Τραγική η περίπτωση
του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου μετά τα γεγονότα εις βάρος του Μητροπολίτη
Πάφου Τυχικού
Υπάρχουν στιγμές στην εκκλησιαστική ζωή που η σιωπή του λαού μιλά πιο
δυνατά από χίλια συνθήματα.
Και η σιωπή που συνοδεύει σήμερα τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο —μετά την υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού— δεν είναι σιωπή σεβασμού. Είναι σιωπή απόρριψης.
Η εικόνα που παρουσιάζεται πλέον όπου κι αν εμφανίζεται λειτουργικά ο
Αρχιεπίσκοπος είναι αποκαλυπτική και τραγική. Ναοί άδειοι. Πιστοί απόντες.
Πρόσωπα γυρισμένα αλλού. Και ένα ξεκάθαρο, ηχηρό μήνυμα που δεν χρειάζεται
μικρόφωνο:
«Δεν σε θέλουμε».
Όταν ο ποιμένας ψάχνει πιστούς με τεχνάσματα
Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται και γίνονται κοινή εμπειρία, ο Αρχιεπίσκοπος
Γεώργιος, ιδιαίτερα στη Λευκωσία αλλά κυρίως στην Πάφο, επιχειρεί να δημιουργήσει τεχνητή
εικόνα αποδοχής. Πώς;
Με
χειροθεσίες ιερέων σε οικονόμους, όχι για τις ανάγκες της Εκκλησίας, αλλά για
να συγκεντρωθούν συγγενείς, φίλοι και υποχρεωμένοι στον ναό.
Με
λεωφορεία που μεταφέρουν κόσμο δωρεάν από άλλες περιοχές, ώστε να φαίνεται ότι
«υπάρχει λαός».
Αν
χρειαζόσουν τέτοια μέσα για να γεμίσει μια εκκλησία, δεν θα έπρεπε να
αναρωτηθείς γιατί ο λαός δεν έρχεται από μόνος του;
Ο λαός δεν
εξαπατάται. Καταλαβαίνει πότε η παρουσία είναι αυθόρμητη και πότε είναι
σκηνοθετημένη.
Δεν θέλουν να κοινωνήσουν – δεν θέλουν να τον ακούσουν
Η
αποστροφή δεν είναι απλώς αριθμητική. Είναι πνευματική.
Πολλοί πιστοί
δηλώνουν —και το δείχνουν έμπρακτα— ότι δεν θέλουν να κοινωνήσουν από τα χέρια
του, δεν θέλουν να ακούσουν το κήρυγμά του, ούτε καν να τον αντικρίσουν στο
ιερό.
Δεν πρόκειται για προσωπική αντιπάθεια. Πρόκειται για
ρήξη εμπιστοσύνης.
Ο πιστός
λαός της Πάφου, που γνώρισε τον Μητροπολίτη Τυχικό ως ποιμένα, σύρεται τώρα να
δεχθεί έναν τοποτηρητή που στα μάτια του κόσμου συμβολίζει την αδικία, την
απομάκρυνση, τη βίαιη επιβολή.
Και όταν
χάνεται η εμπιστοσύνη, χάνεται και η ποιμαντική σχέση.
Από ποιμένας… σε λύκος; Η λαϊκή ετυμηγορία
Η φράση
που ακούγεται πλέον στους εκκλησιαστικούς κύκλους είναι σκληρή, αλλά
αποκαλυπτική:
«Δεν είναι
ποιμένας. Δεν είναι ούτε λυκοποιμένας. Είναι λύκος».
Δεν είναι
θεολογικός χαρακτηρισμός· είναι κραυγή αγανάκτησης.
Γιατί στα
μάτια πολλών, ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος δεν προστάτευσε το ποίμνιο. Το
τραυμάτισε. Δεν θεράπευσε πληγές. Τις άνοιξε βαθύτερα. Και η υπόθεση Τυχικού
έγινε το σημείο μηδέν.
Σε μια από
τις εμφανίσεις του στην Πάφο, όπου —σύμφωνα με μαρτυρίες— χρησιμοποιήθηκαν
λεωφορεία και χειροθεσίες για να συγκεντρωθεί κόσμος, ακολούθησε ένα ακόμη
βήμα:
φωτογραφίες
προς τα ΜΜΕ, για να παρουσιαστεί εικόνα δήθεν στήριξης.
Όμως η
αλήθεια δεν κρύβεται με φακούς.
Ο κόσμος
της Πάφου ξέρει. Και όταν την επόμενη Κυριακή, στον Καθεδρικό Ναό, η εικόνα
ήταν εκκωφαντικά άδεια, η σκηνοθεσία κατέρρευσε.
Την
περασμένη Κυριακή, στον Καθεδρικό της Πάφου, οι παρόντες ήταν ελάχιστοι:
Ιερείς,
ψάλτες και νεωκόροι — υποχρεωτικά.
Και λίγοι
ακόμη, πρόσωπα που επωφελήθηκαν από την ανατροπή, άλλοι που συκοφάντησαν τον
Μητροπολίτη Τυχικό, καθώς και ορισμένοι που βρίσκονται αντιμέτωποι με σοβαρές
ποινικές υποθέσεις.
Οι
υπόλοιποι πιστοί έστειλαν το μήνυμα αλλιώς:
Πήγαν σε
άλλες ενορίες με ευλαβείς ιερείς.
Ή δεν
πήγαν καθόλου στην εκκλησία, για να μη χρειαστεί να ακούσουν ούτε καν το όνομα
του Γεωργίου να μνημονεύεται ως τοποτηρητής.
Αυτή είναι
η πιο βαριά καταδίκη που μπορεί να δεχθεί ένας ιεράρχης: η αποχώρηση του λαού.
Επίλογος – όταν ο λαός αποσύρει την ευλογία του
Ο λαός της
Εκκλησίας μπορεί να ανεχθεί πολλά.
Δεν
ανέχεται όμως την αδικία.
Και στην
υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού, ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος κρίθηκε —όχι από
δικαστήρια, αλλά από συνειδήσεις.
Όταν οι
εκκλησίες αδειάζουν, δεν φταίει ο καιρός, ούτε η εποχή.
Φταίει ότι
έσπασε ο δεσμός.
Και χωρίς
λαό, χωρίς εμπιστοσύνη, χωρίς αγάπη,
καμία
χειροθεσία, κανένα λεωφορείο και καμία φωτογραφία
δεν μπορεί
να σώσει μια τραγική εκκλησιαστική εικόνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου