Ἀδυναμία συνεννοήσεως

Ἀδυναμία συνεννοήσεως

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Συχνὰ στὶς συνομιλίες μας μὲ τοὺς ἄλλους διαπιστώνουμε ἀδυναμία συνεννόησης, γιατί μερικοὶ συνομιλητὲς μας διατυπώνουν σκέψεις χωρὶς πειστικὰ ἐπιχειρήματα. Δὲν ἔχουν γνώση οὔτε ἀνάλογη ἐμπειρία. Συνήθως κάτι σχετικὸ ἄκουσαν κάποτε, τοὺς ἔκανε ἐντύπωση καὶ τὸ κρατᾶνε στὸ νοῦ τους. Τὸ ἐπαναλαμβάνουν σὲ κάθε εὐκαιρία, χωρὶς ὅμως νὰ τὸ ἐπιβεβαιώνουν μὲ τὴ δική τους ζωή. Οἱ ἰσχυρισμοὶ τους εἶναι ἐπανάληψη τῶν ὅσων ἄκουσαν, χωρὶς νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ κρίνουν καὶ φυσικὰ νὰ μποροῦν νὰ πείσουν τοὺς συνομιλητές τους. Τὴν κατάσταση ἐπιδεινώνει ἡ καθημερινὴ παραπληροφόρηση τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημέρωσης. Ἔτσι σχεδὸν ὅλοι οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι εἶναι «παντογνῶστες». Λείπει ἡ καθαρὴ σκέψη, ἡ ἁγνὴ πρόθεση, ἡ ἀλήθεια τῶν πραγμάτων καὶ ἡ ἀντικειμενικότητα, γι’ αὐτὸ καὶ τὰ συμπεράσματά τους δὲν ἔχουν σταθερὴ ἀξία, ἀλλὰ ὑπηρετοῦν ἐφήμερους σκοποὺς καὶ ἴδια συμφέροντα.

Μεταξὺ τῶν συνειδητῶν χριστιανῶν φυσικὰ δὲν πρέπει νὰ συμβαίνει αὐτό. Οἱ συνομιλίες τους πρέπει νὰ διακρίνονται γιὰ τὴ σοβαρότητα, νὰ ἔχουν πνευματικὸ περιεχόμενο καὶ νὰ φωτίζουν τὸ δρόμο τῆς κατὰ Χριστὸν ζωῆς. Ὅμως δὲν ὑπάρχει πάντα τὸ ἴδιο ἐνδιαφέρον σὲ ὅλους. Κοινὴ ὡστόσο εἶναι ἡ ἐπιθυμία νὰ ἐνημερώνονται ὀρθὰ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν γνωρίσει πρόσωπα καὶ ἔχουν ζήσει γεγονότα, δηλαδὴ ἔχουν πλούσια ἐμπειρία. Ἰδιαίτερα ὅταν ἔχουν ἐπικοινωνία μὲ ἐνάρετους ἀνθρώπους κι ἔχουν ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ τὰ ἱερά τους βιώματα καὶ τὶς ψυχωφελεῖς διδαχές τους.

Οἱ ἀπόστολοι εἶχαν τὸ ἰδιαίτερο προνόμιο νὰ ζήσουν κοντὰ στὸ Διδάσκαλό τους Ἰησοῦ, εἶχαν ἱερὲς ἐμπειρίες καὶ ὁ λόγος τους πρὸς τοὺς πιστοὺς ἦταν σταθερὸς καὶ ἀξιόπιστος. Εἶχαν ἀκούσει τὸν Κύριο, τὸν εἶχαν δεῖ μὲ τὰ μάτια τους καὶ μὲ τὰ χέρια τους τὸν εἶχαν ἀκουμπήσει καὶ αὐτή τους ἡ ἐμπειρία ἔκανε τὴ μαρτυρία τους ἀποτελεσματική.

Τὰ πνευματικὰ βιώματα κάνουν τὸν ἄνθρωπο σταθερὸ στὶς ἀπόψεις του. Τὰ ὅσα ὑποστηρίζει δὲν εἶναι εὔκολες θεωρίες, ποὺ συχνὰ ἀναθεωροῦνται, ἐκσυγχρονίζονται καὶ κάποτε ἀπορρίπτονται. Εἶναι σταθερὸ φῶς, ποὺ δὲν τρεμοσβήνει καὶ δέν ἀντικαθιστᾶται μὲ τὰ λαμπερά φῶτα τῆς ἀνθρώπινης ματαιοδοξίας, οὔτε μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὰ βιώματα ἀνθρώπων ποὺ ἐμφανίζονται ὡς σοφοὶ καὶ ἔμπειροι ἐπιστήμονες, ἀλλὰ δὲν ἔχουν ἦθος καὶ ἐλπίδα ζωῆς αἰώνιου.

Ἰδιαίτερα οἱ κήρυκες τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἔχουν πνευματικὰ βιώματα, γιὰ νὰ εἶναι ἀξιόπιστος ὁ λόγος τους. Τὴν ἀλήθεια αὐτὴ εὔκολα τὴ διατυπώνουμε, ἀλλὰ πολὺ δύσκολα γίνεται πράξη. Ἡ ἀρετὴ στὴν ἐποχὴ μας εἶναι δυσεύρετη. Μερικοὶ νεωτεριστὲς κληρικοὶ μειώνουν τὴν ἀξία της καὶ ὑποστηρίζουν ὅτι εἶναι ξεπερασμένη καὶ ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ βλέπει καὶ νὰ ἐκσυγχρονίζεται προκειμένου νὰ ἐπηρεάζει τοὺς ἀνθρώπους. Ἀλλὰ γεννιοῦνται τὰ ἐρωτήματα: Γιὰ ποιὸ σκοπὸ νὰ ἐπηρεάσει τὸν κόσμο; Μήπως τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ ἔχουν χάσει τὴν ἀξία τους; Μήπως ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ νέα; Ποιὸς εἶναι ὁ σωτήριος δρόμος γιὰ τοὺς σύγχρονους ἀνθρώπους;

Ἡ ἀπάντηση στὰ παραπάνω ἐρωτήματα εἶναι ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς Ἑβραίους: «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Διδαχαῖς ποικίλαις καὶ ξέναις μὴ παραφέρεσθε· καλὸν γὰρ χάριτι βεβαιοῦσθαι τὴν καρδίαν». Δηλαδή, ὁ Χριστὸς παραμένει ὁ ἴδιος. Ἡ διδασκαλία του δὲν ἀναθεωρεῖται. Πνευματικὸ καὶ σωτήριο στήριγμα στὴν καρδιά μας ἡ χάρη τοῦ Χριστοῦ.

orthodoxostypos