Ὑπό τοῦ Γέροντος Μαξίμου Ἰβηρίτου: Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης καί τά σημεῖα τῶν καιρῶν.

 

[Ὑπομνηματικά σχόλια πρός ἐπίῤῥωσιν τῆς ἀληθείας τῶν λόγων του!]

Τά παρόντα, ἀφορμήν ἔχουν τήν ἀμφισβήτησιν τῆς γνησιότητος τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ἤ τήν παρερμηνείαν τῶν γραφομένων αὐτῆς ὑπό τινων νεοφανῶν καινοτόμων, καθώς καί τήν ἀθέτησιν τῶν γραφομένων παρά τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου διά τά «σημεῖα τῶν καιρῶν», ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἐκδόσεως ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων μέ μηχανογραφικόν κωδικόν τόν ἀριθμόν τοῦ ὀνόματος τοῦ «θηρίου» τῆς Ἀποκαλύψεως καί ἀπόῤῥητα προσωπικά δεδομένα, ἤτοι: «μέ ψῆφον ἐντριβῆ καί ἐγνωσμένην ἀνθρώποις» [= ἤτοι, πλακίδιον < κάρταν καθημερινῆς χρήσεως, κατά τόν ἐκ Πατρῶν ἐμβριθῆ καί θεόπνευστον Ἀρχιεπίσκοπον Καισαρείας Καππαδοκίας Ἀρέθαν].

Τό παράδοξον εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν εἶναι τό γεγονός, ὅτι πολλοί τιμηταί τοῦ συγχρόνου μεγάλου Ἑλληνιστοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, ἐνῷ τιμοῦν τοῦτον, προφανῶς μόνον κατ’ ὄνομα καί δι’ ἴδίους προφανῶς σκοπούς, ἕνεκα τῆς παγκοσμίου αὐτοῦ θαυματουργοῦ φήμης καί ἰσχυρᾶς πνευματικῆς παρεμβολῆς εἰς τόν σύγχρονον κόσμον, ἀποῤῥίπτουν ἤ διαστρέφουν τά ὅσα ἐκεῖνος εἶπε καί ἔγραψεν, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τά ἐμφανῆ πλέον «σημεῖα τῶν καιρῶν», φράσις προερχομένη ἀπό τό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιον (ιστ΄, 3), ἥτις ἀναφέρεται αὐτά καί τά ἔσχατα γεγονότα.

Ἀλλά καί πάντα ταῦτα «δεῖ γενέσθαι» (Ἀποκ. α΄, 1), διά νά φανῇ ὅτι, τά ὅσα ἔγραψεν ὁ Ὅσιος, τό ἔγραψεν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, καί κατά πάντα σύμφωνα μέ τήν Γραφήν καί τούς πρό ἡμῶν Θεοφόρους Ἁγίους Πατέρας, οἵτινες ἔγραψαν καί ὡμίλησαν προφητικῶς διά τούς ἐσχάτους χρόνους, τούς ὁποίους διανύει ἡ ἀνθρωπότης, ἔνθα σκότος ἐπικρέμαται ἐπί πᾶσαν τήν γῆν καί τά βήματα τοῦ «ἀνόμου» εἶναι γοργά καί ὁρατά τοῖς ἀνθρώποις.

Ἄς ἔλθωμεν ὅμως εἰς τό προκείμενον τοῦ λόγου μας. Ἡ γνωστή χειρόγραφος ἐπιστολή τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου μέ τίτλον: «Σημεῖα τῶν Καιρῶν, 666» ἐγράφη εἰς τό Κουτλουμουσιανόν Κελλίον τῆς Παναγούδας Ἁγίου Ὄρους Ἄθω τήν 15/28 Φεβρουαρίου 1987 (Σάββατον Α΄ Νηστειῶν), ἤτοι πρό 40ετίας ὡς ἔγγιστα, καί ἐστάλη εὐθύς πρός δημοσίευσιν εἰς τήν ἐν Ἀθήναις ἐκδιδομένην ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος».

Ταύτην παρέλαβον ἐν φωτοτυπίᾳ εἰς τάς Καρυάς ὁ ὑποφαινόμενος, Γέρων Μάξιμος Ἰβηρίτης, ὑπό πατέρων εὑρισκομένων πλησίον τοῦ Ὁσίου Γέροντος Παϊσίου καί τήν ἀπέστειλα πρός δημοσίευσιν, κατόπιν παρακλήσεως τοῦ μακαριστοῦ ἀρίστου Νομικοῦ καί Θεολόγου Ἀθανασίου Σακαρέλλου, εἰς μίαν συνάντησίν μας τῷ καιρῷ ἐκείνῳ εἰς τά Γραφεῖα τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» παρά τήν πλατεῖαν Κάνιγγος Ἀθηνῶν. Ὁ ἴδιος ἔγραφε τότε εἰς τήν ἰδίαν ἐφημερίδα μέ τά ψευδώνυμα: «Ἀθωνίτης», «Λατρηνός» κ.ἄ.

Ἡ μνημειώδης αὕτη 7σέλιδος χειρόγραφος ἐπιστολή ἐδημοσιεύθη μετ’ οὐ πολύ εἰς τό ὑπ’ ἀριθ. φύλλον τῆς 13ης Μαρτίου 1987. Ὁ ἴδιος δέ ὁ Ὅσιος Παΐσιος, καθώς διεβεβαιώθην, ἐπέμενε νά κυκλοφορήσῃ τό κείμενον ἐν φωτοτυπίᾳ, ὥστε νά μή δυνηθῇ τις εἰς τό μέλλον νά ἀλλοιώσῃ ἤ νά ἀμφισβητήσῃ τό περιεχόμενον αὐτῆς.

Ὑπό τῶν ἐγκρίτων μελετητῶν, τό κείμενον τοῦτο ἐχαρακτηρίσθη ὡς ἕν τῶν καλυτέρων ἐμβληματικῶν κειμένων τῆς συγχρόνου Ὀρθοδοξίας. Ἡ ῥηθεῖσα Ἐκκλησιαστική ἐφημερίς, «Ὀρθόδοξος Τύπος», προέβαλεν ὄντως τήν ἰδιόγραφον ταύτην ἐπιστολήν, διά τῆς ὁποίας ὁ Ὅσιος Παΐσιος ἐξέφραζε τήν ἔντονον ἀντίθεσίν του εἰς τήν εἰσαγωγήν Συστημάτων Ἠλεκτρονικῆς Διακυβερνήσεως, ὅπως τό barcode καί τό 666, τά ὁποῖα προετοιμάζουν τό ἔδαφος διά τό νόθον σφράγισμα τοῦ Ἀντιχρίστου, εἰς ἀντικατάστασιν τοῦ γνησίου σφραγίσματος τοῦ Χριστοῦ, καί ἰσοδυναμοῦν εἰς πρώτην φάσιν μέ τόν πρό τοῦ γάμου ἀῤῥαβῶνα, καθώς ὁ ἴδιος ἐτόνιζεν εὐκαίρως<ἀκαίρως.

[ Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου]
«Γράψον οὖν ἅ εἶδες, καί ἅ εἰσι καί ἅ μέλλει γίνεσθαι μετά ταῦτα» [= Γράψε λοιπόν ὅσα εἶδες, καί ὅσα ὑπάρχουν καί ἀναφέρονται εἰς τό παρόν καί ὅσα μέλλουν νά γίνουν ὕστερα μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων] (Ἀποκ. α΄, 19).

Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ ἐνδόξου Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ, ἐπιστηθίου, ἠγαπημένου καί παρθένου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, εἶναι τό τελευταῖον βιβλίον τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἐν τῇ Καινῇ Διαθήκῃ, ἀνεγνωρισμένον ὑπό τῆς ἡμετέρας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί αὐθεντικόν ἐν ταῖς προφητικαῖς περιγραφαῖς αὐτοῦ, διό καί ἱστορεῖται ὡς ἀνοικτόν βιβλίον εἰς τούς Νάρθηκας καί Ἐξωνάρθηκας πλείστων Ἱερῶν Ναῶν παλαιφάτων Μοναστηρίων τῆς Ὀρθοδοξίας, πρός ἐποπτικήν δι’ εἰκόνων διδασκαλίαν.

Ὡς γνωστόν, ἡ Ἁγία Γραφή ἀποτελεῖται ἐξ 76 βιβλίων, τό πρῶτον τῆς ὁποίας εἶναι ἡ θεόπνευστος Γένεσις τῆς Πεντατεύχου εἰς τήν Παλαιάν Διαθήκην, συγγραφεῖσα ὑπό τοῦ Προφήτου Μωϋσέως περί τό 1500 πρό τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, καί τό τελευταῖον ἡ Ἱερά Ἀποκάλυψις εἰς τήν Καινήν Διαθήκην, συγγραφεῖσα ὑπό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου κατά τό 94 ἤ 95 μετά τήν Γέννησιν τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Ἀποκάλυψις ἀποτελεῖ τήν ἐπαξίαν κατακλεῖδα ὅλης τῆς Ἁγίας Γραφῆς, δεδομένου ὅτι παρουσιάζει μίαν θαυμαστήν ἀντιστοιχίαν μέ τό πρῶτον βιβλίον αὐτῆς, αὐτό τῆς Γενέσεως. Τό βιβλίον τῆς Γενέσεως ἀναφέρει τήν ἱστορίαν τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου, ἐνῷ τό βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως ἀναφέρει τήν ἱστορίαν τῆς ἀνορθώσεως< σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.

Ἐπί τό γενικώτερον, εἰς τό βιβλίον τῆς Γενέσεως περιγράφεται ἡ δημιουργία τοῦ Κόσμου καί ἡ πτῶσις τοῦ ἀνθρώπου, εἰς δέ τό βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως περιγράφεται ἀποκαλυπτικῶς ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας ἐντός τῆς Ἱστορίας· ἤτοι, τῶν πιστῶν καί τῆς δημιουργίας ἐν γένει, τήν ἀναγέννησιν, τήν ἀναδημιουργίαν καί τήν αἰωνίαν δόξαν τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς κτιστῆς ὁρατῆς Δημιουργίας.

Ἐν συντομίᾳ, ἡ Ἀποκάλυψις περιέχει ὁλόκληρον τό μυστήριον τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀπό τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί λόγου τοῦ Θεοῦ μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας, τῆς Τελικῆς Κρίσεως καί παρουσίας τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ κεντρική ἰδέα τοῦ βιβλίου εἶναι ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ὡς Κριτοῦ καί Βασιλέως. Ὁ σκοπός τῆς συγγραφῆς εἶναι ἡ προπαρασκευή τῶν πιστῶν, ἐν ὄψει τῶν θλίψεων αἵτινες ἀναμένουν αὐτούς, ἀλλά καί ἡ παραμυθία καί ἡ παρηγορία τῶν πιστῶν διά τήν ἀγαθήν ἔκβασιν τοῦ ἀγῶνος.

Τό βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως εἶναι τό ἱερόν ἐκεῖνο κείμενον, τό ὁποῖον διαχρονικῶς ἔχει μίαν τεραστίαν ἀπήχησιν εἰς τούς Χριστοφόρους λαούς τῆς γῆς. Αὕτη δέν ἀποκαλύπτει μόνον τά μέλλοντα, ἀλλά καί τά παρόντα. Τό θεσπέσιον καί λαμπρόν τοῦτο βιβλίον, πέραν τῆς θρησκευτικῆς αὐτοῦ σπουδαιότητος, ἐνέχει καί σπουδαίαν λογοτεχνικήν ἀξίαν, ἀντίστοιχον τῆς ὁποίας δέν ὑπάρχει εἰς τήν παγκόσμιον φιλολογίαν.

Ἡ Ἀποκάλυψις ἐγράφη Ἑλληνιστί ὑπό δημοδεστέραν μορφήν τῆς Ἑλληνιστικῆς ἐποχῆς, ἥτις δέν εἶναι βεβαίως ἡ Ἀττική διάλεκτος, ἡ γλῶσσα τοῦ Πλάτωνος. Εἰς τήν ἰδίαν γλῶσσαν ἐγράφησαν καί τά Εὐαγγέλια. Παρά ταῦτα, ἔχει ἑνότητα, συμμετρίαν, εὐρυθμίαν καί δύναμιν λόγου· ἔχει ἐπίσης πλοῦτον χρωμάτων, μεγάλην ποικιλίαν θεμάτων, ζωηρότητα καί παραστατικότητα, συναρπάζουσα τόν ἀναγνώστην.

Τό κείμενον τῆς Ἀποκαλύψεως ἀποτελεῖται ἐξ 22 κεφαλαίων, διακρινομένων διά τήν ταχίστην καί ἐκδηλωτικήν ἐξέλιξιν τῶν γραφομένων. Εἶναι ἕν λειτουργικόν καί συγχρόνως ἐσχατολογικόν βιβλίον τῆς Καινῆς Διαθήκης, τό ὁποῖον ὡς προελέχθη περιγράφει ὀντολογικῶς τήν Ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας καί δεοντολογικῶς τήν Λειτουργίαν αὐτῆς εἰς τόν χῶρον καί τόν χρόνον.

Ὅπως εὐστόχως ἔχει ἐπισημανθῆ, ἡ Ἀποκάλυψις ἀποτελεῖ τήν λυδίαν λίθον τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας καί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ἐπί πλέον, ἀποτελεῖ προέκτασιν τῆς Χριστολογίας εἰς τόν χρόνον καί τήν ἱστορίαν. Καθώς εἰς τήν Παλαιάν Διαθήκην ἡ Λειτουργία περιεστρέφετο περί τοῦ γεγονότος τῆς
Ἐξόδου τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐκ τῆς Αἰγύπτου, κατά τήν ὁποίαν ἐκτίθεται ἡ ἀρχή τῆς πραγματοποιήσεως μερικῶν ἐκ τῶν ἐπαγγελιῶν τοῦ Θεοῦ πρός τότε ἐκλεκτόν λαόν τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐσχατολογική σωτηρία ἀνεμένετο μέ τήν βοήθειαν ἑνός νέου Λυτρωτοῦ μέσον τῆς Νέας Διαθήκης, οὕτω καί εἰς τήν Ἀποκάλυψιν περιγράφεται αὕτη ἡ δυναμική Λειτουργία, περιστρεφομένη πέριξ τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου < τοῦ Λυτρωτοῦ τοῦ Κόσμου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί Νικητοῦ τοῦ Σατανᾶ.

Συγγραφεύς τοῦ σπουδαίου καί ἀποκαλυπτικοῦ τούτου ἔργου δι’ ἅπασαν τήν ἀνθρωπότητα, κατόπιν θείας Παρουσίας καί Θεοφανείας, εἶναι ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος († 95 μ.Χ.). Τόπος συγγραφῆς εἶναι τό γνωστόν Σπήλαιον τῆς Ἀποκαλύψεως εἰς τήν νῆσον Πάτμον, ἔνθα διακρίνονται καί τά ἴχνη τῆς τρικόγχου σχισμῆς τοῦ ἱεροῦ βράχου, ἐκ τῆς ὁποίας τήν ὥραν τῆς Ἀποκαλύψεως ἠκούετο ἡ φωνή τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ὡς δίστομος ῥομφαία καί ὡς φωνή ὑδάτων πολλῶν: «Καί λέγει μοι· μή φραγίσῃς τούς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου· ὁ καιρός γάρ ἐγγύς ἐστιν [=Καί μοῦ εἶπεν ὁ Χριστός διά τοῦ Ἀγγέλου: Μή σφραγίσῃς καί μή κρατήσῃς μυστικούς, ἀλλά δημοσίευσε τούς προφητικούς λόγους τοῦ βιβλίου αὐτοῦ] (Ἀποκ. κβ΄, 10).

Τό βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως δέν εἶναι τελείως ἀνερμήνευτον, οὔτε καί πλήρως ἑρμηνευτόν, εἰς τά σημεῖα ἐκεῖνα, τά ὁποῖα ἀφοροῦν τό τέλος τοῦ Κόσμου. Συμβαίνει ὅ,τι μέ τάς προφητείας τοῦ Χριστοῦ, αἵτινες εἶχον νόημα καί πρό Χριστοῦ, ὅτε αὗται ἐφαίνοντο ὡς γενικαί γραμμαί, σκιαί καί τύπος, καί ὅταν ἦλθεν ὁ Χριστός ἔλαβον τό πλῆρες φῶς. Κατά παρόμοιον τρόπον αἱ προφητεῖαι τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως θά λάβουν πλῆρες φῶς περί τοῦ τέλους τοῦ Κόσμου, ὅταν αὗται ἐκπληρωθοῦν: «Μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καί οἱ ἀκούοντες τούς λόγους τῆς προφητείας καί τηροῦντες τά ἐν αὐτῇ γεγραμμένα· ὁ γάρ καιρός ἐγγύς» [= Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ὅστις ἀναγινώσκει καί ἐκεῖνοι οἵτινες ἀκούουν τούς λόγους τῆς θεοπνεύστου αὐτῆς προφητείας καί διδασκαλίας, καί φυλάττουν μέ εὐλάβειαν ὅσα ἔχουν γραφῆ εἰς αὐτήν. Διότι εἶναι πολύ πλησίον ὁ καιρός, ὅπου θά πραγματοποιηθοῦν ταῦτα] (Ἀποκ. α΄, 3).

Ἡ Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, εἰς ἕν ἀξιοσημείωτον αὐτῆς Γράμμα πρός τόν Καθηγούμενον τῆς ἐν Πάτμῳ Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Ἀρχιμανδρίτην Ἀντίπαν Νικηταρᾶν τήν 14 Ἀπριλίου 2006, μεταξύ τῶν ἄλλων γράφει τά ἑξῆς:

«Ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς Ἀποκαλύψεως ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, διά συμβολικῶν καί μεγαλειωδῶν εἰκόνων, αἵτινες ἐνέπνευσαν τεχνίτας τοῦ λόγου καί τοῦ χρωστῆρος, διασαφεῖ καί συμπληροῖ τήν ἐσχατολογικήν διδασκαλίαν τῆς Καινῆς Διαθήκης καί φωτίζει θεμελιώδη δόγματα τῆς πίστεως καί δή περί τῆς θεότητος, τῆς ἀναστάσεως καί τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ὁμοτίμου καί συγχρόνου πρός τόν Πατέρα, τοῦ Ὁποίου ἀναδεικνύει τήν παντοδυναμίαν, τήν παντοκρατορίαν, τήν αἰωνιότητα καί τήν δικαιοσύνην. Ἔτι δέ δηλοῖ τήν τριαδικότητα τῆς Θεότητος καί τήν εἰς Αὐτήν πίστιν του» (βλ. Ἀντίπα (Ἀρχιμανδρίτου, Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Πάτμου), ἐκδ. «Ἄθως», Ἀθῆναι 2007, σελ.11).

Ἀρχαιοτάτη παράδοσις τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας Πατέρων καί Ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων, ὅπως ὁ φιλόσοφος καί μάρτυς Ἰουστῖνος, οἱ Ἅγιοι Εἰρηναῖος, Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς, Κυπριανός, Τερτυλιανός, Ἱππόλυτος, καθώς ὁ Ὠριγένης καί ἄλλοι, ἀναγνωρίζουν ὡς πραγματικόν συγγραφέα τῆς Ἀποκαλύψεως τόν Ἀπόστολον καί Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην.

Ἐκτός τῶν ἐξωτερικῶν τούτων μαρτυριῶν, ὁ συγγραφεύς τῆς Ἀποκαλύψεως ὁμιλεῖ μετ’ αὐθεντίας πρός τούς Ἐπισκόπους τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, μετά τῆς ὁποίας μόνον Ἀπόστολος ἠδύνατο νά ὁμιλῇ. Πλήν αὐτοῦ, ὀνομάζει τόν ἑαυτόν του Ἰωάννην, καθώς καί Προφήτην (Ἀποκ. α΄, 3 καί κβ΄, 9) καί ἔχει ἱκανήν ἰδεολογικήν καί φιλολογικήν συγγένειαν πρός τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον.

Εἰς τήν Ἀποκάλυψιν δέν ἀναφέρει τά πράγματα γυμνά, ἀλλά διά συμβόλων< εἰκόνων, ὅπως προστατεύσῃ τόν ἑαυτόν του καί τούς πιστούς ἀπό τήν ὀργήν τῶν Ῥωμαίων αὐτοκρατόρων καί συνδυάσῃ κάτω ἀπό τήν ἐπιφάνειαν τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας πᾶσαν ἀντίχριστον βίαν καί πλάνην· ἰδίᾳ τόν Ἀντίχριστον καί τούς ψευδοπροφήτας τῶν τελευταίων ἡμερῶν τοῦ Κόσμου. Τό βιβλίον τοῦτο δέν εἶναι ὡρισμένου χρόνου, ἀλλ’ αἰώνων κατά τήν Θείαν πρόνοιαν.

Πλήρη Ἑλληνιστί ὑπομνήματα εἰς τήν Ἀποκάλυψιν ἐκ τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας μέχρι σήμερον, εἰς τά ὁποῖα διακρίνεται ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιαστική γραμμή, διά τήν ἑρμηνείαν τοῦ θεοπνεύστου τούτου βιβλίου, ἐποίησανοἱ ἑξῆς: ὁ ἐκ Μικρασίας φιλόσοφος καί ῥήτωρ Οἰκουμένιος (α΄ἥμισυ 6ου αἰ.), ὁ ἐκ Καισαρείας Καππαδοκίας Ἀρχιεπίσκοπος αὐτῆς Ἅγιος Ἀνδρέας (563-614), καί ὁ Πατρεύς Ἀρχιεπίσκοπος Καισαρείας Καππαδοκίας Ἀρέθας ( 9ος-10ος αἰ.), ὅστις ἐνίοτε ἀποκαλεῖται τιμητικῶς ὡς Ἅγιος εἰς ὡρισμένα διαδικτυακά κείμενα ἕνεκα τῆς σπουδαίας θεολογικῆς του καταρτίσεως καί τῆς ἑρμηνείας του εἰς τήν Ἀποκάλυψιν, καταχωρηθέντα ἅπαντα τά ἀνωτέρω εἰς τήν Πατρολογίαν τοῦ Migne. Λατινιστί ὑπομνήματα εἰς τήν Ἀποκάλυψιν ἔχομεν τά τῶν Πριμασίου (περί τό 540), Ἀπριγγίου (6ος αἰ.), Βέδα τοῦ Αἰδεσίμου (675-737), καί μετά τό Σχίσμα τῶν Ἰωακείμ da Fiore (†1202) καί Νικολάου τοῦ ἐκ Λύρης (1329).

Ὡς Βυζαντινόν καί ἀρχαιότερον ἐπώνυμον Ἑλληνικόν ὑπόμνημα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί εἰδικώτερον τῆς Ἀποκαλύψεως θεωρεῖται αὐτό τοῦ Οἰκουμενίου. Τό ἔργον ἐπίσης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἁγίου Ἀνδρέου Καισαρείας Καππαδοκίας ἀποτελεῖ τό κατ’ἐξοχήν πρῶτον πλῆρες καί συστηματικόν Ἑλληνικόν Πατερικόν σχόλιον, ἐξ ὅσων παραδίδουν τό κείμενον τῆς Ἀποκαλύψεως. Ὁ δέ τῆς ἰδίας Καθέδρας Ἀρχιεπίσκοπος Ἀρέθας, ὅστις ὑπῆρξε καί οὗτος κληρονόμος τοῦ θρόνου τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ἐπαναλαμβάνει ἐν πολλοῖς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἅγιον Ἀνδρέαν εἰς τό ὑπόμνημα αὐτοῦ, καθώς πράττει εἰς τό ὑπόμνημά του εἰς τήν Ἀποκάλυψιν καί ὁ Μητροπολίτης Ἀθηνῶν Μιχαήλ Χωνιάτης (1182-1222).

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀρέθας, εἰς τόν σχολιασμόν αὐτοῦ διά τό χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου ἐπί τῆς δεξιᾶς χειρός, ἤ ἐπί τοῦ μετώπου τῶν ἀνθρώπων, γράφει διαφωτιστικῶς τά ἑξῆς: «Ἐπί τῆς χειρός τῆς δεξιᾶς καί τοῦ μετώπου τό γνώρισμα. Ἀντίθετος γάρ τῶν ἀγαθῶν ἡ τοῦ ὀλεθρίου ὀνόματος ἐγχάραξις. Ἐν μέν ταῖς δεξιαῖς, ἵνα τῶν ἀγαθῶν ἔργων ἐκκόψῃ τήν ἐνέργειαν. Ἐν δέ τοῖς μετώποις, ἵνα τό τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐπικείμενον μέρος προσληφθέν, σκοτασμόν ἐμποιήσῃ τοῖς ἀπατωμένοις τοῦ μή ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως ἀντέχεσθαι τῆς εὐσεβείας. Ἀλλ’ οὐ δέξονται τοῦτο οἱ τά πρόσωπα σημειωθέντες, τῷ θείῳ τοῦ προσώπου φωτί» (βλ. PG 106, 680).

Καί ἀλλαχοῦ ἐπεξηγεῖ ὁ ἴδιος, ὅτι «τό χάραγμα, γνώρισμα φησί. Καθό καί ἐπί Χριστοῦ εἴρηται τό, ῾῾ Ἐσημειώθη ἐφ’ ἡμᾶς τό φῶς τοῦ προσώπου σου, Κύριε᾿᾿. Ὡς γάρ ἐκεῖ ἐπί τό πρόσωπον φῶς εἰς γνώρισμα τῶν θεοφιλῶν ἐνσημαίνεται, οὕτως ἐπί τῶν ἀσεβῶν ἀναίδεια ἐπί τῶν μετώπων ἐγχαράττεται, ἀπαρακαλύπτως καί ἀνυποστόλως ἐμφανιζομένων ὁποῖοί τινές εἰσιν. Καί ἵνα τοῦτο ἐμφαντικώτερον ᾖ, ταῖς ἀτόποις τῶν ἑαυτῶν πράξεων τό γνώρισμα ἐβεβαίωσαν· ἡ χείρ γάρ τήν πρᾶξιν αἰνίττεται, ὥσπερ καί ὁ ποῦς τόν ὁρισμόν, καθό εἴρηται·῾῾Μή ἐλθέτω μοι ποῦς ὑπερηφανίας, καί χείρ ἁμαρτωλοῦ μή σαλεύσει με᾿᾿…» (βλ. PG 106, 752).

Ἐκεῖνο πάλιν τό ὁποῖον ἀφορᾷ τά νῦν τεκταινόμενα, εἶναι ἡ ἀναφορά του, ὅτι «τό χάραγμα θά δοθῇ μέ ψῆψον [= πλακίδιον < κάρταν] ἐντριβῆ καί ἐγνωσμένην ἀνθρώποις». Λέγει συγκεκριμένως: «Θηρίον ὁ διάβολος· ἤρξατο καί οὐκ ἔστιν, ὥσπερ ὑπό πίνακι [= πλακίδιον πρός ἐγχάραξιν ἤ γραφήν] προεκτεθειμένα ἐντελῶς δεξιέναι. Διό φησίν, Ἦν τό θηρίον, οὐ νῦν ὑφιστάμενον…» (βλ. PG 106, 681, 720).

Διευκρίνησις: «ψῆφον ἐντριβῆ» = εἰς τά χρόνια τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀρέθα οἱ ἄνθρωποι ἐψήφιζον γράφοντες τό ὄνομα τοῦ ὑποψηφίου τῆς ἐκλογῆς των εἰς ἕν πλακίδιον μεγέθους χαρτίου τράπουλας [= ψῆφον, ἐξ οὗ καί ἡ λέξις ψηφιδωτόν = μικρόν πλακίδιον] καί κατόπιν τό ἔῤῥιπτον εἰς τήν κάλπην. Ἡ δέ λέξις: «ἐντριβῆ-οῦς», σημαίνει κἄτι τι τῆς καθημερινῆς χρήσεως.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀρέθας, ἑρμηνεύων τό χωρίον τῆς Ἀποκαλύψεως: « Ὧδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τόν ἀριθμόν τοῦ θηρίου· ἀριθμός γάρ ἀνθρώπου ἐστί· καί ὁ ἀριθμός αὐτοῦ χξς΄ [= 666] (Ἀποκ. ιγ΄, 18), ὁμιλεῖ καί πάλιν περί ψήφου, λέγων: «Ἀριθμός δέ τοῦ ὀνόματος τοῦ ψήφου, ἑξακόσια ἑξήκονταέξ» (βλ. PG 106, 681).

Σημειωτέον, ὅτι καί τά τρία γράμματα WWW [= 666] συμβολίζουν τόν δυσώνυμον ἀριθμόν τοῦ θηρίου. Ὡς γνωστόν, τό Ἀγγλικόν γράμμα W [=Ντάπολγιου], εἶναι γράμμα τοῦ Λατινικοῦ ἀφαβήτου, προερχόμενον ἀπό τό Ἑλληνικόν Υ. Εἰς τό φωνητικόν ἀλφάβητον τοῦ ΝΑΤΟ, τό γράμμα W λέγεται Whiskey [= Βίσκι], καί εἰς τά πληκτρολόγια τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν τό γράμμα W ἀνιστοιχεῖ μέ τό ἀριθμητικόν ἀπόλυτον γράμμα ς΄, μέ τό ὁποῖον οἱ ἀρχαῖοι παρίστατον τό 6 καί καλεῖται στίγμα· ὅθεν, τά τρία κατά σειράν ς΄ς΄ς΄= 666.

Ἡ ἀποφυγή τῆς ἑρμηνείας τῆς Ἀποκαλύψεως καί τῆς μνείας χωρίων ἐξ αὐτῆς ὑπό μεγάλων Ἀντιοχέων ἑρμηνευτῶν, ὀφείλεται εἰς τό τεταραγμένον κλῖμα τῆς ἐποχῆς. Διατηρηθείσης ὅμως τῆς σταθερότης τῶν Ἀλεξανδρινῶν, συνέβαλον οὗτοι εἰς τήν ἀναγνώρισιν τῆς κανονικότητος τοῦ βιβλίου κατά τόν 4ον αἰῶνα καί τούς μετέπειτα αἰῶνας, συντελέσαντος εἰς τοῦτο τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου μέ τήν 39 ἑορταστικήν ἐπιστολήν του, τόν ὁποῖον ἀκολουθεῖ καί ἐν αὐτῇ βραδύτερον ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Διά τοῦ κύρους δέ ἀμφοτέρων τούτων, καθώς καί τῶν ὑπομνημάτων εἰς τήν Ἀποκάλυψιν τῶν Ἱεραρχῶν Ἀνδρέου καί Ἀρέθα, καθώς Οἰκουμενίου τοῦ ῥήτορος καί φιλοσόφου, ἐπεβλήθη τό κῦρος τῆς Ἀποκαλύψεως εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.

Εἰς τούς νεωτέρους χρόνους, ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων ἐπεχείρησαν ἑρμηνείαν στηριζομένην ἐπί τῶν παλαιῶν Ἑλληνικῶν ὑπομνημάτων, οἱ ἑξῆς: α) ὁ Θεοδώρητος Λαυριώτης ὁ ἐξ Ἰωαννίνων (Λειψία 1800), ἀπαγορευθείσης τῆς κυκλοφορίας της ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου· καί β) ὁ Ἀπόστολος Μακράκης (Ἀθῆναι 1882). Εἰς τούς νεωτέρους ἐπίσης χρόνους, ἐκ τῶν Δυτικῶν ἐπεχείρησαν ἑρμηνείαν γνωστοί ἐρευνηταί, τά ὀνόματα τῶν ὁποίων ἀπαντῶνται εἰς τάς σχετικάς Βιβλιογραφίας.

Ἐπί τῇ βάσει τῶν παλαιοτέρων ὑπομνημάτων ἐπεχείρησαν ἑρμηνείαν ὁ Ἄνθιμος Ἱεροσολύμων (1856), καί ἐπί τῇ βάσει τῶν τε παλαιοτέρων, νεωτέρων καί νεωτάτων Ἑλληνικῶν καί ξένων ἐργασιῶν ὁ Ἀκαδημαϊκός Καθηγητής Παναγιώτης Ἰ. Μπρατσιώτης (βλ. Μπρατσιώτου Π. Ἰ., Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου, ἐκδ. οἶκος Χαρ. Π. Συνοδινοῦ, Ἀθῆναι 1950)· κριθεῖσα ὡς ἡ πρώτη ὑπάρχουσα «ἐπιστημονική ἑρμηνεία τοῦ βιβλίου, ἐξ ὀρθοδόξων κύκλων», τοῦ μεταθανατίως ἐκδοθέντος ἔργου τοῦ Καθηγητοῦ Σεργίου Μπουλγκάκωφ (Παρίσιοι 1948), ἀποτελοῦντος μόνον «Δοκίμιον δογματικῆς ἑρμηνείας» (βλ. Μπρατσιώτου Παν. Ἰ., «Ἀποκάλυψις Ἰωάννου», ΘΗΕ, 2ος τόμ., Ἀθῆναι 1963, στ. 1090, Βιβλ.).

Μέ τήν Ἀποκάλυψιν ἠσχολήθησαν εἰς τούς καθ’ ἡμᾶς χρόνους καί ἄλλοι ἔγκριτοι μελετηταί, οἵτινες ἐξέδωκαν σχετικά ἔργα, ἐπιγραφόμενα ὡς ἑξῆς:

α) Γιαννακοπούλου Ἰωήλ (Ἀρχιμανδρίτου), Ἑρμηνεία τῆς Ἀποκαλύψεως, ἔκδ. Α΄ 1950 καί ἔκδ. Β΄ 1991, ἐκδ. Π. Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη.

β) †Μυτιληναίου Π. Ἀθαν., Ἑρμηνεία εἰς τήν Ἀποκάλυψιν τοῦ Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, Ἱ. Μονή Κομνηνείου Στομίου Λαρίσης, Μάϊος 2007.

γ) Ἀντίπα ( Ἀρχιμανδρίτου, Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Πάτμου), ἐκδ. «Ἄθως», Ἀθῆναι 2007.

Ὁ μακαριστός Καθηγούμενος Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, εἰς τήν Ὁμιλίαν του τήν Κυριακήν πρό τῶν Φώτων τήν 2αν Ἰανουαρίου 1994 εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Κομνηνείου Στομίου Λαρίσης, ἐτόνισε τά ἑξῆς: « Δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε, ὅτι κάποια ἄλλα μονοπάτια ἑτοιμάζονται μέσα στήν Ἱστορία. Εἶναι τά μονοπάτια τοῦ Ἀντιχρίστου. Καί τοῦτο, γιατί ἐκεῖνος μιμεῖται· ῾῾ὁ πίθηκος τοῦ Χριστοῦ᾿᾿, λέει ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος, μιμεῖται τόν Χριστόν. Ἀλλά εἶναι κίβδηλος. Κι αὐτός, λοιπόν, προσπαθεῖ νά κάμῃ τά μονοπάτια του, γιά νά φέρῃ κοντά του τόν λαόν τοῦ Θεοῦ, τόν κόσμον ὁλόκληρον· πού περιμένει, βεβαίως, ὁ κόσμος τόν Μεσσία, ἀλλ’ ἀντί αὐτοῦ θά συναντήσῃ τόν Ἀντίχριστον· πότε; ὅταν δέν γνωρίσει ὁ λαός τοῦ Θεοῦ, ποιός εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός».

√ Ἡ Ἀποκάλυψις ἱστορεῖται ἀπό ἑκατοντάδων ἐτῶν εἰς τούς Νάρθηκας καί Ἐξωνάρθηκας τῶν Ἱερῶν Ναῶν τῶν παλαιφάτων Ὀρθοδόξων Μοναστηρίων, ἰδία τοῦ Ἁγίου Ὄρους, καί ἀποτελοῦν διαχρονικῶς μίαν παραστατικήν διδασκαλίαν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου διά τούς Ἀθωνίτας Μοναχούς καί τούς προσερχομένους εὐσεβεῖς προσκυνητάς.

Ὁ ἀείμνηστος Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Διονυσίου Ἀρχιμανδρίτης Γαβριήλ (†1983), μιά μεγάλη σύγχρονος μορφή τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἐξιστορεῖ καί περιγράφει θαυμαστῶς τάς παραστάσεις τῆς Ἀποκαλύψεως εἰς τόν Ἐξωνάρθηκα ἤ Πρόναον τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς του, εἰς τό ἔξοχον ἔργον αὐτοῦ διά τήν Ἱεράν Μονήν Διονυσίου (Ἀθῆναι 1959), λέγων τά ἑξῆς:

«Ἐκεῖνο ὅμως τό ὁποῖον ἐπί ὥρας καθηλώνει τόν ἐπισκέπτην ἐπιστήμονα ἤ ἁπλοϊκόν, μορφωμένον καί ἀγράμματον, εἶναι αἱ σκηναί τῆς Ἀποκαλύψεως, ἀμίμητοι εἰς ἀπόδοσιν προφητικήν τῶν κατ’ αὐτάς ἰδίᾳ συντελουμένων ἀπροόπτων πολεμικῶν γεγονότων, καί τῶν νέων ἐφευρέσεων, ἤτοι: ἀεροπλάνων, ὑποβρυχίων, ἁρμάτων μάχης, ἀτομικῆς βόμβας κλπ.

< Ἀντικρύζων τις αὐτάς, τάς πρό 400 ἐτῶν καί πλέον ἱστορηθείσας εἰκόνας, νομίζει ὅτι βλέπει φωτογραφίας ληφθείσας ἐκ τῆς συγχρόνου καταστροφῆ τῶν πόλεων, μέ ἀνεστραμμένα καί εἰς σωρούς τά οἰκήματα, τούς ἀνθρώπους περιδεεῖς συσσωρευομένους εἰς τά ὑπό τήν γῆν καταφύγια ἀναμίξ μετά βασιλέων καί στρατιωτῶν, καί ἐν ἀγωνίᾳ προσβλέποντας εἰς τούς ἐξ οὐρανοῦ κατερχομένους περιφλεγεῖς μύδρους τῆς καταστροφῆς τοῦ ὀλέθρου, ὡς περιγράφει αὐτά ὁ ἐπιστήθιος μαθητής [= τοῦ Χριστοῦ Ἰωάννης] (Ἀποκ. στ΄, 13-17.

< Ἐν ἑτέρῳ, αἱ ἐν τῇ θαλάσσῃ ἀναταραχαί ἐκ χαλάζης τεραστίας, κατερχομένης μέχρι βυθοῦ, καί ἐν ἄλλῳ τά ἀπό οὐρανοῦ καί ἐξ ἀέρος φοβερά, ὡς ἐπιγράφει αὐτά ὁ ἐπιστήθιος μαθητής [= τοῦ Χριστοῦ Ἰωάννης]: «Καί ἰδού σεισμός μέγας, καί ὁ ἥλιος ἐγένετο μέλας ὡς σάκκος τρίχινος, καί ἡ σελήνη ὅλη ἐγένετο ὡς αἷμα…» (Ἀποκ. στ΄, 12).

< Ἑτέρα Εἰκών παριστᾷ τό φρέαρ τῆς ἀβύσσου, ἄνωθεν δέ αὐτοῦ ἀστέρα καί καπνόν ἀνερχόμενον καί διαπλατυνόμενον ὡς μύκητα. Πέριξ δέ αὐτοῦ, ἐν τῷ οὐρανῷ, τέρατα ἐν σχήματι σκορπίου μέ πτέρυγας καί κεφαλάς ἀνθρωπίνους, φερούσας βασιλικά στέμματα καί κέντρα ἐν ταῖς οὐραῖς αὐτῶν. Ἐκ τοῦ καπνοῦ τῆς ἀβύσσου ὁ ἥλιος ἄνω καί ἡ σελήνη σκοτίζονται, οἱ τοῖς κάτω ἄνθρωποι ἄλλοι μέν κείττονται νεκροί παρά τό φρέαρ καί ἕτεροι ἵστανται παραμορφωμένοι καί πρισμένοι ὡς ἀσκοί: «Καί εἶδον ἀστέρα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεπτωκότα, καί ἐδόθη αὐτῷ ἡ κλείς τοῦ φρέατος τῆς ἀβύσσου…» (Ἀποκ. θ΄, 1).

< Εἰς τόν πίνακα τοῦτον βλέπει καθείς φανερά τά ἀεροπλάνα καί ἐξ αὐτῶν ῥιπτομένην τήν ἀτομικήν βόμβαν, τόν καπνόν ὡς μύκητα σχηματιζόμενον καί τούς ἀνθρώπους σωρηδόν νεκρούς καί παραμορφωμένους, ὡς ἔλεγεν ἡμῖν πρό καιροῦ ὁ ἐν Θεσσαλονίκῃ καί ἤδη ἐν Μανδρίτῃ Πρόξενος τῆς Γαλλίας κ. Λοριόν, ἐπισκεφθείς πρό ἐτῶν τάς πόλεις Χιροσίμα καί Ναγκασάκι τῆς Ἰαπωνίας, εἶδεν ἐκεῖ ἀνθρώπους ἐπιζήσαντας τῆς φοβερᾶς ἐκείνης καταστροφῆς, ἀπαράλλακτα παραμορφωμένους.

< Μετά ταῦτα ἑτέρα εἰκών παριστῶσα τήν μάχην τοῦ Ἀρμαγεδών, ἐν ᾗ συστοιχία λεόντων καί ἐπ’ αὐτῶν θωρακοφόροι ὁδηγοί τῶν λεόντων ἐρευγομένων ἐκ τοῦ στόματος θεῖον, πῦρ καί καπνόν καί δι’ αὐτῶν φονευόντων τούς ἀνθρώπους· αἱ οὐραί τῶν λεόντων ὡς ὄφεις φονεύουσαι καί αὐταί τούς ὑπολοιπομένους: «Καί εἶδον ἵππους ἐν τῇ ὁράσει καί τούς καθημένους ἐπ’ αὐτῶν, ἔχοντας θώρακας πυρίνους καί ὑακινθίνους καί θειώδεις· καί αἱ κεφαλαί τῶν ἵππων ὡς κεφαλαί λεόντων, καί ἐκ τῶν στομάτων αὐτῶν ἐκπορεύεται πῦρ καί καπνός καί θεῖον…» (Ἀποκ. θ΄, 17-19).

< Ἐν ἄλλῃ ἀναφαίνεται τό θηρίον τό κόκκινον, ἀναβαῖνον ἐκ τῆς ἀβύσσου μονοκέφαλον, ἵνα ποιήσῃ τόν πόλεμον μετά τῶν δικαίων ἐπί τῆς γῆς καί ἐν ἑτέρᾳ τό αὐτό θηρίον, ἀλλ’ ἑπτακέφαλον, ἵνα ποιήσῃ τόν πόλεμον μετά τῆς γυναικός τῆς περιβεβλημένης τόν ἥλιον κλπ. ἐξερευγόμενον ποταμόν ἐναντίον τῆς γυναικός (Ἀποκ. ιβ΄ 3) «ἵνα ταύτην ποταμοφόρητον ποιήσῃ», δηλαδή ποταμόπνικτον. Καί ἄγγελοι διά ῥοπάλων συντρίβουσι τάς κεφαλάς τοῦ θηρίου τούτου (Ἀποκ. ιβ΄, 15).

< Κατόπιν τούτου ἀναφαίνεται πάλιν τό θηρίον τό κόκκινον μέ τάς ἑπτά κεφαλάς καί κέρατα δέκα, καί παρ’ αὐτῷ ἕτερον θηρίον ἐν σχήματι ἀρνίου ἔχον κέρατα δύο καί παρακινοῦν τούς ἀνθρώπους, ἵνα προσκυνήσουν τό ἄλλο θηρίον τό ἑπτακέφαλον: «Καί εἶδον ἐκ τῆς θαλάσσης θηρίον ἀναβαῖνον, ἔχον κέρατα δέκα καί κεφαλάς ἑπτά, καί ἐπί τῶν κεράτων αὐτοῦ δέκα διαδήματα, καί ἐπί τάς κεφαλάς αὐτοῦ ὀνόματα βλασφημίας…» (Ἀποκ. ιγ΄, 1).

< Ἀκολουθεῖ ὁ πίναξ τῆς πόρνης τῆς μεγάλης, τῆς καθημένης ἐπί τό θηρίον τό κόκκινον, θριαμβευτικῶς ποιούσης οἶνον αὐτῆς μετά τῶν βασιλέων τῆς γῆς καί ἐχούσης ἐπί τῆς κεφαλῆς στέμματα ἑπτά, τήν ὁποίαν προσκυνοῦσιν κάτωθεν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς: «Καί ἦλθεν εἷς ἐκ τῶν ἑπτά ἀγγέλων τῶν ἐχόντων τάς ἑπτά φιάλας, καί ἐλάλησε μετ’ ἐμοῦ λέγων· δεῦρο δείξω σοι τό κρῖμα τῆς πόρνης τῆς μεγάλης τῆς καθημένης ἐπί ὑδάτων τῶν πολλῶν…» (Ἀποκ. ιζ΄, 1).

< Ἐν συνεχείᾳ ἕτερος πίναξ τῆς πτώσεως τῆς πόρνης, τῆς καί Βαβυλῶνος ὀνομαζομένης, εἰς συντρίματα καί παρ’ αὐτήν πλῆθος κλαιόντων καί ἐρειπίων: «Καί ἔκραξεν ἐν ἰσχυρᾷ φωνῇ λέγων (ὁ ἄγγελος)· ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλών ἡ μεγάλη καί ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων καί φυλακή παντός πνεύματος ἀκαθάρτου καί φυλακή παντός ὀρνέου ἀκαθάρτου καί μεμισημένου…» (Ἀποκ. ιη΄1-3).

< Ἔπειτα ὁ πλέον ἐνδιαφέρων πίναξ, ὁ ἀναμενόμενος πόλεμος τοῦ θηρίου τοῦ ἐρυθροῦ μετά τοῦ καθημένου ἐπί λευκοῦ ἵππου. Ἐν τούτῳ εἰκονίζονται δύο παρατάξεις, ἡ μία ἐρυθρᾶ καί ἡ ἑτέρα λευκή. Ἐπί τῆς κεφαλῆς τῆς ἐρυθρᾶς τό ἑπτακέφαλον θηρίον, τό κόκκινον, καί ἐπί κεφαλῆς λευκῆς ὁ καθήμενος ἐπί τοῦ λευκοῦ ἵππου. Εἰς τήν σύγκρουσιν φαίνεται νικηθέν τό θηρίον καί πεσμένον κατακέφαλα, ὄρνεα δέ λευκά (τῆς λευκῆς παρατάξεως) πίπτουν καί αὐτά ἐξ οὐρανοῦ ἐπ’ αὐτοῦ, ἵνα τό καταφάγουν. Τά ὄρνεα δέ αὐτά ὁδηγεῖ εἰς κατευθύνσεις ἄγγελος, ἅπαντα συμβολικά καί ὑπονοοῦντα τό αὐτενέργητον καί αὐτοδύναμον τῶν νέων πολεμικῶν μηχανῶν: «Καί εἶδον τόν οὐρανόν ἀνεῳγμένον, καί ἰδού ἵππος λευκός, καί ὁ καθήμενος ἐπ’ αὐτόν, καλούμενος πιστός καί ἀληθινός, καί ἐν δικαιοσύνῃ κρίνει καί πολεμεῖ…» (Ἀποκ. ιθ΄, 11).

< Καί τελευταῖος ὅλων ὁ πίναξ τῆς δήσεως τοῦ δράκοντος: «Καί εἶδον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἔχοντα τήν κλεῖν τῆς ἀβύσσου, καί ἅλυσιν μεγάλην ἐπί τήν χεῖραν αὐτοῦ· καί ἐκράτησε τόν δράκοντα, τόν ὄφιν τόν ἀρχαῖον, ὅς ἐστι Διάβολος καί ὁ Σατανᾶς ὁ πλανῶν τήν οἰκουμένην, καί ἔδησεν αὐτόν χίλια ἔτη, καί ἔβαλεν αὐτόν εἰς τήν ἄβυσσον, καί ἔκλεισε καί ἐσφράγισεν ἐπάνω αὐτοῦ, ἵνα μή πλανᾷ ἔτι τά ἔθνη, ἄχρι τελεσθῇ τά χίλια ἔτη· μετά ταῦτα δεῖ αὐτόν λυθῆναι μικρόν χρόνον (Ἀποκ. κ΄, 1-3).

√ Καί συνεχίζει ὁ μακάριος Καθηγούμενος Γαβριήλ Διονυσιάτης, λέγων καί ἐκεῖνος προφητικῶς διά τήν Ἀποκάλυψιν τά ἑξῆς ἐνδιαφέροντα: «Ὡς γνωστόν τοῖς πᾶσιν, ἡ «Ἀποκάλυψις τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου», εἶναι βιβλίον τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῆς «Καινῆς Διαθήκης», ἀνεγνωρισμένον ὑπό τῆς Ἐκκλησίας καί αὐθεντικόν ἐν ταῖς προφητικαῖς περιγραφαῖς αὐτοῦ.

< Τά μέχρι τοῦ 6ου κεφαλαίου ἱστορούμενα δέν περιγράφομεν, διότι ἀνάγονται εἰς γενικότητας καί εἰς παρῳχημένα γεγονότα. Ἀπό τούτου ὅμως ἕως τέλους θά ἔλεγέ τις, ὅτι εἶναι τά ἀπ’ ἀρχῆς τοῦ αἰῶνος τούτου ἐν ἀλληλουχίᾳ ἐξελισσόμενα, μέ τάς νέας ἐφευρέσεις καί τάς καινοφανεῖς ἰδεολογίας, τάς ἀθεϊστικάς, τάς κοινωνικάς ἀκρότητας, τάς οἰκονομικάς ἐκμεταλλεύσεις, τάς καταῤῥεύσεις τούτων καί τάς συγκρούσεις τῶν δύο κόσμων, θρησκευομένου καί ἀθεϊστικοῦ. Ἀναφορικῶς πρός τά μέσα καταστροφῆς, εἶναι πρόδηλον ἐξ ὅσων ἐλέχθησαν, ὅτι ἐφθάσαμεν εἰς τό ἀκρότατον σημεῖον τῶν ἐφευρέσεων τούτων, καί ὅτι ὁ ἐξ αὐτῶν ὄλεθρος θά εἶναι «οἷος οὐ γέγονεν ἐκ τοῦ αἰῶνος».

< Τό μόνον σημεῖον, τό ὁποῖον δέν δύναται ἄνθρωπος νά καθορίσῃ εἶναι ὁ χρόνος, καθ’ ὅν γενήσονται τά ὡς ἄνω, διότι καί ὁ Κύριος ὅταν ἠρωτήθη παρά τῶν μαθητῶν του «πότε ταῦτα ἔσται», «οὐ ὑμῶν (ἀπήντησεν) ἐστί τό γνῶναι χρόνους καί καιρούς, οὕς ὁ πατήρ ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ ἔθετο», ἄφησεν ὅμως νά ἐννοηθοῦν ὑπό τῶν ἀνθρώπων τά μεγάλα γεγονότα ἐκ τῶν σημείων τῶν καιρῶν:

«Ὅταν ἤδη ὁ κλάδος αὐτῆς (τῆς συκῆς) γένηται ἁπαλός καί τά φύλλα ἐκφύῃ, γινώσκετε ὅτι ἐγγύς ἐστί τό θέρος» (Ματθ. κδ΄, 32). « Ὅταν δέ ἀκούσητε πολέμους ἤ ἀκοάς πολέμων» (Μάρκ. ιγ΄, 7) «καί ἀκαταστασίας» (Λουκ. κα΄, 9), τότε οἱ δυνάμενοι «φυγέτωσαν εἰς τά ὄρη» (Ματθ. κδ΄, 16). Καί ἵνα δείξῃ τό κεραυνοβόλον τῶν γεγονότων ἐν τοῖς ὑστέροις καιροῖς προσέθηκεν: «ὁ ἐπί τοῦ δώματος μή καταβάτω ἆραι τά ἐκ τῆς οἰκίας αὐτοῦ, ὁ ἐν τῷ ἀγρῷ μή ἐπιστρεψάτω ὀπίσω ἆραι τά ἱμάτια αὐτοῦ (Ματθ. κδ΄, 17-18). Δεικνύων δέ τήν γενικότητα τοῦ κινδύνου καί τό ἀπρόοπτον καί ξαφνικόν, ἐπιφέρει: «τότε δύο ἔσονται ἐν τῷ ἀγρῷ, ὁ εἷς παραλαμβάνεται καί ὁ εἷς ἀφίεται· δύο ἀλήθουσαι ἐν τῷ μυλῶνι, μία παραλαμβάνεται καί μία ἀφίεται (Ματθ. κδ΄, 40-41).

< Τά αὐτά ἐπαναλαμβάνει καί ὁ ἐπιστήθιος μαθητής Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ὅταν περιγράφει εἰς τήν Ἀποκάλυψιν τό αἰφνίδιον τοῦ πολέμου, ὡς καί τήν ἀπρόοπτον καί συντομωτάτην καταστροφήν τῆς «Βαβυλῶνος τῆς μεγάλης», τῆς «πτώσεως τῆς πόρνης» (Ἀποκ. ιη΄, 1-3).

< Τά κυριαρχοῦντα στοιχεῖα ἐν τοῖς γεγονόσι τούτοις εἶναι δύο. Τό θηρίον τό κόκκινον, κατ’ ἀρχήν μονοκέφαλον καί εἶτα μέχρι τέλους ἑπτακέφαλον, φερόμενον καί ὡς δράκων καί ὄφις καί διάβολος. Τό ἀρνίον, τό ἀντίπαλον τοῦ θηρίου, εἰκονιζόμενον καί αὐτό ἐν τῷ προσώπῳ τῶν δύο δικαίων καί εἶτα ἐν τῷ καθημένῳ ἐπί τοῦ λευκοῦ ἵππου. Καί τοῦ μέν θηρίου προστατευομένη καί ἐξυπηρετουμένη εἶνα ἡ «Βαβυλών, ἡ πόρνη ἡ μεγάλη, ἡ καθημένη ἐπί τῶν ὑδάτων τῶν πολλῶν», τοῦ δέ ἀρνίου ἡ γυνή, ἡ περιβεβλημένη τόν ἥλιον, μετά τῆς ὁποίας ὁ δράκον ποιήσει πόλεμον. Ὁ πόλεμος οὗτος φέρεται διαρκείας τριῶν καί ἡμίσεως ἐτῶν (Ἀποκ. ια΄, 9 καί 11, ιβ΄ 6 καί 15, ιγ΄, 5).

< Καθ’ ἡμᾶς, μή δυναμένους ἐννοεῖσαι θετικῶς, πολλῷ μᾶλον ἀποφανθῆναι ἐπί τοιούτων ζητημάτων, στηριζομένους δέ μόνον καί μερικῶς ἐπί τῆς ἐποπτικῆς διδασκαλίας τῶν εὐπαιδεύτων ζῳγράφων, οἵτινες, κατά τούς εἰδικούς, ἀπέδωσαν δι’ εἰκόνων πλείονα τῶν ὅσων οἱ ἐξηγηταί τῆς γραφίδος ἡρμήνευσαν, πρόδηλον καθίσταται ὅτι τόσον ὁ ἄπληστος Καπιταλισμός, ὁ ἀπομυζῶν πᾶσαν ἰκμάδα τοῦ ἐργαζομένου λαοῦ, ὅσον καί ὁ ἄθεος Κομμουνισμός, ὁ κατατυραννῶν τήν ἀνθρωπότητα, διά τῆς καλλιεργείας τοῦ μίσους καί τῆς πάλης τῶν τάξεων, θέλουσι καταστραφῇ ἐκ τῆς μεταξύ των συγκρούσεως. Καί ὁ μέν θέλει καταπέσει εἰς ἐρείπια οἰκονομικά καί πλήρη χρεωκοπίαν, διά τῆς ἐξαλείψεως τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν λαῶν ὑπό τῶν τύπον ἀποικιῶν, ἐντολῶν, κοινοπολιτείας καί δῆθεν ἐκπολιτισμοῦ, ὁ δέ θέλει ἀφανισθῇ ὡς ἀπάνθρωπος καί ἀνελεύθερος ἰδεολογία, μᾶλλον τυραννία τῶν ὀλίγων ἐπί τοῦ πλήθους.

< Καί διά τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας, διά τοῦ Χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ, θά ἴδῃ ὁ κόσμος οὐρανόν καινόν καί γῆν καινήν καί τήν εἰρήνην βασιλεύουσαν, «ὅτι τά πρῶτα ἀπῆλθον» καί δεηθήσετται τότε ὁ ἀντίχριστος Κομμουνισμός, ἵνα μή πλανᾷ τούς ἀνθρώπους ἔτι καί ἀφανισθήσονται οἱ ἔμποροι τοῦ πολέμου, «ὅτι τόν γόμον αὐτῶν οὐδείς ἀγοράζει οὐκέτι». Καί τότε ἀκουσθήσεται ἡ φωνή ὄχλου πολλοῦ λέγουσα ἀλληλούϊα, ἡ σωτηρία καί ἡ δόξα καί ἡ τιμή καί ἡ δύναμις Κυρίῳ τῷ Θεῷ. Ἀμήν.

< Ποία δέ ἡ πόρνη ἡ μεγάλη, ἡ καθημένη ἐπί τῶν θαλασσῶν, ἡ ἔχουσα τόν χρυσόν, τόν ἄργυρον, τόν βύσσον καί τήν πορφύραν, ἡ πίνουσα τόν οἶνον μετά τῶν βασιλέων τῆς γῆς; ἡ στρηνιάσασα ἐπί ἑκατονταετηρίδας εἰς βάρος τῶν πτωχῶν λαῶν καί ὁσημέραι πίπτουσα ἐκ τῆς θέσεώς της ὡς ἀρχούσης δυνάμεως, μόλις εἶναι ἀνάγκη νά λεχθῇ, εἶναι πρόδηλον. Ἡ ταλαιπωρία τῶν πτωχῶν καί οἱ στεναγμοί τῶν πενήτων ἔφθασαν πλέον εἰς τά ὦτα Κυρίου Σαβαώθ. Ὁ νοῶν νοείτω. Πέραν τῆς πτωχῆς περιγραφῆς μας καί εἰκαστικῆς ἐξηγήσεως, θέλουσι πληροφορήσῃ τόν προσεκτικόν παρατηρητήν αἱ παρατιθέμεναι φωτογραφίαι (βλ. Γαβριήλ Ἀρχιμανδρίτου, Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Διονυσίου, Ἡ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Διονυσίου, ἐκδ. οἶκος «Ἀστήρ», Ἀθῆναι 1959, σελ. 33-45).

√ Ὁ ἔσχατος τῶν ἑρμηνευτῶν τῆς Ἀποκαλύψεως εἶναι ὁ ἐκ Φαράσων Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης († 1994), πάλαι Ἰβηροσκητιώτης <Προδρομίτης καί γνήσιος Πρόδρομος τῶν Προφητῶν Ἠλιού καί Ἐνώχ, ὅστις ἡρμήνευσε βασικά χωρία τῆς Ἀποκαλύψεως σχετιζόμενα μέ τήν δρᾶσιν τοῦ Ἀντιχρίστου (βλ. «Σημεῖα τῶν καιρῶν, 666».

Ἡ ἐν ταῖς ἡμέραις ἡμῶν παρατηρουμένη ἀπαξίωσις τῶν Ἱερῶν Γραφῶν καί τῶν Ἁγίων Προφητῶν τοῦ Θεοῦ, τῶν ὁμιλούντων διά τά μέλλοντα συμβῆναι, ἀποτελεῖ καί τοῦτο «σημεῖον τῶν καιρῶν». Διαφεύγει δέ τῆς προσοχῆς ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, ὅστις ὁμιλῶν καί ἐκεῖνος διά τήν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ, λέγει ὅτι δέν θά ἔλθῃ αὕτη «ἐάν μή ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον [= προδοσία, ἐπανάστασις κατά τῆς ἀληθινῆς πίστεως] καί ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας» [= ὁ Ἀντίχριστος], ὁ ἀντικείμενος καί ὑπεραιρόμενος ἐπί πάντα λεγόμενον Θεόν ἤ σέβασμα, ὥστε αὐτόν εἰς τόν ναόν τοῦ Θεοῦ καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτόν ὅτι ἐστί Θεός» (Β΄Θεσ. β΄, 2-4).

Καί ἐφεξῆς: «Οὐ μνημονεύετε ὅτι ἔτι ὤν πρός ὑμᾶς ταῦτα ἔλεγον ὑμῖν; καί νῦν τό κετέχον οἴδατε, εἰς τό ἀποκαλυφθῆναι αὐτόν ἐν τῷ ἑαυτοῦ καιρῷ· τό γάρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας, μόνον ὁ κατέχων ἄρτι ἕως ἐκ μέσου γένηται· καί τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὅν ὁ Κύριος ἀναλώσει τῷ πνεύματι αὐτοῦ καί καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ· οὗ ἐστιν ἡ παρουσία κατ’ ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ ἐν πάσῃ δυνάμει καί σημείοις καί τέρασι ψεύδους»:

[= Δέν ἐνθυμεῖσθε, λέγει πρός τούς Θεσσαλονικεῖς ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι σᾶς ἔκανα λόγον περί αὐτῶν, ὅταν ἀκόμη ἤμην μεταξύ σας; Καί ἐπειδή τότε σᾶς τά εἶπα, γνωρίζετε τώρα ἐκεῖνο, τό ὁποῖον ἐμποδίζει τόν ἄνομον, ὥστε νά μή ἐμφανισθῇ αὐτός προτήτερα, ἀλλ’ εἰς τόν καιρόν τόν ὁποῖον τοῦ ἔχει ὁρισθῆ ἀπό τόν Θεόν. Δέν ἦλθεν ὅμως ἀκόμη ὁ ὡρισμένος καιρός του. Διότι τώρα εἶναι εἰς ἐνέργειαν ἡ δύναμις τοῦ κακοῦ καί τῆς ἀνομίας, ἡ ὁποία εἰς μεγάλον βαθμόν παραμένει κεκρυμμένη καί δέν ἐφανερώθη ἀκόμη ὁλόκληρος, ὑπάρχει δέ κἄποιος ὅστις ἐμποδίζει τόν ἄνομον νά φανερωθῇ. Καί ἡ φανέρωσις τοῦ ἀνόμου θά ἀναβληθῇ μόνον μέχρις ὅτου αὐτός, ὅστις κατά θείαν πρόνοιαν παρεμποδίζει τήν ἐμφάνισίν του, φύγῃ ἀπό τό μέσον. Καί τότε θά φανερωθῇ ὁ ἄνομος, τόν ὁποῖον ὁ Κύριος θά ἐξαφανίσῃ μέ τό φύσημα τοῦ στόματός του καί θά τόν ἐκμηδενίσῃ μέ τήν ἔνδοξον ἐμφάνισιν τῆς παρουσίας του. Τοῦ ἀνόμου αὐτοῦ ἡ παρουσία θά γίνῃ μέ πᾶσαν δύναμιν καί μέ σημεῖα καί τέρατα ἀγυρτικά, τά ὁποῖα θά ἐνεργῇ ὁ βοηθός καί συνεργάτης τοῦ σατανᾶς…»] (Β΄Θεσ. β΄, 5-10).

Ὡς ἐκ τούτων, βλέποντες καί τά σημεῖα τῶν καιρῶν, διαπιστοῦμεν ὅτι συνεχίζει νά εἶναι εἰς ἐνέργειαν ἡ δύναμις τοῦ κακοῦ καί τῆς ἀνομίας, μέ τήν διαφοράν ὅτι γίνεται ἐντονωτέρα εἰς τόν κόσμον ἡ πειρασμική αὕτη δύναμις τοῦ κακοῦ καί τῆς ἀνομίας, τήν ὁποίαν νομιμοποιεῖ καί προωθεῖ τό παγκόσμιον σύστημα· διά τοῦτο καί στοχεύει εἰς τήν χειραγώγησιν τῶν ἀνθρώπων, δι’ ἐλεγχομένου ἠλεκτρονικοῦ τρόπου εἰς τήν ἐσχατολογικήν ταύτην ἐποχήν.

Συμφώνως μέ τάς ἑρμηνευτικάς ἐξηγήσεις τῶν Ἁγίων Προφητῶν, ἅς ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, τό χάραγμα θά ἀρχίσῃ ἐνωρίτερον τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἀντιχρίστου εἰς τόν κόσμον, δι’ ἐνεργειῶν τοῦ ψευδοπροφήτου < ὑπασπιστοῦ αὐτοῦ καί τῶν συμβούλων του, οἵτινες θά προετοιμάσουν τήν ὁδόν του. Ἐν τέλει, ὁ ἄνομος θά ἐξαφανισθῇ καί θά ἐκμηδενισθῇ μέ τό φύσημα καί μόνον τοῦ στόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ!

[Ὁ ἄνομος καί οἱ ἄνομοι!]

«Ὅταν μέλλῃς ἔρχεσθαι, κρίσιν δικαίαν ποιῆσαι, Κριτά δικαιότατε…, βίβλοι ἀνοιγήσονται καί τά κρυπτά φανερωθήσονται» (Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω):

Ὁ Πανάγαθος Θεός, ὁ δημιουργήσας ἐξ ἀγάπης τόν ἄνθρωπον, δέν τόν κατέλιπεν εἰς τήν τύχην του, ἀλλά πρός σωτηρίαν τῆς ψυχῆς του ἀπεκάλυψεν εἰς αὐτόν καί τά μέλλοντα συμβῆναι διά τῶν Προφητῶν, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί ἄλλων Ἁγίων καί Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Καθώς ἀναφέρεται εἰς τό βιβλίον τῆς Γενέσεως, ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ πρό τοῦ θανάτου του ἐκάλεσε τούς Δώδεκα υἱούς αὐτοῦ, καί τούς εἶπε προφητικῶς ὅσα εἰς τό ἀπώτερον μέλλον ἐπρόκειτο νά συμβοῦν εἰς κάθε Ἰσραηλιτικήν φυλήν· ἤτοι εἰς τούς ἐσχάτους καιρούς: «συνάχθητε, ἵνα ἀναγγείλλω ὑμῖν, τί ἀπαντήσει ὑμῖν ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν» (Γέν. μθ΄, 1).

Ἀπό τάς προφητείας τοῦ Ἰακώβ πρός τούς υἱούς του, μία ἀναφέρεται εἰς τόν Χριστόν καί μία ἄλλη εἰς τόν Ἀντίχριστον. Διά τόν Χριστόν ὁμιλεῖ ἡ προφητεία πρός τόν Ἰούδα, ἥτις ἐπηληθεύθη κατά γράμμα μέ τήν ἔλευσιν τοῦ Κυρίου εἰς τόν κόσμον· διά δέ τόν Ἀντίχριστον, ὁμιλεῖ ἡ προφητεία πρός τόν Δάν, ἔχουσα ὡς ἑξῆς:

«Δάν κρινεῖ τόν λαόν αὐτοῦ, ὡσεί καί μία φυλή ἐν Ἰσραήλ· καί γεννηθήτω Δάν ὄφις ἐφ’ ὁδοῦ, ἐγκαθήμενος ἐπί τρίβου, δάκνων πτέρναν ἵππου, καί πεσεῖται ὁ ἱππεύς εἰς τά ὀπίσω, τήν σωτηρίαν περιμένων Κυρίου» ( Γέν. μθ΄, 16-18).

Ὡς ἐκ τούτων, ὁ Ἀντίχριστος θά εἶναι Ἑβραῖος, θά προέρχηται ἐκ τῆς Ἰσραηλιτικῆς φυλῆς Δάν, καί καθώς λέγουν οἱ Πατέρες θά προέλθῃ ἐκ τῆς Γαλιλαίας (βλ. Μέγας Ἀθανάσιος, ΒΕΠΕΣ 35, 132 καί Ἀνδρέου Καισαρείας PG 106, 301, 368).

Ἕν μέρος τῆς ἀνωτέρω προφητείας ἐπραγματοποιήθη μέ τήν προδοσίαν τοῦ Ἰούδα, καθότι ὁ Διάβολος διά τοῦ Ἰούδα ἐπτέρνισε τόν Κύριον, παραδώσας αὐτόν εἰς Σταυρικόν θάνατον. Ὅμως, εἰς τό σύνολον αὐτῆς, ἡ προφητεία θά ἐπαληθευθῇ καί οὐδείς δέν πρέπει νά ἀμφιβάλλῃ περί τοῦ Ἀντιχρίστου.

Ὁ Διάβολος διά τοῦ Ἀντιχρίστου θά πτερνίσῃ τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου, ἰδίως κατά τάς ἡμέρας τῆς δράσεως αὐτοῦ. Ἀλλ’ ὅπως ὁ Κύριος Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, οὕτω καί ἡ Ἐκκλησία αὐτοῦ θά ἐγερθῇ «εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ματθ. κε΄, 46)· καί ὡσάν ἱππεύς ὅστις ἔπεσε πρός τά ὀπίσω, θά περιμένῃ τήν σωτηρίαν ἀπό τόν Χριστόν.

Ἐρωτηθείς ὁ Κύριος ὑπό τῶν μαθητῶν του, διά τά σημεῖα τά ὁποῖα θά προηγηθοῦν τῆς ἐνδόξου αὐτοῦ Δευτέρας Παρουσίας, ἀφοῦ ἀπηρίθμησε ταῦτα, εἶπε: «Περί δέ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καί ὥρας οὐδείς οἶδεν, οὐδέ οἱ ἄγγελλοι τῶν οὐρανῶν, εἰ μή ὁ πατήρ μου μόνος» (Ματθ. κδ΄, 36).

Καί ἀλλαχοῦ: «Ὅταν οὖν ἴδητε τό βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως τό ῥηθέν διά Δανιήλ τοῦ προφήτου ἑστώς ἐν τόπῳ ἁγίῳ – ὁ ἀναγινώσκων νοείτω» [=Ὅταν, λοιπόν, θά ἴδητε πρῶτον τό μισητόν καί βέβηλον βδέλυγμα, τό ὁποῖον θά προκαλέσῃ τήν ἐρήμωσιν καί τήν καταστροφήν τῆς Ἱερουσαλήμ, καί τό ὁποῖον ἐλέχθη προφητικῶς διά τοῦ Προφήτου Δανιήλ, νά στέκηται εἰς ἅγιον τόπον, τότε ἕκαστος ἀναγνώστης ἄς τό ἐννοήσῃ, καί ἄς λάβῃ τά μέτρα του] (Ματθ. κδ΄, 15).

Εἰς τήν Ἀποκάλυψιν ὁ Ἀντίχριστος παρομοιάζεται μέ «θηρίον»· ὁ δέ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει, ὅτι οὗτος εἶναι ὁ «ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας» (Β΄Θεσ. β΄, 3). Ὁ χαρακτήρ αὐτοῦ θά εἶναι πικρός καί δόλιος καί θά ἀποτελέσῃ φαινόμενον κακίας καί σπέρμα μοναδικόν τοῦ Διαβόλου, διότι θά βλασφημήσῃ τόν Θεόν καί θά πολεμήσῃ τούς Ἁγίους αὐτοῦ κατά τήν Ἀποκάλυψιν.

Ὅμοιοι τοῦ Ἀντιχρίστου θά εἶναι ὁ Διάβολος καί ὁ ψευδοπροφήτης πρόδρομος αὐτοῦ. Ὁ ἴδιος δέν θά ἐκδηλώσῃ εὐθύς ἐξ ἀρχῆς σατανικότητα, μέ τήν ὁποίαν θά διακατέχηται, ἀλλά θά γεννηθῇ καί θά ἀνατραφῇ καί θά ἀναδειχθῇ διά δολιότητος κοσμοκράτωρ.

Οὗτος θά ὑπερβῇ τούς πάντας εἰς τήν ὑποκρισίαν καί τήν ψευδολογίαν, καί καθώς μᾶς λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος θά εἶναι τό πλέον δηλητηριῶδες γέννημα τῶν ἐχιδνῶν καί μάλιστα θά κάμνῃ τήν ἐμφάνισίν του «ἐν τῷ ἑαυτοῦ καιρῷ» [= εἰς τόν καιρόν τόν ὁποῖον τοῦ ἔχει ὁρισθῆ (Β΄Θεσ. β΄, 6).

Συμφώνως μέ τήν Ἀποκάλυψιν, οἱ λαοί ἐξαπατώμενοι ὑπ’ αὐτοῦ, θά ἀποταχθοῦν τόν Χριστόν καί θά συνταχθοῦν μετά τοῦ Ἀντιχρίστου. Θά παραδώσουν μάλιστα εἰς αὐτόν «καί τήν δύναμιν καί τήν ἐξουσίαν των» (Ἀποκ. ιζ΄, 13). Τά δέ κράτη, τά ὁποῖα δέν θά ὑποταχθοῦν, θά ὑποκύψουν εἰς αὐτόν διά πολέμου· μεταξύ αὐτῶν καί τά τρία ἀναφερόμενα ἔθνη: «Αἰγύπτου καί Λιβύων καί Αἰθιόπων» (Δαν. ια΄, 42).

Ὅταν ἐν τέλει θά ἐπικρατήσῃ ὁ Ἀντίχριστος, τότε θά φανερώσῃ ὅλην τήν πονηρίαν καί μοχθηρίαν αὐτοῦ λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Τότε θά προβῇ εἰς κάθε εἴδους «ἀπανθρωπίας καί παρανομίας» (Κυρίλ. Ἱεροσ. ΒΕΠΕΣ 39, 190-191)…, «ἵνα μή τις δύνηται ἀγοράσαι ἤ πωλῆσαι εἰ μή ὁ ἔχων τό χάραγμα, τό ὄνομα τοῦ θηρίου, ἤ τόν ἀριθμόν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ» (Ἀποκ. ιγ΄, 17).

Καθώς γέγραπται, ὁ Ἀντίχριστος θά προσπαθήσῃ νά πλανήσῃ τούς ἀνθρώπους μέ περίεργα ἔργα, σημεῖα καί τέρατα: «ἐν πάσῃ δυνάμει καί σημείοις καί τέρασι ψεύδους» (Β΄Θεσ. β΄, 9)…, «καί πῦρ ἵνα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβαίνῃ εἰς τήν γῆν ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων» ( Ἀποκ. ιγ΄, 13).

Θά πράττῃ διά μαγείας φοβερά σημεῖα, καί θά παρουσιάσῃ τούς Δαίμονας αὐτοῦ ὡς Ἀγγέλους φωτός εἰς στρατιάς: «ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός» (Δαν. ζ΄, 5). Πάντα δέ ταῦτα μέ τήν δύναμιν τοῦ Διαβόλου, κατά τόν Ἀπόστολον Παῦλον: «κατ’ ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ» (Β΄Θεσ. β΄, 9).

Τά ἔργα τοῦ Ἁντιχρίστου θά εἶναι τόσον ἐντυπωσιακά, ὥστε θά κινδυνεύσουν νά πλανηθοῦν καί «οἱ ἐκλεκτοί» (Ματθ. κδ΄, 24), καθότι θά προσπαθήσῃ νά ἀποδείξῃ ὁ πονηρός, ὅτι εἶναι Θεός: «ἀποδεικνύντα ἑαυτόν ὅτι ἐστί Θεός» (Β΄Θεσ. β΄, 4).

Διά τήν μεγάλην ἀποστασίαν τῆς ἀνθρωπότητος θά ἐπιτρέψῃ ὁ Θεός νά ἀνοικοδομηθῇ ὁ ναός τῶν Ἑβραίων εἰς τά Ἱεροσόλυμα, ὅστις κατεστράφη τό 70 μ.Χ. ἐπί Τίτου, καί ἔκτοτε δέν ἐπέτρεψε τήν ἀνέγερσιν αὐτοῦ παρά τάς ἐπανειλημμένας προσπαθείας τῶν Ἰουδαίων. Βλέποντες ἐν τῷ μεταξύ οἱ Ἰουδαῖοι τήν ἀνέγερσιν τοῦ ναοῦ των, ὅστις ἀποτελεῖ δι’ αὐτούς προαιώνιον σύμβολον καί μέγα ὄνειρον, θά πιστέψουν ὅτι ὁ Ἀντίχριστος εἶναι ὁ ὑπ’ αὐτῶν ἀναμενόμενος Μεσσίας.

Τότε θά πραγματοποιηθῇ ἡ προφητεία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, λέγουσα: «… ὥστε αὐτόν εἰς τόν ναόν τοῦ Θεοῦ ὡς Θεόν καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτόν ὅτι ἐστί Θεός» (Β΄Θεσ. β΄, 4). Εἰς τήν συνέχειαν θά προσπαθήσῃ νά ἀφανήσῃ τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ἀπό προσώπου γῆς. Εἰς τά χρόνια του θά ὑπάρξῃ πρωτοφανής θλῖψις: «ἔσται γάρ τότε θλῖψις μεγάλη, οἵα οὐ γέγονεν ἀπ’ ἀρχῆς κόσμου ἕως τοῦ νῦν οὐδ’ οὐ μή γένηται» ( Ματθ. κδ΄, 21).

Ἡ Ἀποκάλυψις μᾶς λέγει, ὅτι ἡ γυνή ἡ «περιβεβλημένη τόν ἥλιον» [= ἡ Ἐκκλησία] «… ἔτεκεν υἱόν ἄῤῥενα, ὅς μέλλει ποιμαίνειν πάντα τά ἔθνη ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾶ· καί ἡρπάσθη τό τέκνον αὐτῆς πρός τόν Θεόν καί πρός τόν θρόνον αὐτοῦ· καί ἡ γυνή ἔφυγεν εἰς τήν ἔρημον, ὅπου ἔχει ἐκεῖ τόπον ἡτοιμασμένον ἀπό τοῦ Θεοῦ, ἵνα ἐκεῖ τρέφωσιν αὐτήν ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα» ( Ἀποκ. ιβ΄, 1-6).

Καθώς λέγει, τότε οἱ ἐκλεκτοί τοῦ Θεοῦ θά καταφύγουν τότε εἰς τήν ἔρημον: ἐν ὀρέοις καί σπηλαίοις καί ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς (κατά τούς Ἁγίους Πατέρας). Ἀλλ’ ὅμως ὁ Ἀντίχριστος οὔτε ἐκεῖ θά ἀφήσῃ ἡσύχους τούς Χριστιανούς· καί ὅσοι ἐν τέλει δέν δεχθοῦν τό χάραγμά του, θά χρησιμοποιήσῃ πρός αὐτούς κάθε εἴδους βασανιστήρια.

Ὅσοι δέ προσκυνήσουν τό θηρίον, θά φέρουν ἐμφανῶς τό χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου «ἐπί τῆς χειρός αὑτῶν τῆς δεξιᾶς ἤ ἐπί τῶν μετώπων αὐτῶν» (Ἀποκ. ιγ΄, 16). Οἱ λοιποί θά εἶναι ἀπομεμονωμένοι κοινωνικῶς, οἰκονομικῶς, πολιτικῶς [= σχετικόν προεικόνισμα ἀπετέλεσε καί ἡ κορωνοϊκή ἐποχή], καί δέν θά δύνανται νά πωλοῦν ἤ νά ἀγοράζουν ὅ,τι δήποτε, καταλήγοντες εἰς τόν θάνατον ( Ἀποκ. ιγ΄, 15).

Διά τό χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου γράφει μέ σαφῆ τρόπον ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης εἰς τήν Ἀποκάλυψιν, λέγων χαρακτηριστικῶς: « Ὧδε ἡ σοφία ἐστίν, ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω [= ἄς ἀθροίσῃ] τόν ἀριθμόν τοῦ θηρίου, ἀριθμός γάρ ἀνθρώπων ἐστί· καί ὁ ἀριθμός αὐτοῦ χξϛ΄ [= 666]» ( Ἀποκ. ιγ΄, 18).

Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θά μαρτυρήσουν ἐπί Ἀντιχρίστου, θά εἶναι οἱ μεγαλύτεροι Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας, κατά τόν Ἅγιον Κύριλλον Ἱεροσολύμων, διότι θά παλαίσουν μέ τόν ἴδιον τόν «ἄνομον» καί τόν Διάβολον.

Ὁ χρόνος τυραννίας τοῦ Ἀντιχρίστου θά εἶναι μικρός. Εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν αἱ σχετικαί προφητεῖαι καθορίζουν τόν χρόνον τῆς δημοσίας ἐμφανίσεως αὐτοῦ εἰς ἑπτά ἔτη. Ἐάν ὁ χρόνος τῆς παρουσίας τοῦ «ἀνόμου» παρετείνετο, δέν θά ἐσῴζετο οὐδείς ἐπί τῆς γῆς: «οὐ ἄν ἐσώθη πάσα σάρξ» (Ματθ. κδ΄, 22). Τότε ὁ Θεός θά κολοβώσῃ [= σμικρύνῃ]\τάς ἡμέρας ἐκείνας, διά νά σωθοῦν οἱ ἐκλεκτοί του: «διά τούς ἐκλεκτούς, κολοβωθήσονται αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι» (Ματθ. κδ΄, 22).

Τά ἑπτά ἔτη ἀναφέρει τόσον ἡ Ἀποκάλυψις, ὅσον καί ἡ σχετική προφητεία τοῦ Δανιήλ. Ἐκ τῶν ἐτῶν τοῦ Ἀντιχρίστου καί τῆς δημοσίας ἐμφανίσεως αὐτοῦ, τά μέν πρῶτα τρία καί ἡμίσεια ἔτη θά εἶναι περίοδος σκληρῶν ἀγώνων τοῦ ἰδίου μετά τῶν δύο Προφητῶν Ἠλιού καί Ἐνώχ καί τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ, καί τά ἑπόμενα λοιπά τρία καί ἡμίσεια ἔτη οἱ δύο προφῆται θά θανατωθοῦν ὑπό τοῦ Ἀντιχρίστου. Κατόπιν ὁ «ἄνομος» θά κυριαρχήσῃ πλήρως ἐπί τῆς γῆς· ὅμως προσωρινῶς, διότι ἡ βασιλεία αὐτοῦ θά καταλυθῇ ὑπό τοῦ Χριστοῦ: «τότε ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ παρελεύσονται» (Ματθ. κδ΄, 35).

Ὁ Ἀντίχριστος θά καταργηθῇ ὁλοσχερῶς διά τῆς ἐνδόξου Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ: «καί τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὅν ὁ Κύριος ἀναλώσει τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ καί καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ» (Β΄Θεσ. β΄, 8).

Οἱ δύο Προφῆται, Ἠλίας καί Ἐνώχ, θά εἶναι οἱ πρόδρομοι τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῆς γῆς. Θά προλέγουν τήν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ, καί θά καλοῦν εἰς Μετάνοιαν τούς πιστούς. Τήν ἔλευσιν αὐτῶν προλέγει ὁ Θεός διά τοῦ Προφήτου Μαλαχίου καί τοῦ Προφήτου Ζαχαρίου·

Ἀλλά καί ἡ Ἀποκάλυψις ἀναφέρεται σχετικῶς, λέγουσα: «καί δώσω τοῖς δυσί μάρτυσί μου καί προφητεύσουσιν ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα, περιβεβλημένοι σάκκους, οὗτοι εἶναι αἱ δύο ἐλαῖαι καί αἱ δύο λυχνίαι, αἱ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τῆς γῆς ἑστῶσαι» (Ἀποκ. ια΄, 3-4).

Τά θαύματα τῶν Ἠλιού καί Ἐνώχ θά εἶναι θείας προελεύσεως, διότι θά ἔχουν ἐξουσίαν ἀπό Θεοῦ: «οὗτοι ἔχουσιν ἐξουσίαν τόν οὐρανόν κλεῖσαι, ἵνα μή ὑετός βρέχει τάς ἡμέρας τῆς προφητείας αὐτῶν, καί ἐξουσίαν ἔχουσιν ἐπί τῶν ὑδάτων στρέφειν αὐτά εἰς αἷμα καί πατάξαι τήν γῆν ἐν πάσῃ πληγῇ ὁσάκις ἐάν θελήσωσι» (Ἀποκ. ια΄, 6).

Ὅταν οἱ δύο ἔνδοξοι Προφῆται «τελέσωσι τήν μαρτυρίαν αὐτῶν» (Ἀποκ. ια΄, 7), τότε ὁ Ἀντίχριστος «ποιήσει μετ’ αὐτῶν πόλεμον καί νικήσει αὐτούς καί ἀποκτενεῖ αὐτούς» (Ἀποκ. ια΄, 11-12). Τά σώματά των θά μένουν ἄταφα κατά τήν Γραφήν ἐπί τρεῖς καί ἡμισείας ἡμέρας εἰς τήν πλατεῖαν τῶν Ἱεροσολύμων, καί θά εἶναι θεατά ἀπ’ ὅλον τόν κόσμον [= προφανῶς διά τῶν τηλεοράσεων].

Κατόπιν τούτων θά συντελεσθῇ τό μέγα θαῦμα. Τά σώματά των θά ἀναστηθοῦν, καί θά καταλάβῃ φόβος καί τρόμος ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θά τούς ἴδουν. Μετά δέ τήν ἀνάστασιν αὐτῶν δέν θά παραμείνουν εἰς τήν γῆν, ἀλλά θά ἀνέλθουν «εἰς τόν οὐρανόν ἐν τῇ νεφέλῃ» (Ἀποκ. ια΄, 11-12).

Ἡ Ἀνάστασις τῶν δύο Προφητῶν, Ἠλιού καί Ἐνώχ, θά προαναγγείλῃ τήν ἐπί γῆς ἔνδοξον Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ. Τότε θά φανῇ τό Σημεῖον τοῦ Σταυροῦ εἰς τόν οὐρανόν, καί θά ἴδουν ὅλοι «τόν Κύριον ἐρχόμενον ἐπί τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετά δυνάμεως καί δόξης πολλῆς» (Ματθ. κδ΄, 30). Εἰς τήν συνέχειαν θά γίνῃ ἡ τελική κρίσις, καθ’ ἥν «ἀπελεύσονται οἱ μέν ἄδικοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δέ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ματθ. κε΄, 46).

Τύποι καί πρόδρομοι τοῦ Ἀντιχρίστου ἐν τῇ καθόλου Ἱστορίᾳ γεγόνασι πολλοί. Χαρακτηριστικός αὐτοῦ τύπος ἦτο ὁ Ἀντίοχος ὁ Ἐπιφανής, ὅστις ἐν τῇ Γραφῇ ὀνομάζεται «ῥίζα ἁμαρτωλός» (Α΄Μακ. α΄, 10).

Ὡσάν πρόδρομοι τοῦ Ἀντιχρίστου δέν πρέπει νά λογίζωνται μόνον τά θλιβερά ταῦτα ὄργανα τοῦ Σατανᾶ, ἀλλά διάφοροι αἱρέσεις καί καταχθόνιοι κινήσεις σκοτεινῶν ὀργάνων, καθώς καί ὠργανωμένα κέντρα διαφθορᾶς καί ἐκφυλισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητος (πρβλ. Σκαρτσιούνη Δημητρίου, ΘεολόγουΟἰκονομολόγου, « Ὅλες οἱ προφητεῖες γιά ὅσα θά συμβοῦν», ἐκδ. «Ἀποκάλυψις», Ἀθῆναι 1991).

Ἡ παροῦσα ἐποχή ἔχει πάρα πολλά τοιαῦτα προδρομικά δείγματα τοῦ Ἀντιχρίστου. Μεταξύ τῶν πολλῶν ὁρατῶν πραγμάτων τῆς νέας ἐποχῆς τά ὁποῖα βιοῦμεν, εἶναι καί τό ὅτι μερικοί μικροί ἄνθρωποι παραποιοῦν τά Ἐκκλησιαστικά κείμενα καί ὑψώνουν ἀνάστημα ἀκόμη καί εἰς τούς ἐνθέους γίγαντας τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος.

Καθώς διαπιστοῦται, ὑπάρχουν ὁμάδες ἀνθρώπων αἵτινες ἐπεξεργάζονται κυρίως ἀρχαῖα κείμενα καί τά παραποιοῦν, παραχαράττοντες οὕτω δημοσίως τήν Ἐθνικήν μας Ἱστορίαν καί προσβάλλοντες τόν Ἑλληνισμόν.

Αἱ ὁμάδες αὗται ἔχουν ὄνομα καί εὑρίσκονται εἰς τόν εὐρύτερον χῶρον τῶν λεγομένων ἀριστερῶν καί προοδευτικῶν δυνάμεων, αἵτινες δυστυχῶς ἔχουν σήμερον ἐγκλωβίσει κατά πολύ τό Ἑλληνικόν πνεῦμα, εἰς σημεῖον ὥστε τό Ἔθνος τῶν Ἑλλήνων, τό ὁποῖον ἐκλήθη ἀπό Θεοῦ διά τόν ἐκπολιτισμόν τῆς ἀνθρωπότητος, νά δέχηται ἐξ αὐτῶν ἀνοικτήν ἐπίθεσιν, καί οἱ γνήσιοι Ἕλληνες νά φαντάζουν ὡς τραγικαί φιγοῦραι ἐντός τῆς χώρας αὐτῶν, μή δυνάμενοι νά ἀπολογηθοῦν.

Εἰς τάς ἀνωτέρω ὁμάδας ἀνήκουν καί διάφορα μιντιακά ἄτομα, τά ὁποῖα ἀπό τῆς τετάρτης ἐξουσίας ἀνῆλθον ὅλως ξαφνικῶς εἰς τήν πρώτην, ἐξαγοραζόμενα δι’ ἀργυρίων καί ὑποσχέσεων πολλῶν. Ἡ ἰδεολογία των εἰς τήν πραγματικότητα εἶναι ἀναχρονιστική. Οἱ πρόγονοί των ἠγωνίσθησαν εἰς τό παρελθόν, ὥστε ἡ Ἑλλάς νά καταστῇ μία ἄθεος καί ὑλιστική Σταλινική Δημοκρατία, ἀλλά δέν τό ἐπέτυχον.

Σήμερον, οἱ διάδοχοί των δέν ἐπιθυμοῦν ἕν Κράτος Δικαίου ἤ Κράτος Ἔθνος. Στόχος αὐτῶν εἶναι ἡ καταστροφή τῆς πολιτικῆς δομῆς, ἡ πλήρης ἀναρχία καί διάλυσις τῆς Πατρίδος μας, ὥστε νά καταστῇ πλήρως ὡς μία ἁπλή περιφέρεια τῆς ἀθέου Εὐρωπαϊκῆς κυριαρχίας μέ πανσπερμίαν ξένων, καθότι ἡ ἰδεολογία των ἀποτελεῖ συγκοινωνοῦν δοχεῖον τοῦ ἀθέου καί κακοδόξου Δυτικοῦ διαφωτισμοῦ. Εἰς τήν πραγματικότητα, πρόκειται δι’ ἐσωτερικόν θεσμικόν πραξικόπημα, τό ὁποῖον ἠκολούθησε μετά τό πρῶτον ἐπιβληθέν εἰς ἡμᾶς ἐξωτερικόν οἰκονομικόν τοιοῦτον.

Προφανῶς, ἅπασαι αἱ μεθοδεύσεις καταφθάνουν ὑπογείως ἐκ γνωστῶνἀγνώστων κέντρων ἐξουσίας εἰς τήν χώραν μας, ὅπου εὑρίσκουν ἄτομα μέ μεμειωμένην Ἐθνικήν καί Θρησκευτικήν συνείδησιν καί ἕτοιμα πρός ὑλοποίσησιν τῶν σχεδίων των. Τά ἄτομα ταῦτα αἰσθανόμενα δυνατά ἄχρι καιροῦ, ἀδυνατοῦν νά φαντασθοῦν ὁποίαν κατάληξιν θά ἔχουν εἰς τό μέλλον.

Ἄς ἀποτελέσῃ δι’ αὐτούς φαεινόν παράδειγμα ὁ πρόσφατος ξαφνικός κατακερματισμός ἑνός συγχρόνου ὑπερφιάλου πολιτικοῦ συστήματος μετά τοῦ ἡγέτου αὐτῶν, τό ὁποῖον ἐν ἀσελήνῳ νυκτί παρέδωκε δολίῳ φιλήματι τό ὄνομα τῆς αἱματοβρέκτου Ἑλληνικῆς Μακεδονίας εἰς χεῖρας ἐπιβούλων ἀλλοφύλλων, γειτόνων τε καί σλάβων τῇ καταγωγῇ.

Οἱ ἴδιοι ἀποφαίνονται, ὅτι δέν ἔπρεπε νά γίνῃ ἡ Ἑλληνική Ἐπανάστασις τοῦ 1821 καί προσπαθοῦν νά μᾶς πείσουν, ὅτι ὁ ἐκδοθείς Πατριαρχικός ἀφορισμός κατά τῶν πρωτεργατῶν δέν ἦτο εἰκονικός καί στάκτη εἰς τά ὄμματα τῶν Ὀθωμανῶν, ὅπως συνέβη εἰς τήν πραγματικότητα, ἀλλ’ ἦτο πραγματικός. Οὕτω τούς συμφέρει, οὕτω καί λέγουν· ἴσως καί ἐκ κληρονομικῆς καταγωγῆς, καθότι φεύγοντες οἱ Τοῦρκοι ἐξ Ἑλλάδος, προφανῶς ἀφῆκαν κατά μέρος μίαν μιαράν σποράν.

Εἶναι ἐνάντιοι καί εἰς τήν μεγάλην Ἐθνικήν Ἰδέαν, καί τό ἀπέδειξαν εἰς τήν μετά τῶν Τούρκων συμμαχίαν των τό 1922. Μᾶς ἤθελον αἰωνίως δούλους εἰς τούς Τούρκους ἀπό τῆς πτώσεως τῆς Βασιλευούσης ἤ καί ἐνωρίτερον αὐτῆς· καί ἐπειδή δέν τό ἐπέτυχον, ἐπιδιώκουν σήμερον ἀνοικτά σύνορα, ὥστε νά εἰσέλθουν ἀναρίθμητοι παράνομοι ξένοι εἰς τόν τόπον μας καί νά μᾶς «μαυρίσουν» κατά τήν ῥῆσιν τοῦ Κουρδικῆς καταγωγῆς Προέδρου τῆς Τουρκίας Ὀζάλ, ἐπιφέροντες σταδιακῶς τήν εἰρηνικήν κατάκτησιν καί ἰσλαμοποίησιν τῆς Ἑλλάδος.

Εἶναι ἐπίσης ὀπαδοί καί τῆς νέας «μετανθρώπου ἐποχῆς», καί διά τοῦ τρόπου των μεθοδεύουν τούς γάμους τῶν Σοδομιτῶν καί ἐπιβάλλουν τήν ἰδεολογίαν φύλου ἀκόμη καί εἰς τά μικρά παιδία, τά ὁποῖα κατ’ αὐτούς δέν ἀνήκουν εἰς τούς γονεῖς. Ἔφθασαν μάλιστα εἰς τό σημεῖον οἱ πάτρωνές των νά ἐγκρίνουν νομοσχέδιον εἰς τήν πολιτείαν τῆς Οὐάσινκτον, ὥστε νά ἀφαρπάζουν διά νόμου τά παιδία ἐκ τῶν γονέων αὐτῶν, ὅσων θά ἀντιδροῦν εἰς τήν «ἀλλαγήν φύλου».

Κἄτι τι ἀνάλογον ἔπραξαν εἰς τό παρελθόν καί οἱ Ἀγαρηνοί Ὀθωμανοί μέ τό παιδομάζωμα. Τό ἴδιον ἔπραξε καί ὁ ὑλιστής δικτάτωρ τῆς Ἀλβανίας Χότζα, ὅστις διά τῶν ὀργάνων του ἐφωδίασε τούς μικρούς παῖδας τῶν Σχολείων μέ χειρονακτικά ἐργαλεῖα (κασμάδες καί πτυάρια), καί ἔδωκε τό σύνθημα διά τήν κατεδάφισιν τῶν Ἐκκλησιῶν εἰς τήν χώραν του, ὥστε νά εἶναι δι’ αὐτοῦ τοῦ σατανικοῦ τρόπου ἀναπολόγητοι καί συνυπεύθυνοι (ἕκοντες-ἄκοντες) καί αὐτοί οἱ γονεῖς των.

Ἡ εἴσοδος νέων κομμάτων εἰς τήν Βουλήν τῶν Ἑλλήνων μέ Ἐθνικήν συνείδησιν ἐξώργισε καί αὐτό τό λεγόμενον Δημοκρατικόν τόξον, τό ὁποῖον συστημικῶς φερόμενον ἀπεκάλυψε πλήρως τάς προθέσεις του, χαρακτηρίζον ἄκουσον-ἄκουσον ὡς «πολιτικήν κακοφωνίαν καί ψεύτικα εἴδωλα» τά ἐμφορούμενα ὑπό πατροπαραδότων ἀξιῶν εἰσελθόντα εἰς τό Κοινοβούλιον μικρά κόμματα.

Εἰς τήν πραγματικότητα, ἡ ἐξουσία δέν ἀντιδρᾷ τόσον διά τήν ἰδεολογικήν των συνείδησιν, ἀλλά διά τό ὅτι θά ἔχῃ ἐφεξῆς ἔμπροσθεν αὐτῆς τούς ἀρχηγούς των εἰς τά συλλογικά διαβούλια, ὅπου θά γίνωνται φανεραί ἐνδεχόμεναι μεθοδεύσεις εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνορθοδόξου λαοῦ.

Δυστυχῶς, τό φαινόμενον τοῦτο ἐγγίζει καί ἄτομα προερχόμενα ἐκ διαφόρων θρησκευτικῶν ὀργανώσεων, τά ὁποῖα κατέλαβον Ἐπισκοπικούς καί Μοναστηριακούς θώκους, ἐφαρμόζοντες τό ἰησουιτικόν δόγμα: «ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα».

Εἶναι πλέον φανερόν, ὅτι μία συστημική ὁμάς ἀνθρώπων μέ ῥιζοσπαστικάς κατ’ ἐπέκτασιν ἰδέας ἔχει εἰσχωρήσει εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διά τοῦτο καί παρατηροῦνται τά καινοτόμα κρούσματα τοῦ «μεταπατερικοῦ ἤ ἀντιπατερικοῦ ἀναθεωρητισμοῦ», διαδόχου τοῦ «νεορθοδόξου κινήματος».

Οὗτοι ἔχουν φραγκέψει ἐπί μέρους, καί δίχως νά τό συνειδητοποιοῦν ἔχουν ἐνταχθῆ εἰς τόν οἰκουμενισμόν, ὅστις κατά τόν μακαριστόν π. Ἀθανάσιον Μυτιληναῖον ἀποτελεῖ πρόδρομον τοῦ Ἀντιχρίστου. Τό ἑπόμενον στάδιον, τό ὁποῖον ἐκ τῶν πραγμάτων θά ἀκολουθήσουν, θά εἶναι ἐν τέλει ἡ ἀπαξίωσις τοῦ Εὐαγγελικοῦ νόμου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ πανθρησκεία καί ἡ πλήρης ὕβρις τοῦ Θεοῦ, μέχρις ὅτου λάβουν παρ’ αὐτοῦ τήν δικαίαν τιμωρίαν· διότι: «φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Ἑβρ. ι΄ 31).

Τό σύστημα εἶναι σκληρόν ἐνίοτε καί ἀπάνθρωπον. Εἴδομεν τί συνέβη μέ τόν
ἀγωνιστήν μακαριστόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἐλλάδος Χριστόδουλον, ὅστις εὑρέθη μέ δύο πρωτοφανῆ διαφορετικά καρκινικά ἐμφυτεύματα. Ἀδιευκρίνιστος παραμένει καί ἡ πρό τοῦ Ἄθω πτῶσις τοῦ Ἑλλικοπτέρου Σινούκ τό 2004, μετά τούς Ὀλυμπιακούς ἀγῶνας, ἔνθα εὗρον οἰκτρόν θάνατον ἅπαντες οἱ μετά τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Πέτρου ἐπιβαίνοντες.

Ὡς γνωστόν, ὁ πρῶτος εἶχεν ἀνοίγματα πρός τήν Μόσχαν, καί ὁ δεύτερος εἰς τόν εὐρύ Ἀφρικανικόν χῶρον. Ἡ δραστηριότης ἀμφοτέρων τούτων ἠνόχλει τούς Δυτικούς, ἠνόχλει καί τούς ἡμετέρους ἀνθέλληνας συστημικούς, πρός ζημίαν τῆς χώρας μας.

Σχετικήν ἐμπειρίαν ἔχω καί ὁ ἴδιος, ὅτε πρό τινων ἐτῶν μετέβην εἰς τήν Ἀμερικήν ὡς ὁμιλητής, προσκληθείς ὑπό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σικάγου εἰς τάς ἐκδηλώσεις αὐτῆς πρός τιμήν τῶν Ἑλληνικῶν Γραμμάτων, τελουμένων κατά μῆνα Ἰανουάριον ἑκάστου ἔτους.

Ὁμιλῶν ἐκεῖ εἰς μίαν κατανυκτικήν Θ. Λειτουργίαν περί τῶν θεοσδότων Ἑλληνικῶν Γραμμάτων, περί Πατρίδος κ.ἄ. τοιούτων, εἰς τό τέλος μέ ἐπλησίασεν εἷς φιλόθεος καί φιλάγιος ἀνήρ, ὅστις μοί εἶπε συγκεκινημένος: «Σέ συγχαίρω Πάτερ δι’ αὐτά τά ὁποῖα λέγεις, ἀλλά πρόσεχε διότι σκοτώνουν». Εἰς τήν ἀπάντησίν μου, ὅτι δέν ἔχω φόβον διά τοῦτο, μοί εἶπε καί πάλιν: «Μή τό λέγεις αὐτό, διότι εἴμεθα ὀλίγοι». Ἦτο ὁ Ἕλλην Πρόξενος τοῦ Σικάγου!

Εἶχε ἀπόλυτον δίκαιον. Τότε ἐνεθυμήθην τόν Ψαριανόν πυρπολητήν καί πολιτικόν Κωνσταντῖνον Κανάρην, ὅστις ἔλεγεν, ὅτι «ἀγωνιζόμεθα διά νά νικήσουμε καί ὄχι διά νά σκοτωθοῦμε». Ἀλλά καί ἀπό πρακτικῆς ἀπόψεως, ὁ κάθε ἀγών ἀπαιτεῖ ἐμπειρίαν καί τέχνην· ἔτι δέ περισσότερον, ὅταν ὁ ἀντίπαλος εἶναι δόλιος καί φαινομενικῶς ἰσχυρότερος.

Δέν πρέπει ὅμως νά ἀπογοητευώμεθα, διότι ὅταν ἀγωνιζώμεθα κατά Χριστόν, τότε λαμβάνομεν ἐξ αὐτοῦ τήν δύναμιν καί τήν σοφίαν τοῦ Δαβίδ καί τοῦ Γολιάθ, πρός ἀντιμετώπισιν τοῦ ἐχθροῦ. Ὅστις διατηρεῖ τήν ἠθικήν του ἐλευθερίαν, δέν γίνεται ποτέ αἰχμάλωτος καί δοῦλος, οὔτε ἐσωτερικῶς, οὔτε ἐξωτερικῶς!

Ἐπί τό γενικώτερον, παρατηροῦμεν ὅτι ὑπάρχουν ἐν Ἑλλάδι καί εἰς τόν κόσμον ἐν γένει φωτεινά παραδείγματα, τά ὁποῖα πιστεύομεν ὅτι εἰς τό τέλος θά ἐπικρατήσουν, καί θά ἀπομακρύνουν διά πολύ χρόνον τήν παντελῆ κυριαρχίαν τοῦ πονηροῦ εἰς τόν κόσμον. Ὁ Ὅσιος Γέρων τῆς ἐν Ἄθῳ Βατοπαιδινῆς Κολιτσοῦς, ὁ πεφωτισμένος Διονύσιος ὁ Πνευματικός († 2004), ἔλεγεν ἐπί τούτου: «Ὅταν ἡ Ὀρθοδοξία δέν θά στέκεται πιά στό ὕψος της, τότε θά ἔλθῃ ὁ Ἀντίχριστος, διότι μέχρι τότε δέν θά μπορῇ νά βασιλεύσῃ».

Ἄς εὐχηθῶμεν, προτοῦ ἔλθῃ ἡ γενική ἀποστασία καί ἀποκαλυφθῇ ὁ «ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας», νά μεγαλουργήσῃ καί πάλιν ὁ Ἑλληνισμός μέ πρωτεύουσαν τήν Ἑπτάλοφον ΚΠολιν. Καί θά μεγαλουργήσῃ, συμφώνως μέ τήν προφητείαν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Πατάρων Ἁγίου Μεθοδίου († 310): «Καί φωνή ὑπό ἀγγέλου κηρυχθήσεται, συνήσατε αὐτόν Βασιλέα καί δώσωσιν αὐτῷ εἰς τήν δεξιάν χεῖρα ῥομφαίαν, λέγοντες αὐτῷ ἀνδρίζου Ἰωάννη καί ἴσχυε καί νίκα τούς ἐχθρούς σου, καί ἐπάρας τήν ῥομφαίαν παρά τοῦ ἀγγέλου πατάξει τούς Ἰσμαηλίτας Αἰθίοπας καί πᾶσαν γενεάν ἄπιστον».

[Καιροί Ἀποκαλύψεως- Ἐδικαιώθη καί ὁ μακαριστός Αὐγουστῖνος Καντιώτης!]

Ὑπό τόν ἀνωτέρω τίτλον «Καιροί Ἀποκαλύψεως» (ἐν Ἀθήναις τό 1992) ἐκυκλοφορήθη καί τό προφητικόν βιβλίον τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης κυροῦ Αὐγουστίνου Καντιώτου, ἀπό τάς ἐκδόσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος «Ὁ Σταυρός», μετά τῆς ὁποίας ὁ ὑποφαινόμενος ἐλαχίστως ἐγνωριζόμην.

Ὁ ἀοίδιμος Ἱεράρχης, τοῦ ὁποίου ἡ ἁγία δεξιά παρέμεινεν εὐλύγιστος μέχρι τοῦ τάφου (†15/28 Αὐγούστου 2010), καθώς ἰδίοις ὀφθαλμοῖς εἴδομεν, ζήσας ἐπί πολλάς δεκαετίας εἰς δραματικάς ἐποχάς, προσεπάθησε διά τοῦ προφορικοῦ καί γραπτοῦ λόγου νά διαφωτίζῃ τήν τρέχουσαν κατάστασιν καί νά παρηγορῇ τόν λαόν μας, κατά τό πνεῦμα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, λέγοντος: «ὁρᾶτε μή θροεῖσθε· δεῖ γάρ πάντα γενέσθαι, ἀλλ’ οὔπω ἐστί τό τέλος» (Ματθ. κδ΄, 6).

Εὑρισκόμενος ὡς Ἱεροκῆρυξ ἐν Μακεδονίᾳ καί δή ἐν Κοζάνῃ καί Γρεβενοῖς τό 1943-1944, ὡμίλει ἀπό τοῦ ἄμβωνος, ἔχων ὡς βάσιν τό τελευταῖον βιβλίον τῆς Καινῆς Διαθήκης, τήν Ἱεράν Ἀποκάλυψιν τοῦ Ἰωάννου καί εἰδικώτερον τήν προφητείαν τῶν τεσσάρων πρώτων ἐκ τῶν ἑπτά σφραγίδων (Ἀποκ. κεφ. δ΄ καί ε΄). Εἰς τά κηρύγματα ἐκεῖνα παρετηρήθη πρωτοφανής συῤῥοή λαοῦ. Μάλιστα τά λεγόμενά του ἐχρησίμευσαν ἔπειτα ὡς βάσις διά τήν σύνταξιν καί ἔκδοσιν τοῦ βιβλίου, ὑπό τίτλον: «Τά τέσσαρα χρώματα» (Ἀθῆναι 1955).

Κατά τά ἔτη ἐπίσης 1950 καί ἑξῆς, μετατεθείς ὡς Ἱεροκῆρυξ εἰς τήν πρωτεύουσαν τῶν Ἀθηνῶν, ἐπί τῇ βάσει τοῦ προφητικοῦ λόγου τοῦ Ἀποστόλου Παύλου (Β΄ Τιμ. γ΄, 1-5) ὡμίλησε καί ἔγραψε περί τῶν σημείων ἐκείνων, τά ὁποῖα θά παρουσιασθοῦν οὐχί ἐν τῷ φυσικῷ κόσμῳ (= σεισμοί, ἐκλείψεις ἡλίου καί σελήνης κ.λπ.), ἀλλ’ εἰς τόν ἠθικόν, θρησκευτικόν καί κοινωνικόν βίον τῶν ἀνθρώπων. Ἐκ τῶν ἄρθρων τῆς περιόδου αὐτῆς, τῶν δημοσιευθέντων εἰς τό περιοδικόν «Χριστιανική Σπίθα», ἀπηρτήσθη ἀκολούθως ἰδιαίτερον βιβλίον, ὑπό τίτλον: «Τά σημεῖα τῶν καιρῶν» (Ἀθῆναι 1953).

Κατά τήν περίοδον ἀπό τοῦ 1967 καί ἑξῆς, ὅτε καί ἀνεδείχθη Μητροπολίτης τῆς ἀκριτικῆς περιοχῆς Φλωρίνης, ἠναγκάσθη καί πάλιν νά ἀρθρογραφῇ, ἕνεκα νεωτέρων γεγονότων καί μάλιστα τῆς ἐντάξεως τῆς Ἑλλάδος εἰς τήν Ε.Ο.Κ., ἥτις καθώς ἔλεγεν ἐπιμένει νά ἐφοδιάσῃ τούς πολίτας ὅλων τῶν ὑπ’ αὐτήν ὑπαγομένων Κρατῶν μέ ταυτότητας φερούσας Ἑνιαῖον Κωδικόν Ἀριθμόν Μητρῴου (Ε.Κ.Α.Μ.), καί ἐπί τῶν ὁποίων θά ὑπάρχῃ ὁ ἀποκαλυπτικός ἀριθμός 666 (χξς΄).

Πέριξ τοῦ ἀριθμοῦ αὐτοῦ διεξήχθησαν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ πολλαί καί μακραί συζητήσεις, ἡ δέ λαϊκή ἀνησυχία ἐξεδηλώθη εἰς πολλά συλλαλητήρια. Ὁ πιστός λαός ἐπέμενεν, ὅπως ὁ ἀριθμός αὐτός νά μή σημειωθῇ ἐπί τῶν ταυτοτήτων τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν. Τό θέμα ἔφθασε καί εἰς τήν αἴθουσαν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὁ δέ Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ὡς Συνοδικός Μητροπολίτης, ἐδέχθη νά μεταφέρῃ εἰς τόν Ὑπουργόν τῶν Ἐσωτερικῶν, τόν τότε παντοδύναμον καί ἤδη μακαρίτην Ἀγαμέμνονα Κουτσόγιωργαν, τήν ἀγωνίαν τοῦ πιστοῦ λαοῦ, ὥστε νά προληφθῇ ἡ δι’ ἐκδόσεως τοιούτων ταυτοτήτων βαθυτέρα διαταραχή.

Κατ’ ἐντολήν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἀνέπτυξε τότε εἰς τόν Ὑπουργόν τό θέμα· ἐκεῖνος δέ ὑπεσχέθη ὅτι, ἐφ’ ὅσον τόση ἀναστάτωσις δημιουργεῖται πέριξ τοῦ ἐριστικοῦ ἀριθμοῦ 666, θά ἐπεδίωκε τήν ματαίωσιν τῆς ἀναγραφῆς αὐτοῦ ἐπί τῶν ταυτοτήτων. Ἀλλά δυστυχῶς μετά ταῦτα ἡ Κυβέρνησις, συμμορφουμένη πρός τήν ἐπιταγήν τοῦ ὑπερκράτους (Ε.Ο.Κ.) ἐσχεδίαζε νά ὑποχρεώσῃ ὅλους τούς Ἕλληνας πολίτας νά παραλάβουν νέας ταυτότητας, αἵτινες θά ἔφερον τόν δυσώνυμον ἀριθμόν.

Ἔλεγεν ὁ ἀείμνηστος, ὅτι ἡ Ε.Ο.Κ., ἀποβλέπουσα εἰς τήν δημιουργίαν νέου τρόπου ζωῆς δι’ ὅλα ἀνεξαιρέτως τά Μέλη–Κράτη αὐτῆς, ῥυθμιζομένου ὄχι ἀπό τό πνεῦμα τῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου, τάς ὁποίας κηρύττει ἡ Ὀρθοδοξία, ἀλλ’ ἀπό τήν ὑλιστικήν θεωρίαν μιᾶς καταναλωτικῆς κοινωνίας, ἐξελίσσεται εἰς ἕνα μεγαθήριον, ἐξ ἐκείνων τά ὁποῖα εἶδεν ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης εἰς τήν Ἀποκάλυψίν του ἐν Πάτμῳ, ἀναδυόμενον τοῦτο ἐκ τῆς θαλάσσης τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν, καί δή ἐκ τῆς φιλαργυρίας, ἐκ τῆς λατρείας τοῦ μαμωνᾶ

Οὕτως, ἡ Βαβελική Ε.Ο.Κ., ἔχουσα ὡς σύμβολον αὐτῆς τό 666, ἔλεγεν ὅτι θά
ἐπιβάλλῃ εἰς τούς ἀνήκοντας αὐτήν νά ἔχουν μίαν γνώμην, τήν γνώμην τοῦ θηρίου, καί θά εἶναι ἀδύνατον νά ζήσουν οὗτοι ἄνευ τῆς συμμορφώσεώς των πρός τάς ἐπιταγάς της (Ἀποκ. ιγ΄, 17-18 καί ιζ΄, 12-13, 17).

Ἑρμηνεύων τήν Γραφήν καί τά περί τοῦ τέρατος ἀναφερόμενα (Ἀποκ. ιβ΄, 3-4), ἔλεγεν ὅτι τό θηρίον, ὁ «πυῤῥός δράκων», εἶναι μία ζωηρά παράστασις τῆς ἁμαρτίας ἐν γένει μέ τήν πηγήν της, μέ τάς διακλαδώσεις της καί τά φρικτά αὐτῆς ἀποτελέσματα. Αἱ ἑρμηνεῖαι αὐτοῦ εἶναι θεόπνευστοι, σαφεῖς καί κατηγορηματικαί:

√ Τό θηρίον ἔχει κόκκινον χρῶνα, διότι ἡ ἁμαρτία, ἥτις συμβολίζεται μέ τόν πυῤῥόν δράκοντα, μισεῖ τήν εἰρήνην, ἀγαπᾷ τάς συῤῥάξεις, ζῇ καί τρέφεται μέ τά αἵματα τά ὁποῖα ἀχνίζουν εἰς τά θυσιαστήρια τοῦ Ἄρεως. Μέ τό αἷμα τοῦ Ἄβελ ἔβαψε τά πρῶτα σκαλοπάτια τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας, καί ἔκτοτε τό αἷμα ῥέει καί διά μέσου τῶν αἰώνων σχηματίζει ποταμούς.

√ Τό θηρίον εἶναι ἑπτακέφαλον, διότι ἡ ἁμαρτία εἶναι μέν μία ὡς πρός τήν οὐσίαν· «ἡ ἁμαρτία ἐστίν ἡ ἀνομία» (Α΄ Ἰωάν., 3-4)], ἀλλά παρουσιάζεται καί δρᾷ ποικιλοτρόπως ἐν τῷ κόσμῳ. Εἶναι ὡς ἡ Λερναία Ὕδρα, θηρίον πολυκέφαλον. Ἀνέκαθεν δέ ἡ παθολογία τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς διέκρινεν ἑπτά κεφαλάς, ἑπτά φοβερά πάθη (= ὑπερηφάνειαν, φιλαργυρίαν, πορνείαν, ὀργήν, γαστριμαργίαν, φθόνον καί ἀκηδίαν ἤ ἀμέλειαν).

√ Τό θηρίον ἔχει οὐράν, δύναμιν δηλαδή, μέ τήν ὁποίαν γοητεύει καί παρασύρει τά πλήθη. Διά τῆς ἁμαρτίας ὁ ἑωσφόρος συνετάραξε τά οὐράνια καί ἔῤρῥιψεν Ἀγγέλους.

√ Τό θηρίον εἶναι καί ἐστεμμένον: «Καί ἐπί τάς κεφαλάς αὐτοῦ ἑπτά διαδήματα» (Ἀποκ. ιβ΄, 13). Συμφώνως πρός τήν ἑρμηνείαν τοῦ σοφοῦ Διδασκάλου τοῦ Εὐαγγελίου Νικηφόρου Θεοτόκη, τά ἑπτά διαδήματα σημαίνουν ἐξαιρετικήν ἀκμήν, πρόοδον καί δόξαν τῆς ἁμαρτίας. Ἡ ἁμαρτία εἰς ἐποχάς ἐκφυλισμοῦ, οὐχί ἁπλῶς διαπράττεται, ἀλλά καί δημοσίᾳ ἐπαινεῖται, ἐγκωμιάζεται, στεφανοῦται.

Καί τοιαύτη εἶναι ἡ σημερινή μας ἐποχή. Καθώς καί ἐπί Νέρωνος, ὅστις ἀντί νομίμου γυναιός ἔλαβε ὡς σύζυγον ὡραῖον νεανίαν, μετά τοῦ ὁποίου εἶχε τό θράσος νά ἐμφανισθῇ δημοσίως, βαστάζων αὐτόν ἀπό τῆς χειρός (= ἀγκαζέ). Ἀλλά καί ὁ λαός, ἀντί νά τόν ἀποδοκιμάσῃ καί νά τόν καθαιρέσῃ ἀπό τό ὕψιστον ἀξίωμά του, τόν ἐχειροκρότει καί τόν ἐπευφήμει.

Τό 1992 ἐξεδόθη ἐν Ἀθήναις τό βιβλίον τοῦ ἀοιδίμου Ἱεράρχου, ὑπό τίτλον: «Καιροί Ἀποκαλύψεως», εἰς τό ὁποῖον περιλαμβάνονται δύο ἄρθρα περί τοῦ ἀριθμοῦ τοῦ θηρίου, καθώς καί ἕτερα κατά καιρούς δημοσιευθέντα ἐπί προφητικῶν μηνυμάτων τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως. Τό βιβλίον τοῦτο ἀποτελεῖ, τρόπον τινά, συμπλήρωσιν τοῦ βιβλίου, ὑπό τίτλον: «Τά σημεῖα τῶν καιρῶν».

Ἡ ἔκδοσις τότε τοῦ βιβλίου, ὑπό τίτλον: «Καιροί Ἀποκαλύψεως», ὑπῆρξεν ἀποκαλυπτική καί προφητική, δεδομένου ὅτι ὁ διεθνής ὁρίζων, λήγοντος τοῦ 20οῦ αἰῶνος τοῦ ἀπατεῶνος, παρά τήν ἐπικρατοῦσαν φαινομενικήν ἠρεμίαν, ἐζοφοῦτο καί πάλιν καί πολλοί διερωτῶντο τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα, διά νά φθάσωμεν σήμερον νά λέγωμεν: Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες Χριστιανοί, ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ! Μνημονεύετε τῶν ῥημάτων τοῦ Κυρίου καί τοῦ Παύλου, ὅτι αἰφνίδιος ἔρχεται ὄλεθρος (Λουκ. κα΄, 34 καί Α΄Θεσ. ε΄, 3).

Διά τόν δυσώνυμον ἀριθμόν τοῦ θηρίου, ἔλεγε τά τῆς Γραφῆς: ὅσοι δέν θά θελήσουν νά προσκυνήσουν τόν Ἀντίχριστον, καθώς θά συνιστᾷ ἐπιμόνως ὁ συνοδεύων αὐτόν ψευδοπροφήτης, ὁ οὕτως εἰπεῖν ὑπερασπιστής αὐτοῦ, τό ἕτερον θηρίον τό ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς, θά ἐξοντωθοῦν, καί διά νά ἀποφύγουν τήν ἐξόντωσιν, θά πρέπῃ εἰς τήν δεξιάν χεῖρα αὐτῶν ἤ εἰς τό μέτωπον νά δεχθοῦν νά χαραχθῇ χάραγμα, τό ὄνομα τοῦ Ἀντιχρίστου ἤ ὁ ἀριθμός τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.

Ὅσοι δέ θά ὑποκύψουν, θά εἶναι ἐκεῖνοι οἵτινες δέν ἔχουν βεβαίαν καί σταθεράν πίστιν, ἥτις κλονίζεται καί ἠλεκτρίζεται ἀπό τήν θέαν τοῦ χρυσοῦ, καί ἀγαπᾷ τόν χρυσόν περισσότερον ἀπό τόν Χριστόν· τότε θά ἀρνηθοῦν καί θά βλασφημήσουν τόν Χριστόν καί θά λάβουν ὡς ἀμοιβήν τῆς προδοσίας αὐτῶν τά χρυσᾶ νομίσματα, τά ὁποῖα θά εἶναι ὡς τριάκοντα ἀργύρια τῆς προδοσίας τοῦ Ἰούδα. Προτιμότερος θάνατος παρά ἐπαίσχυντος ἐπιβίωσις, ἔλεγεν ὁ μακαριστός.

Ἦτο δέ κάθετος καί ἀντίθετος μέ τό ἠλεκτρονικόν «φακέλλωμα». Διερωτᾶτο μάλιστα, διατί ἀντί τοῦ κωδικοῦ 666 εἰς τάς ἠλεκτρονικάς ταυτότητας δέν ἐπελέγετο ἄλλος ἀκατηγόρητος ἀριθμός, μή δημιουργῶν ὑπονοίας περί τῆς σχέσεως αὐτοῦ πρός τόν Ἀντίχριστον τῆς Ἀποκαλύψεως. Ἀλλά δυστυχῶς, οἱ κρατοῦντες, ἄν καί καυχῶνται ὡς φιλελεύθεροι καί δημοκρατικοί ἄνδρες, δέν λαμβάνουν ὑπ’ ὄψιν τάς ἀντιῤῥήσεις τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ, ἀλλά μᾶλλον λαμβάνουν ἀφορμήν νά εἰρωνεύωνται καί νά χλευάζουν αὐτόν.

Ἔγραφε δέ πρό τριάκοντα ἐτῶν διά τάς ταυτότητας, ὅτι ὁ φόβος ἔγκειται εἰς τοῦτο, ὅτις εἰς τάς μυστικάς αὐτάς ταυτότητας θά ἀναγράφωναται πᾶσαι αἱ λεπτομέρειαι τῆς ζωῆς τῶν πολιτῶν καί θά ἀναγινώσκωνται μέ ἀκτῖνας λέϊζερ ἀπό εἰδικά κρατικά ὄργανα, τά ὁποῖα θά εἶναι ἐφωδιασμένα μέ εἰδικόν ἠλεκτρονικόν «μάτι».

Καί ἐάν μέν ἡ χώρα κυβερνᾶται δημοκρατικῶς, ὁ κίνδυνος τῆς ἠλεκτρονικῆς ἀστυνομεύσεως τῶν πολιτῶν μειοῦται αἰσθητῶς, διότι μία τοιαύτη δημοκρατική Κυβέρνησις δέν θά διώξῃ ποτέ ἄνθρωπον διά τήν ὑπ’ αὐτοῦ ἐλευθέραν ἔκφρασιν τῶν σκέψεων καί ἰδεῶν του. Ἀλλ’ ἐάν ἡ διοίκησις τῆς χώρας περιέλθῃ εἰς ὁλοκληρωτικήν Κυβέρνησιν δεδηλωμένων ὑλιστῶν καί ἀθέων, οἵτινες μισοῦν πᾶσαν ἰδέαν ἐλευθερίας, τότε οὐαί εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν τοιαύτας ταυτότητας.

Καί διά τήν Ἑλλάδα ἔγραφεν εἰς ἕτερον καταπληκτικόν του βιβλίον, ὑπό τίτλον: «Βασιλεύει τό ἀγκάθι» (Ἀθῆναι 1978), ὅτι ἐν αὐτῇ βασιλεύει ἡ ἄκανθα ὑπό ποικίλας μορφάς, καί ἀντί Χριστοκρατίαν ἔχομεν Σατανοκρατίαν. Ἡ Ἑλλάς, τό ἱστορικόν καί ἔξοχον τοῦτο Ἔθνος, χάνει τήν ταυτότητά του. Γίνεται δυσειδές, τερατῶδες καί ἀγνώριστον.

Ποῦ τό ἀρχαῖον κάλλος αὐτοῦ; Ποῦ ἡ πίστις τῶν προγόνων μας; Ποῦ ἡ δόξα καί τό μεγαλεῖον; Ποῦ ἡ ἀγάπη; Ποῦ ἡ ἀλληλεγγύη; Ποῦ ἡ δικαιοσύνη; Ποῦ ἡ εὐαισθησία; Ποῦ τά μεγάλα παραδείγματα; Ποῦ ἡ Ἐκκλησία, ἡ φιλόστοργος μήτηρ πάντων τῶν Ἑλλήνων; Ἀλλοίμονον!

Ἡ Ἐκκλησία ἐτόνιζεν, ἐξ αἰτίας τῶν μασονικῶν νόμων περί διοικήσεώς της, ἀντί ἐμπροσθοφυλακῆς κατήντησεν οὐραγός, ἀντί ἐλευθέρας κατήντησε δούλη {καί τό μόνον ζητοῦσα ἀπό τούς πιστούς της: «νά ὑπάρχῃ εἰς αὐτήν ἐμπιστοσύνη», μέχρις ὅτου τό σκάφος αὐτῆς αὔτανδρον καταποντισθῇ εἰς τόν πυθμένα τῆς θαλάσσης!}.

Ἡ Ἐκκλησία ὡς διοίκησις ἐκρατικοποιήθη καί ἐξεκοσμικεύθη. Ἡ φωνή της, ἀντί νά εἶναι βροντή καί ἀστραπή, ἔγινεν ἰσχνή καί μόλις ἀκούεται, εἰς πολλάς δέ περιπτώσεις, ἐξαφανίζεται τελείως. Οἱ κληρικοί της, ἐκτός ὀλίγων ἐξαιρέσεων, ἵνα ἐνθυμηθῶμεν Πατερικόν λόγον, ἔγιναν ἰχθύων ἀφωνότεροι καί βατράχων ἀπραγώτεροι. Ἡ Ἐκκλησία ἐσιώπησε καί ἠδράνησε πρό τῶν μεγάλων ζητημάτων τῶν κοσμογονικῶν καιρῶν μας.

Ἔτσι ἠθέλησαν τήν Ἐκκλησίαν οἱ ἑκάστοτε κρατοῦντες. Καί τρέμουν, μήπως ποτέ ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας περιέλθῃ εἰς χεῖρας στιβαράς. Ἡ Ἐκκλησία περιεφρονήθη καί ἐξηυτελίσθη. Διά μασονικῶν νόμων, οἱ ὁποῖοι εἰσέρχονται εἰς τό ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος καί ἐγκαθιστοῦν βδελύγματα ἐρημώσεως ἐν τόπῳ ἀγίῳ, τά πάντα καταπίπτουν. Δέν ἠθελήσαμεν νά βασιλεύσῃ ὁ Χριστός, ἀλλ’ ἡ ἄκανθα; Ἰδού βασιλεύει ἡ ἄκανθα ὑπό ποικίλας μορφάς.

Τό τέλος τῆς Ἑλλάδος; Μή γένοιτο! Παρ’ ὅλην τήν ἀπιστίαν, διαφθοράν καί διαστροφήν, παρ’ ὅλην τήν ἐπιβουλήν ἐξωτερικῶν καί ἐσωτερικῶν δυνάμεων εἰς τόν τόπον μας, ὑπάρχει τό μικρόν ποίμνιον εἰς τό Ἐσωτερικόν καί Ἐξωτερικόν. Καί τό μικρόν αὐτό ποίμνιον δέν παύει νά διαμαρτύρηται διά τήν κατάπτωσιν τῆς ἐποχῆς μας καί νά ποθῇ τήν ἐκκλησιαστικήν καί ἐθνικήν ἀναγέννησιν, τήν ἐκχριστιάνισιν ὅλης τῆς ζωῆς τοῦ Ἔθνους.

Τό ἀνωτέρω ὁμολογιακόν βιβλίον ὑπῆρξεν ὄντως ἀληθής ἔκφρασις τῆς ἀγωνίας καί τῶν πόθων τοῦ ἐκλεκτοῦ ποιμνίου, καί ἀπετέλεσε συνέχειαν ἑνός ἄλλου καταπληκτικοῦ βιβλίου του, ὑπό τίτλον: «Ἐθνικά προβλήματα» (Ἀθῆναι 1961).

Τά ἴδια πάλιν ἔγραψε στηλιτευτικῶς ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης καί εἰς τό βιβλίον του, ὑπό τίλον: «Ὁ ἔλεγχος» (Ἀθῆναι 1983)· λέγων ὅτι ἡ Ἐκκλησία, ὡς πνευματικός ὀργανισμός μέ ἀρχηγόν τόν Χριστόν, δέν συνταυτίζει τήν τύχην της μέ πολιτικά, κοινωνικά, οἰκονομικά συστήματα.

Αὐτά, ὡς ἀνθρώπινα κατασκευάσματα, ἔχουν τάς ἀτελείας των, ὑπόκεινται εἰς ποικίλας ἀλλοιώσεις καί μεταβολάς, ἔρχονται καί παρέρχονται. Σήμερον εἶναι, αὔριον δέν εἶναι. Ὅλα καί ὅλοι ἀποθνήσκουν. «Πάντα ῥεῖ», κατά τόν φιλόσοφον Ἡράκλειτον. Ἕν μόνον μένει καί ἐπιπλέει ὡς κιβωτός σωτηρίας ἐν μέσῳ τοῦ κατακλυσμοῦ τοῦ κόσμου· ἡ Ἐκκλησία. Ὁ χάρτης τῆς Εὐρώπης θά ἀλλάξῃ ἑκατόν φοράς, ἀλλ’ ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία κηρύττει τήν ἀλήθειαν τοῦ Χριστοῦ, θά παραμείνῃ αἰωνία.

Εἰς τό τέλος δέ τῶν ἀποκαλυπτικῶν ἡμερῶν, ὁ ἄφθαστος Γέρων Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἐτόνιζε μετά πίστεως καί Γραφικῶν ἐπιχειρημάτων, ὅτι δέν θά νικήσῃ ὁ Ἀντίχριστος, δέν θά νικήσῃ τό θηρίον τῆς Ἀποκαλύψεως. Θά νικήσῃ τό ἐσφαγμένον Ἀρνίον, θά νικήσῃ Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΚΥΡΙΟΣ, ᾧ ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν!

[Σημειολόγοι καί Σημειολογία]

Συμφώνως μέ τούς Λεξικογράφους, Σημειολόγος εἶναι ὁ ἐπιστήμων μέ εἰδίκευσιν εἰς τήν Σημειολογίαν· ἤτοι, τήν ἐπιστήμην ἡ ὁποία μελετᾷ τά σημειακά συστήματα: γλώσσας, κώδικας καί σύμβολα, κυρίως τῶν ἀνθρώπων, τά ὁποῖα ἐπιτρέπουν τήν ἐπικοινωνίαν εἰς τό πλαίσιον τῆς κοινωνικῆς ζωῆς [= συνεκδοχικῶς δέ, τά σημεῖα τά ὁποῖα περιλαμβάνονται εἰς ἕνα ἕκαστον τούτων τῶν συστημάτων].

Ἐκτός ἀπό τήν ὁμώνυμον ἐπιστήμην, ἡ λέξις Σημειολογία χρησιμοποιεῖται ὡς ὅρος καί διά τήν ἀναγνώρισιν τῶν σημείων, τά ὁποῖα θά προηγηθοῦν τῆς ἐνδόξου Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ εἰς τήν γῆν.

Εἶναι ἀληθές, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μετά τήν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου ζῇ τήν «ἐσχάτην ὥραν», καθώς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «Παιδία ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καί καθώς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἄντίχριστος ἔρχεται, καί νῦν ἀντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν» [= Παιδιά μου, ἔρχομαι τώρα νά σᾶς ὑποδείξω ἕνα νέον κίνδυνον. Εἶναι ὥρα κρίσιμος καί γεμάτη ἀπό κινδύνων ἡ σημερινή ἐποχή. Καί καθώς ἠκούσατε ἀπό τό εὐαγγελικόν κήρυγμα, ὅτι πρόκειται νά ἔλθῃ ὁ ἀντίχριστος, καί τώρα ἔχουν ἀναφανῆ πολλοί αἱρετικοί, πρόδρομοι τοῦ ἀντιχρίστου. Ἐξ αὐτοῦ λοιπόν μανθάνομεν, ὅτι ἡ ἐποχή μας εἶναι ἐποχή κρίσιμος] (Α΄ Ἰωάν. β΄, 18).

«Εἰπέ ἡμῖν πότε ταῦτα ἔσται, καί τί τό σημεῖον τῆς σῆς παρουσίας καί τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος;» (Ματθ. κδ΄ 3). Εἶναι τό ἐρώτημα, τό ὁποῖον ἀπηύθυνον καί οἱ Ἀπόστολοι πρός τόν Ἰησοῦν Χριστόν, ἀλλά καί τό ἐρώτημα ὅπερ θέτουν οἱ Χριστιανοί ἑκάστης ἐποχῆς.

Εἰς τάς ἡμέρας μας γίνεται εὐρύς λόγος καί γράφονται πολλά περί τῶν σημείων τῶν καιρῶν. Ἕνεκα τούτου, ἡ γραμματεία τῶν σημειολογικῶν κειμένων παρουσιάζει ἀξιοσημείωτον ἐκδοτικήν δραστηριότητα, δεδομένου ὅτι τό ἀναγνωστικόν κοινόν, πιστοί καί μή, εἶναι πρόθυμοι πρός μελέτην τοιούτων ἀναγνωσμάτων.

Ἡ ἀνθρωπότης ἐβίωσεν εἰς τό παρελθόν καί ἄλλας παρομοίας μέ τήν σημερινήν ἐποχήν καταστάσεις. Τόν Μεσαίωνα ὑπῆρχεν ἡ πεποίθησις εἰς τήν Εὐρώπην καί πέραν αὐτῆς, ὅτι τό ἔτος 1000 θά ἦτο τό τέλος τοῦ κόσμου, δεδομένου ὅτι τά σημεῖα τῶν καιρῶν ἐκείνων ἀπετέλεσαν τό κριτήριον ἐπί τῇ βάσει τοῦ ὁποίου οἱ ἄνθρωποι εἶχον πεισθῆ, ὅτι εὑρίσκοντο πρό τοῦ τέλους τοῦ κόσμου.

Ὁμολογουμένως, οἱ ἄνθρωποι ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, ἰδίᾳ πρός τῆς συμπληρώσεως χιλίων ἐτῶν ἀπό τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, εὑρέθησαν πρός μιᾶς φύσεως ἥτις ἐφάνη ἐξόχως ἐχθρική πρός αὐτούς. Τότε παρετηρήθησαν φοβερά φαινόμενα πλημμυρῶν, ὑψηλῶν θερμοκρασιῶν καί λοιμῶν εἰς Γαλλίαν, Ἰταλίαν καί Γερμανίαν, καί δέν ὑπῆρχε περίοδος νά εὐνοῇ εἴτε τήν σποράν εἴτε τήν συγκομιδήν.

Ἐπί τῇ βάσει τῶν σημείων τούτων καί τῆς ἑρμηνείας τῆς Ἀποκαλύψεως, λεγούσης: «καί ἐκράτησε τόν δράκοντα, τόν ὄφιν τόν ἀρχαῖον, ὅς ἐστι Διάβολος καί ὁ Σατανᾶς ὁ πλανῶν τήν οἰκουμένην, καί ἔδησεν αὐτόν χίλια ἔτη καί ἔβαλεν αὐτόν εἰς τήν ἄβυσσον, καί ἔκλεισε καί ἐσφράγισεν ἐπάνω αὐτοῦ, ἵνα μή πλανᾷ τά ἔθνη, ἄχρι τελεσθῇ τά χίλια ἔτη» (Ἀποκ. κ΄, 2-4), οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦ ἐκείνου ἐπίστευον ὅτι ὄντως εὑρίσκοντο εἰς τούς ἐσχάτους χρόνους.

Μέ βάσιν μάλιστα τό ἔτος τῆς Σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τό 33 μ.Χ., ὑπελόγιζον ὅτι ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ θά ἔπρεπε νά συμβῇ περί τό ἔτος 1033 μ.Χ.

Ἀλλ’ ὡς ἀπεδείχθη , ὁ ἀνωτέρω ὑπολογισμός ἐφάνη ἀπολύτως ἀντίθετος πρός τήν πρωτοχριστιανικήν πίστιν· ὁρίζουσαν, ὅτι ὁ καθορισμός τῶν καιρῶν ἀνήκει ἀποκλειστικῶς εἰς τήν κυριαρχικήν δύναμιν τοῦ Θεοῦ καί οἱ ἄνθρωποι μέ ὅλην τήν γνῶσιν αὐτῶν δέν τούς ἐλέγχουν.

Μέ ἀφορμήν ἄλλων ἐπίσης μεταγενεστέρων κοσμοϊστορικῶν γεγονότων κατά τά ἔτη 1430-1530, ἐπραγματοποιοῦντο δημόσιαι συζητήσεις περί τῶν σημείων τῶν καιρῶν.

Εἰς τό ἐρώτημα, ποῖος ἐκ τῶν ἀνθρώπων ἔχει τήν ἱκανότητα νά ἀναγνωρίζῃ τά σημεῖα τῶν καιρῶν, ἀσφαλήν ἀπάντησιν δίδει ἡ ῥῆσις τοῦ Χριστοῦ: ἡ Δευτέρα Παρουσία θά συμβῇ ὅπως συνέβη τήν ἐποχήν τοῦ Νῶε, καθ’ ἥν οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης «οὐκ ἔγνωσαν ἕως ἦλθεν ὁ κατακλυσμός καί ἦρεν ἅπαντας, οὕτως ἔσται καί παρουσία τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου (Ματθ. κδ΄, 39).

Ἀπάντησιν εἰς τό ἀνωτέρω ἐρώτημα δίδει καί ὁ σοφός Σολομών, λέγων: «Εἰ δέ καί πολυπειρίαν ποθεῖ τις, οἶδε τά ἀρχαῖα καί τά μέλλοντα εἰκάζειν, ἐπίσταται στροφάς λόγων καί λύσεις αἰνιγμάτων, σημεῖα καί τέρατα προγινώσκει καί ἐκβάσεις καιρῶν καί χρόνων» [= Ἐπιθυμεῖ κανείς πολλήν γνῶσιν καί πεῖραν; Ἄς σκεφθῇ, ὅτι ἡ σοφία γνωρίζει τά ἀρχαῖα, προβλέπει καί προαναγγέλει τά μέλλοντα, κατέχει καλῶς τούς πολυπλόκους καί δυσνοήτους λόγους, τάς λύσεις τῶν γριφωδῶν φράσεων. Γνωρίζει ἀκριβῶς καί προαναγγέλει μεγάλα καί μικρά, θαυμαστά πάντοτε γεγονότα. Ὅπως ἐπίσης διαδοχάς ἐποχῶν καί χρόνων](Σοφ. Σολ. η΄, 8).

Τό αὐτό ἐκφράζει καί ὁ Καβάφης εἰς τό ποίημά του, ὑπό τίτλον: «Σοφοί δέ προσιόντων», λέγων: «Ἐκ τῶν μελλόντων οἱ σοφοί τά προσερχόμενα ἀντιλαμβάνονται. Ἡ ἀκοή αὐτῶν κάποτε ἐν ὥραις σοβαρῶν σπουδῶν ταράττεται. Ἡ μυστική βοή τούς ἔρχεται τῶν πλησιαζόντων γεγονότων. Καί τήν προσέχουν εὐλαβεῖς. Ἐνῷ εἰς τήν ὁδόν ἔξω, οὐδέν ἀκούουν οἱ λαοί».

Ἐκ τούτων καταλήγομεν εἰς τό συμπέρασμα, ὅτι ἡ ἀναγνώρισις τῶν σημείων εἶναι ἀκατόρθωτος διά τήν πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι ὅμως κατορθωτή διά τῶν σοφῶν Ἁγίων, τῶν ὁποίων τάς ῥήσεις πρέπει νά γνωρίζωμεν ἐπακριβῶς καί νά εἴμεθα πάντοτε ἐν ἐγρηγόρσει· διότι δυστυχῶς, εἰς τήν ἐποχήν μας διάφοροι αὐτοεχρίσθησαν προφῆται καί εἰδικοί εἰς τό νά ἀναγινώσκουν καί νά ἑρμηνεύουν τά σημεῖα τῶν καιρῶν, μέ ἀποτέλεσμα ἡ φωνή των νά καλύπτῃ τήν φωνήν τῶν σοφῶν Ἁγίων καί νά θεωροῦνται καί οἱ Ἅγιοι ὡς πλανῶντες καί πλανώμενοι.

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων λέγει εἰς τάς Κατηχήσεις του: «Ἀσφάλιζε τοίνυν σεαυτόν, ἄνθρωπε· ἔχεις τά σημεῖα τοῦ Ἀντιχρίστου. Καί μή μόνος μνημόνευε τούτων, ἀλλά καί ἀφθόνως πᾶσι μεταδίδου. Εἰ τέκνον ἔχεις κατά σάρκα, τοῦτο ἤδη νουθέτει. Καί εἰ διά κατηχήσεως ἐγέννησάς τινα, καί τοῦτον προασφαλίζου, ἵνα μή τόν ψευδῆ δέξηται ὡς ἀληθῆ. Τό γάρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας» (βλ. Κυρίλλου Ἱεροσολύμων, Κατήχησις ΙΕ΄, κεφ. ΙΗ PG 33,896, Ε.Π.Ε.2, σελ. 146).

Ὁ Ἑλληνικῆς καταγωγῆς Ἅγιος Ἱππόλυτος Ῥώμης (170-235 μ.Χ.), εἰς τόν λόγον του περί Χριστοῦ καί Ἀντιχρίστου (κεφ. 28-30), λέγει ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θά ἐπιχειρήσῃ «ἐν ὀνόματι ἀνακαινισμοῦ κόσμου». Θά ἐνεργήσῃ δηλαδή ὡς ἀνακαινιστής τοῦ κόσμου, ὥστε νά τόν ἀναγνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι. Λέγει ἐπίσης, ὅτι οὗτος «φανήσεται ὡς ἀρνίον, ἔνδοθεν λύκος ὤν», καί ἐπειδή θά προσπαθήσῃ νά ἀποκρύψῃ τήν ἀληθινήν αὐτοῦ ταυτότητα, διά τοῦτο ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά νήφῃ, διότι κατά τόν Ἅγιον Ἐφραίμ τόν Σῦρον, «μόνον οἱ νήφοντες θά ἀναγνωρίσουν τήν παρουσίαν τοῦ Ἀντιχρίστου». Διά τούς ὑπολοίπους λέγει, ὅτι ὄχι μόνον δέν θά ἀντιληφθοῦν τήν παρουσίαν αὐτοῦ, ἀλλά καί θά θεωροῦν τρελλούς ὅσους θά τό διαπιστώνουν.

Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος, συμπληρῶν τά τοῦ Ἱππολύτου, λέγει ὅτι ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἀντιληφθοῦν τήν ἀπάτην εἰς ἐκεῖνον ὁποῦ ὑπετάγησαν, θά ἐκπλαγοῦν. Καί ἐπισημαίνει, ὅτι κατά τήν ἐποχήν τοῦ Ἀντιχρίστου ὁ Διάβολος θά ἐπιτύχῃ νά ἐμβάλῃ εἰς τάς καρδίας τῶν ἀνθρώπων δειλίαν· ὡς ἐκ τούτου θά φοβοῦνται καί θά ἔχουν ὀλιγωρίαν, ἤτοι θά ἀμελοῦν τήν σωτηρίαν των καί δι’ ἄλλα θά ἐνδιαφέρωνται καί θά ἀπασχολῶνται (βλ. Ἅπαντα Ἐφραίμ τοῦ Σύρου, ἐκδ. «Τό Περιβόλι τῆς Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1992, τόμ. Δ΄, σελ. 111-128).

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, προεφήτευσε καί ἐκεῖνος διά τήν «βοῦλλαν τοῦ σατανᾶ», καί ὅτι ἐκεῖνος ὅστις θά τήν δεχθῇ, δέν θά ἠμπορῇ νά κρυφθῇ «οὔτε στοῦ βοδιοῦ τό κέρατο». Ἡ προφητεία αὕτη ἦτο μέχρι πρό τινος ἀκατανόητος, ὅμως εἰς τάς ἡμέρας μας γίνεται πλέον σαφής.

[Ἅγιον Ὄρος Ἄθω, τοῦ Τιμίου Σταυροῦ 2026 π.ἡ.].

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ