Ὁ καισαροπαπισμὸς ὡς ἐμπόδιον τῆς ἑνότητος τοῦ Χριστιανισμοῦ

Ὁ καισαροπαπισμὸς ὡς ἐμπόδιον τῆς ἑνότητος τοῦ Χριστιανισμοῦ

Τοῦ κ. Νικήτα Ἀλιπράντη, Ὁμοτίμου καθηγητοῦ Παν/μίου Στρασβούργου τ. καθηγητοῦ ΔΠΘ

   Στὶς πρόσφατες συναντήσεις τους  ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ ὁ Πάπας διετύπωσαν ἔντονες εὐχὲς γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν μέσῳ τοῦ διαλόγου καὶ εἰδικὰ ὁ Πάπας ἔστειλε μήνυμα νὰ ξεπερασθεῖ «τὸ σκάνδαλο τῶν διαιρέσεων».

 Οἱ πηγὲς τῆς διαίρεσης εἶναι διάφορες, ἀλλὰ τὸ σημαντικότερο πρόβλημα ἔγκειται στὸ ὅτι ἡ παπικὴ ‘ἐκκλησία’ εἶναι κρατικὴ ἐξουσία, δηλαδὴ ἔχει δομὴ ‘καίσαρος’. Πρόκειται γιὰ σκάνδαλο αἰώνων ποὺ ἀντιστρατεύεται, ὡς γνωστόν, ἐκ βάθρων τὸ εὐαγγέλιο. Ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν βάπτισή του ἀντιμετώπισε στὴν ἔρημο τούς πειρασμοὺς τοῦ διαβόλου καὶ ἀρνήθηκε κάθε σχέση μὲ τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου, δηλαδὴ μὲ τὶς ἐξουσίες τοῦ ‘καίσαρος’ (Ματθ. 4, 8-11). Τὴν ριζικὴ διάκριση Θεοῦ καὶ Καίσαρος ἐπανέλαβε ὁ Χριστὸς, ὅταν σὲ Φαρισαίους ποὺ τοῦ ἔδωσαν νόμισμα μὲ εἰκόνα τοῦ Καίσαρος καὶ τὸν ἐρώτησαν ἐὰν πρέπει νὰ πληρώνουν φόρο εἶπε «ἀπόδοτε τὰ τοῦ Καίσαρος στὸν Καίσαρα καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ στὸν Θεὸ» (Ματθ. 22,21). Ὁ Χριστὸς ἀπέρριψε κάθε ἐξουσιαστικὴ πράξη καὶ σχέση γι’αὐτὸ καὶ στὸν Πιλᾶτο διεμήνυσε ὅτι ἡ βασιλεία Του δὲν εἶναι ‘ἐκ τοῦ κόσμου τούτου’ (Ἰωάν.18,36), Αὐτὸ ἰσχύει ὄχι μόνο σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἄρχοντες ποὺ κατεξουσιάζουν τὰ ἔθνη, ἀλλὰ καὶ στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις στὶς ὁποῖες ὁ καθένας ὀφείλει νὰ ὑπηρετεῖ, νὰ διακονεῖ τοὺς συνανθρώπους του (Ματθ. 20, 25-28).

   Αὐτὰ σημαίνουν ὅτι ἡ παπικὴ πολιτικὴ- κρατικὴ ἐξουσία ἔχει θέσει τὸν ἑαυτὸ της ἐκτός τῆς χριστιανικῆς πίστης. Ἑπομένως ἀπαιτεῖται ἡ ἴδια νὰ διαγράψει αὐτὴν τὴν ὑπόστασή της προκειμένου νὰ προωθηθεῖ ἡ ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν μὲ βάση τὴν κρίσιμη αὐτὴ παράμετρο.

orthodoxostypos