
«Γύναι, τί
κλαίεις; τίνα ζητεῖς;» (Ἰω. 20,15).
μ. Θεόκτιστος ο Κρης
«Η Μαρία η Μαγδαληνή κλαίει
μπροστά στον κενό τάφο. Αναζητεί το σώμα του Διδασκάλου της και δεν αναγνωρίζει
Εκείνον που στέκεται ζωντανός απέναντί της. Μόνον όταν ακούει το όνομά της από
το στόμα Του, «Μαρία», στρέφεται και αποκρίνεται «Ραββουνί». Ο θάνατος, που
μέχρι εκείνη τη στιγμή καθόριζε τη θλίψη της, έχει ήδη νικηθεί. Η ίδια όμως
χρειάζεται ακόμη να αναγνωρίσει τον Αναστημένο.
Παιδιά μου, δεν Τον βλέπετε
τον Χριστό μπροστά σας;
Τι άλλο περιμένετε για να
μετανοήσετε;
Πόσες προφητείες πρέπει να
ακούσετε, πόσες ημερομηνίες να υπολογίσετε, πόσες συμφορές να φοβηθείτε;
Ο Χριστός ανέστη και εμείς εξακολουθούμε να αναζητούμε σημάδια που θα μας βεβαιώσουν πως ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον κόσμο. Κάθε Μεγάλο Σάββατο στεκόμαστε μπροστά στον Επιτάφιο και κάθε Πάσχα ομολογούμε την Ανάσταση. Ύστερα επιστρέφουμε στις καθημερινές μας αγωνίες, σαν να μην ακούσαμε ποτέ το «Χριστὸς ἀνέστη».
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς,
μιλώντας για την Ανάσταση, μας οδηγεί πέρα από την παρηγοριά που προσφέρει η
ανάμνηση ενός θαυμαστού γεγονότος. Ο Χριστός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και
την ανέστησε, εγκαινιάζοντας τη ζωή της νέας κτίσεως. Είναι ο Νέος Αδάμ, η
απαρχή της αναστάσεως των νεκρών. Ο θάνατος εξακολουθεί να πληγώνει την
ανθρώπινη ζωή, αλλά έχει χάσει την οριστική του εξουσία επάνω της. Γι’ αυτό η
Εκκλησία ψάλλει «θανάτῳ θάνατον πατήσας». Ο Χριστός εισήλθε στον θάνατο και τον
συνέτριψε με τον δικό Του θάνατο.
Και όμως, βλέπω ανθρώπους που
γνωρίζουν περισσότερα για τις υποτιθέμενες προφητείες του μέλλοντος παρά για το
Ευαγγέλιο. Ξέρουν ποια χώρα θα πολεμήσει ποιαν, ποιος πολιτικός θα εμφανιστεί,
πότε θα καταρρεύσουν οι οικονομίες, πότε θα αρχίσουν οι μεγάλες συμφορές. Κάθε
εβδομάδα μαθαίνουν και μια καινούργια ημερομηνία. Στο μεταξύ περνούν μήνες
χωρίς εξομολόγηση, χρόνια χωρίς συμφιλίωση με έναν αδελφό, ολόκληρες ημέρες
χωρίς μια προσευχή που να βγαίνει από την καρδιά.
Μου δείχνουν τα σακίδια που
ετοίμασαν για τις δύσκολες ημέρες. Φάρμακα, φακούς, τρόφιμα, νερό. Καλά κάνουν
και προνοούν. Η φροντίδα για την οικογένεια και η αντιμετώπιση των πραγματικών
κινδύνων χρειάζονται σύνεση. Αλλά πόσο θα ήθελα να δείξουν την ίδια φροντίδα
και για εκείνον τον αδελφό τους με τον οποίο δεν μιλούν χρόνια. Γιατί μπορεί να
περάσει ο πόλεμος και να μείνει μέσα στο σπίτι τους η έχθρα.
Ο Κύριος μίλησε για πολέμους
και ταραχές. Είπε όμως και το «Ὁρᾶτε, μὴ θροεῖσθε» (Ματθ. 24,6). Οι χριστιανοί
δεν λάβαμε εντολή να παρακολουθούμε αδιάκοπα τις συμφορές, μήπως ανακαλύψουμε
την ημερομηνία του τέλους. Λάβαμε εντολή να γρηγορούμε. Και η εγρήγορση των
Πατέρων είναι η νήψη, η προσοχή στον νου, η φύλαξη της καρδιάς από τους
λογισμούς που την αιχμαλωτίζουν. Μπορεί ένας άνθρωπος να γνωρίζει όλα όσα
συμβαίνουν στον κόσμο και να μη γνωρίζει ακόμη τι καλλιεργεί μέσα στην ψυχή
του.
Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής
μας διδάσκει πως η πνευματική ζωή απαιτεί κάθαρση από τα πάθη και άσκηση στην
αγάπη. Μπορεί κάποιος να νηστεύει αυστηρά και να τρέφει καθημερινά τον θυμό
του. Να γονατίζει μπροστά στις εικόνες και να παραμένει ανελέητος απέναντι στον
αδελφό του. Να διαβάζει συναξάρια και να χαίρεται κρυφά όταν ακούει πως ένας
άνθρωπος που αντιπαθεί δυστυχεί. Η μετάνοια αρχίζει όταν ο άνθρωπος παύει να
δικαιολογεί όλα αυτά μέσα του και στρέφεται προς τον Θεό ζητώντας θεραπεία.
Ο φόβος του Θεού, για τον
οποίο μιλούν οι Πατέρες, είναι η ευλάβεια που γεννιέται από την επίγνωση της
παρουσίας Του. Μας διδάσκει να προσέχουμε τη ζωή μας και να μη θεωρούμε
ασήμαντη την αμαρτία. Ο τρόμος που καλλιεργείται από τις αδιάκοπες προαναγγελίες
καταστροφών μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην καχυποψία και στην απόγνωση. Ο
Απόστολος Ιωάννης γράφει «Ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον» (Α΄ Ἰω. 4,18). Ο
άνθρωπος που προχωρεί στην αγάπη μαθαίνει να εμπιστεύεται τον Θεό περισσότερο
από όσο εμπιστεύεται τους φόβους του.
Μην αφήνετε, λοιπόν, κάθε
αυτόκλητο ερμηνευτή των καιρών να γίνεται οδηγός της συνειδήσεώς σας. Μη
δέχεστε ως λόγο αγίου καθετί που κυκλοφορεί με το όνομά του. Μην παραδίδετε την
ειρήνη της ψυχής σας σε πολιτικούς που καλλιεργούν τον πανικό ούτε σε ανθρώπους
που παρουσιάζουν τις προσωπικές τους εικασίες ως θεία αποκάλυψη. Η Εκκλησία
έχει την Αγία Γραφή, την αποστολική παράδοση, τους Πατέρες, τη λατρεία της. Ο
χριστιανός χρειάζεται διάκριση, όχι ευπιστία απέναντι σε όποιον μιλά με
βεβαιότητα.
Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, η
Εκκλησία αναγνωρίζει την προφητική μαρτυρία της τελικής νίκης του Αρνίου.
Όποιος την αναζητεί ως ημερολόγιο πολέμων και πολιτικών ανατροπών κινδυνεύει να
προσπεράσει το ίδιο το πρόσωπο του Χριστού. Στο κέντρο της Αποκαλύψεως βρίσκεται
ο «Ἀμνὸς ὁ ἐσφαγμένος» (Αποκ. 5,12), ο Εσταυρωμένος και Αναστημένος Κύριος. Η
νίκη Του φανερώνεται μέσα από τη θυσιαστική αγάπη, την οποία οι δυνάμεις του
κόσμου αδυνατούν να κατανοήσουν.
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος,
ερμηνεύοντας το «Μή μου ἅπτου», προσέχει πως η Μαγδαληνή καλείται να
αναγνωρίσει τον Χριστό με έναν καινούργιο τρόπο. Δεν μπορεί να Τον κρατήσει
μέσα στα όρια της προηγούμενης σχέσεώς τους, σαν να επέστρεψε απλώς από τον
θάνατο στην παλαιά Του ζωή. Η Ανάσταση φανερώνει την ανακαινισμένη ανθρώπινη
ύπαρξη του Κυρίου και προετοιμάζει τους μαθητές για την Ανάληψη και την
αποστολή του Αγίου Πνεύματος.
Πόσο μοιάζουμε με τη Μαγδαληνή
πριν ακούσει το όνομά της! Θέλουμε έναν Χριστό που θα εξασφαλίζει πως τίποτε
οδυνηρό δεν θα συμβεί στη ζωή μας. Να μη χαθούν οι άνθρωποί μας, να μη
δοκιμαστεί η υγεία μας, να μη διαταραχθεί η ασφάλειά μας. Εκείνος μας προσφέρει
τη δυνατότητα να μετέχουμε στη δική Του ζωή, ακόμη και όταν οι ανθρώπινες
βεβαιότητές μας καταρρέουν. Ο Θεός δεν μας υποσχέθηκε ότι δεν θα πεθάνουμε. Μας
αποκάλυψε πως ο θάνατος δεν θα μας κρατήσει αιώνια.
Γι’ αυτό η ορθόδοξη παράδοση
μιλά για τη θέωση κατά χάριν. Ο Θεός έγινε άνθρωπος, προσέλαβε την ανθρώπινη
φύση και άνοιξε στον άνθρωπο την οδό της κοινωνίας μαζί Του. Η θεραπεία των
παθών, η προσευχή, η άσκηση και η μετάνοια υπηρετούν αυτή την πορεία. Στη Θεία
Ευχαριστία ο Αναστημένος Κύριος μας προσφέρει το Σώμα και το Αίμα Του. Εκεί η
Εκκλησία γεύεται ήδη, μέσα στην ιστορία, την απαρχή της ζωής του μέλλοντος
αιώνος.
Παιδιά μου, εμείς τον Χριστό
περιμένουμε. Δεν προσδοκούμε την καταστροφή για να δικαιωθούν οι φόβοι μας.
Κάθε φορά που ομολογούμε το Σύμβολο της Πίστεως λέμε «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν
καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Αυτή είναι η εσχατολογική ελπίδα της Εκκλησίας.
Ο ερχομός του Κυρίου, η ανάσταση των νεκρών, η τελική φανέρωση της Βασιλείας
Του. Οι δοκιμασίες της ιστορίας απαιτούν προσευχή, σύνεση και έμπρακτη αγάπη,
όχι μια ζωή αφιερωμένη στην αναμονή της συμφοράς.
Όταν έρθουν δύσκολες ημέρες,
ας μας βρουν κοντά στους ανθρώπους που υποφέρουν. Να γνωρίζουμε ποιος γείτονάς
μας είναι μόνος, ποιος άρρωστος χρειάζεται βοήθεια, ποιο παιδί μεγαλώνει μέσα
στον φόβο. Να έχουμε την πρόνοια να προστατεύουμε τους δικούς μας και την αγάπη
να μη λησμονούμε τους ξένους. Ο χριστιανός που περιμένει τον Χριστό μαθαίνει να
αναγνωρίζει τις ανάγκες των αδελφών του.
Η Μαρία η Μαγδαληνή έφυγε από
τον τάφο λέγοντας στους μαθητές «Ἑώρακα τὸν Κύριον» (Ἰω. 20,18). Δεν μετέφερε
μια πρόβλεψη για το μέλλον. Μαρτύρησε τη συνάντησή της με τον Αναστημένο. Αυτή
η μαρτυρία γέννησε την αποστολή της και εξακολουθεί να βρίσκεται στην καρδιά
της εκκλησιαστικής ζωής.
Ας μη μεγαλώνουμε τα παιδιά
μας με την ιδέα πως ο Θεός παραμονεύει να καταστρέψει τον κόσμο. Ας τους
μάθουμε να αγαπούν τον Χριστό που σταυρώθηκε, κατήλθε στον Άδη και ανέστη. Να
προσεύχονται, να μετανοούν, να συγχωρούν, να κοινωνούν με την κατάλληλη προετοιμασία,
να στέκονται κοντά στον άνθρωπο που έχει ανάγκη. Να γνωρίζουν πως η αγιότητα
αρχίζει από την καθημερινή τους ζωή και έχει προορισμό τη Βασιλεία του Θεού.
Και όταν κάποιος σας ρωτήσει
τι θα συμβεί αύριο, μην του προσφέρετε άλλη μια τρομακτική πρόβλεψη. Μιλήστε
του για τον Χριστό.
Για Εκείνον που η Εκκλησία
προσδοκά με την τελευταία προσευχή της Αγίας Γραφής: «Ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ»
(Αποκ. 22,20).
Αν πιστεύετε πραγματικά πως ο
Χριστός ανέστη, γιατί εξακολουθείτε να ζείτε σαν να έχει ακόμη ο θάνατος την
τελευταία λέξη;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου