Ο Μητροπολίτης Τυχικός, μετά τη συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, αρνήθηκε να υπογράψει το κείμενο που του ζητήθηκε και να αναθεωρήσει τις θέσεις του για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τη Σύνοδο της Κρήτης.

ΜΕ ΤΟΝ ΤΥΧΙΚΟ

ΣΑΝ ΑΛΛΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ…

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Η αλήθεια δεν μετριέται με τον αριθμό εκείνων που την υπογράφουν, αλλά με την πιστότητα εκείνων που την ομολογούν».

Η Κύπρος αλλά και γενικότερα η Ελληνορθοδοξία παρακολουθεί μια εκκλησιαστική υπόθεση που ξεπερνά τα πρόσωπα και αγγίζει ένα βαθύτερο ζήτημα τη σχέση της εκκλησιαστικής εξουσίας με τη συνείδηση, την παράδοση και την ορθόδοξη ομολογία. Ο Μητροπολίτης Τυχικός, μετά τη συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, αρνήθηκε να υπογράψει το κείμενο που του ζητήθηκε και να αναθεωρήσει τις θέσεις του για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τη Σύνοδο της Κρήτης. Η υπόθεση παραπέμπεται πλέον στην Ιερά Σύνοδο.

Και εδώ γεννάται ένα ερώτημα που κανείς δεν δικαιούται να προσπεράσει.. Μπορεί η υπογραφή ενός κειμένου να υποκαταστήσει τη θεολογική συνείδηση ενός επισκόπου; Μπορεί η διοικητική ισχύς να απαιτεί μια ομολογία χωρίς να προηγείται ουσιαστική θεολογική συζήτηση;

Η ιστορία της Εκκλησίας έχει καταγράψει μια μορφή που δεν συμβιβάστηκε ούτε όταν βρέθηκε σχεδόν μόνος απέναντι σε μια ολόκληρη Σύνοδο. Τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, τον επίσκοπο Εφέσου, ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει την Ένωση της Φλωρεντίας, επειδή θεωρούσε ότι αυτή παραβίαζε την Ορθόδοξη πίστη.

Δεν χρειάστηκε να έχει μαζί του την πλειοψηφία για να υπερασπιστεί όσα θεωρούσε αληθινά. Δεν μέτρησε την αλήθεια με αριθμούς, αξιώματα και συσχετισμούς ισχύος.

Σήμερα, ανεξάρτητα από την τελική κανονική αξιολόγηση της υπόθεσης Τυχικού, η στάση του έστω και εάν οι συνθήκες και οι παράμετροι είναι διαφορετικές, επαναφέρει στη μνήμη εκείνη την ιστορική παρακαταθήκη. Το ενδεχόμενο καθαίρεσής του είναι πλέον μια ιδιαίτερα σοβαρή πιθανότητα. Μετά την αποτυχία εξεύρεσης συμφωνίας, την άρνηση υπογραφής και την παραπομπή του ζητήματος στην Ιερά Σύνοδο, το πιθανότερο σενάριο, σύμφωνα με την εκτίμηση που διαμορφώνεται, είναι να προχωρήσει η διαδικασία προς την καθαίρεσή του και την επιστροφή του στις τάξεις των μοναχών.

Λυπηρά πράγματα στη μαρτυρική Κύπρο μας!

Ας μην ξεχνάμε όμως κάτι βασικό, η Εκκλησία δεν είναι εταιρεία, οι επίσκοποι δεν είναι υπάλληλοι και η Ορθοδοξία δεν είναι ένας μηχανισμός στον οποίο η διαφωνία αντιμετωπίζεται ως διοικητική απειθαρχία. Η συνοδικότητα προϋποθέτει διάλογο, κανονική τάξη, θεολογική τεκμηρίωση και δικαιοσύνη. Αν οι θέσεις ενός επισκόπου είναι εσφαλμένες, οφείλουν να αντικρουστούν με την Αγία Γραφή, τους Αγίους Πατέρες και τους Ιερούς Κανόνες. Η διαφωνία δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη πλάνης, όπως και η άρνηση υπογραφής δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη αγιότητας.

Η μεγαλύτερη κρίση της εποχής μας δεν είναι ότι λιγοστεύουν εκείνοι που μιλούν για την Ορθοδοξία αλλά ότι κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε μια Ορθοδοξία χωρίς ομολογία, χωρίς παρρησία και χωρίς το κόστος της αλήθειας.

Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός δεν έγινε σύμβολο επειδή είχε την εξουσία με το μέρος του αλλά επειδή αρνήθηκε να ανταλλάξει τη συνείδησή του με μια υπογραφή. Έτσι η ιστορία μάς διδάσκει ότι οι σφραγίδες μπορεί να επικυρώνουν αποφάσεις, αλλά δεν μπορούν από μόνες τους να επικυρώνουν την αλήθεια.

Η Ορθοδοξία δεν χρειάζεται ανθρώπους που απλώς υπογράφουν. Χρειάζεται ανθρώπους που γνωρίζουν τι πιστεύουν, γιατί το πιστεύουν και είναι έτοιμοι να το ομολογήσουν.

facebook