Η φωνή των νέων της Πάφου για τον Μητροπολίτη Τυχικό.

Η φωνή των νέων της Πάφου για τον Μητροπολίτη Τυχικό

Tο όνομα Τυχικός δεν είναι ένας τίτλος, ούτε ένα εκκλησιαστικό αξίωμα. Είναι πρόσωπο. Είναι φωνή. Είναι μνήμη. Είναι αγκαλιά. Είναι προσευχή.

Τον γνωρίσαμε πρώτα ως νέο άνθρωπο μέσα στην Εκκλησία. Πριν ακόμη χειροτονηθεί διάκονος το 2008, ήταν ήδη παρών στη ζωή μας. Από το 2003 τον θυμόμαστε στις κατασκηνώσεις της Μητρόπολης Πάφου: ομαδάρχη, καθοδηγητή, φίλο. Δεν στεκόταν από πάνω μας με αυστηρότητα, αλλά δίπλα μας με χαμόγελο. Έτρεχε μαζί μας, έπαιζε, άκουγε, εξηγούσε, παρηγορούσε.

Ο διάκονος και κατηχητής που μεγάλωσε γενιές παιδιών

Από το 2009 και έπειτα, ως διάκονος και στη συνέχεια ως αρχιμανδρίτης και πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης Πάφου, ο Τυχικός έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της παιδικής και εφηβικής ζωής χιλιάδων παιδιών.

Κατηχητικά σε νηπιαγωγεία, προδημοτική, δημοτικά σχολεία και μέση εκπαίδευση. Σχεδόν σε όλα τα δημοτικά σχολεία της Πάφου. Σε κοινότητες όπως Κονιά, Τσάδα, Γιόλου, Πάχνα και πολλές άλλες.

Για εμάς, το κατηχητικό δεν ήταν υποχρέωση. Ήταν χαρά. Ήταν ανυπομονησία. Ήταν το μέρος όπου νιώθαμε ότι κάποιος μας καταλαβαίνει.

Ένας κατηχητής με καρδιά πατέρα

Μας έφερνε πάντα δώρα – όχι για να μας εντυπωσιάσει, αλλά για να μας δείξει αγάπη:

εικόνες αγίων, χρωματιστά για να ζωγραφίζουμε, τετράδια, σοκολάτες. Μας έπαιρνε εκδρομές. Μας μάθαινε μέσα από απλά πράγματα.

Μας έμαθε:

• να προσευχόμαστε με την καρδιά μας

• να κάνουμε τον σταυρό μας με σεβασμό

• να ψάλλουμε, όχι μηχανικά, αλλά με νόημα

• να αγαπούμε τον Χριστό, όχι από φόβο, αλλά από ελευθερία

• να συγχωρούμε

• να έχουμε αγάπη μεταξύ μας

• να βοηθούμε τους συνανθρώπους μας

Στα μεγαλύτερα παιδιά μίλησε για την εξομολόγηση χωρίς εκφοβισμό. Μας έμαθε ότι ο πνευματικός δεν είναι δικαστής, αλλά γιατρός. Πολλοί από εμάς εξομολογηθήκαμε πρώτη φορά επειδή νιώσαμε ασφάλεια κοντά του.

«Νιώσαμε τι σημαίνει άγιος κατηχητής»

Σήμερα, πολλοί από εμάς σπουδάζουμε. Άλλοι εργαζόμαστε. Άλλοι κάναμε οικογένειες. Και όμως, όλοι κουβαλούμε μέσα μας κάτι κοινό:

την εμπειρία ενός ανθρώπου που έζησε το Ευαγγέλιο μπροστά μας.

Δεν μας μίλησε απλώς για τον Χριστό. Τον έδειξε με τη ζωή του.

Γι’ αυτό και σήμερα, όσα ζούμε γύρω από την εκδίωξή του από τη Μητρόπολη Πάφου και την αντικανονική, άδικη και προαποφασισμένη – όπως τη βιώνουμε – αργία του, μας πληγώνουν βαθιά. Δεν μιλάμε ως κανονολόγοι. Μιλάμε ως παιδιά που μεγάλωσαν κοντά του.

Πόνος, απογοήτευση και σιωπηλή κραυγή

Νιώθουμε μεγάλη απογοήτευση από την ανώτατη εκκλησιαστική ηγεσία και τους αρχιερείς που, στα μάτια μας, του φέρθηκαν χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς διάλογο, χωρίς ποιμαντική ευαισθησία. Νιώθουμε ότι στήθηκε μια «δίκη παρωδία» και ότι στερήθηκε από τον λαό της Πάφου ο ποιμένας του.

Και πονάμε ακόμη περισσότερο όταν βλέπουμε να του στερούν ακόμη και το δικαίωμα να λειτουργεί, σε έναν άνθρωπο που έμαθε σε χιλιάδες παιδιά τι σημαίνει Θεία Λειτουργία.

Ένα χρέος μνήμης και αλήθειας

Αυτό το άρθρο δεν γράφεται για να διχάσει. Γράφεται για να μαρτυρήσει.

Για να πούμε ότι πίσω από τίτλους, αποφάσεις και ανακοινώσεις, υπάρχουν ζωές που διαμορφώθηκαν. Υπάρχουν παιδιά που έγιναν άνθρωποι με πίστη, αξίες και αγάπη.

Για εμάς, ο Μητροπολίτης Τυχικός θα παραμείνει πάντα:

ο κατηχητής μας,

ο πνευματικός μας πατέρας,

ο άνθρωπος που μας έμαθε να αγαπούμε τον Χριστό.

Και αυτή τη μαρτυρία δεν μπορεί να την αφαιρέσει καμία απόφαση.

Η Νεολαία της Πάφου