Όταν η Συνοδικότητα Καταρρέει: Κανόνες υπάρχουν — εφαρμόζονται;

 

Όταν η Συνοδικότητα Καταρρέει: Κανόνες υπάρχουν — εφαρμόζονται;

Υπάρχει ένα όριο πέρα από το οποίο η εκκλησιαστική διοίκηση παύει να είναι απλώς προβληματική και μετατρέπεται σε θεσμική εκτροπή. 

Και το ερώτημα σήμερα τίθεται αμείλικτο: πώς είναι δυνατόν ο Αρχιεπίσκοπος να κινείται αντίθετα ή υπεράνω των θέσεων Αρχιερέων της Ιεράς Συνόδου Κύπρου, αλλά και της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Κύπρου χωρίς να εγείρεται άμεσο ζήτημα κανονικής τάξης; π.χ ο Επίσκοπος Καρπασίας και ο Μητροπολίτης Ταμασσού εκφράσαν δημόσια τις θέσεις τους, σε προσωπικά τους κείμενα πώς οι Λάιονς, η Μασονία και οι Ροδοσταυρίτες είναι σέκτες που αντιτίθενται στον Ευαγγελικό Λόγο και την Ορθόδοξη Πνευματική παράδοση, πώς γίνεται λοιπόν ο προκαθήμενος τους να είναι ο επίσημος ομιλητής στις στοές τους και ειδικά στους Λάιονς? Και να μήν εγείρεται καθόλου θέμα στην Ι.Σ αλλά να απειλούν με καθαίρεση αυτόν που τηρούσε και τηρεί με ευλάβεια τους Ιερούς Κανόνες?

Η απειλή καθαίρεσης του Τυχικού δεν είναι μια «εσωτερική υπόθεση». Είναι δοκιμασία της ίδιας της εκκλησιολογίας. Και εδώ οι Ιεροί Κανόνες δεν αφήνουν περιθώρια για αυθαίρετες ερμηνείες.

Ο 34ος Αποστολικός Κανόνας είναι απολύτως σαφής:

οι επίσκοποι κάθε τόπου οφείλουν να αναγνωρίζουν τον πρώτο, αλλά ο πρώτος δεν μπορεί να πράττει τίποτε χωρίς τη γνώμη όλων. Πρόκειται για θεμελιώδη αρχή συνοδικότητας και αμοιβαιότητας. Δεν πρόκειται για διακοσμητική διάταξη — είναι η ίδια η καρδιά της Ορθόδοξης διοίκησης.

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861 μ.Χ.) ενισχύει τη σημασία της εκκλησιαστικής ευθύνης και της διαφύλαξης της ορθής τάξης, ακόμη και έναντι ανώτερων εκκλησιαστικών προσώπων, όταν τίθεται ζήτημα παρεκκλίσεων. Δεν πρόκειται για «άδεια ανυπακοής», αλλά για υπενθύμιση ότι η αλήθεια της Εκκλησίας δεν ταυτίζεται με την εξουσία ενός προσώπου.

Παράλληλα, οι 9ος και 17ος Κανόνες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου καθορίζουν με σαφήνεια τη δικαστική διαδικασία και την εκδίκαση διαφορών μεταξύ κληρικών: καμία σοβαρή κατηγορία δεν εξετάζεται μονομερώς· απαιτείται κανονική διαδικασία, ακρόαση, και συνοδική κρίση. Η αυθαίρετη επιβολή ποινών δεν έχει θέση στην κανονική παράδοση.

Και όμως, σήμερα φαίνεται να παρατηρείται το αντίθετο.

Πώς στέκει λογικά μια Ιερά Σύνοδος που εμφανίζεται να αυτοαναιρείται;

Πώς στέκει εκκλησιολογικά μια πρακτική που μετατρέπει τον «πρώτο» σε μονοκράτορα και τη Σύνοδο σε επικυρωτικό μηχανισμό;

Αν οι Κανόνες εφαρμόζονται επιλεκτικά, τότε δεν έχουμε κανονική τάξη — έχουμε διοικητική αυθαιρεσία με εκκλησιαστικό περίβλημα.

Και αν αυτό δεν είναι εμπαιγμός της ίδιας της Ιεράς Συνόδου, τότε τι είναι;

Αν δεν είναι ευθεία πρόκληση προς το πνεύμα του Ευαγγελίου —που απαιτεί δικαιοσύνη, αλήθεια και ταπείνωση— τότε πώς αλλιώς να χαρακτηριστεί;

Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η σιωπή. Παραδοσιακοί Αρχιερείς της Κύπρου, γνώστες των Ιερών Κανόνων και του Καταστατικού Χάρτη, επιλέγουν να μην αντιδρούν δημόσια. Όμως η κανονική παράδοση της Εκκλησίας δεν οικοδομήθηκε πάνω στη σιωπή, αλλά στην ευθύνη και την ομολογία.

Διότι τελικά, το ζήτημα δεν είναι απλώς ποιος έχει δίκιο σε μια διαφωνία.

Το ζήτημα είναι αν η Εκκλησία θα συνεχίσει να λειτουργεί ως Σώμα Χριστού — με συνοδικότητα, διάκριση και σεβασμό στην Παράδοση — ή αν θα διολισθήσει σε μοντέλα εξουσίας που οι ίδιοι οι Κανόνες απορρίπτουν.

Και τότε το ερώτημα γίνεται αμείλικτο:

Ποιος νοήμων άνθρωπος μπορεί πλέον να εμπιστευτεί μια διαδικασία που φαίνεται να παρακάμπτει τους ίδιους της τους κανόνες;

Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι απονέμεται δικαιοσύνη, όταν η διαδικασία μοιάζει προκαθορισμένη;

Οι Κανόνες υπάρχουν. Το ζήτημα είναι αν εφαρμόζονται.

Γιατί όταν οι Κανόνες σιωπούν — ή, χειρότερα, όταν σιωπούν εκείνοι που οφείλουν να τους υπερασπίζονται — τότε η κρίση παύει να είναι διοικητική. Γίνεται κρίση αλήθειας.

Υποσημείωση:   Η Ι.Σ της Κύπρου με αυτά που κάνει και αυτά που δεν κάνει, προκαλεί ασύστολα το κοινό αίσθημα και την κοινή λογική του Λογικού ποιμνίου της. Αν δεν λάβει τα ανάλογα μέτρα η ΙΣ της Κύπρου και αποκαταστήσει τον Μητροπολίτη Πάφου κ.κ Τυχικό,θα γίνει μεγάλος ξεσηκωμός στο νησί. Ο πιστός λαός της Κύπρου απαιτεί από κάθε Μητροπολίτη και Επίσκοπο να ασπαστεί τις επίσημες θέσεις περί Λάιονς και Μασονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος αλλά και των Συνοδικών Καρπασίας και Ταμασσού, και να στείλει μήνυμα πώς κανείς Αρχιερέας, Ιερέας η Πιστός δικαιούται να έχει σχέσεις με αυτές τις στοές και να απαιτήσει την αποκατάσταση του Μητροπολίτη Πάφου.