Πρώτη Σεπτεμβρίου, αρχή της Ινδίκτου.

Πρώτη Σεπτεμβρίου, αρχή της Ινδίκτου.

μ. Θεόκτιστος ο Κρης

«Σήμερα η Εκκλησία κάνει κάτι πολύ παράξενο.

Παίρνει τον χρόνο και τον ευλογεί.

Πρώτη Σεπτεμβρίου, αρχή της Ινδίκτου. Και εκεί που εμείς βλέπουμε άλλη μία ημερομηνία, η Εκκλησία λέει: «Από εδώ αρχίζουμε πάλι».

Γιατί ο χρόνος για τον χριστιανό δεν είναι απλώς αυτό που περνά.

Είναι αυτό που μπορεί να επιστρέψει στον Θεό.

Εμείς λέμε «ο χρόνος μου».

Η Εκκλησία λέει «και αυτός δώρο είναι».

Γι’ αυτό και δεν μετρά μόνο τις ημέρες. Τις αγιάζει. Βάζει μέσα τους Χριστό. Εορτές, νηστείες, Κυριακές, μνήμες αγίων, πρωινές ακολουθίες, εσπερινούς. Σαν να παίρνει τον χρόνο, που τρέχει και μας φεύγει, και να του λέει:

«Στάσου λίγο. Δεν είσαι μόνο φθορά. Μπορείς να γίνεις συνάντηση».

Αυτό είναι μεγάλο μυστήριο.

Γιατί από τότε που ο Χριστός μπήκε μέσα στον χρόνο, ο χρόνος δεν είναι πια μόνο ο δρόμος προς τον θάνατο.

Μπορεί να γίνει δρόμος προς τη Βασιλεία.

Γι’ αυτό, αφού σήμερα αρχίζει η εκκλησιαστική χρονιά, λέω να αρχίσουμε κι εμείς μια μικρή συνήθεια.

Να περνάμε από την εκκλησία μας.

Όχι μόνο την Κυριακή.

Και όχι μόνο όταν έχουμε ανάγκη.

Να περνάμε επειδή είναι η ενορία μας.

Ξέρετε, παλιά ο άνθρωπος είχε το καφενείο του.

Πρωί πρωί πήγαινε.

Ήξερε ποιος κάθεται στο πρώτο τραπέζι, ποιος θα έρθει αργότερα, ποιος δεν φάνηκε σήμερα.

«Ο Γιώργης πού είναι;»

«Δεν ήρθε».

«Για πάρε τον ένα τηλέφωνο».

Είχε και αυτό κάτι από κοινότητα.

Τώρα έχουμε πολύ κόσμο γύρω μας και πολλές φορές δεν ξέρουμε ποιος λείπει.

Λέω λοιπόν φέτος να κάνουμε και κάτι άλλο.

Έναν πρωινό καφέ λιγότερο στο καφενείο και έναν περισσότερο στην ενορία.

Μη γελάτε.

Και καφέ να πιείτε.

Δεν παρεξηγείται ο Θεός.

Να τελειώσει ο Όρθρος ή η Λειτουργία, να καθίσετε λίγο.

Να είναι εκεί ο παπάς.

Να είναι δυο ηλικιωμένοι.

Μια μάνα με το παιδί.

Ένας νέος.

Να πείτε μια κουβέντα.

Να μάθετε ότι κάποιος αρρώστησε.

Ότι μια οικογένεια δυσκολεύεται.

Ότι μια γερόντισσα έμεινε μόνη.

Και τότε ο καφές γίνεται άλλο πράγμα.

Δεν είναι μόνο καφές.

Γίνεται αφορμή κοινωνίας.

Γιατί έχουμε ξεχάσει ότι η Εκκλησία δεν τελειώνει στο «Δι’ εὐχῶν».

Αν τελειώσει εκεί, κάτι δεν καταλάβαμε.

Από το Άγιο Ποτήριο αρχίζει να απλώνεται η Εκκλησία έξω από το Άγιο Ποτήριο.

Κοινωνήσαμε;

Τότε πρέπει σιγά σιγά να μάθουμε να κοινωνούμε και τη ζωή μας.

Τον χρόνο μας.

Το ενδιαφέρον μας.

Το τραπέζι μας.

Τη στενοχώρια του άλλου.

Γι’ αυτό οι πρώτοι χριστιανοί δεν είχαν απλώς κοινές πεποιθήσεις.

«Ἦσαν προσκαρτεροῦντες… τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καὶ ταῖς προσευχαῖς».

Ήταν μαζί.

Αυτό το «μαζί» μάς λείπει.

Και δεν θα επιστρέψει με εγκυκλίους.

Θα επιστρέψει όταν αρχίσουμε πάλι να γνωρίζουμε ο ένας το όνομα του άλλου.

Να περάσεις λοιπόν από την εκκλησία.

Να χαιρετήσεις τον ιερέα σου.

Να πάρεις την ευχή του.

Και αν έχεις πνευματικό, να τον δεις και χωρίς να έχεις πρόβλημα.

Αυτό είναι πολύ ωραίο.

Έχουμε μάθει να πηγαίνουμε στον πνευματικό όταν η ψυχή φτάσει στα επείγοντα.

Έγινε λίγο σαν πνευματικό νοσοκομείο.

Πονάμε;

Πάμε.

Μπερδευτήκαμε;

Πάμε.

Κάναμε κάτι;

Πάμε.

Καλά κάνουμε.

Αλλά η πνευματική πατρότητα δεν είναι μόνο θεραπεία της κρίσεως.

Είναι συνοδοιπορία.

Πέρνα και πες:

«Την ευχή σας, πάτερ».

«Καλά είσαι;»

«Δόξα τω Θεώ».

Τέλος.

Μπορεί αυτή η κουβέντα των τριάντα δευτερολέπτων να κάνει περισσότερο καλό από μια ώρα αναλύσεων.

Γιατί η ευχή δεν είναι «καλή ενέργεια».

Όταν λες «την ευχή σας», ζητάς από έναν άνθρωπο να σε βάλει μέσα στην προσευχή της Εκκλησίας.

Αυτό ζητάς.

Να μη μείνεις μόνος απέναντι στον Θεό.

Και αυτό είναι όλη η Εκκλησία.

Να μη σωθεί κανείς μόνος του.

Σήμερα έχουμε μάθει πολύ το «εγώ και ο Θεός».

Η προσευχή μου.

Ο πνευματικός μου.

Η σωτηρία μου.

Η πνευματική μου κατάσταση.

Πολύ «μου», βρε παιδιά.

Ο Χριστός όμως δεν μας έδωσε μια ατομική μέθοδο σωτηρίας.

Μας έκανε Σώμα.

Και το Σώμα δεν λέει:

«Εγώ είμαι καλά, άρα τελειώσαμε».

Αν λείπει ένα μέλος, κάτι λείπει από όλους.

Αν πονά ένας, ο πόνος του περνά στο σώμα.

Αν χαίρεται ένας, η χαρά του περισσεύει και φτάνει στους άλλους.

Αυτό πρέπει να ξαναγίνει η ενορία.

Όχι τόπος όπου πηγαίνουμε να εκπληρώσουμε τα θρησκευτικά μας καθήκοντα.

Τόπος όπου μαθαίνουμε να υπάρχουμε ως “εμείς”.

Και ξέρετε γιατί είναι δύσκολο;

Γιατί την ενορία δεν τη διαλέγεις όπως διαλέγεις παρέα.

Η παρέα φτιάχνεται από ανθρώπους που ταιριάζουν.

Η Εκκλησία από ανθρώπους που πολλές φορές δεν ταιριάζουν καθόλου.

Ο ένας μορφωμένος.

Ο άλλος αγράμματος.

Ο ένας πλούσιος.

Ο άλλος δεν βγάζει τον μήνα.

Ο ένας δεξιός.

Ο άλλος αριστερός.

Ο ένας σου είναι συμπαθής.

Ο άλλος, άμα τον δεις από μακριά, αλλάζεις πεζοδρόμιο.

Και έρχεται ο Χριστός και τους βάζει όλους μπροστά στο ίδιο Ποτήριο.

Ε, αυτό δεν το κάνει κανένα καφενείο.

Στο καφενείο κάθεσαι με την παρέα σου.

Στην Εκκλησία στέκεσαι δίπλα σε εκείνον που δεν επέλεξες.

Και ακούς:

«Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε».

Εκεί αρχίζει το δύσκολο μάθημα.

Να αγαπήσεις όχι την ανθρωπότητα.

Αυτό είναι εύκολο.

Τον συγκεκριμένο άνθρωπο δίπλα σου.

Γι’ αυτό λέω: να ξαναβρούμε την ενορία μας.

Και μην ψάχνουμε την τέλεια.

Δεν υπάρχει.

Ούτε τέλειος παπάς υπάρχει.

Ούτε τέλειος πνευματικός.

Ούτε τέλειος επίσκοπος.

Ούτε τέλειος ενορίτης.

Αν περιμένουμε να γίνουμε όλοι άγιοι για να φτιάξουμε κοινότητα, θα κοινωνούμε μόνοι μας μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.

Η Εκκλησία κάνει ακριβώς το αντίθετο.

Παίρνει αυτούς τους ατελείς ανθρώπους και τους βάζει γύρω από ένα Τραπέζι.

Και τους λέει:

«Γίνετε ένα».

Όχι επειδή συμφωνείτε.

Επειδή κοινωνείτε τον Έναν.

Αυτό είναι πολύ βαθύτερο.

Και γι’ αυτό η αρχή της Ινδίκτου δεν είναι απλώς «καλή εκκλησιαστική χρονιά».

Είναι ευκαιρία να ξαναδώσουμε στον χρόνο έναν προσανατολισμό.

Να μην περάσει κι αυτή η χρονιά μόνο με δουλειές, λογαριασμούς, κινητά, ειδήσεις, υποχρεώσεις και εκείνο το αιώνιο «τρέχω».

Να αποκτήσει ο χρόνος μας και λίγο ουρανό.

Ένα πρωινό στην εκκλησία.

Έναν καφέ στην ενορία.

Μια ευχή από τον πνευματικό.

Ένα όνομα που μάθαμε.

Έναν άρρωστο που θυμηθήκαμε.

Έναν άνθρωπο που περιμέναμε και δεν ήρθε.

Και τότε, σιγά σιγά, θα καταλάβουμε κάτι.

Ο χρόνος δεν αγιάζεται επειδή κάναμε περισσότερα θρησκευτικά πράγματα.

Αγιάζεται όταν μέσα στον χρόνο μας χωράει περισσότερο ο άλλος.

Γιατί εκεί βρίσκεται ο Χριστός.

Γι’ αυτό, καλή εκκλησιαστική χρονιά.

Και κάντε μια μικρή αρχή.

Αύριο το πρωί, αν είναι να πιείτε έναν καφέ έξω, περάστε πρώτα από την ενορία.

Ανάψτε ένα κερί.

Χαιρετήστε τον παπά.

Δείτε ποιος είναι εκεί.

Δείτε και ποιος δεν είναι.

Και ύστερα καθίστε να πιείτε τον καφέ σας.

Μπορεί να ανακαλύψετε ότι η ενορία δεν είναι το μέρος όπου πηγαίνουμε στον Θεό.

Είναι το μέρος όπου ο Θεός μάς μαθαίνει να πηγαίνουμε ο ένας προς τον άλλον.»

facebook