"Ελπίζαμε να ΜΗΝ ήταν Άραβας-μουσουλμάνος… αλλά λευκός χριστιανός"....

"Ελπίζαμε να ΜΗΝ ήταν Άραβας-μουσουλμάνος… αλλά λευκός χριστιανός"....

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης 

Αυτή η φράση, ειπωμένη δημόσια από ομιλήτρια σε εκδήλωση της LGBTQ+ κοινότητας σε μνημόσυνο για τα θύματα της επίθεσης στο Berlin Pride, ίσως άθελά της να αποκάλυψε κάτι πολύ βαθύτερο,τον κίνδυνο μιας ιδεολογικής λογικής όπου η αλήθεια δεν αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο για όλους, αλλά περνά μέσα από φίλτρα ταυτότητας και πολιτικής σκοπιμότητας για να εξυπηρετήσουν ένα συγκεκριμένο αφήγημα.

Γιατί η πρώτη υποχρέωση απέναντι σε μια τραγωδία δεν είναι να αναζητήσεις τον «βολικό» δράστη. Δεν είναι να ελπίζεις ότι ο ένοχος θα ανήκει σε μια κατηγορία που επιβεβαιώνει τις πεποιθήσεις σου. Είναι να σταθείς δίπλα στα θύματα, να απαιτήσεις δικαιοσύνη και να καταδικάσεις τη βία χωρίς αστερίσκους.

Τέτοιες δηλώσεις εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο ο δημόσιος λόγος ορισμένων ακτιβιστικών χώρων συμβάλλει στην κοινωνική συνοχή ή αντίθετα ενισχύει τον διχασμό. Όταν η αντιμετώπιση ενός εγκλήματος φαίνεται να εξαρτάται από την ταυτότητα του δράστη, δημιουργείται μια επικίνδυνη διάβρωση της κοινής αντίληψης περί ισονομίας και δικαιοσύνης.

Η Ευρώπη δεν οικοδομήθηκε πάνω στην ιδέα ότι κάποιες ομάδες ανθρώπων ή κάποιες ταυτότητες έχουν διαφορετική αξία από άλλες. Οικοδομήθηκε πάνω σε αρχές όπως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το κράτος δικαίου, η ελευθερία συνείδησης, η δημοκρατία και μέσα από την ιστορική της πορεία η βαθιά επίδραση της χριστιανικής παράδοσης και του πολιτισμικού της αποτυπώματος.

Οποιαδήποτε ιδεολογία, από όπου κι αν προέρχεται, που οδηγεί στην απαξίωση αυτών των κοινών αρχών, στην επιλεκτική εφαρμογή της δικαιοσύνης ή στην αντικατάσταση της αλήθειας από πολιτικές σκοπιμότητες, αξίζει εκτός από την οποιαδήποτε κριτική να απομονωθεί και να κατασταλεί δια της νομίμου οδού.Η κοινωνική ειρήνη και η εθνική συνοχή δεν προστατεύονται με τη φίμωση της κριτικής, αλλά με την ειλικρινή αντιμετώπιση των αντιφάσεων. Όταν κάποιοι που δηλώνουν υπερασπιστές των δικαιωμάτων εμφανίζονται να εφαρμόζουν διαφορετικά μέτρα ανάλογα με το ποιος είναι ο δράστης, τότε είναι φυσικό να γεννώνται ερωτήματα για το αν τέτοιες στάσεις ενισχύουν ή υπονομεύουν την εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών.

Η πραγματική δημοκρατική αξία κρίνεται στην καθολικότητα. Στο αν υπερασπίζεσαι τον άνθρωπο όταν η πραγματικότητα δεν ταιριάζει με το αφήγημά σου. Στο αν καταδικάζεις το μίσος χωρίς εξαιρέσεις.Γιατί όταν η ιδεολογία γίνεται σημαντικότερη από τον άνθρωπο, όταν η αφήγηση γίνεται σημαντικότερη από την αλήθεια και όταν η συμπόνια γίνεται επιλεκτική, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς μια δήλωση. Είναι η κρίση των ίδιων των αξιών που μια κοινωνία υποτίθεται ότι θέλει να προστατεύσει.

………………………………………………………

Υ.Γ. Ίσως τώρα γίνεται πιο ξεκάθαρο γιατί κάποιοι προσπαθούν να απαξιώσουν έννοιες όπως «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια». Γιατί δεν βλέπουν σε αυτές μόνο λέξεις, αλλά σύμβολα μιας ιστορικής μνήμης, μιας πολιτισμικής συνέχειας και αξιών που διαμόρφωσαν κοινωνίες αιώνων.

Η αγάπη για την πατρίδα δεν είναι μίσος. Η πίστη δεν είναι φανατισμός. Η οικογένεια δεν είναι καταπίεση. Όταν αυτές οι έννοιες παρουσιάζονται ως εχθρός, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι απορρίπτεται αλλά και τι επιχειρείται να αντικατασταθεί.Γιατί ένας λαός χωρίς ρίζες, μνήμη και αξίες γίνεται εύκολο θύμα κάθε νέας αρρωστημένης ιδεολογίας.

facebook