και περιουσιακές συνέπειες που παράγει ο γάμος για τους συζύγους, εφαρμοζομένων των διατάξεων των άρθρων 1386-1416, 1442 επ., 1820, 1821, 1824 και 1825 ΑΚ, καθώς και των σχετικών ρυθμίσεων της ισχύουσας φορολογικής, εργατικής, κοινωνικοασφαλιστικής και συνταξιοδοτικής νομοθεσίας.

Κατά λογική ακολουθία, η παρ. 2 ορίζει ότι, όπου κατά την κείμενη νομοθεσία αρκεί ή απαιτείται η συγκατάθεση του ενός συζύγου για να επέλθουν έννομες συνέπειες στο πρόσωπο του άλλου, οι σχετικές ρυθμίσεις εφαρμόζονται για την συγκατάθεση του συμβιούντος. Για να επιτευχθεί μεγαλύτερη σαφήνεια, η παρ. 3 ορίζει ότι, με προεδρικό διάταγμα μπορεί να προβλεφθεί ότι συγκεκριμένες κάθε φορά ρυθμίσεις οποιουδήποτε άλλου κλάδου του δικαίου, που αναφέρονται στις σχέσεις των συζύγων από γάμο, εφαρμόζονται και στους συμβιούντες.

Τέλος, η παρ. 4 ορίζει ότι, σε περίπτωση αμφισβήτησης για την εφαρμογή διατάξεων, το πρωτοδικείο του τόπου της συγκατοίκησης ή της τελευταίας συγκατοίκησης των συμβιούντων αποφαίνεται σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, ύστερα από αίτηση του ενός από αυτούς ή, σε περίπτωση που αυτός έχει εκλείψει, των κατιόντων του, η οποία κοινοποιείται υποχρεωτικά και στον άλλο.

Αναφορικά με την προστασία των παιδιών που γεννιούνται στα πλαίσια του συμφώνου συμβίωσης, αυτά ασχέτως προσωπικών συμφωνιών των συμβαλλομένων, θα πρέπει να τύχουν της απόλυτης προστασίας που επιφυλάσσει ο ΑΚ για παιδιά που είναι γεννημένα σε γάμο, με ανάλογη εφαρμογή των σχετικών διατάξεων των άρθρων 1465 επ., 1513 επ και 1485 επ του ΑΚ. Το κυριότερο όμως είναι ότι σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να τεθεί συμπληρωματική διάταξη στο άρθρο 932 Α.Κ., ώστε στην έννοια της οικογένειας του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης από τον θάνατο του οικείου τους να περιληφθεί και ο σύντροφος που ζούσε με τον θανόντα σε σύμφωνο συμβίωσης, ώστε να αποτρέψουμε τις κοινωνικές αδικίες που έχουμε δει ως σήμερα και να δύναται ο σύντροφος αυτός να λαβαίνει τη σχετική αποζημίωση που τη δικαιούται πολύ περισσότερο από τυχόν συγγενείς του θανόντα, με τους οποίους ο ίδιος μπορεί να μην είχε καθόλου σχέσεις.

5. Για λόγους έμφασης, το άρθρο 5 της πρότασης ορίζει κάτι που απαγορεύει ήδη έμμεσα η ισχύουσα νομοθεσία (: άρθρο 1545 ΑΚ): ότι δηλαδή, ως μη παντρεμένοι, οι συμβιούντες δεν μπορούν να υιοθετήσουν από κοινού ανήλικο. Προφανώς, η προηγούμενη υιοθεσία από έναν τουλάχιστον από τους συμβιούντες δεν συνιστά κώλυμα για την σύναψη του συμφώνου και δεν απαγορεύεται η επιγενόμενη υιοθεσία ανηλίκου από τον καθέναν από τους συμβιούντες χωριστά.

6. Το άρθρο 6 της πρότασης αναφέρεται στην λύση του συμφώνου, για την επέλευση της οποίας δεν προβλέπεται η έκδοση διαζυγίου, αλλά μια διαδικασία απλούστερη, που συνάδει με την πνεύμα που διέπει τον εισαγόμενο θεσμό. Εκτός από τον θάνατο και τον γάμο των συμβιούντων μεταξύ τους, εφ’ όσον είναι ετερόφυλοι, ως λόγος λύσης του συμφώνου προβλέπεται η από κοινού δήλωση των συμβιούντων από τη μια, και η μονομερής (αναιτιολόγητη) δήλωση του καθενός από αυτούς, με επέλευση όμως των συνεπειών της έξη (6) μήνες αργότερα. Τέλος, η παρ. 6 του άρθρου 7 ορίζει ότι, μετά την λύση του συμφώνου, οι πρώην συμβιούντες ρυθμίζουν ωστόσο με συμφωνία ενώπιον συμβολαιογράφου τις περιουσιακές σχέσεις τους. Σε κάθε περίπτωση όμως μετά τη λύση του συμφώνου, οι οποιεσδήποτε συμφωνίες των συμβαλλομένων στο σύμφωνο ενώπιον συμβολαιογράφου δεν μπορούν να παραβιάζουν το ελάχιστο των δικαιωμάτων που επιφυλάσσει για το αδύναμο μέλος ο Α.Κ. στα άρθρα 1386 έως 1416 και 1440 επ. του ΑΚ. Σε περίπτωση διαφωνίας, προβλέπεται ότι, επιφυλασσομένων των εκατέρωθεν αξιώσεων για αποζημίωση λόγω ηθικής βλάβης, τις περιουσιακές εκκρεμότητες της συμβίωσης ρυθμίζει το πρωτοδικείο του τόπου της τελευταίας συγκατοίκησης των πρώην συμβιούντων, ύστερα από αίτηση ενός από αυτούς, η οποία κοινοποιείται υποχρεωτικά και στον άλλο.

7. Το άρθρο 7 της πρότασης απειλεί με ποινές φυλάκισης όσοuς συνάπτουν σύμφωνο συμβίωσης ενώ συντρέχει στο πρόσωπό τους ένα ή περισσότερα από τα κωλύματα του άρθρου3. Η ίδια ποινή επιβάλλεται και στον άλλο συμβιούντα, αν τελούσε σε γνώση του κωλύματος του πρώτου. Ποινή φυλάκισης αλλά μικρότερης διάρκειας απειλεί η παρ. 2 κατά εκείνου ο οποίος, για να συνάψει σύμφωνο συμβίωσης ή για να το λύσει, δηλώνει στις αρχές ψευδή στοιχεία, ενώ η παρ. 3 τιμωρεί ως παράβαση καθήκοντας, κατά το άρθρο 259 ΠΚ, την άρνηση από τον οικείο δήμαρχο να εκτελέσει τις υποχρεώσεις του που προβλέπει το άρθρο 1.

Οι προτείνοντες Βουλευτές

ΤΖΑΚΡΗ ΘΕΟΔΩΡΑ

ΑΜΟΙΡΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ ΧΡΥΣΑ

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ

ΚΑΡΧΙΜΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

ΚΑΣΤΑΝΙΔΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΝΙΚΗΤΙΑΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΝΤΟΛΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΠΕΤΣΑΛΝΙΚΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ

ΡΕΠΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ρ

ΗΓΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΡΟΒΛΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΣΚΡΑΦΝΑΚΗ ΜΑΡΙΑ

ΧΥΤΗΡΗΣ ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ

«Σύμφωνο Συμβίωσης»

Άρθρο 1

Σκοπός Το σύμφωνο συμβίωσης ρυθμίζει την μόνιμη ένωση ενηλίκων του ίδιου ή διαφορετικού φύλου, με σκοπό την αμοιβαία υποστήριξη και αλληλεγγύη και την δημιουργία κοινότητας βίου. Άρθρο 2 Τρόπος σύναψης

1. Το σύμφωνο συμβίωσης συνάπτεται με από κοινού δήλωση των δύο ενδιαφερομένων ότι επιθυμούν να συμβιώσουν. Η δήλωση γίνεται αυτοπροσώπως προς τον δήμαρχο ή τον πρόεδρο της κοινότητας του τόπου όπου αυτοί προτίθενται να συγκατοικήσουν, ή προς τον νόμιμο αναπληρωτή τους, που είναι υποχρεωμένοι να την καταχωρήσουν, να συντάξουν σχετική πράξη και να κοινοποιήσουν αντίγραφο της τελευταίας στον ληξίαρχο του τόπου γέννησης καθενός από τους συμβιούντες.

2. Επί ποινή απαραδέκτου, οι ενδιαφερόμενοι επισυνάπτουν στη δήλωση πιστοποιητικά των οικείων αρχών, από τα οποία προκύπτει ότι δεν συντρέχει στο πρόσωπό τους κανένα από τα κωλύματα του άρθρου 3 του παρόντος νόμου.

Άρθρο 3 Κωλύματα

Εμποδίζεται η σύναψη συμφώνου συμβίωσης: α. Από συγγενείς εξ αίματος, σε ευθεία γραμμή απεριόριστα και σε πλάγια γραμμή ως και τον τέταρτο βαθμό. β. Από συγγενείς εξ αγχιστείας, σε ευθεία γραμμή απεριόριστα και σε πλάγια γραμμή ως και τον τρίτο βαθμό. γ. Εκείνου που υιοθέτησε ή των κατιόντων του με αυτόν που υιοθετήθηκε. Το κώλυμα διατηρείται και μετά τη λύση ενός υιοθεσίας. δ. Ανάμεσα σε δύο πρόσωπα, όταν ένα τουλάχιστον από αυτά είναι παντρεμένο. ε. Ανάμεσα σε δύο πρόσωπα, όταν ένα τουλάχιστον από αυτά δεσμεύεται από σύμφωνο συμβίωσης που είναι σε ισχύ. στ. Ανάμεσα σε δύο πρόσωπα, όταν κανένα από αυτά δεν είναι εγκατεστημένο νόμιμα στην Ελλάδα. ζ) Να εμποδίζεται η σύναψη γάμου πριν λυθεί ή ακυρωθεί αμετάκλητο σύμφωνο συμβίωσης που είναι σε ισχύ. Άρθρο 4 Δικαιώματα και υποχρεώσεις συμβιούντων 1α. Με την επιφύλαξη των διατάξεων των άρθρων 4 και 5 του παρόντος νόμου, το σύμφωνο έχει για τους συμβιούντες όλες προσωπικές και περιουσιακές συνέπειες που παράγει ο γάμος για τους συζύγους, εφαρμοζομένων σε αυτούς των διατάξεων των άρθρων 1386-1416, 1442 επ, 1820, 1821, 1824 και 1825 ΑΚ, καθώς και των σχετικών ρυθμίσεων της ισχύουσας φορολογικής, εργατικής, κοινωνικοασφαλιστικής και συνταξιοδοτικής νομοθεσίας. 1β. Αναφορικά με τα παιδιά που γεννιούνται στην διάρκεια του συμφώνου συμβίωσης, θα πρέπει να ισχύει το τεκμήριο πατρότητας και οι ρυθμίσεις για το επώνυμο σε ανάλογη εφαρμογή των άρθρων 1465 επ. του ΑΚ. Αναφορικά με την γονική μέριμνα του τέκνου που γεννήθηκε κατά την διάρκεια του συμφώνου συμβίωσης ή μέσα σε 300 ημέρες από την λύση ή την αναγνώριση της ακυρότητας του η γονική μέριμνα ανήκει και στους δύο γονείς και ασκείται από κοινού. Οι διατάξεις του ΑΚ για την γονική μέριμνα των τέκνων των γεννηθέντων σε γάμο εφαρμόζονται αναλογικά και στην περίπτωση αυτή, ενώ μετά την λύση του συμφώνου συμβίωσης (πλην της περιπτώσεως θανάτου του ενός γονέα) για την άσκηση της γονικής μέριμνας εφαρμόζεται το άρθρο 1513 επ. του ΑΚ. Τέλος αναφορικά με τα δικαιώματα διατροφής μεταξύ ανιόντων και κατιόντων στα πλαίσια του συμφώνου συμβίωσης, εφαρμόζονται αναλογικά τα άρθρα 1485 επ. του ΑΚ.

2. Όπου κατά την κείμενη νομοθεσία αρκεί ή απαιτείται η συγκατάθεση του ενός συζύγου για την επέλευση έννομων συνεπειών στο πρόσωπο του άλλου, οι σχετικές ρυθμίσεις εφαρμόζονται για την συγκατάθεση του συμβιούντος.

3. Με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης, μπορεί να προβλεφθεί ότι συγκεκριμένες κάθε φορά ρυθμίσεις οποιουδήποτε άλλου κλάδου του δικαίου, που αναφέρονται στις σχέσεις των συζύγων από γάμο, εφαρμόζονται και στους συμβιούντες.

4. Σε περίπτωση αμφισβήτησης για την εφαρμογή διατάξεων, σύμφωνα με τις παραγράφους 1 έως 3 του παρόντος άρθρου, το πρωτοδικείο του τόπου της συγκατοίκησης ή της τελευταίας συγκατοίκησης των συμβιούντων αποφαίνεται σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, ύστερα από αίτηση του ενός από αυτούς ή, σε περίπτωση που αυτός έχει εκλείψει, των κατιόντων του.

5.Στην έννοια της οικογένειας του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης από το θάνατο του οικείου τους περιλαμβάνεται και ο σύντροφος που ζούσε με τον θανόντα σε σύμφωνο συμβίωσης.

Άρθρο 5 Υιοθεσία

Μετά την σύναψη του συμφώνου, δεν επιτρέπεται η από κοινού υιοθεσία ανηλίκου από τους συμβιούντες.

Άρθρο 6 Λύση του συμφώνου

1. Το σύμφωνο συμβίωσης λύεται με έναν από τους ακόλουθους τρόπους: α. Με τον θάνατο του ενός από τους συμβιούντες. β. Με τον γάμο των δύο συμβιούντων μεταξύ τους. γ. Με κοινή συμφωνία των συμβιούντων. δ. Με μονομερή δήλωση του ενός από τους συμβιούντες.

2. Στην περίπτωση α’ της προηγούμενης παραγράφου, η λύση του συμφώνου επέρχεται κατά την ημερομηνία του θανάτου. Προς τούτο, ο επιζών υποβάλλει αντίγραφο της ληξιαρχικής πράξης του θανάτου του άλλου συμβιούντος, στον δήμαρχο ή τον πρόεδρο της κοινότητας προς τον οποίο οι συμβιούντες είχαν από κοινού απευθύνει την αρχική δήλωσή τους για συμβίωση.

3. Στην περίπτωση β’ της πρώτης παραγράφου του παρόντος άρθρου, η λύση του συμφώνου επέρχεται από την σύναψη του γάμου.

4. Στην περίπτωση γ’ της πρώτης παραγράφου του παρόντος άρθρου, η λύση του συμφώνου επέρχεται με την υποβολή από τους συμβιούντες κοινής δήλωσης ότι προτίθενται να τερματίσουν την συμβίωσή τους στον δήμαρχο ή τον πρόεδρο της κοινότητας προς τον οποίο είχαν από κοινού απευθύνει την αρχική δήλωσή τους για συμβίωση. Η δήλωση δεν επιτρέπεται να περιέχει όρους, επιφυλάξεις ή αιρέσεις.

5. Στην περίπτωση δ’ της πρώτης παραγράφου του παρόντος άρθρου, η λύση του συμφώνου επέρχεται μετά την παρέλευση έξη (6) μηνών από την επίδοση έγγραφης ανακοίνωσης του ενός συμβιούντος προς τον άλλο ότι επιθυμεί να τερματίσει την συμβίωση. Η ανακοίνωση δεν επιτρέπεται να περιέχει όρους, επιφυλάξεις ή αιρέσεις και θεωρείται ως ουδέποτε γενομένη αν ο ενδιαφερόμενος δεν υποβάλει μέσα σε δύο (2) μήνες από την επίδοσή της αντίγραφό της στον δήμαρχο ή τον πρόεδρο της κοινότητας προς τον οποίο οι συμβιούντες είχαν από κοινού απευθύνει την αρχική δήλωσή τους για συμβίωση.

6. Οι πρώην συμβιούντες ρυθμίζουν με συμφωνία ενώπιον συμβολαιογράφου τις περιουσιακές σχέσεις τους με την επιφύλαξη της τήρησης των διατάξεων 1386 μέχρι 1416 του ΑΚ. Σε περίπτωση διαφωνίας, επιφυλασσομένων των εκατέρωθεν αξιώσεων για αποζημίωση λόγω ηθικής βλάβης, τις περιουσιακές εκκρεμότητες της συμβίωσης ρυθμίζει το πρωτοδικείο του τόπου της τελευταίας συγκατοίκησης των πρώην συμβιούντων, ύστερα από αίτηση ενός από αυτούς.

Άρθρο 7 Ποινικές κυρώσεις

1. Όποιος συνάπτει σύμφωνο συμβίωσης ενώ συντρέχει στο πρόσωπό του ένα ή περισσότερα από τα κωλύματα του άρθρου 3 του παρόντος νόμου τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών. Η ίδια ποινή επιβάλλεται και στον άλλο συμβιούντα, αν τελούσε σε γνώση του κωλύματος του πρώτου.

2. Όποιος για να συνάψει σύμφωνο συμβίωσης ή για να το λύσει δηλώνει στις αρχές ψευδή στοιχεία, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι έξη μηνών. 3. Η μη αποδοχή και η μη καταχώρηση της δήλωσης της παραγράφου 1 του άρθρου 2 του παρόντος νόμου από τον οικείο δήμαρχο ή πρόεδρο κοινότητας και η μη σύνταξη από αυτούς της προβλεπόμενης από την ίδια διάταξη πράξης συνιστά παράβαση καθήκοντος και τιμωρείται, σύμφωνα με το άρθρο 259 ΠΚ.

Άρθρο 8 Έναρξη ισχύος

Η ισχύς του παρόντος αρχίζει από την δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

ΟΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΝΤΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ

Αθήνα, 4 Νοεμβρίου 2008

ΤΖΑΚΡΗ ΘΕΟΔΩΡΑ

ΑΜΟΙΡΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ ΧΡΥΣΑ

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ

ΚΑΡΧΙΜΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

ΚΑΣΤΑΝΙΔΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΝΙΚΗΤΙΑΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΝΤΟΛΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΠΕΤΣΑΛΝΙΚΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ

ΡΕΠΠΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΡΗΓΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΡΟΒΛΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΣΚΡΑΦΝΑΚΗ ΜΑΡΙΑ

ΧΥΤΗΡΗΣ ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ


Πηγή :http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=7003858

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ - ΣΥΡΙΖΑ - Δήλωση του βουλευτή Θ. Δρίτσα ειδικού Αγορητή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο Σχέδιο Νόμου «Μεταρρυθμίσεις για την οικογένεια, το παιδί, την κοινωνία και άλλες διατάξεις» για το Σύμφωνο Συμβίωσης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Θοδωρής Δρίτσας Βουλευτής Α΄ Πειραιά και Νησιών Ειδικός Αγορητής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο Σχέδιο Νόμου «Μεταρρυθμίσεις για την οικογένεια, το παιδί, την κοινωνία και άλλες διατάξεις», έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Για άλλη μια φορά σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρηματολόγησε υπέρ της ανάγκης θεσμοθέτησης ίσων δικαιωμάτων για ομόφυλα και ετερόφυλα ζευγάρια (πολιτικός γάμος και σύμφωνο συμβίωσης) και κάλεσε όλα τα κόμματα να αναθεωρήσουν τη στάση τους και να στηρίξουν την σχετική τροπολογία που καταθέσαμε. Δυστυχώς η Κυβέρνηση, υπό την πίεση κάθε είδους συντηρητικών και φοβικών κύκλων επιμένει όλο και περισσότερο στην απόρριψη ώριμων αιτημάτων και αναγκών.

Παρ’ όλα αυτά, καταγράφουμε ως πολύ σημαντικό το γεγονός ότι ο κ. Υπουργός αποδέχθηκε την πρόταση του Κοιν. Εκπροσώπου μας Φώτη Κουβέλη, σε κυβερνητική τροπολογία, σύμφωνα με την οποία ?συνιστά επιβαρυντική περίσταση? η τέλεση ποινικώς κολάσιμων πράξεων όχι μόνο ?από εθνικό, φυλετικό ή θρησκευτικό μίσος? όπως προέβλεπε το προτεινόμενο Υπουργικό κείμενο της τροπολογίας, αλλά και ?από μίσος εξαιτίας των σεξουαλικών επιλογών του παθόντος?.

Σε σχέση με την πρόταση Νόμου που κατέθεσε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. για το Σύμφωνο Συμβίωσης, θέλουμε να σημειώσουμε ότι την αξιολογούμε ως θετική. Μας κάνει, εντούτοις, εντύπωση το γεγονός ότι τόσο στη συζήτηση του Νομοσχεδίου στην Διαρκή Επιτροπή, όσο και στη συζήτηση στην Ολομέλεια, δεν ακούσαμε σαφή δήλωση υποστήριξης από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της τροπολογίας που κατέθεσαν οι Βουλευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με την οποία αναγνωρίζεται σε όλους τους ανθρώπους η δυνατότητα σύναψης Συμφώνου Συμβίωσης. Θεωρούμε ότι μία διαφορετική στάση θα ενίσχυε σημαντικά την πίεση προς την κυβέρνηση.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. την απέφυγε. Πρέπει τέλος να τονίσουμε ότι η διεκδίκηση της θεσμοθέτησης του Συμφώνου Συμβίωσης για όλες και για όλους, δεν πρέπει να οδηγήσει στην εγκατάλειψη και στην υποβάθμιση του αιτήματος θεσμοθέτησης και του πολιτικού γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια. Ελπίζουμε, λοιπόν, τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και τα υπόλοιπα κόμματα σύντομα να αναθεωρήσουν τη στάση τους και στο ζήτημα του πολιτικού γάμου ατόμων ιδίου φύλου».

5/11/2008 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ


Πηγή :http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=7007548

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ - ΛΑ.Ο.Σ - ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΛΑ.Ο.Σ ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ

Ομιλία του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Καρατζαφέρη στη συζήτηση του νομοσχεδίου «Μεταρρυθμίσεις για την οικογένεια, το παιδί, την κοινωνία και άλλες διατάξεις» (το «σύμφωνο συμβίωσης»). 05/11/2008

Για την εξεταστική επιτροπή για το Βατοπέδι Είναι αλήθεια, κύριε Πρόεδρε, ότι το δένδρο των ανομημάτων και των παρανομιών με τη Μονή Βατοπεδίου είναι τεράστιο. Το λίπασμα το έβαλε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η Νέα Δημοκρατία έβαλε το πότισμα και τους καρπούς τους μάζεψε ο Εφραίμ. Τώρα, που τους διέθεσε, ελπίζω να βγει από την εξεταστική των πραγμάτων επιτροπή, κύριε Υπουργέ. Βέβαια να θυμίσω στον ευφυέστατο προλαλήσαντα κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ότι εμείς ξεκινήσαμε την προανακριτική επιτροπή. Εμείς φωνάζαμε.

Και στην αρχή μας αντιμετωπίζατε με κάποια απόσταση. Χαρήκαμε που φθάσατε στην απόφαση να ζητήσετε εξεταστική επιτροπή και μετά προανακριτική. Όμως, η βιασύνη έφερε κακά αποτελέσματα. Ας ελπίσουμε ότι στις 16 Δεκεμβρίου θα είστε έτοιμοι να επανεκτιμήσουμε από κοινού, όλα τα κόμματα της Αντιπολιτεύσεως, την πρόταση για προανακριτική.

Κύριε Υπουργέ, σας έστειλα μία επιστολή όπως έστειλα και στους αρχηγούς των κομμάτων. Υπάρχει κίνδυνος παραγραφής. Το λέει σαφέστατα το καταστατικό του Άθω, ότι όποιο θέμα προκύπτει, ποινικό, αρμόδια είναι και μόνον η Εισαγγελία Θεσσαλονίκης. Η άποψή μας είναι ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Σανιδάς έπρεπε να στείλει τα σχετικά έγγραφα για την προανακριτική διαδικασία στον Εισαγγελέα Θεσσαλονίκης. Θα δείτε ότι αύριο το πρωί ο κ. Πελέκης ή κάποιος άλλος με αυτό το νομικό θέμα θα ζητήσει ακύρωση όλης της διαδικασίας.

Εμείς περιμένουμε μία απάντηση. Πήραμε μια απάντηση από τον αξιότιμο Πρόεδρο της Βουλής που μας έλεγε ότι πρέπει να παραπέμψουμε το θέμα στον εισαγγελέα ή σε άλλα όργανα της πολιτείας, εννοώντας προφανώς εσάς. Εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχει κίνδυνος νομικίστικης παραγραφής. Και αυτό θα ήταν οδυνηρό.

Ένα άλλο θέμα είναι πού βρίσκονται οι δύο μηνύσεις τις οποίες κατέθεσα εναντίον του κ. Σανιδά και εναντίον της δικής σας παρουσίας κύριε Υπουργέ, για παράλειψη καθήκοντος εις τα λάθη, εις τα ανομήματα που εγώ πιστεύω ότι ήταν σκόπιμα του κ. Σανιδά. Έπρεπε να έρθουν όλα στη Βουλή γιατί στη μήνυση περιλαμβάνεται Υπουργός. Είναι δύο μήνες. Γιατί δεν έρχονται στη Βουλή; Να έρθει το θέμα στη Βουλή να το δούμε. Και βεβαίως δεν διεκδικώ να πάει φυλακή ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να δούμε τα πραγματικά περιστατικά που συνοδεύουν σήμερα τη δικαιοσύνη.

Για τη Δικαιοσύνη Κύριε Υπουργέ, πριν από τρία χρόνια, επί κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας, όταν έγινε μια δημοσκόπηση για τις αξίες, τι πιστεύει ο ελληνικός λαός, στην κορυφή ήταν η δικαιοσύνη και οι ένοπλες δυνάμεις. Σ΄ αυτήν που έγινε τώρα τελευταία η δικαιοσύνη έχει τέτοια κατάπτωση που συναγωνίζεται μόνο την πτώση του κ. Ρουσόπουλου. Τέτοια κατάπτωση η δικαιοσύνη. Δεν μπορεί να είστε υπερήφανος γιατί εσείς είστε ο πολιτικός προϊστάμενος της δικαιοσύνης. Και δεν φταίνε στο σύνολό τους οι δικαστές, στο σύνολό τους οι εισαγγελείς.

Φταίει αυτό το σύστημα το οποίο έχει αναπτυχθεί. Και σας το είπα και εδώ στην Αίθουσα και επαναλαμβάνω. Δεν ήταν ένα σύστημα το οποίο ανεπτύχθη από τον Υπουργό Δικαιοσύνης, αλλά από το λεγόμενο σύστημα Ρουσόπουλου. Πρέπει, λοιπόν, να προστατεύσετε τη δικαιοσύνη πρωτίστως. Και όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν αυτές τις ημέρες, μόνο προστασία της δικαιοσύνης δεν είναι. Δεν μπορεί σε όλα τα κανάλια να υπάρχει ως θέμα η δικαιοσύνη. Υπήρχε πέρυσι, υπήρχε πρόπερσι θέμα για τη δικαιοσύνη; Μιλούσαν τα κανάλια για σκάνδαλα για τα ομόλογα, μιλούσαν για τη «SIEMENS», δεν μιλούσαν για τη δικαιοσύνη. Τώρα όλα τα κανάλια μιλάνε για τη δικαιοσύνη και αυτό είναι ένα πρόβλημα το οποίο πρέπει να αντιμετωπίσετε, πρέπει να το δείτε.

Για το «σύμφωνο συμβίωσης» Και έρχομαι στο νομοσχέδιό σας. Δηλαδή, απ΄ ότι κατάλαβα, κύριε Υπουργέ, τώρα θα έχουμε το «εν Κανά σύμφωνο συνύπαρξης», γιατί καταργείται στην ουσία ο γάμος. Βάζετε ένα παράθυρο, δημιουργείτε ένα βαθμό σαν τους ανθυπασπιστές ανάμεσα σε αξιωματικούς και υπαξιωματικούς και αυτό είναι ένα παράθυρο το οποίο δεν βοηθά καθόλου στην προαγωγή της οικογένειας. Αφού πετάξατε την πατρίδα έξω, αφού πετάξατε τη θρησκεία έξω, με την έννοια την οποία και τώρα επεξεργαστήκαμε, τώρα βάζετε και μία νάρκη στην οικογένεια. Τι μας χρειαζόταν; Λύσαμε τα θέματα; Υπήρχε τόσο μεγάλη κοινωνική ανάγκη; Μ΄ αυτό που φέρνετε σήμερα ανοίγετε το σύμφωνο συνύπαρξης, συλλειτουργίας και συμβίωσης των ομοφυλοφίλων.

Δεν το έχετε καταλάβει ότι το φέρνετε σήμερα αυτό; Γιατί όταν το φέρνετε για ετερόφυλα ζευγάρια, αύριο το πρωί το σύμφωνο θα πάει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και θα έρθει αμέσως και για τους ομοφυλόφιλους. Άρα λοιπόν, το γνωρίζετε και το πράττετε. Αλλά επειδή δεν έχετε τη δύναμη απέναντι στους ψηφοφόρους να το πράξετε, το φέρνετε διά της πλαγίας οδού.

Ομολογήστε το, λοιπόν, στη Βουλή καλύτερα ότι υπάρχει ένα θέμα κοινωνικό, το αντιμετωπίζουμε έτσι και γι΄ αυτό το λόγο θέλουμε σύμφωνο συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Μην κοροϊδευόμαστε. Θα το δώσετε αυτό σήμερα κι αύριο το πρωί θα πάνε ο κ. Βαλλιανάτος με την παρέα του, ενδεχομένως και με το δήμαρχο της Τήλου, να διεκδικήσουν τα ίσα όπως επιτάσσει το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Άρα λοιπόν, κύριε Υπουργέ, περί αυτού πρόκειται. Εμείς διαφωνούμε. Διαφωνούμε γιατί αυτό το οποίο φέρνετε εδώ είναι ακόμη μία νάρκη στην οικογένεια. Και επιτέλους δεν έχουμε λύσει όλα τα θέματα για να ασχοληθούμε με αυτό. Πρώτα απ΄ όλα να εξασφαλίσετε φαΐ στους Έλληνες και μετά βρίσκετε πως ο άλλος θα αποφύγει τα όσα απορρέουν από το γάμο. Δεν έχουμε φτάσει να λύσουμε όλα μας τα προβλήματα. Δεν έχουμε φτάσει να τακτοποιήσουμε τις ανάγκες μιας οικογένειας για να προχωράμε σ΄ αυτά τα ακραία θέματα.

Έχω την αίσθηση ότι προχωράτε κάτω από πιέσεις οι οποίες δημιουργούνται από πολιτικές δυνάμεις και όχι από κοινωνικές δυνάμεις. Για άλλη μια φορά είσαστε όχι κυρίαρχοι του παιχνιδιού, αλλά κομπάρσοι του πολιτικού παιχνιδιού κι αυτό καταγράφεται στη μεγάλη μας κοινωνική βάση, καταγράφεται στη βάση αυτής της παράταξης που και οι δύο υπηρετούμε και τα αποτελέσματα θα τα δείτε πολύ σύντομα, οποτεδήποτε γίνουν εκλογές.

Σε απάντηση της παρέμβασης του Υπουργού δικαιοσύνης ο Γ. Καρατζαφέρης δήλωσε: Κύριε Υπουργέ, έχετε αναπτύξει περίεργες σχέσεις και ιδέες για την οικογένεια. Εγώ θα θυμάμαι πάντα τον ωραίο σας γάμο στη Μητρόπολη, ο οποίος μάλιστα με είχε εντυπωσιάσει και ήταν με όλο το τυπικό της Εκκλησίας. Ελπίζω ότι αν σήμερα και εσείς και εγώ ήμαστε σ΄ αυτή την ηλικία πάλι σε εκκλησία θα πηγαίναμε και όχι σε σύμφωνο. Εν πάσει περιπτώσει εγώ σας είπα για το σύμφωνο. Το σύμφωνο σημαίνει συμφωνία για τους ομοφυλόφιλους. Εάν το πιστεύετε έχει καλώς. Εμείς πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρξει μία νομική ρύθμιση που να ρυθμίζει τα των σχέσεών της, αλλά όχι αυτό να είναι αυτό το οποίο εσείς σήμερα ανοίγετε ως φεγγίτη. Αυτή είναι η παρουσία. Δεν είμαστε εναντίον των ομοφυλοφίλων οι οποίοι αποτελούν σαφέστατα ένα ενεργό κύτταρο της κοινωνίας, μακράν από εμάς.

Είπατε για εθνικισμό. Κρατείστε το για τον εαυτό σας. Εμείς μιλάμε για την πατρίδα. Τώρα βέβαια ότι ξαναεπιστρέφουμε στην έννοια της πατρίδας, το διαπιστώνουμε αυτές τις μέρες με την κρίση που είπε η Ευρώπη «ο σώζων εαυτόν σωθείτω». Ξαναγυρίζουμε στην έννοια της πατρίδας. Επομένως, ας κρατάμε γερά μέσα στο μυαλό μας αυτή την έννοια. «Για την ελευθερία λόγου των δημοσιογράφων»

Και έρχομαι κύριε Υπουργέ, στο μείζον θέμα που είπατε. Δεν είναι ετερόφωτοι οι δημοσιογράφοι. Τι είναι αυτό; Ποιος υπαγόρευε στους δημοσιογράφους; Και υπερασπίζομαι αυτή τη στιγμή το επάγγελμά μου. Δηλαδή, μας λένε κάποιοι; Υπάρχουν τα γεγονότα των οποίων είστε πρωταγωνιστές και αυτά περιγράφονται από τους δημοσιογράφους και τώρα περιγράφονται θέματα δικαιοσύνης. Δεν περιγράφονται θέματα του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας ή του Υπουργείου Οικονομικών. Και είναι πρόβλημα. Να το δείτε.

Και σας κάναμε μία τροπολογία και σας το λέω: Είστε έτοιμοι να αλλάξουμε το νόμο περί Τύπου, το βασίλειο των αγωγών; Ελάτε λοιπόν, να υπάρχει πρώτα ποινική καταδίκη έστω και μιας ημέρας, και μετά να υπάρχει αυτή η αγωγή. Όλοι οι δημοσιογράφοι είμαστε όμηροι, μη τυχόν πούμε μία κουβέντα.

Ξέρετε ότι απ΄ αυτό το ιερό βήμα στο οποίο ομιλώ και καταγγέλλω, έχω μια σειρά αγωγών από τον κ. Πελέκη; Τα είχαμε αυτά πρώτα; Φοβάται να μιλήσει ο Βουλευτής, μην πέσει στις αγωγές του κυρίου Πελέκη; Ελάτε λοιπόν να πούμε, ναι, προηγείται το ποινικό. Εκδικάζεται ποινικό σε τρεις μήνες με αυστηρότατους χρόνους και μετά υπάρχει αγωγή. Οποιοσδήποτε κάνει αγωγή. Όλοι είμαστε υποχείρια εκείνων που κάνουν τις αγωγές. Φοβόμαστε να μιλήσουμε. Λογοκρίνονται οι δημοσιογράφοι.

Αν θέλετε να υπηρετήσετε πραγματικά αυτές τις ιδέες που ακούγονται εδώ, θα τις υπηρετήσετε προστατεύοντας το δικαίωμα της ελευθερίας, το δικαίωμα της διακίνησης των ιδεών που σήμερα πλήττεται απ΄ αυτό το νόμο, τον κακό νόμο που υπάρχει εδώ και δεκαπέντε χρόνια στον τόπο.


Πηγή :http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=7007876

Παραιτήθηκε ο Πατριάρχης της Σερβίας Παύλος.

Παραιτήθηκε ο Πατριάρχης της Σερβίας Παύλος
*********************************************************************

Μια ασκητική μορφή της Ορθοδοξίας, ο Πατριάρχης Σερβίας Παύλος, υπέβαλε σε ηλικία 94 ετών την παραίτηση του για λόγους υγείας. Ο Πατριάρχης κ. Παύλος κατάφερε να ποιμάνει τους Σέρβους σε μια εποχή δύσκολη, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και να γίνει σύμβολο ενότητας του Σερβικού λαού εν μέσω των πολέμων, που ακολούθησαν. Στα δύσκολα εκείνα χρόνια τόνιζε : « Κάτω από τον ήλιο υπάρχει αρκετός χώρος για όλους. Την ειρήνη την χριάζονται όλοι οι άνθρωποι, όπως εμείς και οι εχθροί μας».
Ο Σερβίας Παύλος χαρακτηρίζεται ως «ο Άγιος Πατριάρχης των ημερών μας» από την γνήσια ασκητική βιωτή του. Μέχρι πριν από μερικούς μήνες, που ασθένησε, λειτουργούσε και κοινωνούσε καθημερινά και δεν αναχωρούσε για ταξίδι, αν προηγουμένως δεν τελούσε τη Θεία Λειτουργία.
Συχνά ανέφερε τον στίχο «καλύτερα να χάσουμε το κεφάλι μας, παρά να χάσουμε την ψυχή μας» από ένα σερβικό δημοτικό ποίημα. Η εκλογή νέου Πατριάρχη θα γίνει πιθανότατα στις 11 Νοεμβρίου από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Σερβίας. Επικρατέστερος διάδοχος του Παύλου θεωρείται ο Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος Ράντοβιτς, ο οποίος έχει σπουδάσει στην Ελλάδα και ομιλεί την ελληνική.

Πηγή:http://www.phileleftheros.com/MAIN/main.asp?gid=493&id=586543


«ΝΑ ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑ ΣΤΗ ΓΗ!»
*********************************************************************
«Μόνον Σύ, Κύριε, γνωρίζεις τι χρειάζεται εις ημάς» (ή προσευχή του Πατριάρχου Σερβίας κ. Παύλου).

Από το αδύναμο αγοράκι, δια το οποίον άναβαν κερί νομίζοντες ότι απέθανε και το οποίον εις το μάθημα των θρησκευτικών βαθμολογείτο δια του 2, έγινε εις των μεγαλυτέρων πνευματικών της εποχής του.
Μετά από 22 ώρας αεροπορικού ταξιδιού επιστρέφων εκ της Αυστραλίας μεταβαίνει κατ' ευθείαν εις την αγρυπνία εις τον Μητροπολιτικό Ναόν του Βελιγραδίου, έπειτα επί δύο ώρας επιδιορθώνει το ταλαιπωρημένο ράσο του, δια να ξεκινήσει, το πρωί κατά τας 6 μετά την τέλεση της θείας Λειτουργίας, δια την Μόσχα, οπού ό Ρώσος Πατριάρχης Αλέξιος Β' θα τον ερώτηση, εάν εν τω μεταξύ , πρόφθασε να επισκεφθεί την Ν. Ζηλανδία.
Ευρισκόμενος εις την Αμερική εις την αποστολή δια την επιστροφή και επανένωση των αποσχισθεισών επαρχιών της Ορθοδόξου Σερβικής Εκκλησίας εις την Αμερική με την μητρική Εκκλησία της Σερβίας, το θέρος του 1992, προτού αναχώρηση από το Λος Άντζελες δια το Σικάγο, ή Αγιότης ό Πατριάρχης των Σέρβων Παύλος σήκωσε το ράσο , του και εισήλθεν εις τα νερά του Ειρηνικού. Παρέμεινε εις την στάση αυτήν επ' ολίγον ατενίζων εις το βάθος και το ύψος του ορίζοντος, οφθαλμοφανώς προσευχόμενος• έσκυψε και από τον βυθόν έλαβε δύο λευκά πετραδάκια, τα φίλησε και τα έβαλε εις την τσέπη του.
Έπειτα σημείωσε το σχήμα του Σταυρού εις το σώμα του και έπορεύθη προς το αυτοκίνητο, το οποίον τον ανέμενε εις μικράν απόστασιν. Εις εκ των πρακτόρων του FΒΙ, οί όποιοι τον επέβλεπαν, πλησίασε, γονάτισε και ησπάσθη την χείρα του Σέρβου Πατριάρχου αναφωνών:
«Να, ένας άγιος πού περπατά στη γη»!
Τα ίδια λόγια την εποχή εκείνη θα ήδύναντο να ακουσθούν και εις την Σερβία υπό των ανθρώπων, οι όποιοι παρακολουθούν τας τελετουργίας του, αλλά και υπό όσων τον συναντούν εις τας οδούς του Βελιγραδίου, καθώς με το «μπαστουνάκι» του μετέβαινε εις την αγορά η εις κάποιον σύναξιν ή εις κάποιον αλλην έργασίαν.
Μακράν και δύσκολο όδόν διήλθε ό Γκόικο Στόιτσεβιτς, μετέπειτα μοναχός και ακολούθως επίσκοπος Παύλος, έως ότου τον ονομάσουν ζώντα ακόμη εις την γήν «αγιον».
Έγεννήθη την ήμέραν του εορτασμού της Απότομης της κεφαλής του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου, 11 Σεπτεμβρίου (παλαιόν ημερολόγιο) το 1914 εις το χωρίον Κούτσαντασι της Σλαβονίας (σήμερον ή περιοχή αύτη ανήκει εις την Κροατία οί Σέρβοι εδιώχθησαν εκείθεν το 1995 κατά τον πρόσφατο πόλεμον), οπού μετανάστευσαν οί γονείς του από την Νότιον Σερβία. Πολύ νέος ακόμη έμεινε ορφανός, πράγμα το οποίον δυσκόλευσε την ζωήν του ακόμη περισσότερον.
«Πολύ ενωρίς έμεινα χωρίς γονείς», λέγει ο ίδιος, «ό πατήρ μου ειργάζετο εις την Αμερική, εκεί έπαθε φυματίωσιν και επέστρεψε εις το σπίτι μόνον πλέον, δια να αποθάνει. Ή μήτηρ μου ήλθε ν εις δεύτερον γάμο μετά εν έτος, ενώ ό αδελφός μου και εγώ μείναμε με την γιαγιά και την θείαν. και ή μήτηρ μου μετ' ολίγον απέθανε. Δια τούτο ή έννοια της μητρός εις έμέ είναι συνδεδεμένη με την θείαν. Ήσθανόμην την άπειρον άγάπην της, εκείνη μου αναπλήρωσε την μητέρα, ώστε εγώ και τώρα σκέπτομαι ότι όταν αποθάνω, πρωτίστως θα συναντήσω την θείαν και υστέρα τους υπολοίπους».
Ως παιδί ήτο, όπως διηγείται ό ίδιος, τόσον πολύ ασθενικός, ώστε κάποτε τού άναψαν και κερί πιστεύοντες ότι πέθανε! Ή θεία αντελήφθη ότι ό Γκόικο δεν ήτο δια αγροτικός εργασίας και απεφασίσθη να τον στείλουν εις τον θείον, δια να απόκτηση μόρφωσιν.
Αργότερον διηγείτο περί της εποχής αυτής: «Εις τα περίχωρα της πόλεως Τούζλα επεβιώσαμεν χάρις εις μίαν αγελάδα, την οποίαν είμεθα υποχρεωμένοι, εις βάρος σχεδόν του σχολείου και της μελέτης, να οδηγούμε εις την βοσκή. Ό θείος ήτο αυστηρός, αλλά δίκαιος. Όλα τα παιδιά του, μαζί και εγώ, μας μόρφωσε. Όλοι τελειώσαμε το Πανεπιστήμιο, μερικοί αποκτήσαμε και διδακτορικό».
«Προτού αρχίσω το γυμνάσιο, με έστειλαν εις την μονήν Οραχόβιτσα, δια να προετοιμασθώ εκεί ολίγον... εκεί παρέμεινα επί ένα μήνα αλλά δεν ηδυνάμην να εννοώ τα πολλά εις τας Ακολουθίας.

Είχα όμως την αίσθησιν των περασμένων αιώνων και των προγόνων, οί όποιοι προσηύχοντο εις τον χώρον αυτόν δια έμέ αύται αί προσευχαί ήσαν παρούσαι, όπως και οι αναστεναγμοί και αί χαραί των και τούτο εχαράχθη τόσον πολύ εις την μνήμην μου, δεν εφαντάσθη, όμως, τότε ότι το μέλλον μου θα ήτο συνδεδεμένο με την Έκκλησίαν».Τίποτε εις τον νεαρό Γκόικο δεν εμαρτύρει το εκκλησιαστικό μέλλον του, ούτε καν ό βαθμός του εις το μάθημα των θρησκευτικών! Αν και μεγάλωνε εις θρησκευόμενη οικογένεια και ητο άριστος μαθητής, εις το μάθημα τούτο είχε βαθμό 2!
«Ό καθηγητής μας ητο κοντός, Σέρβος από την Ουγγαρία. Είχα ποικιλίαν διδασκάλων επί τόσα έτη, αλλά δι' έμέ εκείνος έμεινε ό καλύτερος παιδαγωγός και διδάσκαλος.

Μία διδακτική ύλη, όπως είναι ή Δογματική, όλη εις ερωτήσεις και απαντήσεις, ήτο δυσκόλως κατανοητή εις την ηλικία εκείνη, Όμως, εκείνος την δίδασκε τόσον καλώς, ώστε να μη έχομεν δυσκολίας. Ήτο καλός, αλλά πάρα πολύ αυστηρός άνθρωπος. Όταν με σήκωνε εις το μάθημα, εγώ τα είχα τελείως χαμένα, δεν ημπορούσα τίποτε να ειπώ, κάτι ψέλλιζα από εδώ και από εκεί και εκείνος στρεφόμενος εις έμέ έλεγε: κάθισε»! Όταν εκείνος ερωτά κάτι δυσκολότερων, εγώ τότε ευρίσκω την ευκαιρία να βελτιώσω την εντύπωση.

Συνήθως λέγει: «Όποιος γνωρίζει, θα πάρη 2». Αν γνωρίζω, σηκώνω το χέρι και διορθώνω τον βαθμό μου. Αργότερον, όταν μεγάλωσα, έγινα περισσότερον ανεξάρτητος, δεν είχα πλέον «τρακ», αν και περισσότερον μου άρεσαν τα μαθήματα, δια τα οποία δεν απαιτείτο πολλή μνήμη, όπως είναι τά μαθηματικά και ή φυσική. Υπερίσχυσε ή επίδρασης των συγγενών μου, ώστε να εγγραφώ εις Ιερατική Σχολή, αν και παρέμεινε το ενδιαφέρον μου δια την φυσική, με την οποίαν θα ησχολούμην Αργότερον, ιδιαιτέρως κατά τον ελεύθερον μου χρόνον».
Την Θεολογική Σχολή ό Πατριάρχης τελείωσε στο Βελιγράδιον.

Ό Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον ευρίσκει εις την γενέτειρα του Σλαβονίαν, από οπού, όπως και πολλοί άλλοι Σέρβοι, ηναγκάσθησαν να καταφύγουν εις την Σερβία. Εκ νέου ευρέθη εις το Βελιγράδιον, τώρα όμως πλέον ως πρόσφυξ. Δια να εχη τα προς τον ζην, ηναγκάσθη να δεχθεί να αναλάβει βαρείας εργασίας εις οικοδόμος.
Ό ίδιος διηγείται: «Όταν το 1941 κατέφυγα εις το Βελιγράδιον, ηργαζόμην εις τας οικοδόμος, εις τας αποβάθρας φορτοεκφορτώσεως των λιμένων... Εκείθεν και ή παραμόρφωσης του αντίχειρας μου. Δεν ηδυνάμην να αντέξω αύτάς τας εργασίας. Την άνοιξη του 1942 ό συμμαθητής μου Ιερομόναχος Ελισαίος (Πόηοβντς) με ώδήγησεν εις την ίεράν μονην της Αγίας Τριάδος εις την Όβτσαρα Ή μονή είχε καλά οικονομικά και ήδύνατο να συντήρηση και έμέ. Μου ανέθεσαν ελαφρότερες εργασίας. Έπειτα ηργαζόμην ως κατηχητής και παιδαγωγός εις την Μπάνια Κοβίλιατσα, εις το ίδρυμα των παιδιών προσφύγων από την Βοσνία.

Μίαν ζεστή ήμέραν του Αυγούστου το 1944 ημείς οί παιδαγωγοί ωδηγήσαμεν τα παιδιά εις τον ποταμόν Δρίνα Εδείξαμεν εις αυτά το σημείον μέχρι του οποίου θα ήδύναντο να προχωρήσουν εντός του πόταμου, όμως τα παιδιά είναι παιδιά! Βλέπω, λοιπόν, ένα παιδί να απομακρύνεται και να βυθίζεται εις τα νερά πατά εις τον βυθόν, εμφανίζεται εις την επιφάνεια, προσπαθεί να εισπνεύσει, άλλα δεν ημπορεί να ελθη προς την όχθη.

Ζεστός και κάθιδρος όπως ήμουν, όρμισα προς το παιδί και το έβγαλα έξω. Αμέσως το δίπλωσα στα γόνατα μου και του «τις έβρεξα» λέγοντας του: «Βρε, παιδάκι μου, από την Βοσνία εσώθης, ή μάνα και ό πατέρας σου έφονεύθησαν και εσύ τώρα θέλεις να πνιγείς εμπρός μου. Που είναι ό νους σου;». Αμέσως μετά ταύτα ασθένησα, είχα ψηλό πυρετό, επήγα δια εξετάσεις και μου είπαν: Φυματίωσης!».

Ή βαρεία ασθένεια, ή οποία εκείνη την εποχή δεν άφηνε καμμιάν ελπίδα σωτηρίας. 0ι Ιατροί εις τον Γκόικο είπαν ότι του έμειναν μόνον τρεις μήνες ζωής. Τον ανέλαβαν οί μοναχοί εις την Ίεράν Μονην Βούγιαν, αλλά του συνέστησαν να μη εισέρχεται εις τον ναό κατά την ώραν των ακολουθιών και της θείας Λειτουργίας, να μη τρώγει μαζί με την αδελφότητα και να αποφεύγει οποιανδήποτε επαφή με τους άλλους, ώστε να μη τους μεταδώσει το νόσημα Όσον οί μοναχοί τελείωναν τας Ακολουθίας, τότε εκείνος εισήρχετο εις τον ναόν και προσηύχετο λουόμενος εις τα δάκρυα
Εις την ίεράν Μονην ήρχοντο στρατιώται διαφόρων στρατών. Ήλεγχαν και το κελί του Γκόικο. Αν και προφανώς εξηντλημένος και άρρωστος, εις όλους ητο ύποπτος. Όταν, όμως, επληροφορούντο ότι έπασχε από φυματίωσιν, έφευγαν κλείνοντας ταχέως την θύραν.
Ό Γκόικο δεν έχασε το ηθικόν του. Με προσευχήν πολέμησε την ασθένειαν.

Και τότε, ως εκ θαύματος, ήρχισαν να εμφανίζονται τα σημεία της θεραπείας. τούτο ήτο ευκαιρία, μόνος εις το κελί του, να αναλογίζεται τα του μέλλοντος. Προηγουμένως είχε πρόγραμμα την ζωήν του εγγάμου ιερέως. Τώρα, όμως, μετά από την παρέλευσιν της νόσου, κατάλαβε ότι το πρόγραμμα δεν μπορούσε πλέον δυνατόν να πραγματοποιηθεί. Βλέπων εκ του πλησίον την ζωήν των μοναχών ηθέλησε και ό ίδιος να κόρη μοναχός.
Ως δείγμα της ευγνωμοσύνης του προς την Ίεράν Μονην οπού εθεραπεύθη, ό ήδη δόκιμος μοναχός Ρόϊκο, με το μαχαιρίδιον σκάλισε εις το ξύλον τον Σταυρόν και την σταύρωσιν του Κυρίου. Εις την οπίσθια όψιν του Σταυρού χάραξε τα λόγια (σλαβονιστί): «Εις την μονην Βούγιαν δια την θεραπεία μου προσφέρω ό δούλος του Θεού Γκόίκο». Αυτός ό Σταυρός σήμερον είναι από τα συχνότερο ενθυμούμενα κειμήλια του θησαυροφυλακίου της Μονής.'Ύστερα από τα έτη της ζωής του ως δοκίμου εις την Ίεράν Μονην Βούγιαν εκάρη μοναχός εις την Ίεράν Μονην του Ευαγγελισμού το 1948. Του εδόθη το όνομα Παύλος. Το όνομα, το οποίον με κάθε τρόπον θα προσπαθήσει να τίμηση ακολουθών την άποστολικήν όδόν και τα λόγια εκείνου, από το οποίον το έλαβε —του Αποστόλου Παύλου.
Από το 1949 έως το 1955, εις την εποχή του μεγάλου αγώνος της κομμουνιστικής εξουσίας εναντίον ήδη της βαθέως δοκιμαζόμενης Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ανήκει εις την αδελφότητα της μονής Ράτσια.
«Όσον χρόνον ήμουν στην Ράτσια», θα σημείωση αργότερα σε ένα αυτοβιογραφικό του κείμενον, «εις την μονην δεν είμεθα χωριστά από τον λαόν και οΰτως πληροφορούμεθα το τι συνέβαινε εις τον κόσμον και εις ποίαν εποχή ζώμεν.

Τας εσωτερικός μας ανησυχίας και αγωνίας εζεύξαμεν εις το άρμα των καθημερινών μας διακονιών, τας οποίας δεν προεφθάναμεν να διεκπεραιώσωμεν έως το βράδυ. Κάποτε ελαμβάναμεν μόνον ένα κομμάτι ψωμί και όλην την ήμέραν εργαζόμεθα εις τους αγρούς επεβλέπαμεν τα ζώα της Μονής, μεταφέραμε τα ξύλα από το δάσος

Επί εν χρονικό διάστημα ειργαζόμην στον νερόμυλο της Μονής. Είχαμεν την ανυπομονησία το Εσπέρας μετά την εργασίαν να συγκεντρωθώμεν όχι δια ανάπαυσιν αλλά δια προσευχήν. Δεν υπάρχει μεγαλύτερα μακαριστής από την στιγμήν, κατά την οποίαν ό κουρασμένος άνθρωπος προσεύχεται εν ταπεινώσει. Τότε όλος ό άνθρωπος μεταμορφούται ουσιωδώς εις κατάστασιν προσευχής: να σωθώμεν ως λαός και ως άτομα Πρέπει να υπηρετώμεν τον Θεόν, εσκεπτόμεθα, οποίος και να κυβερνά και τούτο δια ημάς απετέλει το βαθύτερο νόημα του μοναχικού βίου».
Εν το μεταξύ ό Ιεροδιάκονος Παύλος το έτος 1950 - 51 διετέλεσε λέκτωρ εις την Ιερατική Σχολή εις το Πρίζρεν (την οποίαν κατέστρεψαν και έκαψαν οι Αλβανοί τον Μάρτιον του 2004 εις το Κόσσοβο υπό τα όμματα ιών στρατιωτών του ΝΑΤΟ)... Ως ιερομόναχος έκάρη το 1954• το αυτό έτος έλαβε την διάκρισιν του πρωτοσύγκελου. Το 1957 γίνεται αρχιμανδρίτης. Τας μεταπτυχιακός σπουδές εις την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών παρακολούθησε κατά το διάστημα από το 1955 έως 1957. Εν συνεχείς εκλέγεται εις τον επισκοπικό θρόνο Ράσκας και Πρίζρεν (Κόσσοβο).
Εις το Κόσσοβο και τα Μετόχια εις την περιοχή της Ράσκας, εις τον επισκοπικό αυτόν θρόνο θα υπηρέτηση σχεδόν 34 χρόνια Την εποχή εκείνη, όταν εγίνοντο πολλά κατά της Εκκλησίας με την συγκατάθεσιν του Κράτους, ηναγκάσθη να αντιστέκεται εις διαφόρους επιθέσεις: με την καθαράν προσευχήν, με την συνετή καθοδήγησιν και τας κραυγαλέας προσκλήσεις. Την Ίεράν Σύνοδο της Σερβικής Εκκλησίας και το Κράτος ενημέρωνε συνεχώς ως προς τας επιθέσεις, αί οποίαι ελάμβαναν χωράν κατά των Σέρβων και κατά της περιουσίας της Σερβικής Εκκλησίας εις το Κόσσοβο και τα Μετόχια
«Ελάμβανα τας προειδοποιήσεις να προσέχω τας τακτικός αναφοράς μου προς την Σύνοδο, διότι αύται έφθασαν και εις τας χείρας της κρατικής εξουσίας, καθώς ητο ολοένα και σαφέστερο ότι κάπου είχεν ήδη αποφασισθεί να μη είναι πλέον σερβικό το Κόσσοβο», θα σημείωση ό Πατριάρχης Αργότερον.
Καί ό ίδιος συχνά προσωπικώς εγίνετο θύμα Καθ' όδόν έγίνετο αντικείμενο προπηλακισμών, ύβρεων, βασανισμών. Εις τα λεωφορεία τον εδίωκαν βιαίως. Εις στάση λεωφορείου εις το Πρίζρεν κάποιος Αλβανός τον ράπισε με λύσσα χωρίς αιτία. Λόγω της βιαιότητας του ραπίσματος, το καλυμμαύκι και ό επίσκοπος επήγαν εις αντίθετο κατεύθυνσιν!

Ό άρχιερεύς εσηκώθη, επήρε το καλυμμαύκι, το έβαλε εις την κεφαλήν, με οίκτων κοίταζε τον επιτεθέντα και συνέχισε τον δρόμο του. Από το Πρίζρεν μέχρι το Βελιγράδι ταξίδευε πολλάκις εις τα βαγόνια με παράθυρα χωρίς κρύσταλλα, οπού το χιόνι σκέπαζε τα καθίσματα Υπέφερε τα πάντα, χωρίς γογγυσμόν, φροντίζων πολύ περισσότερον δια την επαρχία του και τους άλλους, παρά δια τον εαυτόν του. «Αυτόν τον επίσκοπο και πολύ μορφωμένο θεολόγο», σημείωσε ό γνωστός Ιστορικός της Τέχνης Ζ.Σ., «τον βλέπαμε πώς από την σκαλωσιά, πού σου σπάει τον λαιμό, επιδιόρθωνε τας στέγες των ναών η τα κονάκια των μοναχών, ενώ στην έδρα της επαρχίας του δεν έχει αρχιεπισκοπικό μέγαρο, αλλά ένα κελί, χωρίς τηλέφωνο και χωρίς προσωπικό γραμματέα, μόνον με την γραφομηχανή εις το γραφείο, οπού ό ίδιος συντάσσει τας εκθέσεις, αναφοράς και έπιστολάς γράφων εις το φθηνότερο χαρτί της αγοράς! Παντού υπάρχουν πλήθος ποιμαντικών απαντήσεων εις τας ερωτήσεις των πιστών: από τα πλέον απλά και πρακτικά θέματα μέχρι των πλέον πολύπλοκων και πνευματικών...».

Ιδιαίτερα φροντίδα έδειχνε δια την Ιερατική Σχολή του Πρίζρεν, οπού ενίοτε έκαμνε διαλέξεις. εκεί επεσκέπτετο συχνά τους μαθητάς ενδιαφερόμενος δια το ποίον εις τι θα βοηθήσει. Τας νύκτας σκέπαζε τους μαθητάς εις τον ύπνον των!
Πολλούς αιφνιδίασε το ότι ό επίσκοπος Παύλος εξελέγη εις τον πετραρχικό θρόνο. Έως τότε δεν είχε προβληθεί από τα ΜΜΕ και δια το κοινόν (αλλά και μεταξύ των υπολοίπων επισκόπων) δεν ήτο ό κύριος υποψήφιος δια την έδρα του πρώτου ιεράρχου.
Εις την συνεδρία της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Εκκλησίας δια την εκλογή Πατριάρχου (1.12. 1990), συμφώνως προς το σύνταγμα της Εκκλησίας της Σερβίας, έπρεπε οί εκλέκτορες επίσκοποι να «σταυρώσουν» τρεις υποψηφίους, οί όποιοι όφειλαν να συγκεντρώσουν το ελάχιστον 13 ψήφους. Εις τον α' γύρο εξελέγησαν μόνον δύο. Ό τρίτος, ό επίσκοπος Παύλος, λόγω ανεπαρκείας ψήφων (11) παρέμεινε εκτός και μόνον εις τον 9ον γύρο εξελέγη δια 20 ψήφων και εισήλθεν εις την τριάδα των υποψηφίων.

Ακολούθησε ή τελική φάσης της εκλογής δια κλήρου, δηλαδή δια του αποστολικού τρόπου: ό ηγούμενος της μονής Τρόνοσσα κατόπιν προσευχής εξάγει εκ του βιβλίου του Ευαγγελίου τρεις σφραγισμένους φακέλους με τα ονόματα των τριών υποψηφίων, τους ανακατεύει και λαμβάνει τον ένα, τον οποίον και παραδίδει εις τον προεδρεύοντα, τον μεγαλύτερον αρχιερέα, ό όποιος ιστάμενος προ της Ωραίας Πύλης δεικνύει τον σφραγισμένο φάκελο, τον ανοίγει και ανακοινώνει: «ό αρχιεπίσκοπος του Πεκίου, ό μητροπολίτης του Βελιγραδίου και των Κάρλοβτσι και ό Πατριάρχης της Σερβίας είναι ό επίσκοπος της Ράσκας και του Πρίζρεν Παύλος!».
Σχολιάζων, μετά 15 έτη από της εκλογής, ό μητροπολίτης Μαυροβουνίου κ. Αμφιλόχιος το γεγονός έγραφε: «Ό μοναδικός άνθρωπος, ό όποιος δεν ήθελε πράγματι να γίνει Πατριάρχης, ήταν ό Πατριάρχης Παύλος!».
Μετά την εκλογή ό Πατριάρχης Παύλος απευθυνόμενος εις την Ίεράν Σύνοδο θα πει: «Αι δυνάμεις μου είναι μικραι και σεις το γνωρίζετε. Εγώ εις αύτάς δεν ελπίζω.

Ελπίζω εις την βοήθειάν σας καί, επαναλαμβάνω εις την βοήθειαν του Θεού, με την οποίαν Εκείνος μέχρι σήμερον με υπεστηριζεν. Ας είναι προς δόξαν Θεού και προς όφελος της Εκκλησίας του και του δοκιμασμένου λάου μας εις αυτούς τους δύσκολους καιρούς». Την επόμενη ήμέραν της ενθρονίσεως εις τον μητροπολιτικό ναό ανακοίνωνε το ολιγόλογο πρόγραμμα του: «Ανερχόμενος ως 44ος Πατριάρχης Σερβίας εις τον θρόνο του Αγίου Σάββα δεν έχω κανένα δικό μου πρόγραμμα δια το πατριαρχικό έργον. Το πρόγραμμα μου είναι το Ευαγγέλιον του Χριστού η καλή αύτη αγγελία περί του Θεού μεθ ημών και της Βασιλείας Του εντός ημών -έφ' όσον με την πίστιν και την αγάπην Τον δεχθούμεν».
Ανέλαβε τα πατριαρχικά του καθήκοντα εις μίαν των δυσκολότερων περιόδων της σερβικής ιστορίας: στον καιρόν των πολέμων, των πιέσεων και εκβιασμών των ισχυρών του κόσμου, των εσωτερικών αναταραχών και της ανέχειας, εις τον καιρόν της αμφισβητήσεως των ιερών και οσίων.
Αντεστάθη εις το κακόν από οπού και αν ήρχετο, προσκαλών να συνετισθούν και οι συμπατριώται και οί ξένοι. Τονίζει ότι: «Υπό τον ήλιον υπάρχει αρκετός χώρος δια όλους» και ότι: «Την ειρήνη χρειάζονται ομοίως όλοι οί άνθρωποι, όπως ημείς και ο εχθροί μας». Πολλάκις αναφέρει χωρία από εν δημοτικό σερβικό ποίημα, οπού λέγεται: «Καλύτερον είναι να χάσωμεν το κεφάλι μας, παρά να χάσωμεν την ψυχήν μας».

Με τους έξης λόγους διδάσκει ότι «έχομεν υποχρέωσιν και εις την πλέον δύσκολο κατάστασιν να συμπεριφερώμεθα ως άνθρωποι και δεν υπάρχει συμφέρον ούτε εθνικό ούτε προσωπικό, το οποίον θα ημπορούσε να αποτελεί δικαιολογία του να μη είμεθα άνθρωποι».
Αυτοί οί συνεχώς επαναλαμβανόμενοι λόγοι του «να είμεθα άνθρωποι», γέμισαν τα αυτιά ακόμη και των μικρών παιδιών, τα όποια χαϊδευτικός τον ονομάζουν «Ό Παύλος-Παύλος-Να Είμεθα-Άνθρωποι». Όλοι άκουσαν τους λόγους αυτούς, όμως πολλοί δεν ηθέλησαν να υπακούσουν. Μεταξύ αυτών και εκείνοι, οί όποιοι εις την γενέτειρα του (σημερινή Κροατία), κατά την διάρκεια του πολέμου του '90, κατεδάφισαν τον ορθόδοξο ναόν μόνον και μόνον επειδή εις αυτόν εβαπτίσθη ό Πατριάρχης των Σέρβων! Τούτο συνέβη, ενώ εις ακτίνα 40 χιλιομέτρων από τον ναόν δεν έγίνοντο καν μάχαις.
Ό Πατριάρχης Παύλος είναι ακούραστος εις την τέλεσιν των ποιμαντικών καθηκόντων του. Ούτω κατά το παρελθόν φθινόπωρο, εις τα 91 έτη του, απεφάσισε να επισκέφθει την Αυστραλία μεταξύ των άλλων και δια να άγιάση την έκτασιν των 87 εκταρίων, τα όποια αγόρασε ή Σερβική Εκκλησία, δια να κτιστή εκεί το κολλέγιον «Άγιος Σάββας», οπού μαζί με τα Σερβόπουλα, θα διδάσκωνται και Ρωσσόπουλα, Ελληνόπουλα κ.λπ.
Μερικοί επίσκοποι προσεπάθησαν να τον αποτρέψουν λέγοντες ότι ταξίδι τόσης διαρκείας είναι πέραν της αντοχής του. Ό Πατριάρχης αντέλεγε: «Δι' έμέ δεν είναι δύσκολο, αλλά πώς θα τα καταφέρουν αυτοί (ή συνοδεία);».
Επήγε εις την Αυστραλία προσπαθών την δύο εβδομάδων επίσκεψιν να την κάνη ιεραποστολικός όσον περιεκτικωτέραν έγίνετο. Όταν επέστρεψε εις το Βελιγράδιον, κατ' ευθείαν πήγε εις την αγρυπνία, αν και με το αεροπλάνο ταξίδευε επί 22 ώρας και αμέσως το πρωί ξεκίνησε δια την Μόσχα.
Γνωρίζων όλα αυτά ό φιλοξενών αυτόν Πατριάρχης της Ρωσίας Αλέξιος Β' αστειευόμενος τον ρώτησε:«Αγιότατε, πήγατε τόσον μακρύ ταξίδι, φθάσατε και ως εδώ μήπως, τυχόν προφθάσατε να επισκεφθείτε και την Νέαν Ζηλανδία, επειδή και εκεί υπάρχει ό ορθόδοξος κόσμος μας;...».«Αγιότατε, αυτήν την φοράν δεν το έκανα, αλλά βεβαίως θα το κάνω εντός των επομένων 90 ετών!».
Ό Πατριάρχης Παύλος, παρά τας πολλάς υποχρεώσεις του, ζή και γνήσιο μοναχικό βίον. Κάθε πρωί εις το παρεκκλήσιο του Πατριαρχείου λειτουργεί και κοινωνεί και κάθε βράδυ είναι παρών εις τον Μητροπολιτικό ναό κατά την εσπερινή ακολουθία.
Προτού τέλεση την θείαν Λειτουργία, δεν αναχωρεί δια κανένα σκοπό.Με την πορείαν της ζωής του, αρχίζοντας από τον τόπον της γεννήσεως του και τους τόπους της μορφώσεως του έως εκείνους οπού υπηρετεί, έγινε εν ενωτικό σύμβολο της Σερβικής Εκκλησίας. Επίσης, κατά την ζωήν του και κατά τον ρόλο του εις τον ορθόδοξο κόσμον, εκείνος είναι και εν των συμβόλων της ενότητας της οικουμενικής Ορθοδοξίας.
Όσον κάποτε, κατά τα έτη των προσφάτων πολέμων» από το διαμέρισμα του εις το Πατριαρχικό μέγαρο είδεν εις τον δρόμο μίαν ομάδα προσφύγων να βρέχονται, κατέβει και ήνοιξεν την μεγάλην από ξύλον βελανιδιάς θύραν του Πατριαρχείου και τους κάλεσε να εισέλθουν, δια να προστατευθούν από την βροχή. Όταν οί συνεργάται του έκαναν παρατήρησιν ότι υπήρχε και πιθανότητα να εισέλθει και κάποιος μη καλοπροαίρετος —εις τον πόλεμο ήσαν—τους απήντησε: «Πώς μπορούσα εγώ να κοιμούμαι εκεί επάνω στα ζεστά, ενώ τα παιδιά αυτά να βρέχονται έξω!».
Και οί έξης συγκλονιστικοί λόγοι είναι ιδικοί του: «Εάν ηδυνάμην να προφθάσω, ό άναστάς Θεός είναι μάρτυς μου, θα εστεκόμην ενώπιον των ναών, των νοσοκομείων και ενώπιον των πολυτελών χώρων δια τας δεξιώσεις και τας επιδείξεις μόδας και προσωπικώς θα ζητούν ελεημοσύνη δια τα δοκιμαζόμενα αδέλφια και παιδιά μας.

Ό κάθε εξ ημών θα έπρεπε, με ενεργό τρόπον, να εντροπιάση όλας εκείνος τας επιδεικτικός πλεονεξίας, αϊ οποίαι υπάρχουν εις τόσους δημοσίους χώρους και όχι μόνον απλώς να σκανδαλιζόμεθα και να απελπιζώμεθα, επειδή ή αναισχυντία κυριάρχησε γύρω μας».
Ό Πατριάρχης φροντίζει ό ίδιος τον εαυτόν του εις όλας τας ανάγκας του: μόνος του ετοιμάζει το φαγητό του, καθώς ή διατροφή του, καθ' όλον το έτος, είναι σχεδόν νηστίσιμος -συνήθως τρώγει τα βραστά λαχανικά, το λάδι το προσθέτει μόνον κατά τας εορτές, σπανιότατα τρώγει ολίγον ψάρι, το κρέας ποτέ.

Το αγαπημένο του ρόφημα είναι ό χυμός ντομάτας, καθώς ή τροφή της αρεσκείας του είναι ή τσουκνίδα Όταν δεν νηστεύει, του αρέσουν τα γαλακτοκομικά Τα ενδύματα του τα ράπτει, επιδιορθώνει και πλένει ό ίδιος. Όπως διορθώνει και συντηρεί και τα υποδήματά του.
Έκτος αυτού προσέχει και το τι γίνεται γύρω του. Εις το Πατριαρχείων επιθεωρεί και φροντίζει όλα να λειτουργούν όσον καλύτερα γίνεται. Όταν τελείωση το οραρίων της εργασίας και όλοι έχουν αναχωρήσει, τότε ό Πατριάρχης έρχεται να σβήσει τα φώτα, τα όποια λησμόνησαν οι εργαζόμενοι. Συχνάκις μόνος του διορθώνει και τα υδραυλικά, τα παράθυρα, τα κλείθρα..

Φροντίζει, παντού οπού υπάρχει ανάγκη και περί των πραγμάτων της γης, αν και τονίζει ότι ή πραγματική πατρίς ημών είναι «άνω» και δια τούτο υπενθυμίζει ότι πρέπει να προσέχωμεν: «Όταν μίαν ήμέραν παρουσιασθώμεν ενώπιον των προγόνων μας, να μη αισχυνθώμεν δια αυτούς, ούτε εκείνοι να αισχυνθούν δια ημάς».
Φαίνεται ότι το FΒΙ σπανίως κάνει λάθος: Αληθώς ένας άγιος πού περπατά στη γη!

(Ή πηγή: Τα δημοσιεύματα εις το περιοδικό «ΝΙΝ» υπό του Γ.Γ., του Α. Δι. κ.λπ., ή μετάφρασης από τα σερβικά: Μ.Β.).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

Πηγή:http://www.pigizois.net/pneumatikoi_logoi/enas_agios_perpata_stin_gi.htm

Όταν οι ΗΠΑ χαρακτήριζαν “αθεμελίωτη δημαγωγία” το “Μακεδονικό

Όταν οι ΗΠΑ χαρακτήριζαν “αθεμελίωτη δημαγωγία” το “Μακεδονικό
*********************************************************************

“Οποιαδήποτε συζήτηση περί μακεδονικού έθνους, μακεδονικής μητέρας πατρίδας ή μακεδονικής εθνικής συνείδησης αποτελεί αθεμελίωτη δημαγωγία που δεν αντιστοιχεί σε εθνική ή πολιτική πραγματικότητα και ιδεολογικό μανδύα για την εκδήλωση επιθετικών διεκδικήσεων εις βάρος της Ελλάδας”

ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΣΤΑΤΙΝΙΟΥΣ Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Δεκέμβριος 1944

Του Άγγελου Ν. Βάσσου
Εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια, από τον Νοέμβριο του 2004, δύο ημέρες μετά τις τελευταίες αμερικανικές εκλογές, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν τον όρο “Μακεδονία” στις διμερείς σχέσεις τους με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Κι όμως, σε ντοκουμέντο του 1944 (όταν δηλαδή ανέκυψε για πρώτη φορά θέμα με την ονομασία της γειτονικής περιοχής) υπογεγραμμένο από τον τότε αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, το οποίο παρουσιάζει σήμερα η “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”, το όλο ζήτημα χαρακτηρίζεται ως “αθεμελίωτη δημαγωγία”. Μέχρι και το 1944, η βορείως των ελληνικών συνόρων περιοχή της τότε Γιουγκοσλαβίας ήταν γνωστή στους κατοίκους της και σε όλους τους γείτονές της ως “Βαρντάρσκα Μπανιοβίνα” (Vardarska Banjovina).

Ήταν αυτή ακριβώς τη χρονιά που ο στρατάρχης Τίτο, στο πλαίσιο των βλέψεών του για έξοδο της χώρας του στο Αιγαίο, αποφάσισε μονομερώς τη μετονομασία της συγκεκριμένης περιοχής, δημιουργώντας τη “Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας”, στο πλαίσιο της τότε Γιουγκοσλαβίας.
Σήμερα, οι Αμερικανοί σπεύδουν να αναγνωρίσουν τη γείτονα χώρα ως “Μακεδονία”, χρησιμοποιώντας το όνομα αυτό στις διμερείς σχέσεις και σε διεθνή φόρα. Κι όμως, όταν ετέθη για πρώτη φορά το ζήτημα, το 1944, ο τότε αμερικανός υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Ρούζβελτ, Έντουαρντ Ράιλι Στατίνιους (ο οποίος είχε υπηρετήσει στην ίδια θέση και στην κυβέρνηση του επόμενου προέδρου, Χάρι Τρούμαν), σε εμπιστευτικό σημείωμά του (με ημερομηνία 26 Δεκεμβρίου 1944) προς τις αμερικανικές διπλωματικές αποστολές στη Βαλκανική δεν δίσταζε να αποκαλέσει το όλο θέμα “αθεμελίωτη δημαγωγία”.

ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ

“Το υπουργείο Εξωτερικών παρακολουθεί με ιδιαίτερη ανησυχία τις αυξανόμενες φήμες για άσκηση προπαγάνδας και για ημιεπίσημες δηλώσεις υπέρ μιας αυτόνομης Μακεδονίας, που εκπορεύονται κυρίως από τη Βουλγαρία αλλά και από Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους και άλλες πηγές και οι οποίες αφήνουν υπαινιγμούς ότι στο ενδεχόμενο σύστασης ενός τέτοιου κράτους θα περιλαμβανόταν και έδαφος που ανήκει στην Ελλάδα. Αυτή η κυβέρνηση”, επισημαίνει στην επιστολή του προς τους αμερικανούς πρέσβεις και προξένους στη Βαλκανική ο Στατίνιους, “πιστεύει ότι οποιαδήποτε συζήτηση περί μακεδονικού έθνους, μακεδονικής μητέρας πατρίδας ή μακεδονικής εθνικής συνείδησης αποτελεί αθεμελίωτη δημαγωγία, που δεν αντιστοιχεί σε εθνική ή πολιτική πραγματικότητα.

Παράλληλα, αντιμετωπίζει (σ.σ.: η κυβέρνηση των ΗΠΑ, το 1944) τη σημερινή αναβίωσή της ως ιδεολογικό μανδύα για την εκδήλωση επιθετικών διεκδικήσεων σε βάρος της Ελλάδας. ”Η εγκεκριμένη πολιτική αυτής της κυβέρνησης”, συνεχίζει ο τότε επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, “συνίσταται στην άρνηση οποιασδήποτε προσπάθειας αναβίωσης του μακεδονικού ζητήματος ως έχοντος σχέση με την Ελλάδα.

Το ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας κατοικείται σε μεγάλο βαθμό από Έλληνες και οι έλληνες πολίτες αντιτίθενται σχεδόν ομόφωνα στη δημιουργία μακεδονικού κράτους. Ισχυρισμοί περί σοβαρής ελληνικής συμμετοχής σε οιονδήποτε τέτοιον αναβρασμό μπορούν να θεωρηθούν εκ προοιμίου ψευδείς.

Αυτή η κυβέρνηση θα θεωρήσει υπεύθυνες κάθε κυβέρνηση ή ομάδα κυβερνήσεων που ανέχονται ή ενθαρρύνουν απειλητικές ή επιθετικές ενέργειες μακεδονικών δυνάμεων κατά της Ελλάδας”. Εκθεση ΟΗΕ “Προσπάθεια ενορχηστρωμένη από Γιουγκοσλαβία και Βουλγαρία” Τον ρόλο Βουλγαρίας και Γιουγκοσλαβίας στην υποδαύλιση του λεγόμενου “Μακεδονικού” αποκαλύπτει έκθεση επιτροπής που συγκροτήθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του διεθνούς οργανισμού “Αν και αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου οι δυνάμεις κατοχής του Άξονα είχαν εκδηλώσει υποστήριξη προς ένα μακεδονικό αυτονομιστικό κίνημα, σε μια προσπάθεια να υποδαυλίσουν προστριβές μεταξύ των βαλκανικών κρατών, είναι εξίσου σαφές ότι, μετά τον πόλεμο, οι κυβερνήσεις της Γιουγκοσλαβίας και της Βουλγαρίας, μέσα από ομιλίες κρατικών αξιωματούχων τους αλλά και με αρθρογραφία στον Τύπο, αναζωπύρωσαν και υποστήριξαν τις αποσχιστικές τάσεις των Σλαβομακεδόνων”: αυτό είναι ένα από τα κύρια συμπεράσματα έκθεσης προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, την οποία συνέταξε και υπέβαλε στις 27 Μαΐου 1947 η “Επιτροπή έρευνας για σειρά περιστατικών στα ελληνικά σύνορα”, ένα όργανο που είχε συσταθεί με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας (Σ.Α.) του Οργανισμού στις 19 Δεκεμβρίου 1946, αποτελούμενο από εκπροσώπους των 11 μελών του Σ.Α.

Η Επιτροπή διέθετε 27μελή γραμματεία, με την προεδρία της να εναλλάσσεται κυκλικά κάθε εβδομάδα μεταξύ των μελών της. Παράλληλα, περιελάμβανε εκπροσώπους ορισμένους από την Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία, την Αλβανία και τη Βουλγαρία, οι οποίοι θα συμμετείχαν στις συνεδρίες της όποτε αυτό κρινόταν απαραίτητο, ακριβώς όπως οι πρέσβεις των εν λόγω χωρών παρουσιάζονταν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ κάθε φορά που χρειαζόταν. Συνολικά, ενώπιον της συγκεκριμένης Επιτροπής παρουσιάστηκαν 256 μάρτυρες ή καταθέσεις, 79 εκ των οποίων από την Ελλάδα, 22 από την Αλβανία, 33 από τη Βουλγαρία και 60 από τη Γιουγκοσλαβία.

Πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από 30 επιτόπιες αυτοψίες στις τέσσερις εμπλεκόμενες χώρες, είτε από την ίδια την επιτροπή, είτε από μία από τις 7 υποομάδες που συγκροτήθηκαν στο πλαίσιό της.
Με δεύτερη απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, στις 18 Απριλίου 1947, η Επιτροπή προχώρησε στη σύσταση (στις 30 Απριλίου) υποεπιτροπής με έδρα τη Θεσσαλονίκη και αντικείμενο να ερευνήσει περιστατικά παραβίασης των ελληνικών συνόρων από τις 22 Μαρτίου 1947 και μετά, όπως επίσης και να εξετάσει αν υπήρξαν περιπτώσεις αγνόησης στοιχείων που είχαν παρουσιαστεί ή που θα μπορούσαν να είχαν παρουσιαστεί στην ίδια την Επιτροπή.

Η τελική έκθεση, η οποία προετοιμάστηκε από δύο ομάδες, υπό την προεδρία του Κινέζου Δρ. Βουνστς Κινγκ και του Κολομβιανού Φρανσίσκο Ουρούτια, περιελάμβανε σειρά συμπερασμάτων, τα οποία υιοθετήθηκαν από την Αυστραλία, το Βέλγιο, την Κίνα, την Κολομβία, τη Συρία, τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
“Στην επιτροπή παρουσιάστηκαν μάρτυρες”, τονίζεται στην τελική έκθεση, “οι οποίοι κατέθεσαν ότι στη Γιουγκοσλαβία δρούσε οργάνωση γνωστή ως NOF (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο), ένας από τους στόχους της οποίας ήταν να αποσπάσει την ελληνική Μακεδονία από την Ελλάδα και να την ενσωματώσει στην Ομοσπονδία της Γιουγκοσλαβίας. Αυτοί οι μάρτυρες κατέθεσαν ότι η δραστηριότητα της NOF καθοδηγούνταν από τα κεντρικά γραφεία της στα Σκόπια και, στη διάρκεια της πλέον έντονης περιόδου δραστηριοποίησής της, από ένα ειδικό Γραφείο Αιγαίου στη Μπίτολα (Μοναστήρι). Το πρόγραμμα της NOF περιελάμβανε την άσκηση προπαγάνδας υπέρ του μακεδονικού κινήματος.

Σε μια προσπάθεια να δικαιολογηθεί η ύπαρξη της οργάνωσης υπό την επωνυμία NOF, υποστηρίχθηκε ότι στην πραγματικότητα δεν αποτελούσε τίποτα περισσότερο από το όνομα του ελληνικού ΕΑΜ μεταφρασμένο στα Σλαβικά. Τόσο οι γιουγκοσλάβοι, όσο και οι βούλγαροι αντιπρόσωποι αρνήθηκαν, ωστόσο, ότι η NOF εμπλεκόταν σε δραστηριότητες του είδους που κατήγγειλε η ελληνική πλευρά.

Παρά το ότι ορισμένοι μάρτυρες κατέθεσαν στην επιτροπή ότι δεν είχαν ακούσει γι΄ αυτή την πλευρά της δράσης της NOF, οι αναφορές για σχέση της οργάνωσης με το μακεδονικό κίνημα ήταν τόσο πολλές και τόσο συνεπείς μεταξύ τους, ώστε να αφήνουν ελάχιστη αμφιβολία επʼ αυτού του θέματος μεταξύ των μελών της επιτροπής”.
Και καταλήγει το σχετικό απόσπασμα της έκθεσης, το οποίο έχει στη διάθεσή της η “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”: “Από την έρευνα της Επιτροπής κατέστη κάτι περισσότερο από σαφές ότι και η Βουλγαρία υποστήριξε το κίνημα για ένωση των τριών τμημάτων της Μακεδονίας ως δημοκρατίας εντός των ορίων της γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας. Ήδη από τις 16 Νοεμβρίου 1946, άρθρο στην επίσημη κομμουνιστική εφημερίδα «Rabotnichesko Delo» καλωσόριζε τη δημιουργία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας εντός της γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας, υποστηρίζοντας ότι η ένωση και άλλων τμημάτων του μακεδονικού έθνους μπορεί να πραγματοποιηθεί αποκλειστικά στη βάση αυτής της δημοκρατίας.

Μια τέτοια ενοποίηση είναι προς το συμφέρον της μελλοντικής ειρηνικής ανάπτυξης της Βουλγαρίας, σε στενή συνεργασία με τη Γιουγκοσλαβία”...
Ομολογία Σκοπιανών “Δεν υπήρχαμε ως κράτος πριν τον 19ο αιώνα” Εθνικιστικοί κύκλοι των Σκοπίων, μαζί με μέλη της σκοπιανής διασποράς, επιχειρούν συστηματικά τα τελευταία χρόνια να “περάσουν” στο παγκόσμιο κοινό την άποψη ότι είναι οι πραγματικοί κληρονόμοι της “ιστορικής Μακεδονίας”, εμφανίζοντας μάλιστα χάρτες που, πέραν της σημερινής πΓΔΜ, περιλαμβάνουν εδάφη που ανήκουν στην Ελλάδα και στη Βουλγαρία. Υποστηρίζουν, μάλιστα, ότι τα “ιστορικά σύνορα” της περιοχής που επιχειρούν να οικειοποιηθούν έχουν διαμορφωθεί εδώ και περισσότερο από δέκα αιώνες και ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, Ελλάδα και Βουλγαρία καταπατούν σήμερα εδάφη που από... καταβολής κόσμου ανήκουν στο “μακεδονικό έθνος”.
Κι όμως, τους ανιστόρητους ισχυρισμούς των Σκοπιανών, οι οποίοι επιχειρούν να βγάλουν πρόγονό τους και τον… Μέγα Αλέξανδρο, διαψεύδουν ακόμη και οι ίδιοι οι ακαδημαϊκοί κύκλοι της γειτονικής χώρας.

Έτσι, σε βιβλίο με τίτλο “Η Μακεδονία και οι σχέσεις της με την Ελλάδα”, που εκδόθηκε στη γειτονική χώρα το 1993 και το οποίο υπογράφουν, μεταξύ άλλων, δεκατρείς ακαδημαϊκοί των Σκοπίων, αναφέρεται ρητά ότι “…η σύγχρονη έρευνα σε γενικές γραμμές συμφωνεί για τον γεωγραφικό προσδιορισμό της περιοχής της Μακεδονίας: είναι μια χώρα που βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της Βαλκανικής, συνορεύοντας με τη Σερβία, τη Βουλγαρία, την Ελλάδα και την Αλβανία. Αυτά τα γενικά σύνορα περικλείουν μια περιοχή έκτασης 67.000 τετρ. χλμ. και οριστικοποιήθηκαν μόλις τον 19ο αιώνα, όταν η Μακεδονία δεν υπήρχε καν ως κράτος”.

Πηγή :http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=23027

Το πρόβλημα του ύψους των μιναρέδων λύθηκε έπειτα από την απαίτηση της Μουφτείας Κομοτηνής

Το πρόβλημα του ύψους των μιναρέδων λύθηκε έπειτα από την απαίτηση της Μουφτείας Κομοτηνής

********************************************************************

Το πρόβλημα των μιναρέδων, λύθηκε έπειτα από την απαίτηση του Σεβασμιότατου Μουφτή Κομοτηνής Μέτσο Χ. Τζεμαλί. Η εφαρμογή του περιορισμού των 7,5 μέτρων, που αποτελούσε πρόβλημα τον τελευταίο καιρό, καταργήθηκε με την εντολή του Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων Ευριπίδη Στυλιανίδη. Σήμερα, 19 Σεπτεμβρίου του 2008 ημέρα Παρασκευή, ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Ευριπίδης Στυλιανίδης και ο Γενικός Γραμματέας της Περιφέρειας Δημήτρης Σταμάτης, επισκέφθηκαν την Μουφτεία Κομοτηνής για να συζητήσουν το θέμα και να ανακοινώσουν την απόφαση που λήφθηκε. Ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Ευριπίδης Στυλιανίδης ανακοίνωσε την κατάργηση του περιορισμού των 7,5 μέτρων στους μιναρέδες και την μη εφαρμογή του από εδώ και στο εξής, στην δήλωση που έκανε στην Μουφτεία Κομοτηνής. Ο Σεβασμιότατος Μουφτής Κομοτηνής Μέτσο Χ. Τζεμαλί ευχαρίστησε τον Υπουργό Ε. Στυλιανίδη για την εποικοδομητική προσέγγιση του στο σχετικό θέμα.Μετά την συνάντηση, ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων και ο Γενικός Γραμματέας της Περιφέρειας περιηγήθηκαν το Γιενί Τζαμί και πληροφορήθηκαν για το τζαμί.



Πηγή :http://www.muftikomotini.com/?m=art&c=18&n=222




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Σ. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣΥπουργός Εθνικής Παιδείας και ΘρησκευμάτωνΒουλευτής Ροδόπης
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
19 Σεπτεμβρίου 2008
Εθιμοτυπική συνάντηση με τον σοφολογιότατο μουφτή Κομοτηνής κ. Μέτσο Τζεμαλί είχε ο υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και βουλευτής Ροδόπης κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης συνοδευόμενος από τον γενικό γραμματέα της Περιφέρειας κ. Δημήτρη Σταμάτη. Κατά τη συνάντηση ο υπουργός ανακοίνωσε στον μουφτή την προώθηση της πρόσληψης από το υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, ιεροδιδασκάλων-ιμάμιδων που έχουν προταθεί από τους μουφτήδες στους νομούς Έβρου, Ροδόπης και Ξάνθης.Επίσης, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης ανταποκρινόμενος σε σχετικό αίτημα του μουφτή Κομοτηνής που υπέβαλε με επιστολή του πριν από λίγο καιρό για το ύψος των μιναρέδων σε τρία νέο-ανεγειρόμενα τεμένη στην Ξάνθη και την Ροδόπη (Λευκόπετρα, Βέννα και Καλλυντήρι) του επεσήμανε ότι η ελληνική Πολιτεία επιδεικνύοντας εμπράκτως την ευαισθησία της για ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας κατά παρέκκλιση των πολεοδομικών περιορισμών θα ανταποκριθεί στο αίτημά του για την έκδοση της σχετικής άδειας δείχνοντας τον δρόμο της ανοιχτής κοινωνίας και της ευρωπαϊκής λογικής και σε γειτονικά μας κράτη που ακόμα δεν έχουν εκδηλώσει με πράξεις όπως και όσο θα έπρεπε το σεβασμό προς τη θρησκευτική ελευθερία.Ο υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης εκφράζοντας την ικανοποίησή του για τα αποτελέσματα της συνάντησης τόνισε: «Οφείλουμε όλοι μας στον τόπο αυτό να απομονώνουμε ακραίες φωνές και ξεπερασμένες νοοτροπίες ορισμένων που οικοδομούν το πολιτικό τους μέλλον χτίζοντας πάνω στο μίσος και στο διχασμό της τοπικής κοινωνίας. Η κυβέρνηση εφαρμόζει στον τόπο μας ένα μοντέλο σύγχρονης ευρωπαϊκής μειονοτικής πολιτικής, το οποίο αποδίδει ήδη τα πρώτα θετικά του αποτελέσματα».


Πηγή :http://www.muftikomotini.com/index.php?m=art&c=6&n=223

Η αλήθεια για την Εκκλησιαστική Περιουσία

Η αλήθεια για την Εκκλησιαστική Περιουσία.

*********************************************************************

Στο βιβλίο «Το αναπαλλοτρίωτον της εκκλησιαστικής περιουσίας». (1951) του Μητροπολίτου Λαρίσσης Δωροθέου, που έγινε Αρχιεπίσκοπος στη συνέχεια αναφέρονται, 320 απαλλοτριώσεις που έγιναν από το κράτος, από το 1833 μέχρι το 1950. Ξεκοκάλισαν ότι εκκλησιαστικό υπήρχε. Σήμερα, αυτό που λέμε «χωρισμός» δεν μπορεί να γίνει!

Πρέπει να γίνει κτηματολόγιο, όπως έγινε στην Κύπρο. Και ξέρετε, η εκκλησία στην Κύπρο –όλο το σύνολο των πιστών– είναι δύναμη ! Γιατί ξέρει τι της ανήκει. Πώς θα τα χρησιμοποιήσει; Σε φτωχούς, κοινωνικά έργα. Όλα τα κάνει η Εκκλησία της Κύπρου, αφού έχει ένα τεράστιο κοινωνικό έργο. Αλλά αν αξιοποιηθεί η εναπομείνασα περιουσία, ότι μπορεί να αξιοποιηθεί –τα λειβάδια, ας πούμε, δεν αξιοποιούνται, είναι μόνο νούμερα αναξιοποίητα–, θα έχει εσωτερική δύναμη. Αυτό είναι που δεν θέλουν τα κόμματα.

Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι, γενικά, άρπαζαν την εκκλησιαστική περιουσία για να είναι «ζήτουλας» η Εκκλησία. Μέχρι το 1950 ο ιερεύς «ζητούσε». Ήρθε ο καημένος ο Πλαστήρας, που είπε: «Έναντι όσων ήρπασε το κράτος από την Εκκλησία, θα πληρώνει τα 2/3 του μισθού των ιερέων». Το 1/3 το πληρώνει ο κλήρος και τα 2/3 τα πληρώνει το κράτος, «έναντι των όσων ήρπασε». Ξέρετε, αν ζητήσει η Εκκλησία τα όσα εκλάπησαν –γι’ αυτό τα κατέγραψε όλα ο μητρ. Δωρόθεος Λαρίσσης– πρέπει για 200 χρόνια να πληρώνει το κράτος την Εκκλησία!

Επί Μητσοτάκη προσέφυγαν 9 μοναστήρια διότι οι τοπικές δυνάμεις, καταλεηλάτησαν τα χωράφια που είχαν. Εν πάσει περιπτώσει, προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Ευρώπης και επεδίκασε περίπου ΤΡΙΑ ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ δρχ, τότε, να τα δώσει η κυβέρνηση στα μοναστήρια. Αν πήρατε εσείς δεκάρα, πήραν και τα μοναστήρια... Αλλά γι’ αυτό δεν μπορούν να πούν τίποτε. Είναι ΧΡΕΩΣΤΗΣ το κράτος!

«Ο διοικητικός χωρισμός υπάρχει». Για σκεφτείτε: τί θέλουν αυτοί που υποστηρίζουν τον χωρισμό; Αποσύνδεση της Ορθοδοξίας από την ζωή του έθνους». «Καμία σχέση το έθνος με την Ορθοδοξία!» «Αυτό είναι αδύνατο όμως να γίνει σε δύο περιοχές: στο Ισραήλ και σε μας».

Ο χωρισμός, λοιπόν, είναι αδύνατον να γίνει στην Ελλάδα .

Υπάρχει ο χωρισμός! Στη μεγάλη μερίδα διανοουμένων και πολιτικών που έχουνε πουλήσει και την Παναγία και τον Χριστό . Αλλά στον απλό κόσμο δεν μπορεί να σπάσει αυτό. Δέκα άνθρωποι να μείνουν θα συνεχίζει εις τον αιώνα των αιώνων! Δεν φιμώνεται αυτό το πράγμα. Κι έτσι, ούτε στο Ισραήλ ούτε εδώ μπορούμε να μιλήσουμε για αποσύνδεση. Για χωρισμό διοικητικό, βεβαίως.

Αυτό προσπάθησε να κάνει ο Καποδίστριας, γι’ αυτό «τον φάγανε». Ο Καποδίστριας, ο μεγάλος αυτός άνθρωπος, ήθελε να αξιοποιήσει την εκκλησιαστική περιουσία για την παιδεία και την μισθοδοσία του κλήρου. Σχολεία, νοσοκομεία, αυτά να κτίζονται συνεχώς.

Μετά τον Καποδίστρια το κράτος κλέβει, αρπάζει συνεχώς. Εις οποιαδήποτε μορφή και με οποιονδήποτε τρόπο.

Αδιαφορεί για την Ορθόδοξη Εκκλησία και ενδιαφέρεται μόνο για τους Καθολικούς ο κ. Αλαβάνος

Αδιαφορεί για την Ορθόδοξη Εκκλησία και ενδιαφέρεται μόνο για τους Καθολικούς ο κ. Αλαβάνος
*********************************************************************

Δύο ερωτήσεις στη Βουλή κατέθεσε πρόσφατα (μόνος από όλους τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ) ο πρόεδρός του κ. Αλέκος Αλαβάνος για θέματα της Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδας. Συγκεκριμένα η μια αφορά τη συντήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδας και η άλλη τη νομική προσωπικότητά της στη χώρα μας. Δεν έχουμε καμιά αντίρρηση.
Άλλωστε ως Τήνιος έχει τις δικές του ευαισθησίες, δεδομένου ότι στην Τήνο και σε άλλα νησιά των Κυκλάδων υπάρχουν πολλοί καθολικοί. Όμως δεν θυμόμαστε ο κ. Αλαβάνος να έχει καταθέσει μια ανάλογη ερώτηση για την Ορθόδοξη Εκκλησία, για τη συντήρηση των μνημείων της, για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, για την Ορθοδοξία στην Αλβανία, όχι μόνο στα πέτρινα χρόνια επί Χότζα, αλλά και τώρα επί Μπερίσα, αντίθετα, σήμερα, με αφορμή τα του Εφραίμ, ζήτησε ελέγχους (και σωστά έκανε) για την εκκλησιαστική περιουσία. Η Καθολική Εκκλησία δεν έχει ακίνητα και στην Ελλάδα; Τέθηκε ποτέ θέμα τι γίνεται μ' αυτά και γιατί δεν τα μοιράζουν σε ακτήμονες ή φτωχούς καθολικούς; Και κάτι ακόμα, έγινε καμιά παρέμβαση του κ. Αλαβάνου στο Βατικανό, γιατί δεν βοηθάει, όπως έχει υποχρέωση, την εδώ Καθολική Εκκλησία; Προκύπτει όμως και μια ανακολουθία του κ. Αλαβάνου από τις δύο ερωτήσεις, που κατέθεσε. Από τη μια μεριά ζητάει, μάχεται ο ίδιος και το κόμμα του για τον χωρισμό Κράτους - Εκκλησίας, και από την άλλη απαιτεί από το κράτος να τρέξει να ικανοποιήσει αιτήματα της Εκκλησίας (ανεξάρτητα αν ο κ. Αλαβάνος ενδιαφέρεται μόνο για την Καθολική), και να λύσει προβλήματά της... Έτσι εννοεί τον χωρισμό ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ; Μόνο τα βάρη να έχει το κράτος;

Πηγή :http://www.paron.gr/v3/new.php?id=32605&colid=37&catid=26&dt=2008-09-28%200:0:0

-Επίσκεψη του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ. Αλαβάνου στον Παπικό Αρχ/πο Νάξου-Τήνου κ.κ. Νικόλαο
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΟΝ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΝΑΞΟΥ-ΤΗΝΟΥ-ΑΝΔΡΟΥ-ΜΥΚΟΝΟΥ Π. ΝΙΚΟΛΑΟ

Το πρωί της Τρίτης (19-08-08) επισκέφθηκε το Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο Νάξου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου και Μητροπολίτη παντός Αιγαίου ο αξιότιμος Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Αλέκος Αλαβάνος, συνοδευόμενος από το στέλεχος του ΣΥΝ κ. Θέμη Δαλέζιο. Η συνάντηση έγινε στα Γραφεία της Αρχιεπισκοπής στην Παλλάδα της Πόλης Τήνου.
Ο Σεβασμιότατος π. Νικόλαος καλωσόρισε και ευχαρίστησε τον κ. Πρόεδρο για την επίσκεψη και στη συνέχεια του παρουσίασε τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος και η Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου και Μητρόπολη παντός Αιγαίου. Ο κύριος Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ άκουσε με πολύ προσοχή και κατανόηση τα θέματα που του παρουσίασε ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος και δήλωσε ότι, όχι μόνο κατανοεί και στηρίζει τα δίκαια αυτά αιτήματα αλλά και είναι πρόθυμος να συμβάλλει, ώστε να υπάρξει
το συντομότερο η σωστή λύση.
Ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος π. Νικόλαος δήλωσε μεταξύ άλλων στον κύριο Πρόεδρο:
1.- «Ως Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος αντιμετωπίζουμε ένα σημαντικό χρόνιο πρόβλημα. Η πατρίδα μας, δεν έχει ικανοποιήσει ακόμα το αίτημά μας να καθορίσει το είδος της νομικής προσωπικότητάς της. Αυτό το ζητάμε από 60 χρόνια περίπου. Δυστυχώς, αυτό που η πατρίδα μας ζητά από την Τουρκία για τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τους Έλληνες Ορθοδόξους της Κωνσταντινουπόλεως, και είναι προς τιμήν της, δεν το δίνει στους ίδιους τους Έλληνες της Ελλάδος επειδή δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, αλλά Χριστιανοί Καθολικοί!
Σήμερα στην Ελλάδα οι Καθολικοί Χριστιανοί είναι το χειμώνα 350.000 και το καλοκαίρι κάποια εκατομμύρια.
Το θέμα του καθορισμού του είδους της νομικής προσωπικότητας, όλως περιέργως, συνεχώς αναβάλλεται, λες και παρεμβαίνει κάποιος ή κάποιοι, και δυσκολεύουν τα πράγματα την τελευταία στιγμή και όλα αρχίσουν από την αρχή!

2.- Ένα άλλο πρόβλημα που μας απασχολεί είναι η αδυναμία μας, να συντηρήσουμε και να διατηρήσουμε την πολιτιστική κληρονομιά που διαθέτουμε και η οποία είναι ανεκτίμητη και μόνο με τους θησαυρούς του Αγίου Όρους μπορεί να συγκριθεί.
Στην Αθήνα, στην Κέρκυρα, στα νησιά του Αιγαίου, στην Κρήτη, στις Κυκλάδες, διαθέτουμε διατηρητέα μνημεία, με μια πλουσιότατη και μακραίωνη ιστορία, που όμως κινδυνεύουν να καταρρεύσουν, λόγω ελλείψεως πόρων για τη συντήρησή τους. Εικόνες, γλυπτά ξύλινα και μαρμάρινα, αγιογραφίες, ανεκτίμητης αξίας φθείρονται. Πολύτιμα έγγραφα, εκδόσεις από το 1500 κινδυνεύουν να καταστραφούν, διότι δεν υπάρχει δυνατότητα συντήρησής τους. Λείπει οποιαδήποτε οικονομική βοήθεια και στήριξη από την Πολιτεία.
Κάθε φορά που παρουσιάζουμε αίτημά μας στα αρμόδια Υπουργεία για χρηματική ενίσχυση της προσπάθειάς μας να συντηρήσουμε και να διατηρήσουμε τα παραπάνω ιερά κειμήλια, τους ιερούς χώρους, την πολιτιστική μας κληρονομιά της Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος, η απάντηση είναι: «εσάς σας βοηθάει το Βατικανό»!!! Όταν ζητάμε από την Αγία Έδρα κάποια οικονομική βοήθεια, η απάντησή της είναι: «εσείς ανήκετε στην Ελλάδα, η οποία είναι μέλος της ΕΕ Ευρώπης. Ειδικά Ταμεία της ΕΕ διαθέτουν στην Ελλάδα κεφάλαια για το σκοπό αυτό. Διεκδικήστε το δικαίωμα συμμετοχής σας στη διανομή των σχετικών κονδυλίων». Έτσι μένουμε με τις δύο αυτές απαντήσεις και αναγκαζόμαστε να γινόμαστε αληθινοί ζητιάνοι, για να διατηρήσουμε ό,τι είναι δυνατόν από όλη αυτή την πολιτιστική κληρονομιά.

3.- Δεν είναι σωστό οι Αρχές της Πατρίδας μας να αγνοούν τους Έλληνες Χριστιανούς Καθολικούς. Όταν η Εξουσία επισκέπτεται τις τοπικές κοινωνίες, πρέπει να ενημερώνεται πρώτα για το ποιοι τις αποτελούν και να μην αγνοούν τις μειονότητες, ιδιαίτερα όταν αυτές αποτελούν τα 2/5 της τοπικής κοινωνίας. Κραυγαλέο παράδειγμα τον Δεκαπενταύγουστο στο νησί της Τήνου όπου ήταν παρούσα όλη εξουσία της Ελλάδος, θρησκευτική, πολιτειακή και πολιτική.
Πρέπει να μάθουν όλοι ότι οι καθολικοί των Κυκλάδων είναι Έλληνες. Μου κάνει εντύπωση ότι η Πατρίδα μας προσπαθεί να πείσει τους Μουσουλμάνους της Θράκης ότι θρησκευτική μειονότητα και όχι εθνική και έτσι είναι. Όμως για μας τους Έλληνες καθολικούς συμβαίνει κάτι αντίστροφο εμείς προσπαθούμε να πείσουμε την Πολιτεία ότι είμαστε θρησκευτική μειονότητα αλλά Έλληνες. Είναι μια προσπάθεια που δεν θα έπρεπε να αναγκαζόμαστε να κάνουμε».

Πηγή :http://www.cen.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=340&Itemid=86

Τζαμιά, αξίας εκατομμυρίων ευρώ, χτίζονται στην Γερμανία και σε όλη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ πολεμούν την Εκκλησία

Τζαμιά, αξίας εκατομμυρίων ευρώ, χτίζονται στην Γερμανία και σε όλη την Ευρώπη. Εδώ στην Ελλάδα πολιτικοί και ΜΜΕ πολεμούν την Εκκλησία και τα μοναστήρια ! Γιατί; Τι συμφέροντα εξυπηρετούν ;

*********************************************************************

Η είδηση είναι από την εφημερίδα Επενδυτής , 25/10/2008 και είναι εκπληκτική. Μουσουλμανικά τζαμιά κτίζονται στη Γερμανία , με επιδότηση της γερμανικής κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ισλαμικών χωρών ! Τζαμιά θεόρατα, εκατομμυρίων ευρώ, που , μπροστά τους τα χρήματα που πιστώνονται στο Βατοπέδι, φαίνονται ( και είναι ΑΣΗΜΑΝΤΑ )!
Την ίδια ώρα, που η Σαουδική Αραβία απαγορεύει απόλυτα την Χριστιανική Θρησκεία σε όλη την επικράτειά της, την ώρα που φανατικοί ισλαμιστές επικυρήσσουν όποιον μουσουλμάνο αλαξοπιστήσει, τα χριστιανικά κράτη τηρούν άλλη στάση ( και πολύ σωστά ) απέναντι στους μουσουλμάνους.
Ταυτόχρονα οι ηγέτες της Κούβας και της Βενεζουέλας βοηθούν ( με κρατική ενίσχυση ) το κτίσιμο Ορθοδόξων ναών και Θεολογικών Σχολών στις χώρες τους, ως ανάχωμα στη παγκοσμιοποίηση και την ισοπέδωση των λαών !
Και την ίδια ώρα, στην Ελλάδα, πολιτικοί ( διαφόρων αποχρώσεων ) και πολλά ΜΜΕ συνεχίζουν έναν ανελέητο πόλεμο κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας και του μοναχισμού, προσπαθώντας να την αποδυναμώσουν ΗΘΙΚΑ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ, ενώ - υποκριτικά- μιλάνε για χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, αλλά , αφού έχουν αρπάξει όλη τη εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία, πράγμα που σημαίνει ότι η Εκκλησία, τότε, δεν θα έχει ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ για να συντηρεί τους ναούς, τα φιλανθρωπικά ιδρύματά της, το κατηχητικό της έργο και τους ιερείς της ή τους άλλους συνεργάτες. Αυτό , λοιπόν, θέλουν ; Γι' αυτό επιτίθενται με πρωτοφανές μίσος και αντεκκλησιαστικό φανατισμό κατά της Εκκλησίας και του Αγίου Όρους ;
Τι ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ;

Γιατί δεν μιλάνε για τα μουσουλμανικά κτήματα της Δυτ. Θράκης που, και αυτά, βασίζονται σε οθωμανικά φιρμάνια ; Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά ;
Γιατί μιλάνε για οθωμανικά φιρμάνια, στα οποία βασίζεται και η περιουσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και έτσι με αυτό τον τρόπο δίνουν πισώπλατες μαχαιριές στους Ρωμιούς της Κωνσταντινούπολης και τον Οικουμενικό Θρόνο;
Γιατί δεν μιλάνε για την περιουσία του Βατικανού, των άλλων χριστιανικών ομολογιών και της Αμερικανικής εταιρείας Σκοπιά ; Έχει γίνει καταγραφή αυτών των περιουσιών ; Γίνεται έλεγχος στα έσοδα των ομάδων αυτών ( και κυρίως αυτά που έρχονται και φεύγουν προς το εξωτερικό ) ; Αγνοούν οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ ότι η περιουσία της Σκοπιάς στην Ελλάδα προστατεύεται από ελληνοαμερικανική συνθήκη ΕΜΠΟΡΙΟΥ; Γιατί δεν μιλάνε για κατάργηση των προνομίων των αμερικανόφερτων αιρέσεων και παραθρησκειών ; Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά; Ποιον υπηρετούν; Τον Ελληνικό λαό ή την Ουάσιγκτον ; Είμαστε αποικία της Αμερικής ; Ε, ας μας κάνουν επίσημα την 52η πολιτεία της οι υπερήφανοι πολιτικοί μας !
Καμαρώστε τι γίνεται στη Γερμανία, που, αργά ή γρήγορα, θα έρθει και στην Ελλάδα. Να δούμε, όμως, τότε αν οι πολιτικοί, οι εκδότες και οι μεγαλοδημοσιογράφοι θα έχουν τα ΚΟΤΣΙΑ να μιλάνε εναντίον του Ισλάμ και των αντιλήψεών του, που θα επιβάλλονται σταδιακά και στη, πρώην χριστιανική Ευρώπη.
Τώρα , αναίσχυντα προσπαθούν να γκρεμίσουν ( μάταια ) την Ορθόδοξη Εκκλησία, αύριο θα κλαίνε όταν θα δουν τις συνέπειες για τον Ελληνισμό.
Τώρα στηρίζουν ξενόφερτες πολιτικές , ενισχύουν ( έμμεσα ) αμερικανόφερτες αιρέσεις και παραθρησκείες της Νέας Εποχής.
Ακόμα, δεν έχουν προκαλέσει ζημιές στην Ελλάδα, όπως σε άλλους Ορθόδοξους λαούς ( όπως τους βομβαρδισμούς κατά των Σέρβων, τον αδελφοκτόνο πόλεμο της Ρωσίας με τη Γεωργία ).
Στο Β' παγκόσμιο πόλεμο οι Ορθόδοξοι λαοί είχαν τις μεγαλύτερες απώλειες ( γύρω στα 30 εκατομμύρια )από τον νεοποχίτικο ναζισμό .
Πάνω από 40 Εκατομμύρια Ορθόδοξοι Χριστιανοί σφαγιάστηκαν από τα σταλινικά και αθεϊστικά καθεστώτα του 20ου αιώνα. ( Την ίδια στιγμή οι αμερικανόφερτες αιρέσεις προσπαθούν να πείσουν τα μέλη τους ότι "διώκονται"ή ότι είναι "μάρτυρες " αν τους επιτεθεί κάποιος λεκτικά ή ειρωνικά !)
Και τώρα, στην Ελλάδα και στη Κύπρο, κάποιοι νοσταλγοί του παρελθόντος ( με διάφορα προσχήματα ) εξαπολύουν πόλεμο κατά της Εκκλησίας, όπως έκανε ο Βασιλιάς Όθωνας( και η αντιβασιλεία του) και πολλοί άλλοι πολέμιοι της. Ματαιοπονούν. Δεν θα καταφέρουν ΤΙΠΟΤΑ. Σύντομα όλα αυτά τα βέλη θα επιστρέψουν πάνω τους, γιατί το ΑΔΙΚΟ και το ΒΡΩΜΙΚΟ ΔΕΝ ΕΥΛΟΓΕΙΤΑΙ από τον Θεό. Αν το Βατοπέδι ή όποιο άλλο πρόσωπο ή κατάσταση έκανε κάτι παράνομο ή υπερβολικό , ας αφήσουμε τη δικαιοσύνη να το βρει.
Η Αλήθεια, όμως, είναι ότι κόπτονται για τα μερικές χιλιάδες στρέμματα του Βατοπεδίου, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ
1. ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΣΤΡΕΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΑΥΘΑΙΡΕΤΩΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ
2. ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΨΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ, ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΥ, ΤΟ 1999 ΚΑΙ ΤΟ 2008
3. ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΨΕΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΜΕ ΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΖΗΜΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ, ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΕΡΤΙΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΡΓΩΝ, ΜΕ ΤΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΧΡΕΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ.
4. ΕΧΟΥΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΒΙΛΕΣ ΣΕ ΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ, ΜΕ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΕΣ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ, με μικρά εκκλησάκια μέσα στα οικόπεδά τους για αύξηση του συντελεστή δόμησης.
5. ΕΧΟΥΝ ΑΡΠΑΞΕΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΠΙΤΙΑ ΚΑΙ ΑΚΙΝΗΤΑ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΤΗΜΕΝΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ, ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΞΕΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΟΥΣ, ΣΕ ΤΙΜΕΣ ΠΟΛΥ ΚΑΤΩΤΕΡΕΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΩΝ
6. ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙΣ, ΤΡΩΓΟΝΤΑΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΛΕΦΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ Ή ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΝΕΡΓΟΥΣ
7. ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΣΠΑΤΑΛΗΣΕΙ, ΕΔΩ ΚΑΙ 28 ΧΡΟΝΙΑ, ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ, ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ, ΜΟΝΟ ΤΟ ΙΚΑ, ΕΧΕΙ ΕΛΛΕΙΜΜΑ 4,65 δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ ! Και, που να δούμε και τα άλλα ταμεία ( ΝΑΤ, δημοσίου, ελευθέρων επαγγελματιών ) και τα εφάπαξ !
ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΟΙ "υπεύθυνοι" πολιτικοί και τα μεγάλα ΜΜΕ ( τηλεοπτικά κανάλια και εφημερίδες ) ΚΑΝΟΥΝ ΜΟΚΟ, ΤΟΥΜΠΕΚΙ ΨΙΛΟΚΟΜΜΕΝΟ !
Ούτε συλλαλητήρια κάνουν, ούτε απειλούν θεούς και δαίμονες, αφού μιλάμε για ΠΟΣΑ τεράστια, ασύλληπτα, που μπροστά τους τα ευρώ των ανταλλαγών της Μονής Βατοπεδίου ( και δεν εξετάζω την ουσία του θέματος, την οποία δεν γνωρίζω, ούτε έχω τις ειδικές γνώσεις ) μοιάζουν με χαρτζιλίκι πιτσιρικά.
Ιδού, λοιπόν, οι αποδείξεις ότι οι επιθέσεις κατά του Βατοπεδίου και του Αγίου Όρους κρύβουν ΑΛΛΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ. Στη κρίση του ελληνικού λαού είναι να βρει τι κρύβεται πίσω από την ολομέτωπη επίθεση κατά της Εκκλησίας και να πράξει, ως κυριάρχος λαός, ανάλογα.
Ιδού και το δημοσιεύμα του Επενδυτή !
Oργασμός κατασκευής νέων τζαμιών σημειώνεται στη Γερμανία, εκατοντάδες σχεδιάζονται να χιαστούν στο άμεσο μέλλον, ενώ αύριο στη γερμανική πόλη Ντίσμπουργκ ανοίγει τις πύλες του για το κοινό το μεγαλύτερο τζαμί της Γερμανίας και ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης.
Το νεόδμητο τζαμί κόστισε 4 εκατ. δολ., μάλιστα το φιλόδοξο σχέδιο χρηματοδοτήθηκε από τη γερμανική κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ένωση και οργανώσεις μουσουλμάνων.
Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν το 2004 και ολοκληρώθηκαν πριν από λίγο καιρό. Το ύψος της οροφής του είναι 23 μέτρα, ενώ ο κάθε ένας μιναρές φθάνει τα 34 μέτρα. Η χωρητικότητα του τζαμιού φθάνει τις 3.000 πιστούς, ενώ κοντά στο τζαμί θα λειτουργεί ίντερνετ καφέ, αίθουσα συνεστιάσεων και μελέτης. Η είσοδος στους χώρους αυτούς θα είναι ελεύθερη, άσχετα με το θρήσκευμα των επισκεπτών.
Εν τω μεταξύ, με πυρετώδεις ρυθμούς συνεχίζεται και το έργο κατασκευής του νέου τζαμιού στην Κολονία, το οποίο και θα ολοκληρωθεί το 2010. Το νέο τζαμί δεν φιλοδοξεί μόνο να γίνει το μεγαλύτερο όλης της χώρας, αλλά και το πιο εντυπωσιακό. Ο τρούλος του θα φθάνει τα 37 μέτρα, ενώ δυο μιναρέδες του θα φτάνουν τα 55 μέτρα ο καθένας. Οι τοίχοι στο μεγαλύτερο μέρος θα είναι φτιαγμένοι από γυαλί, ενώ η συνολική χωρητικότητα θα φθάνει τις 4.000 πιστούς. Η επιβλητική του παρουσία ήταν και ο λόγος που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στη γερμανική πόλη. Δεξιές και παραθρησκευτικές οργανώσεις ζητούσαν την παρέμβαση του κράτους, ώστε να εμποδιστεί η κατασκευή του ή, έστω, οι μιναρέδες του να είναι πιο χαμηλοί. Τελικά η κατασκευή του θα συνεχιστεί κανονικά, χωρίς να γίνουν αλλαγές στον αρχικό σχεδιασμό. «Νομίζω ότι το νέο τζαμί θα είναι αρχιτεκτονικό αριστούργημα, είναι σίγουρο πως τα τουριστικά λεωφορεία θα πηγαίνουν τους τουρίστες να το δουν μετά την επίσκεψη τους στον καθεδρικό ναό της πόλης», δήλωσε στο περιοδικό «Σπίγγελ » ο Τζόζεφ Γουίρκες, μέλος του 5ΡΟ. Το κόστος κατασκευής του υπολογίζεται να φθάσει τα 20 δια. ευρώ και όλα τα χρήματα προέρχονται από δωρεές.

Σύμφωνα με στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από το Κεντρικό ισλαμικό Ινστιτούτο της Γερμανίας, σε ολόκληρη τη χώρα λειτουργούν 159 τζαμιά, 2.600 χώροι προσευχής, όπως επίσης και θρησκευτικά σχολεία. Συνολικά υπάρχουν σχέδια για την κατασκευή ακόμα 184 τζαμιών κυρίως στο δυτικό τμήμα της χώρας, όπου κατοικούν πολλοί Τούρκοι.



Πηγή :http://clubs.pathfinder.gr/xristianos/8592?read=2159&forum=40989

Διαβάστε από πότε έχουν να πάνε εκκλησία οι πολιτικοί και τι απαντάνε

Διαβάστε από πότε έχουν να πάνε εκκλησία οι πολιτικοί και τι απαντάνε

Δική τους ...θρησκεία έχουν δημιουργήσει οι βουλευτές αφού στο γκάλοπ που έγινεαπό ρην Ελευθροτυπία αρκετοί έκαναν παράφραση του δόγματος της ορθροδόξου εκκησίας. Ρωτήθηκαν κάθε πότε εξομολογούν ή κοινωνάνε;Πόσο χριστιανοί είναι (τουλάχιστον στα λόγια) οι βουλευτές μας; Πόσο συχνά πάνε στην εκκλησία (όχι μόνο για ψήφους). Κάθε πότε κοινωνούν. Ποιοι απαντούν ειρωνικά σε ερωτήσεις για θρησκευτικά μυστήρια όπως είναι η θεία κοινωνία και η εξομολόγηση. Ποιοι είναι άθεοι; Είναι αποκαλυπτικό το θρησκευτικό γκάλοπ που έκανε η Ελευθεροτυπία τουλάχιστον για τους ερωτηθέντες.Πότε πήγατε σε εκκλησία / τζαμί τελευταία φορά:ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙ ΑΠΑΝΤΗΣΑΝ : Κώστας Αγοραστός (Ν.Δ) - Του Τιμίου Σταυρού. Κώστας Αϊβαλιώτης (ΛΑ.ΟΣ) - Την ημέρα της Παναγίας. Χρήστος Αηδόνης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Την περασμένη Κυριακή. Νάσος Αλευράς (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Το Πάσχα. Γιάννης Αμοιρίδης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Πηγαίνω Κυριακή. Γρηγόρης Αποστολάκος (Ν.Δ.) - Την προηγούμενη Κυριακή. Χρύσα Αράπογλου (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Όταν έγινα νονά. Δήμητρα Αράπογλου (ΛΑ.ΟΣ) - Του Τίμιου Σταυρού. Βαγγέλης Αργύρης (Πα.ΣΟ.Κ) - Δυστυχώς, πριν λίγες μέρες... Λευτέρης Αυγενάκης (Ν.Δ.) - Το προτελευταίο Σαββατοκύριακο. Γιώργος Βαγιωνάς (Ν.Δ.) - Πηγαίνω κάθε Κυριακή. Αδωνις Γεωργιάδης (ΛΑ.ΟΣ) - Στις 15 Αυγούστου Κώστας Γείτονας (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Της Παναγίας. Αλεξ. Δερμεντζόπουλος (Ν.Δ.) - Πριν από μία εβδομάδα. Θάλεια Δραγώνα (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Το Πάσχα. Ροδούλα Ζήση (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Πηγαίνω μερικές φορές το χρόνο. Γιάννης Ιωαννίδης (Ν.Δ.) - Την προηγούμενη Κυριακή. Νίκος Καντερές (Ν.Δ.) - Πηγαίνω κάθε Κυριακή Γιώργος Καρατζαφέρης (ΛΑ.ΟΣ) - Έχουμε ανεγείρει εκκλησάκι στην αυλή. Μιχάλης Κατρίνης (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Στην κηδεία του Γιάννη Σκουλαρίκη.

Μανώλης Κεφαλογιάννης (Ν.Δ.) - Την περασμένη Κυριακή. Γιώργος Κοντογιάννης (Ν.Δ.) - Την προηγούμενη Κυριακή. Περικλής Κοροβέσης (ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ) - Μόλις χθες σε κηδεία. Ηλίας Λαμπίρης (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Στις 8 Σεπτεμβρίου. Σπήλιος Λιβανός (Ν.Δ.) - Στις 7 Σεπτεμβρίου. Δημήτρης Λιτζέρης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Στη δοξολογία για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ανδρέας Λοβέρδος (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Στις αρχές Σεπτεμβρίου. Ανδρέας Λυκουρέντζος (Ν.Δ.) - Εκκλησιάζομαι πολύ συχνά. Αρια Μανούσου (Ν.Δ.) - Πηγαίνω σε όλες τις γιορτές. Γιώργος Νικητιάδης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Στις 23/9. Νατάσα Ράγιου (Ν.Δ.) - Πρόσφατα. Γιάννης Ραγκούσης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Στις 15 Αυγούστου. Αδάμ Ρεγκούζας (Ν.Δ.) - Πριν από 12 μέρες. Αστέριος Ροντούλης (ΛΑ.ΟΣ) - Στη γιορτή του Αγ. Βησσαρίωνα. Παναγ. Σγουρίδης (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Την προηγούμενη Κυριακή σε μνημόσυνο. Απόστολος Τζιτζικώστας (Ν.Δ.) - Την προηγούμενη Κυριακή σε γάμο. Βασίλης Τόγιας (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Πολύ πρόσφατα. Ελπίδα Τσουρή (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Την ημέρα της Αγίας Ελπίδας. Γρηγόρης Ψαριανός (ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.) Τον Δεκαπενταύγουστο για προσκύνημα στην Τήνο, μπουσουλώντας. Πότε ήταν η τελευταία φορά που κοινωνήσατε; Κώστας Αγοραστός (Ν.Δ) - Το περασμένο Πάσχα. Κώστας Αϊβαλιώτης (ΛΑ.ΟΣ) - Τον περασμένο Αύγουστο. Χρήστος Αηδόνης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Στα παιδικά μου χρόνια. ΝάσοςΑλευράς (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Από παιδί. Γιάννης Αμοιρίδης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Το περασμένο Πάσχα. Γρηγόρης Αποστολάκος (Ν.Δ.) - Πριν από 9 χρόνια. Χρύσα Αράπογλου (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Πριν από χρόνια. Δήμητρα Αράπογλου (ΛΑ.ΟΣ) - Στις 15 Αυγούστου. Βαγγέλης Αργύρης (Πα.ΣΟ.Κ) - Θα σας γελάσω. Λευτέρης Αυγενάκης (Ν.Δ.) - Δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει. Γιώργος Βαγιωνάς (Ν.Δ.) - Τον Δεκαπενταύγουστο. Αδωνις Γεωργιάδης (ΛΑ.ΟΣ) - Τη Μεγάλη Εβδομάδα. Κώστας Γείτονας (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο. Αλεξ. Δερμεντζόπουλος (Ν.Δ.) - Το περασμένο Πάσχα. Θάλεια Δραγώνα (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Πριν από πάρα πολλά χρόνια. Ροδούλα Ζήση (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Πριν από έναν μήνα. Γιάννης Ιωαννίδης (Ν.Δ.) - Το περασμένο Πάσχα. Νίκος Καντερές (Ν.Δ.) - Κοινωνώ τακτικά. Γιώργος Καρατζαφέρης (ΛΑ.ΟΣ) - Στη γιορτή του Σωτήρα. Μιχάλης Κατρίνης (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Πριν από λίγους μήνες. Μανώλης Κεφαλογιάννης (Ν.Δ.) - Όταν ήμουν 15 χρονών. Γιώργος Κοντογιάννης (Ν.Δ.) - Το περασμένο Πάσχα Περικλής Κοροβέσης (ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ) - Κανείς δεν κοινωνεί στον μπακάλη. Ηλίας Λαμπίρης (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Πριν από 50 χρόνια. Σπήλιος Λιβανός (Ν.Δ.) - Πάνε αρκετά χρόνια. Δημήτρης Λιτζέρης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Παιδιόθεν. Ανδρέας Λοβέρδος (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Δεν εκκλησιάζομαι, προσεύχομαι. Ανδρέας Λυκουρέντζος (Ν.Δ.) - Το περασμένο Πάσχα. Αρια Μανούσου (Ν.Δ.) - Στις 15 Αυγούστου.. Γιώργος Νικητιάδης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Πέρσι το Πάσχα στην Πάτμο. Νατάσα Ράγιου (Ν.Δ.) - Στις 15 Αυγούστου. Γιάννης Ραγκούσης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Όταν ήμουν παιδί.

Αδάμ Ρεγκούζας (Ν.Δ.) - Πριν από 5 χρόνια. Αστέριος Ροντούλης (ΛΑ.ΟΣ) - Το προηγούμενο Πάσχα. Παναγ. Σγουρίδης (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Πριν από 45 χρόνια. Απόστολος Τζιτζικώστας (Ν.Δ.) - Το Μεγάλο Σάββατο. Βασίλης Τόγιας (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Πάει καιρός... Ελπίδα Τσουρή (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Η εκδήλωση της πίστης είναι προσωπική διεργασία. Γρηγόρης Ψαριανός (ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.) - Συχνά με σαμιώτικο μοσχάτο... στο σπίτι! Εχετε εξομολογηθεί - κι αν ναι, πότε ήταν η τελευταία φορά; Κώστας Αγοραστός (Ν.Δ) - Οχι, αλλά πήγαινα στο κατηχητικό. Κώστας Αϊβαλιώτης (ΛΑ.ΟΣ) - Ναι, πριν από χρόνια. Χρήστος Αηδόνης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Ναι, στα παιδικά μου χρόνια. Νάσος Αλευράς (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Οχι. Γιάννης Αμοιρίδης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Οχι. Γρηγόρης Αποστολάκος (Ν.Δ.) - Οχι. Χρύσα Αράπογλου (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Οχι. Δήμητρα Αράπογλου (ΛΑ.ΟΣ) - Ναι, πριν κοινωνήσω. Βαγγέλης Αργύρης (Πα.ΣΟ.Κ) - Δεν εξομολογούμαι, απολογούμαι στους πολίτες. Λευτέρης Αυγενάκης (Ν.Δ.) - Νομίζω ότι αυτό κάνω τώρα. Γιώργος Βαγιωνάς (Ν.Δ.) - Πολλές φορές. Αδωνις Γεωργιάδης (ΛΑ.ΟΣ) - Ναι, μετά την ορκωμοσία μου στη Βουλή. Κώστας Γείτονας (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Το'κανα μικρός. Επαναλάμβανα τις αμαρτίες, οπότε... Αλεξ. Δερμεντζόπουλος (Ν.Δ.) - Ναι, πριν από πολλά χρόνια. Θάλεια Δραγώνα (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Οχι. Ροδούλα Ζήση (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Ναι, τρεις φορές. Γιάννης Ιωαννίδης (Ν.Δ.) - Ναι, η κοινωνία προϋποθέτει εΝίκος Καντερές (Ν.Δ.) - Ναι. Γιώργος Καρατζαφέρης (ΛΑ.ΟΣ) - Καθημερινά, στον Κύριο. Μιχάλης Κατρίνης (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Τελευταία, όχι. Μανώλης Κεφαλογιάννης (Ν.Δ.) - Ποτέ. Γιώργος Κοντογιάννης (Ν.Δ.) - Ναι, πριν από το περασμένο Πάσχα. Περικλής Κοροβέσης (ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ) - Κάθε άνθρωπος που γράφει, εξομολογείται. Ηλίας Λαμπίρης (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Δεν έχω εξομολογηθεί ποτέ. Σπήλιος Λιβανός (Ν.Δ.) - Σε εκκλησία, όχι, ποτέ. Δημήτρης Λιτζέρης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Ο παππούς μου (ήταν παπάς) έλεγε να εξομολογούμαι στον εαυτό μου. Ανδρέας Λοβέρδος (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Ναι, πριν μπω στη Νομικη το 1973. Ανδρέας Λυκουρέντζος (Ν.Δ.) - Μεταλαμβάνω όταν είμαι πνευματικά έτοιμος. Αρια Μανούσου (Ν.Δ.) - Συζητώ με τους ιερείς των νησιών μας. Γιώργος Νικητιάδης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Οχι. Νατάσα Ράγιου (Ν.Δ.) - Εξομολογούμαι κάθε βράδυ στον εαυτό μου. Γιάννης Ραγκούσης (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Οχι. Αδάμ Ρεγκούζας (Ν.Δ.) - Οχι. Αστέριος Ροντούλης (ΛΑ.ΟΣ) - Οχι. Παναγ. Σγουρίδης (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Οταν ήμουν 13 ετών. Απόστολος Τζιτζικώστας (Ν.Δ.) - Οχι. Βασίλης Τόγιας (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) - Εξομολογούμαι στους οικείους μου. Ελπίδα Τσουρή (ΠΑ.ΣΟ.Κ) - Η εκδήλωση της πίστης είναι προσωπική διεργασία.

Γρηγόρης Ψαριανός (ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.) - Το '73 στην Ασφάλεια, μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Πηγή :http://troktiko.blogspot.com/2008/10/blog-post_4986.html

ΡΩΣΙΑ: ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΕΒΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΡΩΣΙΑ : Το κράτος σέβεται και τιμά την Ορθόδοξη Εκκλησία

Μετά από πολλές σοβιετικές δεκαετίες πιεστικών διώξεων και συστηματικών δημεύσεων περιουσιακών της στοιχείων, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ζει τη «χρυσή της περίοδο» από την άποψη των προνομίων που διαθέτει μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης.

Μπορεί το ρωσικό κράτος να είναι νομικά πλήρως διαχωρισμένο από την Εκκλησία και να μην κάνει διάκριση στις «θρησκευτικές οργανώσεις» εν γένει, αποφεύγοντας ειδική αναφορά σε «κυρίαρχη Εκκλησία ή θρησκεία» στους νόμους του κράτους, ωστόσο ο μεγάλος κερδισμένος από τις πολιτικές αλλαγές των τελευταίων ετών είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, στην οποία επιστράφηκε σχεδόν κατά 90% η περιουσία της, που είχε προηγουμένως απαλλοτριωθεί από το κράτος.Όχι όμως πλέον με δικαίωμα ιδιοκτησίας -το οποίο παραμένει στο κράτος- αλλά με δικαίωμα χρήσης πολλών δεκαετιών, 49 ή 99 ετών, αναλόγως της περίστασης.Βάσει του ομοσπονδιακού ρωσικού νόμου, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα νομικά πρόσωπα και τις κοινωνικές οργανώσεις, «όλες οι θρησκευτικές οργανώσεις απαλλάσσονται από την καταβολή του φόρου περιουσίας, για εκείνο το μέρος της, το οποίο έχει άμεση λατρευτική χρήση» (ναοί, τεμένη, καμπαναριά κ.λπ.).Σύμφωνα με τη νομική σύμβουλο της Ρωσικής Εκκλησίας Ξένια Τσερνιέγκα τα 2/3 των ρωσικών περιφερειών έχουν υιοθετήσει πρόσθετη τοπική νομοθεσία, η οποία απαλλάσσει από τον φόρο σχεδόν ολόκληρη την υπόλοιπη εκκλησιαστική περιουσία, δημιουργώντας ένα ευνοϊκό πλαίσιο, κατά τι χειρότερο από τα πολιτικά κόμματα ή τις οργανώσεις αναπήρων και βετεράνων, προσώπων ιερών στις ρωσικές παραδόσεις.Οι ρωσικές θρησκευτικές οργανώσεις απαλλάσσονται μάλιστα και από τον φόρο του επιχειρηματικού κέρδους, από τις ευρύτατες οικονομικές δραστηριότητες, που αναπτύσσουν, αρκεί να αποδείξουν ότι τα έσοδα προορίζονται για την υλοποίηση των «καταστατικών τους επιδιώξεων».Η Εκκλησία επίσης δεν καταβάλλει ΦΠΑ κατά την πώληση ή μεταπώληση εκκλησιαστικών ειδών, κεριών, βιβλίων κ.λπ. και εισπράττει και κρατικές ενισχύσεις για τη συντήρηση κάποιων ξεχωριστής αρχιτεκτονικής και καλλιτεχνικής σημασίας κτιρίων, που έχουν χαρακτηριστεί εθνική και πολιτιστική κληρονομιά.

Θ. ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 18/10/2008
Πηγή :http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=53676432

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

Η Εκκλησιαστική Αναγέννηση στη Ρωσία .

Την τελευταία δεκαετία στη Ρωσία παρατηρούμε άνθηση της εκκλησιαστικής ζωής στις διάφορες εκφάνσεις. Η υψηλή ανάπτυξη των αποκαταστημένων και νεόκτιστων ναών, μοναστηρίων, καταφυγίων, ενοριακών βιβλιοθήκων, θρησκευτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, η εφαρμογή κοινωνικών, ιεραποστολικών, εκπαιδευτικών και ενημερωτικών έργων σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, δεν είχε κάτι ανάλογο στην ιστορία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Πώς έγινε αυτή η εκκλησιαστική αναβίωση, πότε ξεκίνησε και ποιοι παράγοντες συνέβαλαν στην ποσοτική και ποιοτική ανάπτυξη της Εκκλησίας;

Δεν είναι μυστικό ότι κατά τη σοβιετική περίοδο η Ρωσική Εκκλησία ήταν σε πολύ δύσκολες εξωτερικές συνθήκες που αντικατοπτρίστηκαν και στην εσωτερική ζωή της Εκκλησίας.Ο Σοβιετικός άθεος κρατικός μηχανισμός σε διάφορες χρονικές περιόδους φερόταν με διάφορους τρόπους στο ζήτημα της παραδοχής της παρουσίας της θρησκείας στην κοινωνία.

Υπήρχαν στιγμές σχετικής ηρεμίας, όταν η Εκκλησία, και η θρησκεία γενικότερα, γινόταν ανεκτή από το κράτος. Αλλά υπήρχαν καιροί κατά τους οποίους οι αρχές, σύμφωνα με τις ιδεολογικές κατευθύνσεις, προδιατέθηκαν στην καταστροφή της Εκκλησίας, στην εξάλειψη της πίστεως στον λαό. Στη δεκαετία του 30, σύμφωνα με το σύνθημα του αγώνα κατά του εκκλησιαστικού «οπίου»,έκλειναν ναοί, κληρικοί και λαϊκοί διώκονταν μαζικά, πολλοί από τους οποίους έλαβαν μαρτυρικό θάνατο σε φυλακές,στρατόπεδα και στους θαλάμους βασανιστηρίων ανακριτικών οργάνων.

Στα τέλη του τριάντα η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, και μόνο τα γεγονότα του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και το ενδιαφέρον των αρχών να έχουν την υποστήριξη της Εκκλησίας, δεν επέτρεψαν να την τοποθετήσουμε οριστικά στο παρελθόν.

Οι επόμενες και οι τελευταίες απόπειρες των αρχών στην σοβιετική περίοδο να καταπνίξει την εκκλησία ήταν στις δεκαετίες του πενήντα και εξήντα του ΧΧ αιώνα, που μπήκαν στην ιστορία σαν «αναθέρμανση του Χρουστσιόφ» όταν εξασθένησε ο κρατικός έλεγχος σε όλες τις πλευρές της ζωής του ανθρώπου. Ωστόσο, η «αναθέρμανση» σχετικά με την Εκκλησία, μετατράπηκε σε ένα πραγματικό «χειμώνα».

Ο επικεφαλής του σοβιετικού κράτους Ν.Σ.Χρουστσιόφ υποσχέθηκε να δείξει στην τηλεόραση «τον τελευταίο παπά». Αλλά αν και οι αρχές και το αθεϊστικό τμήμα της κοινωνίας είχαν μεγάλη επιθυμία να απομονώσουν και να περιθωριοποίησουν την Εκκλησία, να την στερήσουν από πνευματική επιρροή, η Εκκλησία κατάφερε να πετύχει το βασικό: να υπερασπίσει το δικαίωμά της να υπάρχει σε ένα σκληρό αγώνα. Αυτό το δικαίωμα αγοράστηκε ακριβά, η τιμή ήταν το αίμα χιλιάδων νεομαρτύρων και ομολογητών. Το θάρρος των επισκόπων, ιερέων και λαϊκών εκείνων των καιρών αξίζει μεγάλο σεβασμό, γιατί η τήρηση των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων, ακόμη και κατά τη διάρκεια της σχετικής ηρεμίας σήμαινε εθελοντική απομόνωση από την κοινωνία, κατάταξη στους ανθρώπους «δεύτερης κατηγορίας», στέρηση από προσιτές δυνατότητες. Οι αλλαγές στην εκκλησιαστική ζωή άρχισαν στα τέλη της δεκαετίας του περασμένου αιώνα. Η αναδιάρθρωση στις κρατικές και δημόσιες σφαίρες άγγιξε και τη θρησκεία. Το 1988 έχει γίνει ένα ορόσημο: ήταν η χιλιετής επέτειος από το βάπτισμα της Ρωσίας. Από αυτόν τον χρόνο έγιναν αισθητές οι αλλαγές στην ατμόσφαιρα της θρησκευτικής ζωής. Για τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία άρχισε μια νέα περίοδος της υπάρξεώς της, που ονομάστηκε «δεύτερο Βάπτισμα της Ρωσίας».Μετά από την κατάρρευση του σοβιετικού κράτους και της άθεης κομμουνιστικής ιδεολογίας, η Εκκλησία έχει μια ευκαιρία για τη τακτοποίηση της εσωτερικής και εξωτερικής ζωής της, για την οποία πολλά χρόνια οι πιστοί μπορούσαν μόνο να ονειρευτούν. Σε αντικατάσταση του παλιού πολιτικού συστήματος στη Ρωσία έχει έρθει μια νέα πορεία, μέρος της οποίας ήταν η ιδεολογική πολυφωνία των μέσων μαζικής επικοινωνίας και η θρησκευτική ελευθερία, η οποία, μάλιστα, συνέβαλε ενεργά στην εξάπλωση όλων των ειδών αιρετικών και ψευδο-θρησκευτικών οργανώσεων και κινημάτων. Αλλά και για την Εκκλησία παρουσιάζονται πολλές ευκαιρίες ιεραποστολικής, εκπαιδευτικής, κοινωνικής, εκδοτικής και φιλανθρωπικής δραστηριότητας. Για τα μέλη της Εκκλησίας - κληρικούς και λαϊκούς - άνοιξαν οι παλαιότερα σφιχτά κλεισμένες πόρτες των σχολείων και Πανεπιστημίων, νοσοκομείων και φυλακών, στρατιωτικών μονάδων, κυβερνητικών και δημοτικών ιδρυμάτων και των επιχειρήσεων.

Η Εκκλησία βγήκε από την απομόνωση και έκανε ανοιχτά και δημόσια το κήρυγμα του Θεού. Η πραγματική ελευθερία της θρησκευτικής πίστης και η απομάκρυνση του κράτους από την μονοπώληση αθεϊσμού προκάλεσε το μεγάλο ενδιαφέρον των συμπολιτών μας για την πίστη. Ήταν μια περίοδος ανήκουστης θρησκευτικής ανθήσεως, όταν οι άνθρωποι άρχισαν να στρέφονται προς τις πνευματικές ρίζες τους, ανακάλυπτοντας ξανά την Ορθοδοξία. Οι ναοί της Ρωσικής Εκκλησίας ήταν γεμάτοι από προσευχόμενους ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν ακαδημαϊκοί και απλοί εργαζόμενοι, διανοούμενοι, πρώην κομματικά και κομσομολικά στελέχη, καθώς και όλοι όσοι διατηρούσαν την πίστη τους στην καρδια τους κατά τα χρόνια του αθεϊσμού. Για πολλούς από τους σημερινούς ενορίτες, καθώς και τους κληρικούς, η δεκαετία του 90, του περασμένου αιώνα, ήταν αφετηρία της θρησκευτικής και ιδεολογικής επιλογής που καθόρισε όλη την ακόλουθη ζωή. Τώρα η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μια υπεύθυνη ηθική δύναμη στην κοινωνία, η οποία μπορεί να πραγματοποιεί την διακονία της ελεύθερα. Η άποψη της Εκκλησίας δεν αγνοείται πια επειδή μίλαει εξ ονόματος των δεκάδων εκατομμυρίων πιστών που ζουν στα κράτη τα οποία αποτελούν το παραδοσιακό της έδαφος, και συγκεκριμένα στη Ρωσία, στην Ουκρανία, στην Λευκορωσία, στη Μολδαβία, στο Αζερμπαϊτζάν, στο Καζακστάν, στο Κιργιζιστάν,στη Λετονία, στη Λιθουανία , στο Τατζικιστάν, στο Τουρκμενιστάν, στο Ουζμπεκιστάν και στην Εσθονία. Ο προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ο δέκατος πέμπτος στη σειρά Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας, ο Αλέξιος II ( Ρίντιγκερ), ο οποίος εκλέχθηκε στον πατριαρχικό θρόνο στην Τοπική Σύνοδο του 1990. Υπό την πατριαρχική του διεύθυνση η Εκκλησία μεγάλωσε και δυνάμωσε. Ο αριθμός των επισκοπάτων της Ρωσικής Εκκλησίας έχει υπερδιπλασιαστεί ,και τώρα είναι 156, ο αριθμός των ενοριών έχει αυξηθεί κατά τέσσερις φορές, τα μοναστήρια εκατοντάδες φορές, πράγμα που αντιστοιχεί σε 29 141 ενορίες και 769 μοναστήρια (372 ανδρικά και 397 γυναικεία). Στη Ρωσία λειτουργούν 219 ανδρικά και 240 γυναικεία μοναστήρια. Σε χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης είναι 267 μοναστήρια, και στο εξωτερικό 6 μοναστήρια (3 ανδρικά και 3 γυναικεία). Υπό τον άμεσο έλεγχο του Παναγιωτάτου Πατριάρχη είναι 25 σταυροπηγιακά μοναστήρια. Όμως, δεν είναι μόνο η ποσοτική ανάπτυξη των εκκλησιών και των μονοστηριών ένας δείκτης της αναβιώσεως της εκκλησιαστικής ζωής στη Ρωσία. Ο Παναγιώτατος Πατριάρχης πολλές φορές έλεγε ότι αυτό που κυρίως πρέπει να επιδιώκουμε στην εκκλησιαστική αναβίωση είναι η μεταμόρφωση των ψυχών των ανθρώπων. Αυτό είναι το κύριο έργο της Εκκλησίας, η εσωτερική της ουσία. Γι 'αυτό σήμερα δεν είναι αρκετό να οικοδομήσουμε ένα ναό, αλλά είναι απαραίτητο να κανονιστεί η σωστή πνευματική ζωή της ενορίας. Η ενοριακή ζωή δεν αποτελείται μόνο από ακολουθίες . Οι ενορίτες με επικεφαλής τον ιερέα πρέπει να είναι φορείς του ευαγγελικού ιδανικού της χριστιανικής αγάπης, ελέους και ευσπλαχνίας, να συντείνουν στην πνευματική μόρφωση.

Η σύγχρονη ενορία να γίνεται κέντρο πνευματικού πολιτισμού, κοινωνικής διακονίας, εκπαιδευτικής δραστηριότητας και ιεραποστολής. Στις εκκλησίες, κυρίως στις πόλεις και στα μεγάλα χωριά, δημιουργούνται πνευματικά και εκπαιδευτικά κέντρα και κέντρα ιεραποστολής, βιβλιοθήκες, Κυριακάτικα σχολεία, σύλλογοι νεολαίας, αδελφότητες ελεημοσύνης, ομάδες κοινωνικής πρόνοιας, φιλανθρωπικά εστιατόρια για τους φτωχούς. Μέσα από τη ζεστασιά και της στάσης ενδιαφέροντος προς τη μοίρα των ανθρώπων, την φροντίδα για την πνευματική τους κατάσταση που σπάνια μπορεί κανείς να βρεί στον κόσμο, οι άνθρωποι στρέφουν το βλέμμα τους στο Θεό και στην Εκκλησία, αρχίζουν την πορεία τους στην πνευματική μεταμόρφωση. Ένα σημαντικό ρόλο στην πνευματική ανανέωση και στην αύξηση της ευαισθητοποίησης των ανθρώπων παίζουν εκκλησιαστικά προγράμματα και έργα. Πολλά από αυτά πραγματοποιούνται μέσω εκκλησιαστικής και κοσμικής ραδιοφωνίας, τηλεόρασης και ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης, καθώς και των εκκλησιαστικών δημοσιεύσεων. Τα έργα αυτά έχουν ποικίλλο περιεχόμενο και εμφάνιση, ανάλογα με το ακροατήριο στο οποίο απευθύνονται. Μπορεί να είναι Ορθόδοξοι ή θρησκευτικά αδιάφοροι θεατές, νέοι, μεσήλικες και ηλικιωμένοι, καθώς και επαγγελματίες. Εκπαιδευτικές δραστηριότητες των ενοριών και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που δημιουργούνται ειδικά, όπως

τα Κυριακάτικα σχολεία, σύλλογοι, ορθόδοξα γυμνάσια και λύκεια συμβάλλουν στην πνευματική ανατροφή και εκπαίδευση των παιδιών στην Ορθόδοξη πνευματική και πολιτιστική παράδοση. Σήμερα στις ενορίες της Ρωσικής Εκκλησίας σε διάφορους τόπους υπάρχουν 11 051 κατηχητικά σχολεία,γεγονός που προσφέρει τη δυνατότητα σε όλους τους ενδιαφερόμενους γονείς να στείλουν τα παιδιά σ'αυτά τα σχολεία. Η φροντίδα για την ανατροφή των εφήβων ζητά από την Εκκλησία την καταβολή όλων των προσπαθειών. Ο αριθμός των νέων που έρχονται στην εκκλησία συνεχώς αυξάνεται. Από τα χρόνια πού άρχισε η αναβίωση της εκκλησιαστικής ζωής, στα τέλη του 80, η σύνθεση των ενοριτών ξανάνιωσε και άλλαξε. Σήμερα η μέση ηλικία των ενοριτών είναι 30-40 έτη. Στους ναούς πηγαίνουν πολλοί άντρες, αλλά μερικά χρόνια πριν, την Ρωσική Εκκλησία ονόμαζαν «γυναικεία εκκλησία» ή «Εκκλησία των γιαγιάδων».

Οι νέοι, λόγω της φυσικής τους φιλομάθειας, ενέργειας και προσήλωσης στο μέλλον αποτελούν το πιο δραστήριο και δυναμικό τμήμα των ενοριτών. Για τους νέους χρειάζεται ειδική, άτυπη, ζωντανή προσέγγιση που μπορεί να τους ενδιαφέρει από πλευρά επικοινωνίας και νέων εξελίξεων. Γι 'αυτό, στις ενορίες δημιουργούνται όμιλοι και κέντρα της νεολαίας που έχουν στρατιωτικό και πατριωτικό και ιεραποστολικό χαρακτήρα. Σήμερα στις ενορίες και στις διάφορες εκκλησιαστικές οργανώσεις λειτουργούν 463 κέντρα νεολαίας.

Τον Φεβρουάριο του 2008, με την ενεργή συμμετοχή της Εκκλησίας, κρατικών εκπροσώπων και του ευρέος κοινού πραγματοποιήθηκε η XII Παγκόσμια Ρωσική Λαϊκή Σύνοδος, που ονομάστηκε «Σύνοδος παιδιών και νέων». Αυτό το εκκλησιαστικό –δημόσιο φόρουμ επέστησε την προσοχή της κοινής γνώμης στα προβλήματα της σημερινής νεολαίας, υποχρεώνοντάς μας να σκεφτούμε ποιο θα είναι το μέλλον της χώρας και τι πρέπει να κάνουμε μεγαλύτεροι και νέοι. Ιδιαίτερη προσοχή η Εκκλησία δίνει στην πνευματική εκπαίδευση των μελλοντικών ιερέων της. Ο κόσμος με τις πολύπλοκες διαδικασίες του άλλαξε, φάνηκαν νέοι πειρασμοί για τον άνθρωπο,αυξάνεται η επιτακτική ανάγκη για εξαιρετικά μορφωμένους ιερείς, που μπορούν να δώσουν σωστή απάντηση στηριζόμενοι στην εκκλησιαστική διδασκαλία και παράδοση.

Σήμερα, ο ιερέας πρέπει να αντιδρά σωστά στις προκλήσεις του κόσμου, να συμμετέχει στο διάλογο με το κοινό και τις αρχές σε υψηλό επιπέδο, να μιλήσει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πολλοί απ'τους ενορίτες των ορθοδόξων εκκλησιών είναι άτομα με υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Για την πνευματική καλλιέργεια αυτών των ατόμων ο ποιμένας πρέπει να έχει πνευματική εμπειρία καθώς και κατάλληλα θεολογικά και διανοητικά εργαλεία. Στη Ρωσική Εκκλησία εγκρίθηκε και εφαρμόζεται το πρόγραμμα της ηθικής εκπαίδευσης που στοχεύει στη δημιουργία όλων των αναγκαίων προϋποθέσεων για την προετοιμασία των ιερέων.

Εκτός απ'αυτό βελτίωνεται το σύστημα της πνευματικής εκπαίδευσης. Σήμερα στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία λειτουργουν 5 Θεολογικές Ακαδημίες, 3 Ορθόδοξα Πανεπιστήμια, 2 θεολογικά Ινστιτούτα, 38 ιερατικές σχολές (σεμινάρια) και 39 θεολογικά κολλέγια. Το θεολογικό δυναμικό της Ρωσικής Εκκλησίας δέχτηκε πλήγματα κατά τη διάρκεια των διωγμών και της στενόχωρης καταστάσεως στον ΧΧ αιώνα. Τώρα όμως αποκαθίσταται σταδιακά χάρη στη θρησκευτική μεταρρύθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με στόχο την ενίσχυση της θεολογικής κατάρτισης των πτυχιούχων των θρησκευτικών σχολείων. Οι επιστημονικές έρευνες, η επιδοκιμασία των αποτελεσμάτων τους στις θεολογικές συνδιασκέψεις, συναντήσεις και συνεντεύξεις - όλα αυτά - δίνουν την ευκαιρία να κατανοήσουμε την πλούσια κληρονομιά της Εκκλησίας, να την οδηγήσουμε στην υπηρεσία της σύγχρονης εποχής, σε αποφάσεις για τα θεολογικά ζητήματα που απειλούν την Ορθόδοξη ενότητα και χωρίζουν τον χριστιανικό κόσμο.

Οι εξωτερικές δραστηριότητες της Εκκλησίας κατευθύνονται προς την διατήρηση των επαφών και του διαλόγου με την Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, τις χριστιανικές εκκλησίες, τις παραδοσιακές θρησκείες και θρησκευτικές κοινότητες, διεθνείς χριστιανικούς οργανισμούς, ξένες χώρες, διεθνείς οργανισμούς και τις ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις. Ο κύριος σκοπός αυτής της συνεργασίας είναι η μαρτυρία της πίστης, η στερέωση των παραδοσιακών αξιών, η προστασία των ηθικών καταστάσεων της ανθρώπινης ζωής.

Χρησιμοποιώντας τις ευρωπαϊκές και άλλες διεθνείς πλατφόρμες, η Εκκλησία εκφράζει την γνώμη της για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες, για την ηθική της ευθύνη, για την πνευματική και πολιτιστική πολυμορφία των λαών του κόσμου. Γι αυτό το σκοπό, δημιουργήθηκαν εκκλησιαστικές αντιπροσωπείες στους διεθνείς οργανισμούς στις Βρυξέλλες, στο Στρασβούργο, στη Γενεύη και στη Νέα Υόρκη. Μαζί με τους εκπροσώπους των παραδοσιακών θρησκείων, τους ανθρώπους της πίστης, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εκφράζει την ανησυχία της για τις διεργασίες που οδηγούν στην ηθική αδιαφορία της σύγχρονης κοινωνίας, την κοσμικοποίηση της δημόσιας σφαίρας,τις προσπάθειες του κόσμου να εξωθήσει την θρησκεία στην ιδιωτική σφαίρα της ζωής, αιτιολογώντας την αμαρτία και τα ηθικά εγκλήματα. Ωστόσο, δεν υπάρχει θέμα συμμετοχής των εκπροσώπων των παραδοσιακών θρησκειών σε κοινές προσευχές ή θρησκευτικές τελετές και πολύ περισσότερο για τις προσπάθειες να ενοποιηθούν τα θρησκευτικά δόγματα, αλλά, αντιθέτως, στις συνεδριάσεις κάθε φορά οι συμμετέχοντες εκδηλώνουν την μεγάλη σημασία της διατηρήσεως των δικών τους πεποιθήσεων και ηθικών συστημάτων. Με σκοπό τη συνδιασμένη μαρτυρία στον κόσμο ύπο τον όρο της δογματικής ακεραιότητας, στη Μόσχα, τον Ιούλιο του 2006, πραγματοποιήθηκε μια διάσκεψη των θρησκευτικών ηγετών του κόσμου, στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι των θρησκευτικών κοινοτήτων από διάφορες χώρες. Το ιστορικό γεγονός της επανενώσεως της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στο εξωτερικό, ήταν συνέπεια της αναβιώσεως της εκκλησιαστικής ζωής στη Ρωσία. Ο μακρόχρονος διαχωρισμός των αδελφών στο πνεύμα και στο αίμα, η αιτία του οποίου ήταν τα τραγικά γεγονότα του Εμφυλίου Πολέμου κατά τη δεύτερη δεκαετία του ΧΧ αιώνα, ήταν αιμορραγική πληγή στο σώμα της Εκκλησίας.

Για να ξεπεραστεί η διαίρεση αυτή έγιναν μεγάλες προσπάθειες εκ μέρους των δύο εκκλησιών και, μεταξύ άλλων, από τις δημόσιες αρχές. Αν και υπήρχε κάποια αντίσταση από τους αντιπάλους της επανενώσεως, το συμβάν έλαβε χώρα, και η ημέρα 17 Μαΐου 2007, χωρίς αμφιβολία, ήταν η αρχή μιας νέας περιόδου για την οικοδόμηση της εκκλησιαστικής ενότητας.Η Ρωσική Εκκλησία προσπαθεί να παρέχει έγκαιρη και αναγκαία αξιολόγηση των φαινομένων που αντιμετωπίζουμε στην εποχή μας, όπως η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης κοινωνίας και οι διεργασίες που λαμβάνουν χώρα σ'αυτή. Συσσωρευμένο από την Εκκλησία θεολογικό και πνευματικό δυναμικό, η βοήθεια στους εμπειροτέχνες από διάφορους τομείς της επιστήμης και της γνώσης ,επέτρεψαν να δημιουργηθεί ένα ντοκουμέντο, το οποίο αποκαλείται «Οι βάσεις της κοινωνικής αντιλήψεως της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας». Αυτό το έγγραφο εγκρίθηκε από την Ιερά Σύνοδο του 2000 και περιέχει την αντίληψη της Εκκλησίας σχετικά με τέτοια θέματα όπως η Εκκλησία και το έθνος, η Εκκλησία σε σχέση με το κράτος και την πολιτική , μέσα στο πλαίσιο της εκκλησιαστικής διδασκαλίας και παραδόσεως, εξετάζει τέτοιες κατηγορίες όπως: ιδιοκτησία, ο πόλεμος και η ειρήνη, το έγκλημα, η τιμωρία και η αποκατάσταση, θίγοντας τα ηθικά ζητήματα της βιοηθικής και της οικολογίας. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, η Εκκλησία απέκτησε ανεκτίμητη εμπειρία της διακονίας στις νέες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Οι σχέσεις μεταξύ Εκκλησίας και Κράτους σήμερα έχουν μια ιδιαιτερότητα που τις διακρίνει από όλες τις προηγούμενες ιστορικές φάσεις της ανάπτυξης αυτών των σχέσεων.

Ο συμφωνητικός,συνεργατικός χαρακτήρας του σημερινού διαλόγου της Εκκλησίας και της κυβερνήσεως είναι νέο,καινοφανές μοντέλο στις σχέσεις τους, το οποίο δεν έχει αντιστοιχία στην ιστορία της Ρωσίας. Ιστορικά, οι σχέσεις της Εκκλησίας και του αρχαίου ρωσικού κράτους βασίζονταν στις αρχές της μη επεμβάσεως στις εσωτερικές υποθέσεις αλλήλων και την αμοιβαία υποστήριξη .Το κράτος χρειαζόταν την Εκκλησία σαν μια δύναμη ικανή για πνευματική, ηθική και πολιτιστική μεταμόρφωση της κοινωνίας και η Εκκλησία στηριζότανε στην προστασία της αποστολής της από το κράτος καθώς και στην υλική υποστήριξη. Κατά την εποχή των μεταρρυθμίσεων του Μεγάλου Πέτρου στο πρώτο τέταρτο του XVIII αιώνα, η Εκκλησία έχασε την αυτονομία της και έγινε κρατική υπηρεσία. Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 η Εκκλησία χωρίζεται από το κράτος, διώχνεται από τη δημόσια σφαίρα, η ίδια η ύπαρξή της ήταν σε κίνδυνο, και οι σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους είχαν επεισοδιακό χαρακτήρα χωρίς σύστημα στη βάση τους. Οι αλλαγές στις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους εμφανίστηκαν μόνο στις αρχές της δεκαετίας του 90. Αυτές αποτέλεσαν τη βάση για την οικοδόμηση του σύγχρονου συστήματος σχέσεων μεταξύ της Εκκλησίας και του κράτους.Σήμερα η Εκκλησία επιχειρεί να χτίσει μια εταιρική σχέση με το κράτος και με τους διάφορους δημόσιους φορείς. Στο διάλογο με την εξουσία η Εκκλησία έχει ισότιμη φωνή και είναι σε θέση να μιλήσει για πρωτοβουλίες και σχέδια και να εκφράσει την ανησυχία της προς την οικονομική ή κοινωνική πολιτική του κράτους.

Το χτίσιμο των σχέσεων Εκκλησίας-Κράτους βασίζεται στην κρατική νομοθεσία, που αντανακλάται στο βασικό νόμο της χώρας - στο Σύνταγμα και στη νομοθεσία για την θρησκεία, καθώς και στον πραγματικό ρόλο και στη σημασία της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας ως θρησκεία που επηρέασε τη μόρφωση και τον πολιτισμό του κράτους στην ιστορική διεργασία. Το Σύνταγμα παρουσιάζει τη Ρωσία ως μια κοσμική χώρα και υποδείχνει ότι καμία θρησκεία δεν μπορεί να καθιερωθεί ως δημόσια ή υποχρεωτική και οι θρησκευτικές κοινότητες είναι ξεχωρισμένες από το κράτος και ίσες ενώπιον του νόμου.Ωστόσο, αυτοί οι κανόνες του Συντάγματος δεν εμποδίζουν το κράτος να καθορίσει τις προτεραιότητες όσον αφορά τις σχέσεις με τις θρησκευτικές οργανώσεις, ανάλογα με τη συμβολή τους στην ιστορική παράδοση και στον πολιτισμό του λαού, με την αξία τους στην κοινωνία. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια επεκτείνεται η υπογραφή συμφωνιών συνεργασίας μεταξύ της Εκκλησίας και διαφόρων ομοσπονδιακών και περιφερειακών υπουργείων και υπηρεσιών, καθώς και μεμονωμένων οργανισμών. Αυτό αφορά επιστημονικές, εκπαιδευτικές, κοινωνικές και πολλές άλλες σφαίρες των κοινών δραστηριοτήτων. Με τα αντίστοιχα ειδικά κρατικά όργανα η Εκκλησία υπέγραψε συμφωνίες συνεργασίας. Η εδαφική οργάνωση της Εκκλησίας επιτρέπει να διατηρηθούν σχέσεις,να επεξεργαστούν και να εφαρμοστούν τα κοινωνικά προγράμματα σε διάφορους τομείς της δημόσιας ζωής, μαζί με δημοτικά και κρατικά όργανα σε ενορικό τοπικό επίπεδο, καθώς και στο περιφερειακό επίπεδο επισκοπής, στο κρατικό επίπεδο όλης της Εκκλησίας γενικά. Στις σύγχρονες συνεργατικές σχέσεις του κράτους και της Εκκλησίας υπάρχουν και μειονεκτήματα που σχετίζονται με την έλλειψη νομοθετικής ρύθμισης αυτών των σχέσεων, οι οποίες, αφενός, να καθοδηγούν αυτές τις σχέσεις στον αμοιβαίο επωφελή καμβά και για τις δύο πλευρές και από την άλλη πλευρά, να παρέχουν στα μέρη τις εγγυήσεις των εκτελέσεων των αμοιβαίων υποχρεώσεων. Ένα άλλο σημαντικό μειονέκτημα της συντηρήσεως των σχέσεων μεταξύ Εκκλησίας και κρατικών Τμημάτων είναι ο γραφειοκρατικός παράγοντας. Σε ένα υπηρεσιακό προϊστάμενο οι αντιπρόσωποι της Εκκλησίας μπορούν να έχουν εποικοδομητικές σχέσεις, αλλά με τον ερχομό ενός άλλου υπαλλήλου, η κατάσταση θα αλλάξει. Η αντίσταση ορισμένων υπαλλήλων στις πρωτοβουλίες και τα έργα της Εκκλησίας, και ενίοτε η απλή απροθυμία για διάλογο μπορεί να εμποδίζει σημαντικά την ανάπτυξη των Εκκλησιαστικών-Κρατικών σχέσεων προς ορισμένες κατευθύνσεις. Σήμερα, με μεγάλη δυσκολία υπερασπίζονται τα δικαιώματα των Ρώσων μαθητών να λαμβάνουν γνώσεις στο μάθημα «Βασικές αρχές του Ορθοδόξου Πολιτισμού». Το μάθημα βασίζεται στην αρχή της προαιρετικής εκπαίδευσης στον τομέα «πνευματικός και ηθικός του πολιτισμός». Στον εκπαιδευτικό τομέα μπορούν να εισάγονται και άλλα θρησκευτικά και πολιτιστικά μαθήματα καθώς και κοσμική ηθική, όλα αυτά επιλέγονται από τους μαθητές. Στις Ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων είναι η Αυστρία, υπάρχει η εμπειρία της διδασκαλίας στα σχολεία, της ιστορίας και του πολιτισμού της θρησκείας, καθώς και άλλων θρησκευτικών μαθημάτων. Είναι σταθερή πρακτική που δεν προκαλεί αμηχανία. Στη Ρωσία, κάποιοι υπάλληλοι της εκπαίδευσης δε βιάζονται να δεχτούν προτάσεις της Εκκλησίας, και το πρόβλημα της πλήρους διδασκαλίας των «Βασικών αρχών του Ορθοδόξου Πολιτισμού» παραμένει άλυτο στη χώρα για περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια. Το ίδιο το κράτος δεν είναι πάντοτε πρόθυμο να δεχθεί τις πρωτοβουλίες της Εκκλησίας. Έτσι, δεν έχει ακόμα λυθεί θετικά το ζήτημα της εισαγωγής στις στρατιωτικές μονάδες του θεσμού των στρατιωτικών ιερέων, που είναι μια παγκόσμια πρακτική. Εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά κενά στον τομέα της κοινωνικής συνεργασίας του κράτους και της Εκκλησίας στο τμήμα χρηματοδοτήσεων των κοινωνικών δραστηριοτήτων των εκπροσώπων της Εκκλησίας. Αλλά, τέτοια παραδείγματα δεν είναι δείκτης του γενικού επιπέδου των σχέσεων της Εκκλησίας και του κράτους. Μέχρι σήμερα, σε ομοσπονδιακό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, υλοποιούνται πολλά κοινά εκκλησιαστικά -κρατικά και εκκλησιαστικά- κοινωνικά προγράμματα στους τομείς της επιστήμης και της κοινωνίας, της άμυνας και της επιβολής του νόμου, καθώς και στον τομέα της εκπαίδευσης και του πολιτισμού. Αυτή η συνεργασία βασίζεται στη συνειδητοποίηση της ανάγκης για την ενίσχυση στην κοινή συνείδηση των παραδοσιακών πνευματικών και πολιτιστικών αξιών, που αποτελούν τη βάση της πρωτοτυπίας του λαού μας ιστορικά. Μια δραστήρια δημόσια στάση της Εκκλησίας, η στενή της συνεργασία με τους κρατικούς και τους κοινωνικούς θεσμούς, η παρουσία της Εκκλησίας σε πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής είναι η σημερινή πραγματικότητα. Αν και ορισμένοι, δυσαρεστημένοι μέσα στην Εκκλησία ή εξωτερικοί της εχθροί, είναι αντίθετοι σε μια τέτοια παρουσία, η Εκκλησία ποτέ δεν μπαίνει σε εθελοντική εξορία, κατακόμβες και σπηλιές, απομονώνοντας τον εαυτό της από τον έξω κόσμο. Αυτό είναι αδύνατο, γιατί έρχεται σε αντίθεση με τη φύση της Εκκλησίας που έχει ως αποστολή να προχωρήσει και να διδάσκει τους λαούς (Mθ 28, 19), καθώς επίσης γιατί η Εκκλησία στρέφεται στους ανθρώπους αντοποκρινόμενη στις ανάγκες και στις παρακλήσεις τους. Θα ήταν απαράδεκτο να απομακρυνθούμε από αυτούς τους ανθρώπους υποκριτικά.Η αναβίωση της εκκλησιαστικής ζωής στη Ρωσία, στις διάφορες μορφές της, είναι η βάση για την ευημερία και την ανάπτυξη της κοινωνίας μας, στην οποία οι καθημερινές μέριμνες των ανθρώπων αρμονικά θα συμπληρώνονταν από την επιδίωξη για πνευματική τελειότητα.

Πηγή :http://www.bogoslov.ru/text/332300.html