Η φωνή ενός 82χρονου παππού από την Πάφο

Με λένε Α. Ν. Είμαι 82 χρονών από την Πάφο. Δεν ξέρω πολλά γράμματα. Αυτά που θα διαβάσετε τα λέω στον γιο μου να τα γράψει, γιατί είναι λόγια που βγαίνουν από την καρδιά μου. Ίσως να είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που αποφασίζω να μιλήσω δημόσια.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Εκεί έμαθα να κάνω τον σταυρό μου, να προσεύχομαι, να νηστεύω και να εμπιστεύομαι τον Χριστό. Έζησα φτώχεια, διχασμούς, πολέμους και την τουρκική εισβολή. Αγωνίστηκα για την ελευθερία της πατρίδας μας και είδα φίλους να χάνονται. Εκείνα τα χρόνια μόνο η πίστη μας κρατούσε όρθιους.

Οι γονείς μου και οι παππούδες μου με μεγάλωσαν με έναν φόβο Θεού. Μου έλεγαν πως η Ορθόδοξη πίστη είναι η αλήθεια και το φως και πως πρέπει να φυλάγουμε την πίστη μας σαν τον μεγαλύτερο θησαυρό. Μας έμαθαν να προσέχουμε τις αιρέσεις όπως αποφεύγουμε τα φίδια. Ο ίδιος ο Χριστός μάς προειδοποίησε ότι στα έσχατα χρόνια θα εμφανιστούν ψευδομεσσίες και αντίχριστοι για να πλανήσουν, αν ήταν δυνατόν, και τους εκλεκτούς. Θυμάμαι ακόμη τα λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που προειδοποιούσε ότι θα έρθουν δύσκολοι καιροί για την Εκκλησία πως οι δεσποτάδες και οι ιερείς θα γίνουν χειρότεροι όλων.

Στα χρόνια που πέρασαν γνωρίσαμε έναν επίσκοπο που, όπως τον είδα εγώ, στάθηκε πραγματικός πατέρας του λαού. Τον βλέπαμε καθημερινά κοντά στους νέους, στα σχολεία, στα γηροκομεία, στα νοσοκομεία, στα ιδρύματα, στους αρρώστους και στους φτωχούς. Ήταν άνθρωπος της προσευχής, της εργασίας και της διακονίας. Δεν τον γνώρισα από όσα λένε οι άλλοι. Τον γνώρισα από όσα είδαν τα μάτια μου.

Γι' αυτό, όσο κι αν κάποιοι μπορεί να έχουν διαφορετική γνώμη, εγώ μέσα στη συνείδησή μου αναγνωρίζω ως επίσκοπό μου τον Τυχικό. Αυτόν γνωρίσαμε, αυτόν αγαπήσαμε και αυτόν θεωρώ ποιμένα μου. Δεν το λέω από μίσος προς κανέναν, αλλά γιατί έτσι μαρτυρεί η συνείδησή μου.

Πρώτη φορά στα 82 χρόνια της ζωής μου ακούω να λένε πως μας φέρνουν έναν ιερέα που σπούδασε στο Βατικανό για να γίνει δεσπότης μας. Εγώ, ένας απλός άνθρωπος που μεγάλωσα μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν μπορώ να κρύψω την αγωνία μου. Ακούω ακόμη διάφορα σχόλια ότι έχει συναντήσεις και συναναστρέφεται συχνά με ανθρώπους από άλλες χριστιανικές ομολογίες. Δεν γνωρίζω τι από όλα αυτά είναι αλήθεια ούτε μπορώ να κρίνω κανέναν. Όμως όλα αυτά γεννούν μέσα μου φόβο και ερωτήματα.

Εγώ έμαθα από τους γονείς και τους παππούδες μου να κρατώ την Ορθόδοξη πίστη όπως την παραλάβαμε από τους Αγίους Πατέρες. Γι' αυτό η καρδιά μου πονά και προσεύχομαι ο Θεός να φωτίζει όλους όσοι έχουν ευθύνη για την Εκκλησία μας. Δεν θέλω να καταδικάσω κανέναν. Θέλω μόνο να εκφράσω την αγωνία ενός γέρου ανθρώπου που φοβάται μήπως χαθεί η ενότητα και η παράδοση που παρέλαβε.

Αυτό που με πονά περισσότερο είναι ότι βλέπω τον κόσμο πληγωμένο. Βλέπω ανθρώπους να απομακρύνονται από την Εκκλησία, άλλους να είναι θυμωμένοι και άλλους να έχουν χάσει την ελπίδα τους. Ακούω ιερείς να λένε πως οι εκκλησίες άδειασαν και πως ο κόσμος δεν πλησιάζει όπως παλιά. Αυτό δεν είναι χαρά για κανέναν. Είναι πόνος για όλους μας.

Δεν γράφω αυτά τα λόγια για να διχάσω. Γράφω γιατί φοβάμαι. Φοβάμαι για τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Φοβάμαι μήπως χάσουμε την απλότητα της πίστης που μας κράτησε ζωντανούς σε τόσο δύσκολες εποχές. Φοβάμαι μήπως ο απλός λαός πάψει να εμπιστεύεται την Εκκλησία.

Εγώ είμαι ένας γέρος άνθρωπος. Δεν έχω αξιώματα, ούτε εξουσία, ούτε δύναμη. Έχω μόνο τα γόνατά μου που λυγίζουν στην προσευχή και τα μάτια μου που πολλές φορές γεμίζουν δάκρυα όταν σκέφτομαι πού βαδίζουμε.

Δεν ζητώ να δικαιωθώ εγώ. Ζητώ να μας φωτίσει όλους ο Χριστός. Να δώσει μετάνοια όπου χρειάζεται, ειρήνη όπου υπάρχει ταραχή και αλήθεια εκεί όπου υπάρχει σύγχυση.

Αν κάπου κάνω λάθος, ο Θεός ας με συγχωρέσει. Αν όμως η αγωνία μου είναι αληθινή, εύχομαι να μη χαθεί η φωνή ενός απλού γέρου μέσα στον θόρυβο των ημερών μας. Γιατί οι γέροι φεύγουμε σιγά σιγά από αυτόν τον κόσμο, αλλά θέλουμε να αφήσουμε στα παιδιά μας την ίδια Ορθόδοξη πίστη που παραλάβαμε από τους πατέρες μας.

Με πόνο ψυχής, με δάκρυα και με πολλή προσευχή,

Α. Ν.

82 ετών, Πάφος