Υιοθέτηση μυθοπλασιών ή αβλεψία ;

Το μάθημα 12 του βιβλίου των Θρησκευτικών της Γ΄ Γυμνασίου έχει τίτλο: «Το Διάταγμα των Μεδιολάνων ένας νέος δρόμος ανοίγεται για τους χριστιανούς». Στη σελίδα 45 του εγχειριδίου παρατίθεται μια φωτογραφία ψηφιδωτού και σημειώνεται: Νωπογραφία του 13ου αιώνα . Ο άγιος Σιλβέστρος βαπτίζει το Μ. Κων/νο .

Δηλαδή στο βιβλίο υιοθετούνται τα απόκρυφα περί τον άγ. Σίλβεστρο (Vita Silvestri, «Κωνσταντίνειος Δωρεά» ). Τα πλαστά αυτά κείμενα αποτελούν μυθοπλασία των παπικών προκειμένου να στηριχθεί η θρησκευτική πρωτοκαθεδρία της Ρώμης και η επικυριαρχία της σε όλα τα πατριαρχεία (Patinot, «Σίλβεστρος», εν ΘΗΕ).. Με βάση το μύθευμα ο Πάπας θεωρείται αφέντης ολόκληρης της χριστιανικής οικουμένης.

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ :

Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΔΟΪΣΙΔΩΡΙΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ

Το εντελώς ασύστατο, αντιευαγγελικό, αντιπατερικό και αντίθετο προς κάθε έννοια Δογματικής για το πρωτείο εξουσίας του πάπα, το στηριζόμενο στην παρερμηνεία της λέξης «πέτρα» των λόγων του Κυρίου προς τον Απόστολο Πέτρο, γίνεται τελικά φανερό και από την χρήση της πλαστογραφίας εκ μέρους των παπικών. Όταν δηλαδή, οι παπικοί είδαν ότι οι αξιώσεις τους για κυριαρχία δεν γίνονταν με κανένα τρόπο δεκτές από την Ανατολή, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν την αντιχριστιανική μέθοδο της πλαστογράφησης της Ιστορίας, με την βοήθεια της οποίας παρουσίασαν σε κάποια στιγμή την λεγόμενη ψευδο-Κωνσταντίνεια Δωρεά και κατόπιν τις λεγόμενες ψευδο-Ισιδώρειες Διατάξεις, που είχαν σκοπό την υποστήριξη των περί πρωτείου εξουσίας αντιλήψεων των παπών και ταυτόχρονα την καταπολέμηση των θεοκρατικών ιδεών των αυτοκρατόρων. Για τούτο, κατά τον Β. Στεφανίδη, «παρομοιάσθηκαν προς το πελώριον μαγικόν ξίφος του θρυλικού Ζείγκφρειδ», που σφυρηλατήθηκε στα μέσα της θ' εκατονταετηρίδας, για να χρησιμοποιηθεί σαν αποτελεσματικό όπλο, στον αγώνα των παπών, το στρεφόμενο εναντίον κάθε άλλης εκκλησιαστικής εξουσίας. (Βλ. Β. Στεφανίδη, Εκκλησιαστική Ιστορία, Αθήναι 1959, 300).

Α. Η ΨΕΥΔΟ-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΕΙΟΣ ΔΩΡΕΑ

Ως ψευδο-Κωνσταντίνειος Δωρεά χαρακτηρίστηκε η πλαστή εκείνη «Δωρεά», που έγινε δήθεν από τον Μ. Κωνσταντίνο, όταν αναχώρησε από την Δύση, παραχωρώντας στον τότε πάπα Σίλβεστρο, που θεράπευσε τον αυτοκράτορα από την αρρώστια της λέπρας, «την διοίκηση του δυτικού κράτους, αυτοκρατορική εξουσία, αυτοκρατορικές τιμές και αυτοκρατορικά διάσημα» (Κ. Μουρατίδη, Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας εξ επόψεως ορθοδόξου και των νεοτέρων κατευθύνσεων εν τη εκκλησιολογία και τη πολιτειολογία, Αθήναι 1965, σ. 140).

Α) Πότε πρωτοπαρουσιάσθηκε στο προσκήνιο της Ιστορίας.

Η δήθεν δωρεά του Μ. Κωνσταντίνου προς τον πάπα Σίλβεστρο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, ως δήθεν αληθινή, από τον πάπα Ανδριανό στην επιστολή που έστειλε προς τον Κάρολο το Μέγα στα τέλη του όγδοου μ.Χ. αιώνα (771-795), ώστε να αναγνωρίσει και να αποδώσει στο πρόσωπό του όλα τα προνόμια και τα δικαιώματα, που περιλαμβάνονται σ' αυτήν. Από την εποχή εκείνη, και για 800 και περισσότερα χρόνια η «Δωρεά» αυτή προβαλλόταν από τους παπικούς ως αληθινή, παρά τα καταφανή ψεύδη, που περιλαμβάνονταν σ' αυτήν, μέχρις ότου αποδείχθηκε και από Δυτικούς ερευνητές η νόθευση και η πλαστογράφησή τους. «Όσον ανεπιτήδειος και αν ήτο ο δόλος ούτως, σημειώνει για τούτο ο ιστορικός Fleury, ηπάτησεν όμως άπασαν την Λατινικήν Εκκλησίαν και εν διαστήματι 800 ετών εθεώρουν τούτον ως αληθή και μόλις εγκατέλιπον αυτόν κατά την παρελθούσαν εκατονταετηρίδα, σήμερον δε πας τις, οποσούν καλώς ανατεθραμμένος, πείθεται ευκόλως περί της δολιότητος ταύτης» (Livre quaranfe quatrieme C.XXII, vol. III, ρ157).

Β) Το περιεχόμενο της ψευδο-Κωνσταντίνειας Δωρεάς.

Σύμφωνα με τον μύθο αυτόν, ο πάπας της Ρώμης Σίλβεστρος (313-335) θεράπευσε, όπως είπαμε, τον Μ. Κωνσταντίνο από την αρρώστια της λέπρας, από την οποία έπασχε, και τον βάπτισε Χριστιανό. Για τον λόγο αυτόν δήθεν ο Μ. Κωνσταντίνος του παρέδωσε σαν δωρεά, τη διοίκηση ολόκληρης της Εκκλησίας, στην οποία περιλαμβάνονται ιδιαίτερα τα εξής:

Η αρχική εξουσία του πάπα, υπεράνω της βασιλείας και όλων των γήινων θρόνων!

Το πρωτείο εξουσίας επάνω σε όλους τους εκκλησιαστικούς θρόνους της Ανατολής, δηλ. υπεράνω του θρόνου της Αλεξανδρείας, της Αντιοχείας, των Ιεροσολύμων και της Κωνσταντινουπόλεως, και γενικότερα όλων των εκκλησιών της οικουμένης!

Η δωρεά του παλατίου του Λατεράνου, του βασιλικού διαδήματος, του λώρου και του ωμοφορίου, που «περικυκλοί» το βασιλικό τράχηλο, της πορφυράς χλαμύδας, του κόκκινου χιτώνα και όλων των βασιλικών ενδυμάτων και των αξιωμάτων των βασιλικών αλόγων. Στα πιο πάνω περιλαμβάνονται επίσης και πολλά άλλα και μάλιστα τα βασιλικά σκήπτρα, οι σφραγίδες και τα λοιπά κοσμήματα της βασιλικής μεγαλειότητας!

Η δυνατότητα να φορεί ο πάπας Σίλβεστρος το βασιλικό διάδημα, δηλ. το χρυσό στεφάνι, στολισμένο μα ατίμητα μαργαριτάρια «εις αίνεσιν του Θεού και εις τιμήν του αγίου και κορυφαίου των Αποστόλων»!

Η υποχρέωση των βασιλέων και ηγεμόνων των κρατών να κρατούν τα λουριά του αλόγου του ώστε να δοξάζεται «πλέον παρά την βασιλείαν την γήινην και κράτους δόξης κοσμήται»!

Η μεταφορά της βασιλείας στα μέρη της Ανατολής, διότι θεωρήθηκε δήθεν άδικα να έχει ο επίγειος βασιλιάς την έδρα του εκεί, όπου εστίν η αρχική ιερατεία και η κεφαλή της αληθινής θρησκείας»! (βλ. Ράλλη και Ποτλή, Σύναξις ιερών Κανόνων, τομ. 6ος, σελ. 261).

Γ) Πως αποδεικνύεται το πλαστό της ψευδο-Κωνσταντίνειας Δωρεάς.

Το ψεύδος και η πλαστότητα της δωρεάς αυτής γίνονται φανερά από πάρα πολλούς λόγους και μάλιστα από τους εξής:

1. Από ιστορικά λάθη

Στη δωρεά αυτή γίνεται λόγος για Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου, ενώ δεν υπήρχε όχι μονάχα πατριάρχης, αλλά ούτε ακόμη και η πόλη της Κωνσταντινούπολης! Γίνεται επίσης λόγος στην δωρεά αυτή και για σύμφωνη γνώμη και συγκατάθεση της γερουσίας με τον αυτοκράτορα, ενώ την εποχή εκείνη η Γερουσία ήταν ακόμη ειδωλολατρική και μέχρι τον αυτοκράτορα Ουαλεντιανό πρόσφερε θυσίες στα είδωλα! (Αγ. Νεκταρίου Αιγίνης, ο.π. 202). Ο Μ. Κωνσταντίνος, κατά την δωρεά αυτή, διένειμε στους τρεις γιούς του τις περιοχές που ανέλαβαν να διοικήσουν, δωρίζοντας στον τότε πάπα και τα αναφερόμενα στην δωρεά μέρη, ενώ και κατά την εποχή ακόμα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού (527-565) οι περιοχές της Νότιας Ιταλίας, της Σικελίας κ.α. ήταν κάτω από την διοίκηση του αυτοκράτορα! Εξαιτίας των ιστορικών αυτών λαθών ακριβώς παρατηρήθηκε πολύ σωστά αργότερα ότι «ουδέν εστι ψευδέστερον της φανταστικής δωρεάς της Ρώμης και της δυτικής βασιλείας προς τον πάπα Σίλβεστρον τον Α' υπό του Μεγάλου Κωνσταντίνου» (Νεκταρίου Πενταπόλεως, Ιστορική μελέτη περί των αιτιών του Σχίσματος, τ. Α', Αθήναι 1998, 199).

2. Από τους αρχαίους ιστορικούς που αναιρούν τους ισχυρισμούς της Ψευδο- Κωνσταντίνειας Δωρεάς.

Κατά τον ιστορικό Ευσέβειο Καισαρίας, ο Μ. Κωνσταντίνος δε βαπτίσθηκε από τον πάπα Σίλβεστρο (314-335), αλλά από τον εξάδελφο του αυτοκράτορα Ευσέβιο Νικομηδείας με την συμπαράσταση και άλλων Επισκόπων σε ένα προάστιο της Νικομήδειας λίγο πιο μπροστά από το θάνατό του (Περί του βίου του Μ. Κωνσταντίνου, βιβ. Δ' κεφ. 61,62,63) από τον ιστορικό Σωζόμενο (Εκκλ. Ιστορία, βιβ.β, κεφ. λβ) από τον ιστορικό Σωκράτη (Εκ. Ιστ., βιβ. Α, κεφ. 39) κ.α. Σύμφωνα με τους πιο πάνω αναφερόμενους ιστορικούς, δηλαδή, η βάπτιση του Μ. Κωνσταντίνου δεν έγινε πριν τη μεταφορά της πρωτεύουσας από την Δύση στην Ανατολή, αλλά μετά από αυτήν και ακριβέστερα πριν από το τέλος της ζωής του. Όσον αφορά δε την ασθένεια, δε θεραπεύθηκε από αυτήν ποτέ, εφόσον εξ' αυτής οδηγήθηκε το 337 στο θάνατο. Όλα επομένως εκείνα, που αναφέρονται στην λεγόμενη Κωνσταντίνεια Δωρεά είναι ψευδή και για τούτο δίκαια χαρακτηρίζεται ως Ψευδο-Κωνσταντίνεια.

3. Από τους νεότερους ερευνητές, που αρνούνται τη γνησιότητα της Ψευδο-Κωνσταντίνειας Δωρεάς.

Ο πρώτος από τους νεότερους ερευνητές της Δύσης, που αρνήθηκε τη γνησιότητα της Ψευδο-Κωνσταντίνειας Δωρεάς, ήταν ο Λαυρέντιος Βάλλα, που έζησε κατά τον ιε' αιώνα μ.Χ. Στη συνέχεια δε έγραψαν για την νοθεία αυτή ή ακριβέστερα την πλαστογράφηση και πάρα πολλοί άλλοι και μάλιστα ο περίφημος Döllinger, που εξέδωσε το έργο του «οι περί παπισμού μύθοι των μέσων αιώνων» το 1863 στο Μόναχο, διαχωρίζοντας την θέση του από τον Παπισμό, εξαιτίας κυρίως του πρωτείου.

4. Από την σιωπή των παπών μέχρι τον 8ο μ.Χ. αιώνα.

Όλοι οι διάδοχοι του Σιλβέστρου πάπες, που έδρασαν μέχρι την εποχή του Αδριανού Α' (771-795), δε χρησιμοποίησαν ποτέ ούτε έκαναν λόγο για την λεγόμενη του Μ. Κωνσταντίνου δωρεά, παρότι ήλθαν σε έριδες και προστριβές με πολλούς αυτοκράτορες. Αν, δηλαδή, η δωρεά είχε κάποια ιστορική βάση, τότε κάποιοι υπερφίαλοι πάπες θα τη μεταχειρίζονταν ασφαλώς, σαν όπλο, στις αντιδικίες που είχαν κάθε τόσο με τους αυτοκράτορες του βυζαντίου.

5. Από το αντιευαγγελικό περιεχόμενο και το ύφος της.

Όταν οι πλαστογράφοι των παπών κατασκεύασαν την Ψευδο- Κωνσταντίνεια Δωρεά, δε σκέφθηκαν ασφαλώς ότι με το κατασκεύασμά τους αυτό ανέτρεπαν στην πραγματικότητα ολόκληρη τη διδασκαλία του Κυρίου, που είχε διακηρύξει απερίφραστα το «μάθετε απ' εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν εν ταις ψυχαίς υμών» (Ματθ. 11,29). Όποιος δηλ., από τους πιστούς μελετήσει την Αγία Γραφή και κατόπιν τη λεγόμενη «Κωνσταντίνεια Δωρεά», θα αντιληφθεί ευθύς αμέσως από το περιεχόμενο και το ύφος της τελευταίας ότι οι εκάστοτε πάπες θωρακιζόταν με τη «Δωρεά» αυτή, χωρίς να είναι δυνατόν στο εξής σ' αυτούς να ζουν, όπως προδιέγραψε για τους μαθητές Του ο Κύριος, «ως πρόβατα εν μέσω λύκων», δηλαδή χωρίς να στηρίζονται σε βαλάντια και σε ραβδιά για την υπεράσπισή τους. Για τούτο σημείωσε χαρακτηριστικά ο Κ. Μουρατίδης ότι η τοιαύτη αλλοίωσις της φύσεως του κατ' εξοχήν πνευματικού και υπερκοσμικού της Εκκλησίας οργανισμού απετέλει πλήρη παρεκτροπήν από του χρυσού κανόνα επί τη βάσει του οποίου ερρυθμίζοντο αι προς την πολιτείαν σχέσεις της αρχαίας Εκκλησίας» (Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας εξ επόψεως ορθοδόξου..., τ. Α', Αθήναι 1965, 141). Η νόθευση δε αυτή της ευαγγελικής διδασκαλίας, κατά τον πιο πάνω συγγραφέα, αποτέλεσε την αρχή «της μακραίωνος τραγωδίας», συντελώντας στην απορρόφηση του Επισκόπου της Ρώμης «υπό των κοσμικών μεριμνών» και «εις την εκτροπήν από της κύριας αποστολής του».

6. Από το ότι το πρωτείον το «νομοθέτησε» δήθεν ο Μ. Κωνσταντίνος.

Το πρωτείο, σύμφωνα με την «Δωρεά» αυτή, δεν το είχε λάβει ο πάπας ούτε από τον Απόστολο Πέτρο ούτε γενικότερα από την Εκκλησία, αλλά από ένα κοσμικό άρχοντα. Ο Μ. Κωνσταντίνος όμως, ως αυτοκράτορας, δεν ήταν δυνατόν να χαρίζει κανένα πρωτείο, διότι στην πραγματικότητα δεν είχε λάβει από το Θεό τέτοια εξουσία.

Β. ΟΙ ΨΕΥΔΟ-ΙΣΙΔΩΡΕΙΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ

Σαν να μην έφθανε όμως η μία γκάφα, στην οποία περιέπεσαν οι παπικοί, για να στηρίξουν τα αστήρικτα, προχώρησαν δυστυχώς και σε μία άλλη παρόμοια, ανακατεύοντας, όπως θα φανεί πιο κάτω, αλήθειες και ψεύδη, με την δημιουργία των Ψευδο-Ισιδώρειων Διατάξεων.

α) Γιατί ονομάσθηκαν Ψευδο-Ισιδώρειοι Διατάξεις.

Ως Ψευδο-Ισιδώρειοι Διατάξεις χαρακτηρίσθηκε η συλλογή των νόθων παπικών Δεκρεταλίων, των οποίων η κατάρτιση αποδόθηκε στον Ισπανό Ισίδωρο τον Μερκάτορα (ΘΗΕ 12,482). Το όνομα αυτό προέκυψε από την ένωση των ονομάτων δύο συγγραφέων, από τον Ισίδωρο της Σεβίλλης και από τον συγγραφέα μεταφράσεων εκκλησιαστικών αποφάσεων Μάριο Μερκάτορα (Β. Στεφανίδου, Εκ. Ιστορία, Αθήναι 1959, σ.299). Με το όνομα του Ισιδώρου της Σεβίλλης (560-636) υπήρχε παλαιότερη συλλογή γνήσιων κανόνων και παπικών διατάξεων. Στη συλλογή εκείνη στα μέσα του ενάτου μ.Χ. αιώνα αναμίχθηκαν με τρόπο σατανικό τα αληθινά με 94 ψεύτικα δεκρετάλια, ώστε να ενισχυθεί η παπική εξουσία έναντι των αυτοκρατόρων και των ηγετών των άλλων εκκλησιών. Για τον λόγο αυτό αναφέρεται από τον ιστορικό Β. Στεφανίδη, ότι «Ουδεμία άλλη νοθεία εν τη παγκοσμίω ιστορία συνετελέσθη μετά τόσης τέχνης και ουδεμία άλλη είχε τόσο μεγάλα αποτελέσματα» (ο.π.). Από την επισταμένη μελέτη, δηλαδή, των θεολογικών πηγών, κατά τον πιο πάνω συγγραφέα, «ελήφθησαν στοιχεία», τα οποία παραμορφώθηκαν κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να λάβουν το ποθούμενο από τους παπικούς νόημα, χωρίς να γίνεται εύκολα αντιληπτή η φοβερή νόθευσή τους (ο.π. 299-300).

β) Τα περιεχόμενα των πλαστών διατάξεων.

Σύμφωνα με τα κείμενα των Ψευδο-Ισιδώρειων Διατάξεων, η ιερωσύνη είναι υπεράνω της πολιτικής εξουσίας. Για το λόγο αυτό ο πάπας, ως κεφαλή δήθεν της ιερωσύνης, είναι η ορατή κεφαλή ολόκληρης της Εκκλησίας, δηλαδή caput totius orbi (κεφαλή ολόκληρης της οικουμένης), έχοντας την απόλυτη κυριαρχία όχι μόνο στα εκκλησιαστικά, αλλά και στα πολιτικά ζητήματα. Κάθε δε επίσκοπος είναι αντιπρόσωπος του Πάπα, από τον οποίο λαμβάνει την εξουσία. Για τον λόγο αυτό από τον κάθε επίσκοπο και από οποιαδήποτε σύνοδο είναι δυνατόν να γίνει έκκληση προς τον πάπα για την λύση του προβλήματός τους, διότι αυτός, ως βικάριος δήθεν του Χριστού επί της γης, έχει το προνόμιο να δικάζει και να επιλύει όλες τις διαφορές. Ουδεμία σύνοδος επίσης είναι δυνατόν να συγκληθεί και να πραγματοποιηθεί, είτε αυτή είναι τοπική είτε οικουμενική, χωρίς την προηγούμενη άδεια του πάπα! Οι αποφάσεις δε όλων των συνόδων δεν έχουν κανένα κύρος, αν δεν εγκριθούν τελικά από τον εν ενεργεία πάπα, που είναι ο ανώτατος δικαστής και διοικητής της Εκκλησίας υπερκείμενος των Συνόδων!

γ) Πότε παρουσιάσθηκαν.

Οι Ψευδο-Ισιδώρειες Διατάξεις παρουσιάσθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά από τον πάπα Νικόλαο Α' (858-867), για τον οποίο είχε ειπωθεί ότι «όλου του κόσμου αυτοκράτορα εαυτόν εποίει». Ο πάπας αυτός διεκήρυσσε αλαζονικά ότι ο αυτοκράτορας έλαβε την εξουσία του από τον απόστολο Πέτρο και για τούτο είναι οπωσδήποτε υποτελής σ' αυτόν. Για τον λόγο αυτόν μάλιστα, κατά τον Κ. Μουρατίδη, θεωρούσε τόσο επιτακτική και αναγκαία την χρίση, την στέψη και την επικύρωση του αυτοκράτορα από τον πάπα, «όσο και την εκ βασιλικού γένους καταγωγήν» (Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας, τ. Α' Αθήναι 1965, σ.138) για τους βασιλείς.

δ) Τι αποδεικνύει το πλαστό και ψευδές των Διατάξεων αυτών.

Το ψευδές και πλαστό των Ψευδο-Ισιδώρειων Διατάξεων αποδεικνύουν πολλοί λόγοι και μάλιστα οι πιο κάτω:

1. Η αναφορά των παπικών εγκυκλίων του α', β', γ' μ.Χ. αιώνων.

Ο πλαστογράφος των διατάξεων αυτών περιέπεσε στο λάθος να συμπεριλάβει και εγκυκλίους παπικές του α, του β' και γ' μ.Χ. αιώνων, δηλαδή και του Κλήμεντα, του Ανέγκλητου, του Ευάρεστου κ.α., ενώ κανένας από τους αρχαίους ιστορικούς δεν κάνει λόγο για αυτές. Ο Διονύσιος ο Μικρός, που έδρασε το έκτο μ.Χ. αιώνα, είχε περισυλλέξει, κατά τον άγιο Νεκτάριο Αιγίνης, αρχαίους Κανόνες και παπικές εγκυκλίους, που εκδόθηκαν από το 398 και εξής, βεβαιώνοντας ταυτόχρονα ότι δεν βρήκε παπικές διατάξεις πριν από το έτος αυτό (Μελέτη Ιστορική..., τ. Α', Αθήναι 1998, σ. 190-191).

2. Λόγοι εσωτερικοί.

Σε κάθε μελετητή απροκατάληπτο οι παπικές αυτές Διατάξεις παρουσιάζονται ως πλαστές για λόγους εσωτερικούς, από τους οποίους σπουδαιότεροι είναι οι πιο κάτω:

α. Οι παρουσιαζόμενοι αναχρονισμοί

Ο επίσκοπος της Ρώμης Μιλτιάδης, που ήταν πάπας από το 311 μέχρι το 314, στις Διατάξεις αυτές κάνει λόγο για τις αποφάσεις της Α' Οικουμενικής Συνόδου (325), που έγινε μετά τον θάνατό του, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει ότι ο πάπας, ως κεφαλή, είχε δήθεν το πρωτείο εξουσίας επάνω στα άλλα τέσσερα πατριαρχεία! Ο τίτλος όμως του πατριάρχη επικράτησε, κατά τους ιστορικούς πολύ αργότερα, δηλ. στα χρόνια του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β' του μικρού (408-450). Από τους αναχρονισμούς αυτούς γίνεται ολοφάνερο ότι ο πλαστογράφος των Διατάξεων αυτών έγραφε με βάση δεδομένα των δικών του χρόνων, χωρίς να σκεφθεί επακριβώς τα ιστορικά πλαίσια των προσώπων , που παρουσίαζε.

β. Το ύφος των Δεκρεταλίων.

Το ύφος των Ψευδο- Ισιδώρειων Διατάξεων είναι για τους πάπες τόσο υπεροπτικό, που δεν εκφράζει το ήθος των παπών της εποχής εκείνης, αλλά πολύ μεταγενέστερης. Για το λόγο αυτό αναγκάσθηκαν και πολλοί από τους Ρωμαιοκαθολικούς, όπως για παράδειγμα, ο Baronius, o Bellarminus κ.α., να παραδεχθούν την νοθεία των Διατάξεων αυτών.

3. Οι έρευνες των νεότερων ιστορικών.

Την νοθεία των Διατάξεων αυτών απέδειξαν στα νεότερα χρόνια για πρώτη φορά οι Λουθηρανοί συγγραφείς των Μαγδεβουργικών εκατονταετηρίδων Φλάκιος και οι λοιποί του 16ου μ.Χ. αιώνα (βλ. Νεκταρίου Αιγίνης, ο.π. 190). Μετά δε από τους πιο πάνω, για την νοθεία αυτή έγραψαν και πολλοί άλλοι, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και καθολικοί ερευνητές. Για το λόγο αυτό σήμερα οι Διατάξεις αυτές δε χαρακτηρίζονται ως Ισιδώρειες αλλά ως Ψευδο- Ισιδώρειες. «Μετ' επιμελούς ερεύνης, λέγει για τούτο ένας από τους ερευνητές αυτούς ο Abbe Fleury, ευρέθησαν εν αυτοίς (δηλ. εν τοις Δεκτρεταλίοις) διάφορα αποσπάσματα των αγίων Λέοντος και Γρηγορίου και άλλων παπών, ζησάντων πολύ ύστερον εκείνων, οίτινες αναφέρονται ως εκδόντες τα δεκρετάλια. Πάσαι δε σχεδόν αι χρονολογίαι αυτών εισίν επινενοημέναι και το ψεύδος καταφαίνται εν τω περιεχομένω τρανότατα» (Livre quarante quatrieme C.XXII, τομ., ΙΙΙ σελ. 157).

ΑΧΙΛΛΕΑ Β. ΠΙΤΣΙΛΚΑ

Η ΑΛΗΘΙΝΗ "ΠΕΤΡΑ" ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Πηγή: http://impantokratoros.gr/7826FABE.el.aspx

Οι δέκα Φαραωνικές Πληγές της Ελληνικής Παιδείας.

Δεν υπάρχει άνθρωπος σ' αυτόν τον τόπο, πού να μην παραδέχεται ότι η Παιδεία μας είναι ο μεγάλος ασθενής της Πατρίδος. Επί δεκαετίες τα προβλήματα της Παιδείας μας συνωθούνται, διευρύνονται και διογκώνονται, παρά τις προσπάθειες πού λέγεται ότι καταβάλλονται για την επίλυση των. Βασική μέριμνα των εκάστοτε κυβερνώντων είναι η εξασφάλιση οικονομικών κονδυλίων, μια και η αρχή της οικονομίας δεσπόζει στην περί Παιδείας αντίληψη, και τούτο όχι βέβαια προς όλες τις κατευθύνσεις. Κτίζονται μεν νέες αίθουσες και γίνονται δειλά βήματα προς τον εκσυγχρονισμό της υποδομής της εκπαίδευσης, όμως οι αποδοχές των εκπαιδευτικών είναι καθηλωμένες σε επίπεδα, πού αν μη τι άλλο δείχνουν πόσον ολίγον εκτιμάται ο ρόλος των για την επιβίωση του έθνους. Διότι μόνο μία Παιδεία συγκροτημένη μπορεί να αντιμετωπίσει τα φλέγοντα και πολυσύνθετα προβλήματα της εποχής μας, ιδίως τώρα πού είμεθα όλοι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Έχω την εντύπωση ότι για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της Παιδείας μας λείπει ο κοινός νους. Μας απασχολούν τα συμπτώματα ενός νοσούντος οργανισμού και δεν ασχολούμεθα με την πάθηση καθ' εαυτή. Με τον άρρωστο ασχολούνται συνήθως οι θεωρούμενοι "ειδικοί". Όμως ίσως θα έπρεπε να ακουσθούν και κάποιοι τρίτοι, έξω δηλαδή από την εκπαίδευση, πού δεν έχουν υποστεί τη διάβρωση του "μιθριδατισμού", και διαθέτουν τη δυνατότητα να βλέπουν με καθαρό μάτι τα συμβαίνοντα μέσα σ' αυτήν: "Ο κοινός νους βεβαιώνει πώς δεν λείπουν απλώς αίθουσες διδασκαλίας ή διδακτικό προσωπικό, τα οποία θα λείπουν και θα συμπληρώνονται αενάως. Λείπει κάτι κρισιμότερο: ο μαθητής δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο είναι μαθητής (το "καταλαβαίνει" ολέθρια στο ινστιτούτο ξένων γλωσσών και στο φροντιστήριο), ο δάσκαλος για ποιο λόγο είναι δάσκαλος, η πολιτεία τι θέλει απ' το σχολείο, ο γονιός τι θέλει από τον εαυτό του, το κράτος, το παιδί του και τον δάσκαλο. Δεν πρόκειται για κάποια επιγενόμενη κρίση αξιών, πρόκειται περί κρίσεως του νοήματος, όχι δηλαδή τι αξίζει και τι όχι, αλλά τι σημαίνει και πού αποσκοπεί τούτο ή εκείνο" (Στέλιου Ράμφου : Αγωνία και ελπίδα για την παιδεία μας, στον "Οικονομικό Ταχυδρόμο" 12. 11. 1992).

Ονόμασα την ομιλία αυτή "Οι δέκα φαραωνικές πληγές της ελληνικής μας Παιδείας", θέλοντας να προσεγγίσω το πρόβλημα της με διάθεση ευλαβική απέναντι στο θεσμό της Παιδείας μας, μα και με πρόθεση να υπομνήσω τις πικρές για όλους μας συνέπειες της απορύθμισης πού κυριαρχεί στο χώρο της, προσδοκώντας κάποιο όφελος, που ασφαλώς θα προέλθει, αν όλοι μας δούμε τα δεινά της κάτω από το πρίσμα της ανίερης και άσεβους προς τον εθνικό μας θεσμό συμπεριφοράς μικρών και μεγάλων. Και προσδοκώ πώς τα ερεθίσματα από τις επισημάνσεις πού ακολουθούν θα προκαλέσουν τις θετικές αντιδράσεις πού θα οδηγήσουν στη συνειδητοποίηση των αίτίων της κακοδαιμονίας. Ζητώ δε εκ των προτέρων την κατανόηση σας για όσα θα ακολουθήσουν, και τα οποία λέγονται μόνον από αγαθή διάθεση και από πολλή αγάπη προς όλους τους παράγοντες της εκπαίδευσης.

Είναι γνωστές οι δέκα πληγές του Φαραώ. Εδόθησαν από τον Θεό σταδιακά, με σκοπό την αφύπνιση της συνειδήσεως του μεγάλου Φαραώ, ώστε να εξαναγκασθεί να υποταχθεί στο θέλημα του Θεού. Κατά μία αναλογία θα έλεγα πώς και οι "δέκα πληγές της Παιδείας μας" πού θα περιγραφούν στη συνέχεια, είναι σημεία πού μας δίνει η ασύνετη και άφρων τακτική πού έχει ακολουθηθεί στα θέματα της Παιδείας, ώστε, να εξαναγκασθούμε επί τέλους να δούμε κατάματα την πικρή αλήθεια και να λάβουμε θέση.

1. Θα ονομάτιζα ως πρώτη πληγή την έλλειψη εθνικής εκπαιδευτικής στρατηγικής. Η έλλειψη αυτή συνοδεύεται και από την απουσία σαφούς σκοποθεσίας στην Παιδεία μας, εν όψει μάλιστα του 21ου αιώνος. Με άλλα λόγια η Πολιτεία μας δεν έχει κατασταλάξει ποιον τύπο ανθρώπου ζητεί να διαμορφώσει η Παιδεία μας, και γι' αυτό δεν έχει κατορθώσει να δώσει ένα σωστό προσανατολισμό στην όλη δομή της εκπαίδευσης. Και ναι μεν λέγεται από κάθε κατεύθυνση ότι από την εκπαίδευση πού θα επιλέξουμε θα εξαρτηθεί η ελληνική πνευματική οντότητα, αλλά με το δικό μας πρόσωπο, τις ιδιαιτερότητες μας και την ουσία της ατομικής και συλλογικής μας ύπαρξης.

Σήμερα σε όλες τις χώρες της Ευρώπης παρατηρείται μία έντονη κινητικότητα και προβληματική γύρω από τα θέματα της αγωγής των νέων, ώστε η μορφή της Παιδείας σε κάθε χώρα να συντελεί αφ' ενός μεν στη συναδέλφωση όλων των λαών, αφ' έτέρου δε στην ενδυνάμωση των εθνικών χαρακτηριστικών της κάθε πολιτιστικής κοινότητος για να μην εξαλειφθούν οι ιδεολογικές, πνευματικές και πολιτιστικές ιδιαιτερότητες του κάθε λαού. Στην πατρίδα μας έχουμε κάνει λάθος επιλογές στα σημεία αυτά. Θυσιάζουμε πρόχειρα και αβασάνιστα στο βωμό του εξευρωπαϊσμού μας τη δική μας παράδοση, τα στοιχεία της οποίας χλευάζουμε αν δεν τα αγνοούμε, με συνέπεια να πριονίζουμε ουσιαστικά το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε. Ξεκινήσαμε κάποτε να διαμορφώσουμε τον άνθρωπο της λογοκρατούμενης επιστήμης για να περάσουμε στον άνθρωπο τον ελληνοχριστιανικών ιδανικών, για να πάμε αργότερα στον άνθρωπο της δημοκρατίας και τώρα στον ευρωπαίο άνθρωπο, με την έννοια του "κοσμοπολίτη". Διερωτώμαι πότε θα αποφασίσουμε ότι η Παιδεία μας πρέπει να προετοιμάζει τον άνθρωπο Έλληνα, πού θα αγαπά την πατρίδα του, θα σέβεται τον Θεό των πατέρων του και θα τιμά τις πνευματικές και πολιτιστικές άξίες του τόπου. Αυτό μου θυμίζει τη γνωστή ρήση του Μακρυγιάννη, πού επέκρινε τους συγχρόνους του πού ήταν άλλοι ρωσόφιλοι, άλλοι γαλλόφιλοι και άλλοι αγγλόφιλοι, για να διατυπώσει το ερώτημα: "Τελικά ποίοι έμειναν για να είναι ελληνόφιλοι;". Αλλά σήμερα η Παιδεία μας μεταβλήθηκε σε μηχανική διαδικασία. Έτσι κατασκευάζει "ανθρωπάρια", δεν δημιουργεί ανθρώπους. Ασχολείται με τη μηχανική μίμηση και απομνημόνευση και αγνοεί τη δημιουργικότητα (Βλ. Γ. Μποζώνη: Προλεγόμενα στο νόημα της Παιδείας, στο περιοδικό "Κοινωνικές Τομές" Ιαν. 1991). Ο άγιος πατρο - Κοσμάς έβλεπε την Παιδεία "προσφέρουσαν ήθος και γνώση. "Διατί -έλεγε- άγιοι ιερείς και τίμιοι προεστώτες δε ερμηνεύετε τα ευλογημένα μας αδέλφια να στερεώνωσι και να βάνωσι εις κάθε χωρίον σχολείον, να μανθάνουν τα παιδιά γράμματα, να γνωρίζουν το καλόν και το κακόν;". Δηλαδή ήθελε την Παιδεία διαπλαστική του ήθους και του πνεύματος. Και τα δύο μαζί συνθέτουν την αληθινή σκοποθεσία της ελληνικής μας Παιδείας.

Συνακόλουθο το σύμπτωμα της γενικότερης έλλειψης εκπαιδευτικής στρατηγικής είναι η απουσία ουσιαστικού και μόνιμου εκπαιδευτικού συστήματος, βάσει του οποίου δάσκαλοι και μαθητές θα μπορούν να οδηγηθούν στην κατάκτηση της γνώσεως μετ' επιστήμης. Τα εκπαιδευτικά μας συστήματα μεταβάλλονται διαρκώς. Κάθε κυβέρνηση φιλοδοξεί να καταργήσει το σύστημα της προηγουμένης κι εδώ ισχύει ότι "στου κασίδη το κεφάλι μαθαίνουν να κουρεύουν όλοι". Όχι μόνο δεν είναι μόνιμο ένα εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά και οι μεταβολές που γίνονται το καθιστούν ενίοτε χειρότερο του προηγουμένου. Κανείς τελικά δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πώς πρέπει να ενεργήσει. Παράλληλα και το σύστημα εισαγωγής στις Ανώτατες Σχολές πάσχει, διότι δεν στηρίζεται πάνω στην εκτίμηση της κρίσεως του μαθητή, αλλά στη μηχανική απομνημόνευση της ύλης από μέρους του, χωρίς τελική αφομοίωση της.

2. Η δεύτερη πληγή είναι η υποκατάσταση του Δασκάλου από τους διδάσκοντες. Στα παλαιότερα χρόνια είχαμε αληθινούς δασκάλους, που, με γλίσχρα μέσα και μισθούς πείνας, ήταν προσηλωμένοι στο χρέος των, που εξελάμβαναν την αποστολή των ως λειτούργημα ιερό, που έβλεπαν το σχολείο σαν έναν άλλο ναό, όπου αυτοί ιερουργούσαν το μυστήριο της μύησης στους μυστικούς κόσμους της γνώσης και της διάπλασης των χαρακτήρων. Τώρα έμειναν πολύ λίγοι αληθινοί Δάσκαλοι, όπως τα "ουσιώδη εν ανεπαρκεία" και επλεόνασαν οι επαγγελματίες, οι συνδικαλιστές και οι πολιτικολογούντες. Αυτό είναι το σύμπτωμα ενός νοσηρού και νοσούντος εκπαιδευτικού συστήματος, το οποίο παράγει και αναπαράγει δημοσίους υπαλλήλους ασκούντας το διδακτικό επάγγελμα άσχετο προς κάθε έννοια λειτουργήματος. "Καταστρέψαμε τον δάσκαλο ως θεμέλιο και ψυχή του σχολείου, για να τον μεταβάλουμε σε συνδικαλιστή και φροντιστή, σε πρότυπο ιδιοτέλειας και αδιαφορίας, που ξέει απλώς να έχει διεκδικήσεις και να πολιτικολογεί. Ακόμη δεν καταλαβαίνουμε πως καλό είναι το σχολείο με τους αφοσιωμένους δασκάλους και όχι με τον άριστο κτιριακό κι εποπτικό εξοπλισμό" (Στ. Ράμφου, ένθ. ανωτ.).

Κι ας μη βαυκαλιζόμεθα με την σκέψη ότι αρκεί ο εκπαιδευτικός να διαθέτει μεράκι για το έργο του και μπορεί να κατορθώσει μέσα στην τάξη τα πάντα. Αυτό οδηγεί στο χειρότερο είδος ερασιτεχνισμού. Ο δάσκαλος οφείλει να είναι άριστα κατηρτισμένος, τόσο επιστημονικά όσο και εκπαιδευτικά. Αλλά η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης, στην οποία οι καθηγητές της Μέσης Εκπαίδευσης εισέρχονται στα σχολεία και αναλαμβάνουν τη διδασκαλία των μαθημάτων της ειδικότητος των, χωρίς ουδεμία παιδαγωγική προετοιμασία, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις με ανεπαρκέστατη γνώση του ειδικού αντικειμένου που καλούνται να διδάξουν. Για παράδειγμα αναφέρω ότι κάτω από την ευρεία ειδικότητα του φιλολόγου καλύπτονται πανεπιστημιακοί πτυχιούχοι, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με την φιλολογία. Πτυχιούχοι τμημάτων αρχαιολογίας, ιστορίας, φιλοσοφίας, ψυχολογίας, που δεν έχουν διδαχθεί την αρχαία ή τη νέα ελληνική φιλολογία, αναλαμβάνουν, χωρίς κανένα επιστημονικό εφόδιο, τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσης. Κι όμως αυτό το τραγελαφικό φαινόμενο θεωρείται από όλους φυσικό! Όταν λέγω ότι "χάσαμε τον δάσκαλο" δεν εννοώ ασφαλώς ότι ξέπεσαν όλοι εκπαιδευτικοί, αλλά τόσοι πολλοί, ώστε να διαμορφώνουν το σημερινό βαρύ κλίμα και να καθιστούν κάθε ανορθωτική προσπάθεια ανέφικτη.

Ακόμη, ο άπαξ διορισθείς σε θέση εκπαιδευτικού, χωρίς κανένα άλλο προσόν πέραν του πτυχίου του, ουδεμία υφίσταται αξιολόγηση της προσφοράς του κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του. Τούτο έχει ως αποτέλεσμα οι μεν κακοί εκπαιδευτικοί να ενθαρρύνονται να παραμένουν στην κατάστασή των, οι δε καλοί να απογοητεύονται και να χάνουν την όρεξη των για προσφορά, μια και όλοι, ικανοί και ανίκανοι, κατάλληλοι και ακατάλληλοι, προχωρούν κανονικά και ανεμπόδιστα στο δρόμο τους. Το αξιοπερίεργο είναι ότι η πρώτη δειλή απόπειρα του Υπουργείου να επιβάλει την αξιολόγηση συνάντησε την αντίδραση των συνδικαλιστικών φορέων των εκπαιδευτικών, που έτσι δείχνουν να μη θέλουν την ποιοτική βελτίωσή των.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να βυθίσω βαθύτερα το μαχαίρι στην πληγή. Χάσαμε σήμερα το δάσκαλο, και με την έννοια ότι σπανίζουν πλέον εκείνοι μεταξύ των που έχουν ιδεώδη στα οποία πιστεύουν, πού μπορούν να προβάλουν το παράδειγμά των προς μίμηση, που έχουν τη δυνατότητα να μορφώνουν συνειδήσεις. Υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί σήμερα που κρημνίζουν συνειδήσεις, που αρνούνται πεισματικά να παραδεχθούν την ιδεολογική τους αστοχία, που συνεχίζουν να εκπροσωπούν και να προβάλουν ξεπερασμένα μοντέλα ζωής, και ταυτόχρονα αρνούνται πεισματικά να αξιολογήσουν την πνευματική δύναμη και προσφορά της πίστεως, της ψυχικής καλλιέργειας, της ελληνορθόδοξης παράδοσης. Οι εκπαιδευτικοί αυτοί μετατρέπουν πολύ συχνά τις τάξεις των σε βήματα προβολής των προσωπικών των βιωμάτων, έστω κι αν αυτά έρχονται σε αντίθεση με τις διακηρυγμένες επίσημα ιδεολογικές αρχές και κατευθύνσεις που διέπουν την Παιδεία μας. Καταχρώμενοι δηλαδή της εμπιστοσύνης με την οποία τους περιέβαλε το έθνος, επιδιώκουν να συντελέσουν στον κρημνισμό των πνευματικών μας ερεισμάτων, μεταδίδοντες απλώς την πτωχεία των στους μαθητές των. Και το αποτέλεσμα είναι σ' αυτούς αποκαρδιωτικό. Τα παιδιά τους προσπερνούν γιατί κατ' αντίθεσιν προς τους υπόλοιπους εργαζόμενους που δίνουν ό,τι έχουν, οι δάσκαλοι δίνουν ό,τι είναι. Παλαιοτέρα χάρη στους δασκάλους η Παιδεία, χωρίς επαρκή κτίρια, υπήρχε. Σήμερα παραμένουν τα κτίρια, πλην η Παιδεία καταρρέει σαν να έχει δεχθεί βόμβα νετρονίου.

Αν είχαμε το δάσκαλο, το σχολείο θα ζούσε, Τώρα έχουμε τις καταλήψεις και πρέπει να τις κατανοήσουμε σαν κραυγή απόγνωσης των παιδιών για το χαμένο δάσκαλο.

3. Την κομματικοποίηση της εκπαίδευσης με τη συνακόλουθη αναξιοκρατία, θεωρώ ως τρίτη πληγή της Παιδείας μας. Ο χώρος της Παιδείας είναι ιερός και θα έπρεπε να βρίσκεται μακριά από κομματικές επιρροές και επιλογές. Η ανάγκη μιας υπερκομματικής πολιτικής στην Παιδεία φαίνεται ανέφικτη, επειδή το σχολείο είναι ένας λεπτός τομέας στον οποίο χειρισμοί με ιδιοτέλεια, δυναμιτίζουν την αξιοκρατία και απωθούν στο περιθώριο συνήθως τους αξίους, ενώ προβάλλουν τις μετριότητες, αρκεί που αυτές οι μετριότητες διαθέτουν κομματική ταυτότητα και πιστότητα. Στη διαδικασία αυτή, οι κομματικοί εγκάθετοι αναλαμβάνουν συνήθως διοικητικά καθήκοντα και δικαιοδοσίες που ξεπερνούν τις ικανότητες των ή που απαιτούν διαμορφωμένες μέσα από πολυχρόνια δοκιμασία προσωπικότητες, που θα μπορούν να επιβληθούν όχι με την απειλή της συγκεκαλυμμένης βίας, αλλά με την βαρύτητα της πνευματικής τους άξίας. Όταν επιπλέουν οι ανάξιοι, που το μόνο προσόν που έχουν να επιδείξουν είναι η νομιμοφροσύνη τους απέναντι στις πελατειακές σχέσεις των κομμάτων, ουδείς διανοείται να σεβασθεί και πολύ περισσότερο να θυσιάσει τίποτε. Και τούτο, διότι σεβασμός και κόπος προϋποθέτουν ιεραρχία και ιεραρχία χωρίς τα ζωντανά της πρότυπα δεν γίνεται, όπως δεν γίνεται πρωταθλητισμός χωρίς επιλογή των αρίστων.

Η κομματικοποίηση έχει επεκταθεί και σε άλλους χώρους της εκπαίδευσης, όπως είναι ο συνδικαλισμός εκπαιδευτικών και μαθητών. Οι συνδικαλιστές των εκπαιδευτικών δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε στα καθαυτά εκπαιδευτικά ζητήματα, οι διεκδικήσεις των είναι συνήθως και κατά βάσιν οικονομικές, χωρίς να λείπουν βέβαια και μερικές καθαρά εκπαιδευτικές, ενώ ή πολιτικοποίηση των μαθητών, διαχωρίζει τα παιδιά ανάλογα με την κομματική τους τοποθέτηση, διχάζοντας ουσιαστικά τους νέους και οδηγώντας τους ήδη από την τρυφερή τους ηλικία σε κομματικές αντιπαραθέσεις, που δεν είναι μόνο στείρες άλλά και επικίνδυνες για την πρόοδο των. Το όραμα της πολιτικοποίησης των νέων μας δεν μπόρεσε να διαφύγει τον πειρασμό της διολίσθησής των στον κομματισμό, που παρασύρει κάθε έννοια ορθής και υπεύθυνης πολιτικής τοποθέτησης των νέων εμπρός στα μεγάλα προβλήματα του τόπου.

4. Η διατάραξη των σχέσεων δασκάλου και μαθητή είναι και αυτή πληγή της εκπαίδευσης. Σε μια σχετικά πρόσφατη έρευνα στο θέμα αυτό το 28 % των ερωτηθέντων νέων απήντησαν ότι οι σχέσεις των με τους καθηγητές των είναι καλές. Το 41,4 % των μαθητών απήντησε ότι έχει μαζί τους φυσιολογικά προβλήματα, ενώ ένα άλλο 28,3% εντόπισε μεγάλα προβλήματα. Δηλαδή συνολικά ένα 69,7% των μαθητών δηλώνουν ότι δεν έχουν καλές σχέσεις με τους καθηγητές των. Στην ίδια έρευνα ("Το Βήμα", 24.10.92) το 36 % των μαθητών κατηγορούν τους καθηγητές των για έλλειψη διάλογου μαζί των, ενώ ένα 26,5 % τους χρεώνει ευθέως αδιαφορία. Στο χάσμα των γενεών αποδίδει ένα 17,3 % των μαθητών την έλλειψη επικοινωνίας με τον καθηγητή, ενώ μόνο το 11,3 % των ερωτηθέντων αποδίδει το φαινόμενο στην έλλειψη σεβασμού προς τους καθηγητές. Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης είναι εύγλωττα. Δεν υπάρχει πια σε ικανοποιητικό βαθμό η παλιά στενή προσωπική σχέση ανάμεσα σε μαθητή και καθηγητή, η οποία στηριζόταν στην εμπιστοσύνη, στην αναγνώριση της άξίας του καθηγητού, στο σεβασμό και την αναγνώριση του εκπαιδευτικού του έργου, στην πατρική του φροντίδα για τα προβλήματα του μαθητή. Επαινετές εξαιρέσεις, απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

5. Η διαλελυμένη οικογένεια κρύβεται πίσω από μια σειρά προβλημάτων των παιδιών, που αναμεταδίδει την κρίση μέσα στην εκπαίδευση. Πολλά παιδιά σήμερα προέρχονται είτε από διαλελυμένα σπίτια είτε από κλονιζόμενες οικογένειες, με αποτέλεσμα τα παιδιά αυτά να κουβαλούν μαζί τους στο σχολείο τα οικογενειακά, συναισθηματικά και ψυχολογικά τους προβλήματα, που καθιστούν την ίδια πλέον την εκπαίδευση προβληματική. Πολλοί εκπαιδευτικοί διαπιστώνουν καθημερινά τις συνέπειες της κατάστασης αυτής, που βραχυκυκλώνει και το δικό τους έργο. Η συνεργασία του σπιτιού με το σχολείο θεωρείται και σήμερα αναπόσπαστο τμήμα της αναμενόμενης επιτυχίας του παιδευτικού συστήματος. Αλλά πολλάκις οι ίδιοι οι γονείς στέκονται εμπόδιο στην πρόοδο των παιδιών τους καθώς είτε είναι παντελώς αδιάφοροι, είτε επεμβαίνουν άκαιρα και προκλητικά στο παιδευτικό έργο των καθηγητών, είτε αδυνατούν να αντιληφθούν το ρόλο τους και να συμβάλουν στην ορθή διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους, που κατά τρόπον αντιδεοντολογικό και αντιπαιδαγωγικό τα δικαιώνουν και στις πιο παράλογες αξιώσεις των, με αποτέλεσμα τα παιδιά να έχουν μετατραπεί σε μικρούς τυράννους του σχολείου και του συστήματος. Αναλογίζομαι τι είδους γονείς μπορεί να λογίζονται αυτοί που έρχονται στο σχολείο για να υπερασπισθούν τα δικαιώματα των παιδιών τους, χωρίς να έχουν προηγουμένως ακούσει και εκτιμήσει τους λόγους, ένεκα των οποίων ένας καθηγητής ή δάσκαλος έλαβε κάποιο δυσμενές μέτρο σε βάρος των. Τα παιδιά που ξεκινούν από τη βάση της μόνιμης δικαίωσής των από τους γονείς των, δεν θα αργήσουν να γίνουν σιγά - σιγά άτομα ασύδοτα και εγωκεντρικά.

Σε τελική ανάλυση το πρόβλημα που αναδύεται είναι αν η κοινωνία μας αγκαλιάζει, αναγνωρίζει και επιβραβεύει το πρότυπο του δασκάλου - λειτουργού και όχι το πρότυπο του δασκάλου - μαθητοπατέρα. Φοβούμαι ότι, όπως και ο Καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης παραδέχεται, η σύγχρονη κοινωνία στην Ελλάδα "αποθαρρύνει, απογοητεύει, απομακρύνει κι όσους ακόμη ξεκινούν με ανάλογες φιλοδοξίες και ιδανικά. Μία κοινωνία που απoστρέφεται αλλεργικά ή υποτιμά τις αξίες, που "μετεξελίσσεται" σε κοινωνία τζόγου και λοταρίας, όπου ο κλήρος, η τύχη, η σύμπτωση, ο οπορτουνισμός κι όχι ο μόχθος, η αξία, ο αγώνας, η εργασία είναι που επιβραβεύονται, μια τέτοια κοινωνία είναι φυσικό να μην ευνοεί το πρότυπο του δασκάλου - λειτουργού που τείνει να αποτελεί "εκπαιδευτικό δονκιχωτισμό"" (Γ. Μπαμπινιώτη: Από Δάσκαλοι διδάσκοντες, Στο "Βήμα" 1993).

6. Η αδυναμία ή η αδιαφορία σύνδεσης των μαθητών με τα στοιχεία της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτισμικής μας παράδοσης συνιστά μιαν άλλη πληγή του συστήματος. Από της εποχής του Πλάτωνος η Παιδεία εκαλείτο να διαπλάσει χαρακτήρες και να μην περιορισθεί απλώς στη μετάδοση ξηρών γνώσεων. Ωστόσο σήμερα οι ξηρές αυτές γνώσεις, με μια αντιπαιδαγωγική μάλιστα μέθοδο, την της αποστήθισης, (που την επιβεβαιώνει η άνθηση της "παραπαιδείας") συνιστούν τη μοναδική, ως φαίνεται, αποστολή της Παιδείας μας. Γι' αυτό και τα καθαρώς ανθρωποπλαστικά στοιχεία της έχουν παραμερισθεί. Έπρεπε να αναφανεί το Μακεδονικό για να αρχίσει να γίνεται λόγος στα σχολεία για την έννοια της Πατρίδος. Και έπρεπε να συμβούν τα εγκλήματα των σατανιστών για να κινηθούν τα γρανάζια της δυσκίνητης εκπαιδευτικής ιεραρχίας προς τονισμό των Θρησκευτικών άξιών της Ορθοδοξίας. Γιατί ποιες εθνικές και θρησκευτικές άξίες τονίζονται στο σχολείο; Αντιθέτως "χέρια ελληνικά, οπλισμένα με όπλα ξένα, βάρβαρα και εχθρικά, πλήγωσαν θανάσιμα τις αστείρευτες πηγές της Ελληνικότητας μας. Πολέμησαν και πολεμούν, μέσα από τα κανάλια της οργανωμένης Ελληνικής Εκπαιδεύσεως, την κλασσική μας παράδοση και το ορθόδοξο χριστιανικό πνεύμα του τόπου μας" (Γ. Κρασσανάκη: Η σημερινή κατάσταση της Ελληνικής Παιδείας, Στο περιοδικό "Ελληνικός Αστήρ" Νοέμ. - Δεκ. 1991 σ.283).

Και όλα αυτά συμβαίνουν σήμερα ιδίως, που νέες πραγματικότητες έχουν εμφανισθεί στον ορίζοντα με την Ευρωπαϊκή Ένωση και με την ανάγκη να διαφυλάξουμε ως έθνος τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας, που θα αποτρέψουν την κατάλυση και την αφομοίωσή μας. Σήμερα η Ευρώπη υπαγορεύει στις χώρες - μέλη της τους στόχους της εκπαίδευσης. Και κύριος και βασικός στόχος είναι ή δημιουργία, δια της παρεχομένης εκπαίδευσης, του νέου ευρωπαίου άνθρώπου, που έχει τη συνείδηση ότι ανήκει στη μεγάλη οικογένεια της γηραιάς μας ηπείρου. Δεύτερη θέση δίδεται στη τεχνολογία και την επιστήμη και τρίτη και τελευταία στις εθνικές, παραδοσιακές ιδιαιτερότητες κάθε λαού. Ο καθηγητής Γ. Μπαμπανιώτης παρατηρεί σχετικά: "Με λίγα λόγια η Παιδεία μας καθώς και η Παιδεία των άλλων ευρωπαϊκών χωρών πρέπει να διαχύσει σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα και στο πεδίο της αγωγής των αυριανών Ευρωπαίων πολιτών τη λεγόμενη "ευρωπαϊκή διάσταση". Πρέπει επίσης να διευκολύνει και να αξιοποιήσει μεταξύ των λαών της Ευρώπης τη διακίνηση των ιδεών, των προβληματισμών και των εμπειριών κάθε χώρας στην παιδεία και τον πολιτισμό, ώστε ό,τι ονομάζεται Ενωμένη Ευρώπη να πραγματωθεί βαθμηδόν στο πιο απαιτητικό και ουσιαστικό επίπεδο, το επίπεδο της Παιδείας και το συνειδησιακό επίπεδο. Και όλα αυτά -συνεχίζει ο καθηγητής- χωρίς η Παιδεία να αποβεί εις βάρος της προσδιοριστικής για κάθε χώρα διάστασης: της εθνικής Παιδείας και της καλλιέργειας εθνικής συνείδησης... Η καλλιέργεια της γλώσσας, της παράδοσης, της θρησκείας, των δεσμών που συνέχουν συγχρονικά και διαχρονικά ένα έθνος, ο υγιής εθνισμός, με μια λέξη, όχι μόνο δεν συνιστά αντίρρηση στο θεσμό της Ενωμένης Ευρώπης, αλλά αποτελεί προϋπόθεση υπάρξεως του. Η υπέρβαση του εθνισμού κάθε χώρας - μέλους χάριν μιας Ενωμένης Ευρώπης δεν σημαίνει και κατάλυση του εθνισμού, ως χωριστής και αυθύπαρκτης ιστορικής συνείδησης κάθε λαού" (Γ. Μπαμπινιώτης: Η παιδεία μας και οι νέες πραγματικότητες. Στο "Βήμα" 10.1.93).

Οι βαρυσήμαντες αυτές επισημάνσεις όμως του Καθηγητού Μπαμπινιώτη έρχονται σε αντίθεση με ό,τι ζήσαμε και ενδεχομένως ζούμε και σήμερα σε ορισμένες περιπτώσεις μέσα στα σχολεία, όπου μερικοί εκπαιδευτικοί, θεωρώντας προφανώς το σχολείο τιμάριο των και τα παιδιά ομήρους των, εξακολουθούν να υπονομεύουν τα πνευματικά μας ερείσματα με εξοργιστικό τρόπο. Θα αναφέρω μερικά παραδείγματα διαβρωτικής συνείδησης μερικών καθηγητών που συγκλονίζουν. Καθηγητές του Ενιαίου Πολυκλαδικού Λυκείου Αθηνών, σύμφωνα με επίσημη καταγγελία, διακήρυξαν στην διάρκεια συνεδρίασης του Συλλόγου των Καθηγητών ότι η ελληνική Σημαία είναι "σύμβολο μίσους, πολέμου και φανατισμού" και ότι ή "ανάρτηση της" στο κοντό του σχολείου επί καθημερινής βάσεως "θυμίζει άλλες εποχές" (υπονοώντας προφανώς τη δικτατορία)". Και αυτούς τους αρνησιπάτριδες εκπαιδευτικούς, οσοδήποτε μικρή μειοψηφία και αν είναι, ο Σύλλογος των άλλων καθηγητών, ορμώμενος από μία συντεχνιακή αλληλεγγύη, επεχείρησε να το καλύψει, όπως αυτό έχει συμβεί και πάρα πολλές άλλες φορές κατά την αντιμετώπιση παρεμφερών αντιλήψεων όπως είναι π.χ. η παραχάραξη της ιστορίας μας ή ο καταβιβασμός από τον τοίχο της τάξεως της εικόνας του Κυρίου. Άλλο παράδειγμα: Δάσκαλος σε σχολείο της Βορείου Ελλάδος σε ομιλία του, προπαγάνδιζε υπέρ της "απελευθέρωσης της Μακεδονίας από την ελληνική κατοχή" (Βλ. "Οικονομικό Ταχυδρόμο" 4.6.92). Και βέβαια κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να συνετίσει ή να διαφωτίσει το δάσκαλο αυτό. Η τέλος να του πει ότι δεν μπορεί να είναι δάσκαλος αν έχει τέτοιες ιδέες. Πρέπει να αλλάξει αμέσως επάγγελμα και να αφήσει τα παιδιά μας σε χέρια καθαρά και μυαλά ελληνικά...

Όλα αυτά επιβεβαιώνουν μια τρανή αλήθεια, ότι οι λεγόμενοι "προοδευτικοί" μέσα στο χώρο της εκπαίδευσης διακατέχονται από ένα είδος μανιχαϊσμού και γι' αυτό πολεμούν την παράδοση, πολεμώντας τον εαυτό τους, και την αφήνουν να την καπηλεύονται οι δήθεν "συντηρητικοί", που και αυτοί μπορεί να μη πιστεύουν σε τίποτε, άλλά αυτό στο οποίο δεν πιστεύουν το έκαναν σημαία και λάβαρο τους εξ αντιδράσεως και μόνο. Μοιάζει όλο αυτό το σκηνικό με το θανάσιμο λάθος των χωρών του άλλοτε υπαρκτού σοσιαλισμού και των κομμουνιστών, που τη θρησκεία, ένα κατ' εξοχήν λαϊκό βίωμα, την πρόσφεραν στο πιάτο στους καπιταλιστές, για να εμφανίζονται ως προστάτες της και υπερασπιστές της. Οι ίδιοι "προοδευτικοί" ανακάλυψαν πώς ο Μ. Αλέξανδρος ήταν κατακτητής και διαρρηγνύουν τα ιμάτια των εναντίον κάθε δυτικής πολιτικής εξάρτησης, ενώ οι ίδιοι είναι βουτηγμένοι στο κακέκτυπο δυτικό πνεύμα. (Βλ. Ν. Ματσούκα: Παιδείας παραλειπόμενα. Στο περιοδικό "Έξοδος, Φθινόπωρο 1991). Χαρακτηριστικές στο σημείο αυτό είναι οι διαπιστώσεις των Αγιορειτών Πατέρων στο Μήνυμά των για τα προβλήματα της Παιδείας του έτους 1984: " Από πολλά τώρα χρόνια γίνεται συστηματική προσπάθεια, διαρκώς αυξανόμενη, να πολεμηθεί η πίστις. Να βγει από τα ελληνικά σχολεία ο Χριστός. Να διαστρεβλωθεί η ιστορία μας. Να ευτελισθεί η σημασία των μεγάλων εορτών των Χριστουγέννων και του Πάσχα, που τόσο ζει ο λαός μας. Να παύση η Ορθόδοξος Εκκλησία να επηρεάζει τη ζωή του γένους μας, δηλαδή να παύση η ψυχή του γένους μας να ζωογονεί τo είναι μας. Να μείνει ο λαός απροστάτευτος, έκθετος, αναιμικός, έτοιμη λεία και τροφή οποιουδήποτε αισθητού ή νοητού θηρίου" (Βλ. το κείμενο στο περιοδικό "Σύναξη", 10/1984). Και ο Κοραής παρετήρη: "Η αρετή είναι πράγμα εθιστόν και αποκτάται ως όλα τα αποκτώμενα από μακράν συνήθειαν... Μόνον η παιδεία, ελευθερώνουσα τον νουν από την άγνοιαν, διδάσκει τον άνθρωπο τα προς τον Θεόν και τον πλησίον καθήκοντα".

7. Πληγή της Παιδείας μας συνιστά και το περίφημο γλωσσικό ζήτημα, που ταλανίζει επί δεκαετίες την εκπαίδευση μας. Τα παιδιά πελαγοδρομούν από το ένα στο άλλο γλωσσικό σύστημα, χωρίς κανείς να γνωρίζει τι τελικά ισχύει και πού βαδίζει ή εκπαίδευση. Η δια νόμου κατάργηση της καθαρεύουσας και η επιβολή της δημοτικής, καθώς και ή δια της ίδίας οδού επιβολή του μονοτονικού είχαν ως αποτέλεσμα την λεξιπενία των μαθητών και την αδυναμία τους να εκφρασθούν. Και όμως! Θα έπρεπε οι νέοι να μαθαίνουν τη μεγάλη και πλούσια ιστορική μας γλώσσα σε όλη τη διαχρονική εξέλιξη της, ώστε να είναι κάτοχοι όχι μόνο του γλωσσικού εκφραστικού μας οργάνου, ξεπερνώντας το σημερινό φαινόμενο της "αλεξίας", αλλά και του πολιτισμικού μας πλούτου, μια και η γλώσσα είναι φορέας των πολιτισμικών αγαθών του λαού μας και κρηπίδα της υποστάσεως του. Ο Κοραής παρατηρούσε: "Ποτέ έθνος δεν διαστρέφει τη γλώσσαν του χωρίς να διαστρέφη εν ταυτώ και την παιδείαν του. Η ασυνταξία της γλώσσης συνοδεύει πάντοτε και την ασυνταξίαν των ιδεών, διότι όστις καταφρονή τους κανόνας της Γραμματικής γρήγορα θέλει καταφρονήσειν και τους κανόνας της Λογικής" (Αυτοσχέδιοι στοχασμοί).

Με την κυριαρχία του πάνω στη γλώσσα ο έλληνας νέος θα είναι σε θέση να σκεφθεί ανετότερα και ωριμότερα, να εκφράσει εναργέστερα τα διανοήματά του και να δει τις ξένες γλώσσες ως παραπληρώματα που έρχονται να βοηθήσουν τη συνεννόησή του και όχι ως υποκατάστατα της δικής του γλώσσας, όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα με τη γενική εξάπλωση και καθιέρωση ξενικών εκφράσεων στην καθημερινή ομιλία και εξελληνισμένων λέξεων και φράσεων, που καταδυναστεύουν τη γλωσσική μας επάρκεια. Και βέβαια είναι ευχάριστο πως άρχισε ήδη να γίνεται συνείδηση και από αυτούς ακόμη τους λυμεώνες του γλωσσικού μας πλούτου, ότι χωρίς βελτίωση της γλωσσικής διδασκαλίας στα σχολεία, κινδυνεύουμε να αφανισθούμε ως έθνος τώρα που είμαστε μέσα στην Ευρώπη. Όμως μόνον αυτή η διαπίστωση, παρ' όλη τη βαρύτητα που έχει, δεν αρκεί αν δεν συνοδευτεί από άμεση διόρθωση των κακών χειρισμών που έγιναν και αν δεν τεθεί αμέσως και χωρίς καθυστερήσεις σε ενέργεια ένα νέο εντατικό πρόγραμμα εκμάθησης και διδασκαλίας του ορθού γλωσσικού μας πλούτου. Διότι δεν είναι μόνο που καταργήσαμε την αρχαία και τη λογία γλώσσα, καταδυναστεύσαμε και τη νέα που διδάσκεται ανορθόδοξα χωρίς σεβασμό του Συντακτικού και της Γραμματικής που τη συνοδεύουν. Το δένδρο της γλώσσης μας, που έχει καρποφόρα ζωή 3.000 περίπου ετών, κλαδεύτηκε απειλητικά και επικίνδυνα το 1976 με τη δια νόμου καθιέρωση της δημοτικής ως επισήμου γλώσσης της εκπαίδευσής μας, και έπαυσε να ποτίζεται το 1981 με την καθιέρωση του μονοτονικού, ενώ ακούεται και γράφεται πως δεν αργεί και η αντικατάσταση του αλφαβήτου μας με λατινικό, εκ λόγων συμπόρευσης με την Ευρώπη.

8. Μια άλλη πληγή της Παιδείας μας είναι η απουσία οράματος, τόσο στους κυβερνώντες, όσο και στους διδάσκοντες και στα παιδιά. Καμιά ανορθωτική προσπάθεια δεν πετυχαίνει χωρίς όραμα. Το όραμα υποβάλλει σε θυσίες και κόπους. Το αυθεντικό όραμα προβαίνει από το κενό του νοήματος και τείνει να το ανασυγκροτήσει. Ενώνει σε ανώτερα επίπεδα το υπερχρονικό νόημα μ' ένα ιστορικό σκοπό και εντάσσει κάθε αλλαγή στην προοπτική της ανθρώπινης σκοπιμότητας. Το όραμα δεν πείθει παραλόγως, πείθει με την εσωτερική του λογική και φωτίζει σαν τον κεραυνό εξαίφνης τα πάντα. Το πραγματοποιήσιμο του οράματος ξεσηκώνει και συγκινεί. Όραμα δεν θα πει νεφέλωμα, άλλά κλήση σε αυτοπροσφορά. Εδώ το προσωπικό παράδειγμα παίζει σπουδαίο ρόλο. Το όραμα μας μεταφέρει από το "'Εγώ" στο "'Εμείς". Το ζητούμενο σήμερα είναι να μείνουμε ανθρώπινοι παρά την έκρηξη της τεχνολογίας, να μείνουμε Έλληνες παρά τις διεθνιστικές προβολές. Να γίνουμε κοινωνικοί, ξεπερνώντας την ατομοκεντρικότητα μας με ανθρωπιστικά και εσχατολογικά οράματα. Χωρίς τέτοια οράματα δεν ξεπερνιέται με κανένα τρόπο η άπληστη εγωκεντρικότητα που οξύνεται σήμερα μέσα σ' ένα πολιτισμό κατανάλωσης και κυρίως σπατάλης. Όμως τα οράματα αυτά μένουν ανενέργητα, χωρίς άσκηση ανθρωπιάς και αγάπης. Και εδώ αναδύεται σπουδαίος ο ρόλος της Ορθοδοξίας. Αλλά ποιος νοιάζεται σήμερα γι' αυτά; Οι πάντες ενδιαφέρονται για μια Παιδεία της άμεσης χρησιμοθηρίας ή για την έκταση της γνώσεως σε βάρος του πολιτισμού, που βέβαια δεν έχει καμιά σχέση με ό,τι εκφράζουν αυτοί, που ο λαός μας έχει ονομάσει "κουλτουριάρηδες".

9. Οι προχειρότητες και οι αυτοσχεδιασμοί στο χώρο της εκπαίδευσης είναι μία άλλη πληγή, πολύ σοβαρά και αιμάσσουσα. Αλλεπάλληλες "εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις" έχουν εκφυλίσει τη σημασία των βαρύγδουπων λέξεων που τη σηματοδοτούν. ΄Ο,τι οικοδομεί η μία κυβέρνηση το γκρεμίζει σε λίγο η άλλη. Τίποτε δεν μένει σταθερό, κανένας δεν ξέρει τι θα ισχύσει την επομένη χρονιά. Αλλάζουν τα συστήματα των εισαγωγικών εξετάσεων, η αξιολόγηση των μαθητών, τα διδακτικά βιβλία, η διδασκόμενη ύλη. Τίποτε δεν είναι μόνιμο και όλες οι αλλαγές υπαγορεύονται από την προχειρότητα. Κανείς δεν αναγνωρίζει τα καλά που έκανε κάποιος άλλος. Έτσι, εκεί που περιμένει κανείς να αποδώσουν κάποια μέτρα που ελήφθησαν, αλλάζει ή κυβέρνηση και πάλιν εξ υπαρχής. Τούτο δείχνει ότι ο αυτοσχεδιασμός είναι κανόνας και η προχειρότητα σύστημα. Γι' αυτό και τίποτε δεν στεριώνει και όλα συνεχώς αναβάλλονται. Όχι βέβαια πάντοτε προς το καλύτερο. Οι 17 πρυτάνεις των Πανεπιστημίων της χώρας σε μια δραματική των έκκληση τον Ιανουάριο του 1991 ομολογούν: "Ο καθοριστικός ρόλος της Παιδείας για το επίπεδο ζωής του λαού μας, αλλά και γα την ίδια την επιβίωση του, δεν εκτιμήθηκε στο βαθμό που έπρεπε με ορισμένες εξαιρέσεις, από τις πολιτικές ηγεσίες που κυβέρνησαν τον τόπο τα τελευταία σαράντα χρόνια, με αποτέλεσμα την έλλειψη ενός μακροχρόνιου και κοινώς αποδεκτού εκπαιδευτικού σχεδιασμού. Αντίθετα, ο χώρος της παιδείας, χώρος κατ' εξοχήν ευαίσθητος, μετατράπηκε σε πεδίο διαρκούς και έντονης κομματικής αντιπαράθεσης" (Βλ. "Οικον. Ταχυδρόμο" 28.3.91).

10. Τέλος η προσδοκία "μαγικών λύσεων" στο πρόβλημα της Παιδείας είναι και αυτή μεγάλη πληγή στο σώμα της, καθώς σε τελευταία ανάλυση ο καθένας περιμένει να λυθούν τα προβλήματα ως δια μαγείας, και πάντοτε με κόστος που θα κληθούν να σηκώσουν οι άλλοι. "Μαγικές λύσεις όμως δεν υπάρχουν για τίποτε. Και οι μάγοι που αυτά επαγγέλλονταν χρεοκόπησαν" (Γ. Μαρίνου: Εν αρχή ην η παιδεία και άνευ αυτής ματαιοπονούμε. Στον "Οικον. Ταχυδρόμο" 9.1.92). Τώρα όλοι έχουν καταθέσει τα όπλα και αναμένουν εξ ουρανού το μάννα. Ο από μηχανής θεός όμως δεν πρόκειται να εμφανισθεί, και το δράμα δεν θα βρει τη λύση του. Αθελά μου, μού έρχονται στο νου οι στίχοι του Αλεξανδρινού:

"Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία; Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Τι νόμους να κάμουν πια οι Συγκλητικοί; Οι βάρβαροι σαν έλθουν, θα νομοθετήσουν... Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε να του δώσει μια περγαμηνή. Εκεί τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα... Γιατί οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα, να βγάζουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους; Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα και αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες".

Οι παλιές παλαιοδιαθηκικές πληγές του Φαραώ τελικά εξανάγκασαν τον μονάρχη τής Αιγύπτου να υποταχθεί στο Θείο θέλημα και να επιτρέψει την έξοδο των Εβραίων. Αυτές οι τωρινές φαραωνικές πληγές της Παιδείας μας δεν γνωρίζω που τελικά θα οδηγήσουν. Φοβούμαι πως οι υπομονές εξαντλήθηκαν. Οι άνθρωποι έχουν κατ' επανάληψιν εξαπατηθεί, και απογοητευθεί. Δεν έχουν πια κουράγιο για να αναλάβουν μια νέα σταυροφορία. Όμως η Παιδεία είναι το "είναι" μας, τώρα που είμαστε στην Ενωμένη Ευρώπη θέλουμε έκτος από κεφάλαια και κεφάλια. "Και τα κεφάλια τα γεμίζει με μυαλό και γνώσεις η καλή Παιδεία. Και αυτήν δεν την έχουμε." (Γ. Μαρίνος, ένθ' άνωτ.). Πρέπει όμως με κάθε θυσία να την αποκτήσουμε. Για τα παιδιά μας, για το μέλλον του τόπου. Κανείς δεν δικαιούται να παίζει εν ου παικτοίς. Η ευθύνη πέφτει και πάλι στους αξίους. Κουραστήκαμε όλοι, αλλά αξίζει να επιστρατεύσουμε τις θετικές μας δυνάμεις για να σωθεί η Παιδεία μας. Ευθύνη έχουν και οι πολιτικοί και οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς και τα παιδιά. Και όλη η κοινωνία. Η ανάγκη τώρα προστάζει, όλοι να συστρατευθούν στον κοινό αγώνα, να θεραπευθούν οι πληγές, να σωθεί το τραυματισμένο σώμα. Η νεολαία μας, αν δεν την προσέξουμε, θα μας αποδοκιμάσει. Και η πικρή γεύση της αποτυχίας θα μας συγκλονίσει.

Θα μου αντειπείτε: και τι μπορώ να κάνω εγώ, ένας και μοναδικός; Θα σας απαντήσω, επιστρατεύοντας τον παλαιό αγιοπατερικό λόγο και τη σύγχρονή μας ποίηση. Ο ιερός Χρυσόστομος είπε: "Αρκεί εις άνθρωπος ζήλω πεπυρωμένος ολόκληρον διορθώσαι δήμον". Και ο Κωστής Παλαμάς:

"Κι αν είναι πλήθος τ' άσχημα, κι αν είναι τ' άδεια αφέντες, φθάνει μια σκέψη, μια ψυχή, φτάνεις εσύ, εγώ φτάνω. Να δώσει νόημα στων πολλών την ύπαρξη ΕΝΑΣ φτάνει".

Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος

Πηγή :http://www.imd.gr/html/gr/section02/education/speeches/01/01.htm

Ο ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΘΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

"Τα άθεα γράμματα παραμέρισαν τους αγίους και τους αγωνιστές και βάλανε στο κεφάλι του Έθνους ξένους και άπιστους γραμματισμένους, που πάνε να νοθέψουνε τη ζωή μας.Τ' άθεα γράμματα κόψανε το δρόμο του έθνους και τ' αμποδάνε να χαρεί τη λευτεριά του. Είναι ντροπή μας, ένα γένος που με το αίμα του πύργωσε τη λευτεριά του, που περπάτησε τη δύσκολη ανηφοριά, να παραδεχτή πώς δεν μπορεί να πορπατήσει στον ίσιο δρόμο άμα ειρήνεψε, κι ότι δεν ξέρουμε εμείς να συγυρίσουμε το σπίτι, που με το αίμα μας λευτερώσαμε, άλλά ξέρουν να το συγυρίσουν εκείνοι που δεν πολέμησαν, εκείνοι που δεν πίστευαν στον αγώνα, εκείνοι που πάνε να μας αποκόψουνε από τον Χριστό, και πασχίζουνε να μας ρίξουνε στη σκλαβιά άλλων αφεντικών, που' ναι πιο δαιμονισμένοι από τους Τούρκους.Γιατί κι εκείνα που εσεβάστηκεν ο Τούρκος, τ' άθεα γράμματα τα πετάνε και πάνε να τα ξερριζώσουνε. Αφανίζουνε τα μοναστήρια, πομπεύουνε τους καλογέρους και τις καλόγριες, κλέβουνε τ' άγια δισκοπότηρα και τα πουλούνε γι' ασήμι που θα στολίσει τις βρωμογυναίκες. Αρπάζουνε τ' άγια των αγίων και τα βάζουνε κάτω από τα πόδια της εξουσίας τους, που τα ορίζει κατά τα νιτερέσια της.Τ' άθεα γράμματα υφαίνουνε το σάβανο του Γένους. Αυτά λοιπόν τα γράμματα θα μάθουνε τα παιδιά μας; Κι αν ακόμα συναχτούν όλοι οι άθεοι γραμματισμένοι και στυφτούνε σαν το λεμόνι, δεν θα πετύχουν να γράψουν μια αράδα που ν' αξίζει μια γραμμή από τα ευαγγέλια. Αλλά τι λέω μια αράδα; Ούτε μία λέξη που να μοιάζει με μία του Θεοτοκικού αυτού βιβλίου. Γιατί κάθε τι εκεί μέσα είναι λόγος Κυρίου, είναι σοφία ορθή, και τα όσα λέει το χτίσμα δεν γίνεται να φτάσουν το λόγο του Πλάστη. Αντίς να μαθαίνουνε στα παιδία μας απ' τ' άγια συναξάρια το πως ζήσανε οι άγιοι της χριστιανοσύνης και το πως μαρτυρήσανε για την αγάπη του Χριστού, τους μαθαίνουνε την ιστορία του κολασμένου κόσμου. Γιατί δυο λογιών είναι και οι ιστορίες. Είναι η αγιασμένη και η κολασμένη ιστορία. Αδιάκοπα φανερώνουμε την κολασμένη εικόνα του κόσμου και σιγά-σιγά καταφέραμε να πιστέψουμε πώς η εικόνα αυτή είναι η γνήσια εικόνα του ανθρώπου και πως όξω απ' αυτήν άλλη ζωή δεν εστάθη.Όλα τούτα είναι άτιμα ψέματα, είναι τα ζιζάνια που σπέρνουνε στον αγρό του Κυρίου τ' άθεα γράμματα. Μας μιλάνε για τους αρχαίους.Κι εγώ ο ταπεινός και αγράμματος κήρυκας του λόγου του Χριστού μας σας λέγω πώς κανένας αρχαίος δεν ξεπερνά σε παλικάρια, σε μεγαλείο και σε δόξα τον Άγιο Κοσμά, τους μάρτυρες και τους μεγάλους ασκητάδες. Γιατί αν εκείνοι πεθάνανε γιά μια πατρίδα, ο Άγιος Κοσμάς μαρτύρησε για μιαν Ελλάδα του Χριστού, και όχι γιά μιαν Ελλάδα δουλωμένη στον αντίχριστο"

Αποσπάσματα από το βιβλίο του ΚΩΣΤΗ ΜΠΑΣΤΙΑ, «ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ» - ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ 1987

ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ: ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ

Ακούγοντας τον Μπαράκ Ομπάμα, τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, ζηλέψαμε.
Τον ζηλέψαμε για το θάρρος του να πει απλά πράγματα. Να αγγίξει χορδές που μας έχουν κάνει να ξεχάσουμε.
Να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Που ντρεπόμαστε να το πούμε για να μη μας κακοχαρακτηρίσουν. Να μη μας πουν θρησκόληπτους. Πατριώτες. Πράγματα που δεν τολμούν να ψελλίσουν οι δικοί μας.

Μίλησε για την Αμερική. Ότι τα ιδανικά των προγόνων μας δεν θα τα προδώσουμε. Είπε ότι όλα αυτά που είναι γύρω μας, εμείς, εσείς τα φτιάξατε. Ας θυμηθούμε πού ήμασταν και πόσο μακριά έχουμε φθάσει.

Ποιος εδώ θα... επέτρεπε να μιλήσει πριν από την ορκωμοσία του πρωθυπουργού ο Αρχιεπίσκοπος, να διάβαζε το «Πάτερ ημών»;

Ποιος πρωθυπουργός θα έλεγε «Ο Θεός να ευλογεί την Ελλάδα»; Θα γινόταν χαμός, θα τον κατηγορούσαν για θρησκόληπτο. Για... Χομεϊνί...

Απόσπασμα άρθρου από την εφημερίδα «Το Παρόν»

Πηγή :http://www.paron.gr/v3/new.php?id=37090&colid=3&dt=2009-01-25

Σχέδιο αποδόμησης της Ορθοδόξου Χριστιανικής πίστεως.

Όσοι παρακολουθούμε τις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας αφ΄ενός και την εξέλιξη του μαθήματος των Θρησκευτικών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση αφ΄ετέρου, τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνουμε ότι:

Επιχειρείται με τη «μέθοδο του σαλαμιού», πολλαπλώς έμμεση αποδόμηση και συρρίκνωση των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας. Άλλοτε αμφισβητούνται ευθέως και άλλοτε πλαγίως εμπράγματα δικαιώματά της και άλλοτε το πνευματικό, θεολογικό και εκκλησιολογικό της έργο. Ακόμα και η Εκκλησιαστική της ιστορία και το κοινωνικό της έργο. Πολλοί είναι εκείνοι, οι οποίοι αντιστρατεύονται λυσσαλέα το έργο της Εκκλησίας και καταπολεμούν το θεολογικό και εκκλησιολογικό γνώρισμα και χαρακτήρα της. Δεν είναι υπερβολή, αν κάποιος ισχυρισθεί, ότι κάτω από τις συμπεριφορές αυτές υποκρύπτονται: χριστιανοκατηγορία , Χριστομαχία, αποστασία Πίστεως και νεοειδωλολατρία με αφορμή τα όποια υλικά ή ηθικά σκάνδαλα της Εκκλησίας, και όπου αυτά δεν υπάρχουν κατασκευάζονται και μεγεθύνονται. Με άλλα λόγια έχουμε μια νέας μορφής εικονομαχία.

Η αποδόμηση της Ορθοδόξου Πίστεως και της Μιάς, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Θεανθρώπου Ιησού κατά την τελευταία δεκαετία διέρχεται τις παρακάτω φάσεις:

Πρώτη φάση η σχετικοποίηση των πάντων: πίστεως, ιστορίας, πολιτισμού και γεωγραφικού χώρου. Για την επίτευξη των ανωτέρω το έτος 2001 ύστερα από κοινή συμφωνία των Υπουργών Εξωτερικών Ελλάδος και Τουρκίας ψηφίζεται από την Ελληνική Κυβέρνηση ο Νόμος 2929 (Εφημερίς της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τεύχος πρώτο, αριθμ. Φύλλου 142/27 Ιουνίου 2001).

Ο νόμος αυτός προβλέπει τη σύσταση «κοινής ελληνοτουρκικής Επιτροπής», η οποία θα «συνάπτει τα εκτελεστικά προγράμματα» (άρθρο 9) και τα μέλη της, - Έλληνες και Τούρκοι-,«θα συνεργάζονται στην παρουσίαση της ιστορίας, της γεωγραφίας, του πολιτισμού και της οικονομίας της άλλης χώρας» (άρθρο 1).

Ο αναγνώστης ας σχολιάσει τους όρους: «ιστορία, γεωγραφία, πολιτισμός», ας κάνει τις αναγωγές του σε πραγματικά γεγονότα και ας εξαγάγει τα συμπεράσματα του. Με βάση λοιπόν αυτόν τον Νόμο συντάχθηκαν τα Αναλυτικά Προγράμματα, (ΦΕΚ 303, τεύχος Β΄ 13-3-2003), σύμφωνα με τα οποία συντάχθηκαν τα σχολικά μας Βιβλία Λογοτεχνίας, Ιστορίας, Θρησκευτικών κλπ.

Έτσι γίνεται κατανοητόν γιατί γράφεται «ο συνωστισμός των Ελλήνων στη Σμύρνη», γιατί στα Αρχαία Ελληνικά απαιτούν από τους μαθητές : ‘ «Με βάση τις βελτιωτικές επεμβάσεις που αναφέρονται στο κείμενο, να γράψετε τις προδιαγραφές για την εμφάνιση και τη συμπεριφορά της ιδεώδους εταίρας», γιατί στα θρησκευτικά αποδομείται το δόγμα της πίστεως, η Λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, παραλείπονται ιστορικά γεγονότα και ιερά πρόσωπα, και ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου γίνεται «Ευαγγελισμός της Μαρίας» και συλλήβδην παραλείπεται ο εορταστικός κύκλος της Εκκλησίας. Στη φάση αυτή στρεβλώνεται, παραλείπεται και λοιδωρείται το περιεχόμενο της πίστεως, το χριστιανικό ήθος και οι φορείς του.

Η δεύτερη φάση αποδόμησης και συρρίκνωσης της πίστεως είναι η αποθεσμοποίηση του έργου της Εκκλησίας από την Πολιτεία κατά τη μέθοδο της σαλαμοποήσεως, με τις παρακάτω ενέργειες της:

α ΄, η μη αναγραφή του θρησκεύματος στις πολιτικές ταυτότητες και προ αυτού η προσπάθεια υποχρεωτικής επιβολής του πολιτικού γάμου και στους πιστούς της Εκκλησίας.

β΄, η ανάκληση – κατάργηση από το Υπουργείο Ενικής Παιδείας και Θρησκευμάτων το 2007 της εγκυκλίου που επέτρεπε την εξομολόγηση των μαθητών – ασφαλώς προαιρετικά.

γ΄, η ψήφιση νόμου «περί ελεύθερης συμβίωσης» και

δ΄, οι περιβόητες εγκύκλιοι περί απαλλαγής των μαθητών από το μάθημα των θρησκευτικών, οι οποίες πρόσθεσαν πολλά προβλήματα και στο Υπουργείο και στην Εκπαίδευση , ιδίως όμως στο θεολογικό κόσμο και στο κύρος του ίδιου του μαθήματος. Αναλυτικώτερα οι εγκύκλιοι αυτές δημιούργησαν σύγχυση περί του πρακτέου και καλείται ο Υπουργός Παιδείας να εκδόσει νέα καθαρή και σαφή εγκύκλιο περί απαλλαγής ή μη από το μάθημα.

Κάποιοι θεολόγοι του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, με δική τους πρωτοβουλία σε Υπόμνημα τους προς τον Υπουργό Παιδείας , με αφορμή το μάθημα των Θρησκευτικών αποφαίνονται περί συνταγματικών και νομοθετικών αλλαγών και περί αποχαρακτηρισμού του μαθήματος των Θρησκευτικών ερήμην της Εκκλησίας. Προτείνεται δηλ. ο δια Νόμου χωρισμός Εκκλησίας και Πολιτείας.

«Στώμεν καλώς»: Με το υπόμνημά τους αυτό οι συνάδελφοι του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και με τον ισχυρισμό τους ότι το μάθημα των θρησκευτικών πρέπει να γίνει θρησκειολογικό, γνωσιολογικό, πολιτισμικό αποκαλύπτουν ότι βρίσκονται πολύ κοντά στο Νόμο 2929/2001 και στη σύσταση της Ε.Ε 1720/2005.

Σημειωτέον ότι με την επίβλεψή τους συντάχθηκαν τα Αναλυτικά Προγράμματα και με τις οδηγίες τους γράφτηκαν τα σχολικά βιβλία και είναι οι ίδιοι που συμβουλεύουν και καθοδηγούν τους θεολόγους σχολικούς συμβούλους.

Κατανοούμε τη θεολογική αγωνία των συναδέλφων, αδυνατούμε όμως να υιοθετήσουμε τις όποιες ακρότητες. Εκπτώσεις σε θέματα πίστεως δεν επιτρέπονται.

Κλείνουμε με την παρατήρηση: Όσοι νομίζουν πως αν το μάθημα γίνει θρησκειολογικό θα διατηρήσουμε και τα επαγγελματικά μας ή άλλα προνόμια που έχουμε σήμερα σφάλλονται οικτρά. Το κόστος αυτό θα το πληρώσουν πρώτα οι Θεολογικές Σχολές και οι θεολόγοι εκπαιδευτικοί, περισσότερο το έθνος ολόκληρο και έπειτα η Εκκλησία κατά το ανθρώπινον, η οποία πρέπει να παρακολουθήσει το θέμα στενώτερα και να λάβει αποτελεσματικά μέτρα.

Γι΄αυτούς τους λόγους η μεν Εκκλησία «ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας» σταθερά και πολύφωνα όχι όμως συντόνως και εύτολμα, ενώ η Πολιτεία διαχειρίζεται το σοβαρό αυτό θέμα ερασιτεχνικά : «Δράξασθε, παιδείας μήποτε οργισθή Κύριος» παραγγέλει ο ψαλμωδός.

Ηλίας ΜπάκοςΠεριοδικό «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» Τεύχος 3- 2008

ΚΑΡΠΟΙ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ

Παιδιά χωρίς αντισώματα στο κακό

Αναρωτηθήκαμε όμως γιατί τόσο ανενόχλητα δρα το κακό και πως καταντήσαμε τα παιδιά μας τόσο δεκτικά στα αρνητικά μηνύματα, τόσο ευάλωτα στα εμπρηστικά συνθήματα; Είναι ένα ερώτημα που αφορά όλους ˙ την οικογένεια, το σχολείο, την πολιτεία, την κοινωνία και την εκκλησία βεβαίως. Όλοι είμαστε υπεύθυνοι, διότι όλοι – από την πλευρά του και με τον τρόπο του ο καθένας- πληγώσαμε την κοινωνία μας, την «αφυδατώσαμε» και την καταντήσαμε ακοινώνητη. Της ροκανίσαμε τις ρίζες της ζωής, επιδιώξαμε την αυτονόμηση της από τον άσειστο Λίθο, την αλλοτρίωση της από τα ζείδωρα νάματα του Ευαγγελίου. Μεθυσμένοι από την απληστία της υπερκατανάλωσης, φλεγόμενοι από τον πυρετό του εντυπωσιασμού και της προβολής, αποψιλώσαμε την ζωή μας από τον πνευματικό πλούτο. Καταστήσαμε την κοινωνία μας ζούγκλα. Περιφρονώντας τις παραδόσεις μας και υιοθετώντας ασυλλόγιστα ξενικά πρότυπα απογυμνώσαμε την οικογένεια από την ιερότητά της. Φθάσαμε να προτείνουμε νομοθεσίες που ευτελίζουν και εξευτελίζουν τον θεσμό της.
Δυστυχώς και ως επίσημη εκκλησία δεν λάβαμε έν πολλοίς το μήνυμα των καιρών ˙ δεν σταθήκαμε στο ύψος της αποστολής μας. Δεν στοιχηθήκαμε στην γραμμή των αγίων πατέρων μας. Δεν ακολουθήσαμε το παράδειγμα του Κυρίου, ο οποίος «μη εκστάς της (θείας ) φύσεως μετέσχε του ημετέρου (ανθρωπίνου) φυράματος». Νομίσαμε πως πρέπει να κολακεύσουμε τον κόσμο. Δεν τολμήσαμε να του πούμε την αλήθεια. Άλλοτε πάλι δεν μπορέσαμε να του την δείξουμε εφαρμοσμένη στην ζωή μας, όπως θα έπρεπε. Και το χειρότερο, δεν είχαμε την τόλμη να παραδεχθούμε το λάθος, την αδυναμία μας, αλλά θελήσαμε να την προβάλουμε ως νόμο και πρότυπο χριστιανικής ζωής. Έτσι καταντήσαμε αφερέγγυοι. Ο κόσμος δεν μας πιστεύει, αφού δεν βλέπει η δική μας, η χριστιανική ζωή να διαφέρει από την κοσμική. Σκανδαλίζεται μάλιστα, θεωρώντας ότι ούτε και η χριστιανική πίστη έχει να προσφέρει κάτι θετικό!

Παιδεία και κοινωνία χωρίς Θεό

Με όλα αυτά και με άλλα παρόμοια, οι νεοέλληνες καταντήσαμε – σ΄ένα βαθμό – πνευματικώς υπανάπτυκτοι και στην ίδια κατάσταση οδηγούμε τα παιδιά μας στερώντας τους τα πνευματικά ερείσματα της ζωής. Τι άλλο κάνουμε.
- Όταν νομοθετούμε την συρρίκνωση του μαθήματος των θρησκευτικών, την απογύμνωση του από τον ομολογιακό χαρακτήρα και τον υποβιβασμό του στην εγκυκλοπαιδικά ίσως άψογη αλλά πνευματικά άχρωμη και άοσμη θρησκειολογία;
- - Όταν στο πολυδιαφημισμένο «ανοιχτό και έξυπνο σχολείο» μας εννοούμε να έχει πρόσβαση ο κάθε ειδικός και μη , εκτός από τον πνευματικό που θα εξυπηρετούσε όσα παιδιά θέλουν να εξομολογηθούν;
- - Όταν με την αλόγιστη παροχή αγαθών, πίσω από την οποία θέλουμε να κρύψουμε την δική μας απουσία από την ζωή των παιδιών μας, και με την ασύδοτη ενδοτικότητα στα καπρίτσια τους, τα προάγουμε στην αλαζονεία, στον εγωκεντρισμό και στον αυταρχισμό;
- - Όταν με την παιδοκολακεία μας τους καλλιεργούμε την ιδέα ότι έχουν μόνο δικαιώματα χωρίς καμία υποχρέωση αντιπροσφοράς;
- - Όταν τα εξοργίζουμε και τα εξαγριώνουμε με τις διαταγές και τις προσταγές μας, χωρίς να έχει προηγηθεί η κατάλληλη αγωγή, χωρίς να τους προσφέρουμε το αντίστοιχο παράδειγμα;
- - Όταν γονείς και δάσκαλοι με τη συμπεριφορά μας καταργούμε κάθε έννοια σεβασμού και γκρεμίζουμε κάθε αυθεντία ακόμη και αυτή του Θεού;
- “Νούς αποστάς του Θεού ή κτηνώδης γίνεται ή δαιμονιώδης και των όρων αποστατήσας της φύσεως επιθυμεί των αλλοτρίων» αποφαίνεται η πατερική σοφλια ή για να θυμηθούμε και το Ντοστογιέφσκυ, «χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται». Αλλά έτσι χαΐρι και προκοπή δεν γίνεται!

Απόσπασμα από το άρθρο «Καρποί της Αποστασίας» του κ. Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου.

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» 23- 1- 2009

«Σπουδή» στα νέα σχολικά βιβλία. (Αποχριστιανοποίηση και Αφελληνισμός)

Οι τελευταίες εξελίξεις στο χώρο της Παιδείας αποδεικνύουν ότι οι ιθύνοντες υλοποιούν πρότυπα ξένα προς την παράδοσή μας, τα οποία ολοταχώς οδηγούν στην αποχριστιανοποίηση και τον αφελληνισμό της. Κατά τη διάρκεια των διακοπών (27 Ιουλίου 2006) ειδικός γραμματέας του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας με εγκύκλιο του κατήργησε την εξομολόγηση στα σχολεία, για να μη διαταράσσεται η εύρυθμη κατά τα άλλα λειτουργία τους. Διευθέτησε έτσι και την τελευταία αταξία της παιδείας μας, ώστε απρόσκοπτα να ξεκινήσει η σχολική χρονιά! Με την έναρξη του σχολικού έτους διανεμήθηκαν τα νέα σχολικά βιβλία, για να συντελεσθεί μία ακόμη μεταρρύθμιση στους ώμους της απορρυθμισμένης Παιδείας μας. Με πόνο ψυχής διαπιστώνουμε ότι στα νέα εγχειρίδια – στα περισσότερα τουλάχιστον του Γυμνασίου- τα εθνικά και θρησκευτικά θέματα παραγκωνίσθηκαν ˙ αν κάποτε αναφέρονται, η προσέγγιση είναι εξωτερική, περιφερειακή και αποστασιοποιημένη από τα γεγονότα. Δεν υπάρχει πια εθνική περηφάνεια και θρησκευτική συγκίνηση ˙ δεν προβλέπεται από το αναλυτικό πρόγραμμα και ούτε καλλιεργείται στο σχολείο. Οτιδήποτε παρέμεινε είναι άοσμο, άχρωμο, ανούσιο. Τα μικρά μεγεθύνονται ˙ τα μεγάλα σμικρύνονται, αποσιωπώνται ή και εμπαίζονται. Στο βωμό της πολυπολιτισμικότητας θυσιάζεται το «πολυτίμητο τζηβαϊρικό» της ελληνορθόδοξης ιδιοπροσωπίας μας. Για του λόγου το ασφαλές παραπέμπω ενδεικτικά όσους ενδιαφέρονται στα παρακάτω βιβλία: Στα Αρχαία Ελληνικά από Μετάφραση της Β΄ Τάξης, στο βιβλίο «Αρχαία Ελλάδα- Ο τόπος και οι άνθρωποι», απόσπασμα αναφέρεται στις εταίρες. Η πρώτη ερώτηση – άσκηση του βιβλίου ζητεί από τους μαθητές: «Με βάση τις βελτιωτικές επεμβάσεις που αναφέρονται στο κείμενο να γράψετε τις προδιαγραφές για την εμφάνιση και τη συμπεριφορά της ιδεώδους εταίρας»(σελ.42) Στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Α΄ Γυμνασίου ποια μηνύματα και εφόδια θα αντλήσουν οι μαθητές μας από το ποίημα «Δέησις» του Κ. Καβάφη (σελ. 56), το «Παράπονο σκύλου» του Κ. Αθανασούλη (σελ.207) ή το βλάσφημο διήγημα «Η γάτα του παπά» του Γ. Ξενόπουλου (σελ.222), το αισχρό «Το θέλγητρο της Ανδαλουσίας» του Κ. Ουράνη (σελ.114); Κανένα κείμενο δεν μιλάει για Μακεδονικό ούτε για Κύπρο. Ένα ξενόφερτο («Παραμονή Χριστουγέννων») θυμίζει Χριστούγεννα και ένας αμνός που δεν σουβλίστηκε («Πασχαλινή ιστορία») αποτελεί μαρτυρία ότι το Πάσχα είναι γιορτή αγάπης! Στη Νεοελληνική Γλώσσα της Α΄Γυμνασίου, άς ανατρέξουν οι ενδιαφερόμενοι στις σελίδες: 21,114, κείμενο 4, «Χάρι Πότερ» για όλες τις ηλικίες 120, κείμ. 7.121.143. Επίσης στο αντίστοιχο «Τετράδιο εργασιών» στις σελ. 16, κείμ. 6,17, κείμ.9,49 κείμ. 3,75-76, κειμ.3. Στη Νεοελληνική Γλώσσα της Β΄ Γυμνασίου σελ. 123, κειμ. 7, «Μοναξιά μου όλα….» 28, κείμ. 1 «Περίεργα πλάσματα οι μαμάδες»˙ στο «Τετράδιο εργασιών» σελ. 27, κείμ.2 «Ήταν ερωτευμένοι». Η ίδια οπτική απαντάται στα εγχειρίδια των Θρησκευτικών και της Ιστορίας. Τα καινούργια βιβλία σημειώνουν ρεκόρ ιστορικής αφασίας (α+φημί) και αμνησίας. Εύστοχα επισημαίνει ο Μίλαν Κούντερα:«Για να εξαφανίσει κανείς ένα έθνος, του αφαιρεί πρώτα τη μνήμη. Καταστρέφει τα βιβλία του, του μεταφυτεύει άλλη παιδεία και επινοεί άλλη ιστορία. Κατόπιν το έθνος αρχίζει σιγά- σιγά να ξεχνάει ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο κόσμος τριγύρω του θα το ξεχάσει πολύ γρήγορα». Για το νεοκυκλοφορηθέν βιβλίο των Γερμανικών στα Γυμνάσια έφθασαν ασθμαίνοντας 12 σελίδες παροράματα˙ οι μικροί και αδαείς περί τα Γερμανικά μαθητές πρέπει να διορθώσουν το ένα δέκατο περίπου του βιβλίου τους. Όταν οι σοφοί – και αδρά αμειβόμενοι – συγγράψαντες δεν πρόλαβαν να διορθώσουν τα λάθη, αναλογίζονται σε ποια πάθη περιπλέκουν τα ταλαίπωρα παιδιά; Γιατί τέτοια σπουδή, ανευθυνότητα και προχειρότητα; Σε όλα τα μαθήματα κατά τρόπο αντιπαιδαγωγικό τα παιδιά παραπέμπονται στο διαδίκτυο ˙ θεωρείται δεδομένη η πρόσβαση σ΄ αυτό από όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές, καθώς και η χρήση κινητού τηλεφώνου. Οι διαφημίσεις, ιδιαίτερα κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών, κατέχουν πρωτεύουσα θέση, συμβάλλοντας με τον τρόπο τους στη μύηση των μαθητών στον καταναλωτισμό. Ενυλώνεται έτσι η περίφημη διαθεματικότητα , διεπιστημονικότητα και ολιστικότητα. Ποιους στόχους υπηρετεί πια η Παιδεία μας ; Τι προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν οι αλιβάνιστοι προοδευτικοί εκσυγχρονιστές που κατέχουν επιτελικές θέσεις στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο; Ομολογώ την έκπληξή μου πως τόσο αντιπαιδαγωγικό και επιλήψιμο περιεχόμενο, που προκαλεί ήδη τους μαθητές μας, διέλαθε την προσοχή του σεβαστού ΥΠΕΠΘ. Μετρούσαν περισσότερο τα πακέτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την καθαρότητα, την αγνότητα, την αρμονική και ισορροπημένη ανατροφή των παιδιών μας; Έν ονόματι της πολυπολιτισμικότητας αιώνιες αξίες – ερείσματα για την παραπαίουσα νεολαία μας- εκβάλλονται από τα βιβλία. Τελικώς η πολυπολιτισμικότητα ταυτίζεται με την καρατόμηση της ελληνορθόδοξης παράδοσης, την αποϊεροποίηση ιερών εννοιών, τον εκχυδαϊσμό και την κατεδάφιση αιωνίων όρων και ορίων; Είναι γνωστή η στάση και η αντίδραση μας απέναντι στα μεταλλαγμένα προϊόντα της αγοράς. Με πόση ευαισθησία και συναίσθηση του ιερού μας χρέους επιβάλλεται να αντιμετωπίσουμε τα δηλητηριώδη υποπροϊόντα που έχουν κατακλύσει τη σχολική τάξη! «Ο τόπος ούτος άγιος εστί» Οι καιροί ού μενετοί. Η ευθύνη μετακυλίεται σ΄εμάς, δασκάλους, γονείς και- γιατί όχι; - μαθητές. Το ΥΠΕΠΘ εξάλλου εκλιπαρεί για υπόδειξη λαθών και υποβολή παρατηρήσεων, για να βελτιώσει και να διορθώσει τα έμπονα πονήματά του. Άς μη χάσουμε, λοιπόν, την ευκαιρία, για να μπορούμε αύριο να βλέπουμε κατάματα τα παιδιά μας, πριν ο τόπος αυτός μεταβληθεί σε πρώην Ελλάδα.. 

Ευδοξία Αυγουστίνου , Φιλόλογος - Θεολόγος

ΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΥΝ ΣΩΣΤΑ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΓΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ;

Πραγματοποιήθηκε σήμερα 22-1-2009, η πρώτη συνάντηση μεταξύ του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου και του νέου Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Άρη Σπηλιωτόπουλου .
Οι δηλώσεις που έγιναν αμέσως μετά τη συνάντηση αναφέρουν:

Υπουργός: Θα ήθελα να διαβεβαιώσω όλους, ότι προσήλθα εδώ με μεγάλο σεβασμό προς την Αρχιεπισκοπή. Άκουσα τον Αρχιεπίσκοπο με μεγάλη προσοχή. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να τονίσω την σοβαρότητα που αισθάνομαι ότι ο ίδιος αποδίδει, όχι μόνο στην αποστολή του αλλά κυρίως στο κοινωνικό έργο της Εκκλησίας. Στο μέτρο που με αφορά, την σοβαρότητα αυτή, θα την χρησιμοποιήσουμε όχι μόνο για να σφυρηλατήσουμε ακόμα καλύτερη σχέση μεταξύ εκκλησίας και πολιτείας, αλλά κυρίως, σε τακτά χρονικά διαστήματα, θα ακούω τις απόψεις, θα σέβομαι τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου, που αφορούν ζητήματα προς την πολιτεία τα οποία θα μελετούμε με πολύ μεγάλη προσοχή, και ασφαλώς θα σέβομαι όλα όσα ανήκουν στην Εκκλησία.

Αρχιεπίσκοπος: Με μεγάλη χαρά δέχτηκα τον Υπουργό μας τον κ. Σπηλιωτόπουλο, δέχτηκα τις ευχές του. Και ανταπέδωσα τις δικές μου, μιλήσαμε για θέματα γενικότερα και ειδικότερα, κυρίως για θέματα που αγγίζουν το Υπουργείο Παιδείας και την Εκκλησία. Και από την συζήτηση μας βγήκε σαν συμπέρασμα αυτό που υπογράμμισε ο κ. Υπουργός ότι υπάρχει διάθεση και από τις δύο πλευρές, σεβασμού των ρόλων και του χώρου της Παιδείας και του χώρου της Εκκλησίας, και κυρίως υπάρχει διάθεση να συνεργαστούμε διότι αυτή η συνεργασία θα βοηθήσει γενικότερα την πρόοδο του τόπου μας.

Δημοσιογράφος: Υπήρξαν και θέματα της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης τα οποία θεωρείται και εσείς σημαντικά;

Αρχιεπίσκοπος: Πολλά και διάφορα θέματα, τα οποία όμως, οπωσδήποτε δεν λύνονται αυτήν την στιγμή. Αλλά θα χρειαστεί επιτροπή ή επιτροπές να ασχοληθούν περισσότερο.

Δημοσιογράφος: Κ. Υπουργέ, πολλοί λένε, ότι οι παροχές που δίνει η κυβέρνηση έχουν άρωμα εκλογών, ένα σχόλιο για αυτό; Υπουργός: Πρέπει να τερματιστεί αυτή η ακατάσχετη εκλογολογία η οποία, όχι μόνο αποσταθεροποιεί το πολιτικό σύστημα, αλλά και δυναμιτίζει την εικόνα της χώρας και επιφέρει αρνητικές συνέπειες στην οικονομία. Σε μία περίοδο που η χώρα μας πρέπει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τις όποιες αρνητικές συνέπειες της κρίσης, αυτή η ακατάσχετη εκλογολογία δυναμιτίζει, προβληματίζει και δυσκολεύει.

Δημοσιογράφος: Ακούσαμε τον κ. Παναγόπουλο, να έχει συγκινηθεί από την παρέμβαση σας. Στην υπόθεση της απαγωγής του. Ένα σχόλιο για αυτό;

Αρχιεπίσκοπος: Και εγώ συγκινούμε για τον τρόπο, με τον οποίο ανταπέδωσε τις ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη αλλά δεν νομίζω πως έκανα τίποτα περισσότερο, απ’ ότι θα έκανε ένας κληρικός σε μία τέτοια περίπτωση.

Δημοσιογράφος: Θα έχετε κάποια συνάντηση μαζί του;

Αρχιεπίσκοπος: Πέρα από αυτά που είπα, δεν έχω να πω τίποτα άλλο.
Πηγή :http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=7237876

ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΟΤΙ:

1. Ο Αρχιεπίσκοπος δεν έθεσε κανένα θέμα. Καλές είναι οι φιλοφρονήσεις αλλά είναι καιρός να αντιδράσει και για κάποιο ζήτημα που ενδιαφέρει Εκκλησία και Πατρίδα.

2. Πότε ενημερώθηκε τελευταία φορά ο Αρχιεπίσκοπος από την Π.Ε.Θ (Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων) για το πρόβλημα των βιβλίων και των απαλλαγών ;
3. Οι Ιερά Σύνοδος είχε συστήσει επιτροπή για τα σχολικά βιβλία .Τι έγινε την κατήργησε;

4. Ποιους λαϊκούς θεολόγούς έχει συνεργάτες για να τον ενημερώνουν;

5. Ποιες ενέργειες έκανε ο Αρχιεπίσκοπος και η Ιερά Σύνοδος, σχετικά με το μάθημα των θρησκευτικών και τα εγχειρίδιά τους;

Αινιγματική πρόταση Θ. Βερέμη προέδρου του ΕΣΥΠ για Β΄και Γ΄ Λυκείου.

Ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας ΕΣΥΠ (Θ.Βερέμης) με εισήγησή που θα καταθέσει προτείνει «προπαρασκευαστικό έτος που θα γίνεται παράλληλα με την κανονική φοίτηση στη Β΄ και στην Γ΄ Λυκείου, με περικοπές δευτερευόντων μαθημάτων και απογευματινά μαθήματα.»
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΤΑ ΝΕΑ»

"ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ εισήγηση για το εξεταστικό, που περιλαμβάνει μαθήματα... πρωί και απόγευμα σε Β΄ και Γ΄ Λυκείου, φέρεται να καταθέτει στον υπουργό Παιδείας το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας (ΕΣΥΠ)! Σύμφωνα με πληροφορίες, το ΕΣΥΠ- που συνεδρίασε χθες το απόγευμα για να εξειδικεύσει την πρόταση της επιτροπής που συνέστησε ο πρόεδρός του καθηγητής κ. Θάνος Βερέμης για θέσπιση προπαρασκευαστικού έτους σπουδών- εισηγείται να μεταφερθεί μέσα στο Λύκειο το προπαρασκευαστικό έτος και να μοιραστεί στις δύο τελευταίες τάξεις, ακόμα και με απογευματινά μαθήματα μετά τον πρωινό κανονικό κύκλο. Μετατρέποντας το Λύκειο σε... Ολοήμερο, δεν θα προστεθεί ένα έτος σπουδών στους μαθητές, ούτε θα αφαιρεθεί από κάποια εκπαιδευτική βαθμίδα (ενδεχόμενο στο οποίο αντιδρούν έντονα οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων), αλλά το προπαρασκευαστικό έτος θα γίνεται παράλληλα με την κανονική φοίτηση στη Β΄ και στην Γ΄ Λυκείου, με περικοπές δευτερευόντων μαθημάτων και απογευματινά μαθήματα. Επιπλέον, διά της εξόντωσης των μαθητών που- εφόσον εφαρμοστεί τέτοια πρόταση- θα αναγκάζονται να τρέχουν πρωί-απόγευμα στα σχολεία, θα αντιμετωπιστεί και το πρόβλημα των φροντιστηρίων... Σύμφωνα με την πρόταση αυτή, η Α΄ Λυκείου θα είναι κοινή για τους μαθητές, ενώ στις επόμενες τάξεις οι μαθητές θα χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Όσοι επιθυμούν συνέχιση σπουδών θα επιλέγουν μια Κατεύθυνση σπουδών και θα προετοιμάζονται σε 4-5 μαθήματα στα οποία θα δίνουν Πανελλαδικές Εξετάσεις σε Εθνικό Εξεταστικό Κέντρο που θα δημιουργηθεί μετά την αποφοίτησή τους. Όσοι δεν επιθυμούν συνέχιση σπουδών, θα εξετάζονται ενδοσχολικά."

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4497552


Η είδηση αποκαλύπτει πολλά, γιατί είναι γνωστές οι απόψεις του κ. Θ. Βερέμη για την Ιστορία και τα Θρησκευτικά από παλαιότερες δηλώσεις του.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ:

ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ
«Δυστυχώς είμαστε βαθιά συντηρητικοί ως κοινωνία. Aυτή η ομοιογένεια μας κάνει κακό. Άλλο τον 19ο αιώνα.

Eυτυχώς τότε που ο Kοραής και οι άλλοι είχαν την έμπνευση να μας συνδέσουν με την αρχαία Eλλάδα – κι αυτό αποτέλεσε την κύρια ασχολία του νέου Kράτους. Yπήρχαν αρβανίτες, βλάχοι, σλάβοι. Όλοι αυτοί έπρεπε να γίνουν “ένα”. Kαι έγιναν. Aλλά όχι και να πιστεύει σήμερα ότι είναι απόγονος του Περικλή. Tότε βοήθησε –αν και δεν αποφύγαμε έναν εμφύλιο– σήμερα δεν μας βοηθάει. Σήμερα δεν είμαστε μόνοι μας. Zουν πολλοί άλλοι δίπλα μας. H κοινωνία πρέπει να προσαρμοστεί κι όχι να κλειστεί στον εαυτό της».

Eίναι από τα αγαπημένα του θέματα η διαμόρφωση του ελληνικού κράτους και η μυθολογία της φουστανέλας: «Aυτοί που σκότωσαν τον Kαποδίστρια για το μοντέλο του συγκεντρωτικού κράτους που ήθελε να επιβάλει, τελικά αυτοί αποτέλεσαν το συγκεντρωτικό κράτος. Για να μην πάμε και παλιότερα, π.χ. στην πλήρη εικόνα του Kαραϊσκάκη».

ΓΙΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ
«Mάλιστα, ανακαλεί την αντίδρασή του ως μαθητής ακόμη, και τη σύγχυσή του για παράδειγμα από την Παλαιά Διαθήκη. «Tι σχέση έχει το κείμενο αυτό στην εκπαίδευση; H μισή Aμερική διαβάζει Bίβλο και βλέπουμε τι γίνεται. Έτσι δεν γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Xρειαζόμαστε ένα σχολείο ανοιχτό για ελεύθερους ανθρώπους με κριτική σκέψη».Oι θρησκευτικές αποκαλύψεις, λοιπόν, δεν έχουν ρόλο στη σύγχρονη εκπαίδευση η οποία άραγε έχει κανένα πρότυπο; Kάτι σαν –ας πούμε– όραμα;

«Ο περιορισμός των Θρησκευτικών (...) στην Καινή Διαθήκη θα απαλλάξει τα μικρά παιδιά από τα διδάγματα της Παλαιάς, που είναι ασύμβατα με τον χριστιανισμό («οφθαλμόν αντί οφθαλμού») και θα αφαιρέσει μία ακόμα θνησιγενή πληροφορία από τις τόσες που εισπράττουν».
ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΟΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΕΔΩ:
http://aktines.blogspot.com/2008/11/blog-post_6927.html
ΑΝΤΙ ΣΧΟΛΙΟΥ
Περιμέναμε από κάποιον που εκπροσωπεί ένα κορυφαίο θεσμό διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων και μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Ο κ. Βερέμης όμως δεν έμεινε μόνο εκεί. Στην ίδια συνέντευξη αναρωτήθηκε «Τι σχέση έχει η Παλαιά Διαθήκη με την εκπαίδευση; Η μισή Αμερική διαβάζει τη Βίβλο και βλέπουμε τι γίνεται.Έτσι δε γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι».Διαβάζοντας όλα τα παραπάνω αναρωτιόμουν αν αποτελούσαν προβληματισμούς δεκαεξάχρονου ή του προέδρου του ΕΣΥΠ.Εκτιμάμε πως δεν χρειάζεται να έχει κάνει ιδιαίτερες σπουδές κάποιος για να διακρίνει ότι άλλο «τι διαβάζω» και άλλο το «πώς το διαβάζω», ούτε χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυΐα για να κάνει κανείς τη διάκριση θρησκειών, ιδεολογιών, φιλοσοφιών και των εκπροσώπων τους μέσα στην ιστορία.
http://aktines.blogspot.com/2008/11/blog-post_6927.html

Καινούργια βιβλία και ελληνορθόδοξη παράδοση.

Περιμέναμε με μια ευχάριστη προσμονή τη μεταρρύθμιση που είχε ήδη εξαγγελθεί στην εκπαίδευση, όπως και τα νέα εγχειρίδια.
Ωστόσο με απογοήτευση διαπιστώσαμε ότι η πολυδιαφημιζόμενη πολυπολιτισμικότητα αναλώνεται στην παντελή σχεδόν υποχώρηση του ελληνικού πολιτισμικού και ορθόδοξου στοιχείου, ψήγματα του οποίου με κόπο εντοπίζει κανείς διάσπαρτα και ασύνδετα.
Είχαμε την εντύπωση ότι ο όρος «πολυπολιτισμικότητα» σήμαινε την επαφή και την αποδοχή των άλλων πολιτισμών. Είμαστε πλέον πεπεισμένοι ότι σημαίνει απλώς την εξαφάνιση του δικού μας , κάτι που δεν είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχθούμε στο όνομα μιας αόριστης υποτιθέμενης ειρηνικής συνύπαρξης. Αποδοχή των άλλων με τις ιδιαιτερότητές τους σε καμία περίπτωση δεν είναι υποχρεωτικό να οδηγεί σε αντιμετώπιση των Ελλήνων ως αμελητέας μειονότητας στην πατρίδα τους, όπου ο πληθυσμός παραμένει ελληνικός και σχεδόν αμιγώς ορθόδοξος.
Όσο για το πνεύμα από το οποίο διακατέχεται η όλη μεταρρύθμιση, παρά την τάση να εμφανιστεί ότι εκτιμά και εμπνέεται από τις αξίες της Ορθόδοξης Παράδοσης, αναλώνεται στην προσπάθεια να αποκόψει τις ηθικές αξίες από αυτήν. Στον όρο «ορθόδοξη παράδοση» προσδίδεται ένας καθαρά εθιμικός χαρακτήρας, που τελικά ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με τον πνευματικό χαρακτήρα της Ορθόδοξης Παράδοσης, τον ομολογιακό και ηθοπλαστικό.
Με ασύλληπτα μεγάλη ευκολία αυτό που αναγνωρίζεται ως στόχος, ουσιαστικά περιθωριοποιείται και εκμηδενίζεται. Οι αξίες που πρέπει να διδάσκονται στα παιδιά και των οποίων πηγή, κατά παγκόσμια κοινή αποδοχή , αποτελεί το χριστιανικό πνεύμα, θεωρήθηκε αναγκαίο να αποκοπούν από την πηγή τους. Επίσης ακατανόητο παραμένει το πώς είναι δυνατόν οι αξίες αυτές να διασωθούν από τον εκφυλισμό μετά τον επιβαλλόμενο- στο σύνολο σχεδόν των νέων εκπαιδευτικών εγχειριδίων – θρησκευτικό αποχρωματισμό.
Το πνεύμα της Ορθόδοξης Παράδοσης μας και τα σύμβολα της έχουν τη δύναμη να παιδαγωγούν και να εμπνέουν ακόμη και τους μη ορθόδοξους , χωρίς απαραίτητα να υποχρεώνονται αυτοί σε κάποια τυποποιημένη θρησκευτική συμπεριφορά. Το Υπουργείο Παιδείας εντούτοις προωθεί τον στραγγαλισμό αυτού ακριβώς του στοιχείου, την πηγή έμπνευσης και δύναμης για την υιοθέτηση και εφαρμογή από τα παιδιά των αξιών που το σχολείο διατείνεται ότι επιθυμεί να μεταλαμπαδεύσει
Δυστυχώς, δεν μπορούμε να μην εντοπίσουμε και επισημάνουμε την έλλειψη συνέπειας στους στόχους που προαναγγέλθηκαν ως βάση για τη συγγραφή των σχολικών εγχειριδίων. Αναγκαζόμαστε να υπενθυμίσουμε ότι οι εκάστοτε κρατικοί λειτουργοί, αρμόδιοι να επιτελούν έργα όπως αυτά, οφείλουν να εκφράζουν το έθνος μας και να μην επιτρέπουν στις προσωπικές τους απόψεις και δοξασίες να εμφιλοχωρούν και να κατευθύνουν τις ενέργειές τους.
Πηγή :http://www.apolytrosis.gr/