ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΕ

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΕ

Προ ολίγων εβδομάδων διαβάσαμε με έκδηλη απογοήτευση και έντονο προβληματισμό την απόφαση (392/2026) του Συμβουλίου της Επικρατείας (στο εξής ΣτΕ) σχετικά με τον “γάμο” των ομόφυλων ζευγαριών και την υιοθεσία παιδιών απ’ αυτά έτσι όπως νομοθετήθηκε με τον 5089/2034.

Δεν προτίθεμαι να κρίνω την απόφαση καθώς δεν είμαι νομικός, ούτε να κατακρίνω εμμέσως πλην σαφώς την επιλογή ζωής των ανθρώπων αυτών.

Είμαι όμως κι εγώ, όπως αυτοί, πολίτης και μάλιστα συνειδητός Χριστιανός, ελεύθερος να ζω και να υπερασπίζομαι το δικό μου δικαίωμα επιλογής και την ελευθερία , βάσει του Ελληνικού Συντάγματος, να εκφράζω τη γνώμη, την πίστη και τις αξίες μου και μάλιστα με τρόπο που δεν θα προσβάλλει κανέναν άλλον.

Έτσι, λοιπόν, το σημείο της εν λόγω απόφασης που θα σχολιάσω είναι η λανθασμένη βάση του σκεπτικού του ΣτΕ , ειδικά σε ότι αφορά στην ηθική και τα χρηστά ήθη εξ απόψεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Ας δούμε πρώτα τί ακριβώς κοινοποιήθηκε στους πολίτες, μεταξύ άλλων.

Τυχαία επέλεξα την παρακάτω ιστοσελίδα : kathimerini.gr 20/3/26,  11:55 άρθρο της Σ. Σπίγγου με τίτλο : “Ομόφυλα ζευγάρια. Το σκεπτικό του ΣτΕ γιά τον πολιτικό γάμο και την υιοθεσία”. Σταχυολογώ τα παρακάτω:

“…οι θεσμοί του γάμου και της οικογένειας δεν παραμένουν στατικοί και αναλλοίωτοι αλλά εξελίσσονται σύμφωνα με τις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες, ενώ η επέκταση του πολιτικού γάμου σε πρόσωπα του ιδίου φύλου δεν θίγει τον θεσμό της οικογένειας…

…δεν θίγονται οι κανόνες και παραδόσεις της Ορθοδόξου Χριστιανικής Εκκλησίας σχετικά με την τέλεση γάμου και δημιουργία οικογένειας…

…η δεδομένη διαχρονική συμβολή της Ορθοδόξου Χριστιανικής διδασκαλίας στη διαμόρφωση των ηθικών αντιλήψεων του ελληνικού λαού δεν αναιρεί την εξέλιξη αυτών ιδίως στη σύγχρονη εποχή,…

…η συνεκτίμηση των κρατουσών στη χώρα κοινωνικοηθικών αντιλήψεων, ενόψει της θέσπισης ρυθμίσεων που άπτονται ζητημάτων κοινωνικής ηθικής , ανήκει στην εξουσία του νομοθέτη…”!!!

Με άλλα λόγια η δικαστική εξουσία , στο “πρόσωπο” του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας, του ΣτΕ, ασκεί και την ηθικοπλαστική αποστολή που κανένας δεν του έδωσε και μάλιστα Αυτός που δίδαξε την ηθική ζωή στο λαό.

Κοινώς, κύριοι δικαστές, παραγκωνίζετε, εμμέσως πλην σαφώς, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό και αυτό μένει να αποδειχθεί παρακάτω.

Για την τεκμηρίωση της απόψεώς μας θα χρησιμοποιήσουμε το πανεπιστημιακό σύγγραμμα του μακαριστού καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών κυρού Νικολάου Μητσοπούλου “Θέματα Ορθοδόξου Ηθικής Θεολογίας” (Αθήναι 1989).

Σύμφωνα με τον καθηγητή Ν. Μητσόπουλο το ηθικώς αγαθόν , κατά την χριστιανική διδασκαλία, είναι το άγιο θέλημα του Θεού και ηθική πράξη είναι κάθε πράξη που συμφωνεί με το θείο θέλημα . Θείο θέλημα δε είναι η σωτηρία του ανθρώπου.

Συνακολούθως , η εν Χριστώ ζωή η οποία προάγεται με την σύμπραξη της θείας χάριτος και του πιστού ο οποίος πιστεύει ορθά και πράττει αγαθά έργα, προϋποθέτει την εφαρμογή των εντολών του Κυρίου.

Πρέπει να τονιστεί στο σημείο αυτό πως η Χριστιανική Ηθική την οποία μάλλον μπερδεύει το ΣτΕ με την κοινωνική ηθική, έχει ως πηγές της την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση, μέρος της οποίας είναι και οι Ιεροί Κανόνες που συνιστούν το “Σύνταγμα” της Ορθοδόξου Εκκλησίας και δέον όπως τηρούνται από όλους. Την διοίκηση της Εκκλησίας και τους βαπτισμένους στο όνομα της Αγίας Τριάδος, δηλαδή τα ζωντανά (υγιή στην πίστη) μέλη της.

Συνεπώς είναι αδόκιμο για τους δικαστές του ΣτΕ να αναφέρονται απλώς σε “κανόνες και παραδόσεις” εξομοιώνοντας της δισχιλιόχρονη Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας με …κάποιες άλλες παραδόσεις που είθισται να τηρούνται από τον χριστιανικό μας λαό.

Επιπλέον, κρίσιμο τυγχάνει το γεγονός που αγνοούν πολλοί, ακόμη και θεολόγοι, ότι τα δόγματα της πίστεώς μας έχουν προεκτάσεις στη ζωή των πιστών και οι ηθικές πράξεις ως αγαθά έργα αποτελούν ακολουθίες των σωτηριωδών δογματικών αληθειών.

Η εν Χριστώ Ιησού ζωή εξαρτάται από τα δόγματα της πίστεως και έτσι άνευ Χριστού δεν μπορεί να σταθεί η χριστιανική ηθική.

Έχοντας υπόψη τα παραπάνω, καθώς και όσες αυθαίρετες θέσεις διατυπώνουν στο σκεπτικό τους τα μέλη του ΣτΕ όπως η έωλη και ανεπίτρεπτα ανατρεπτική φράση “δεν θίγονται οι κανόνες και παραδόσεις της Ορθοδόξου Χριστιανικής Εκκλησίας”, μπορούμε να υπογραμμίσουμε ότι αν το ΣτΕ αληθινά σεβόταν και υπολόγιζε την Ιερά Παράδοση και τους Ιερούς Κανόνες της θα αντιλαμβάνονταν την λάθος τοποθέτησή τους όσον αφορά την χριστιανική διδασκαλία γιά την εν Χριστώ ζωή , η οποία όχι μόνο αποτρέπει την σύναψη κοινωνίας “γάμου” σε ομόφυλα ζευγάρια αλλά ακόμα και την σχέση μεταξύ τους.

Προφανώς και είναι ελεύθεροι οι άνθρωποι να επιλέγουν τρόπο ζωής και έκφρασης, ωστόσο δεν είναι δυνατόν η Εκκλησία να αμνηστεύει την αμαρτία και να αδιαφορεί για τη σωτηρία των ψυχών των ανθρώπων – συνειδητών μελών της.

Και η Ιερά Παράδοσις και η Αγ. Γραφή αυτό ακριβώς διδάσκουν. Αλλά η νομοθετική εξουσία αυθαίρετα ενήργησε ερήμην της Εκκλησίας και της χριστιανικής ηθικής και η δικαστική εξουσία την επικύρωσε αυθαιρετώντας στην ερμηνεία των Ι. Κανόνων και της Παραδόσεώς της.

Φθάνοντας , μάλιστα, στο σημείο να υποστηρίξει αλαζονικά πως ” η δεδομένη διαχρονική συμβολή της ορθοδόξου χριστιανικής διδασκαλίας στη διαμόρφωση των ηθικών αντιλήψεων του ελληνικού λαού δεν αναιρεί την εξέλιξη αυτών ιδίως στη σύγχρονη εποχή”!!!

Το ιδεολογικό παραλήρημα του ΣτΕ συνεχίζει παρακάτω δηλώνοντας λανθασμένα πως ” η συνεκτίμηση των κρατουσών στη χώρα κοινωνικοηθικών αντιλήψεων, ενόψει της θέσπισης ρυθμίσεων που άπτονται ζητημάτων κοινωνικής ηθικής, ανήκει στην εξουσία του νομοθέτη…”!!!

Ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή.

Έχουμε 2 θέσεις στο εν λόγω σκεπτικό που μάλλον δημιουργούν εντυπώσεις παρά εδραιώνουν μιά έστω λανθασμένη αντίληψη.

1) Η Πολιτεία ρυθμίζει θέματα που αφορούν στην κοινωνική ηθική η οποία όμως παραπάνω ορίστηκε πως βασίζεται στην ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία (απ’ την οποία ο νομοθέτης και τώρα και ο δικαστής φρόντισαν πρώτα να την απομυθοποιήσουν και διαστρεβλώσουν ή χειρότερα να την ανανοηματοδοτήσουν με κάτι νεοφανές όπως η σύναψη “γάμου” μεταξύ ομοφύλων) και

2) Ότι οι από της ορθοδόξου χριστιανικής διδασκαλίας διαμορφωμένες ηθικές αντιλήψεις του ελληνικού λαού δεν εμποδίζονται από το να εξελίσσονται αναλόγως της εποχής.

Απαντούμε.

1) Αν ο νομοθέτης και μόνο αυτός μπορεί να θεσπίζει ρυθμίσεις που άπτονται της κοινωνικής ηθικής ως κρατούσης στην Ελλάδα κοινωνικοηθικής αντίληψης , τότε γιατί ο νομοθέτης δεν επαναφέρει την διάταξη εκείνη του Α. Κ. η οποία τιμωρεί την βλασφημία του ονόματος του Κυρίου ως όντως μεγάλης αμαρτίας με την οποία ο λαός μας ιδιαιτέρως ενοχλείται ως μη ηθικώς αποδεκτής;

Επιπλέον, οι νόμοι του κράτους λέμε ότι πρέπει να είναι δίκαιοι και να αντιμετωπίζουν με ίσο τρόπο τους πολίτες. Και οπωσδήποτε να μη εναντιώνονται στα χρηστά ήθη του λαού μας.

Επαναφέρατε λοιπόν τα άρθρα 198 και 199 του Α.Κ.

Επίσης, στο σκεπτικό των δικαστών συμπεριλαμβάνεται και αναφορά στο άρθρο 21 , παράγραφος 1 του Συντάγματος που κάνει λόγο και γιά την προστασία της μητρότητας ενώ ορίζεται η οικογένεια ως “θεμέλιο συντήρησης και προαγωγής του Έθνους”.

Πώς ακριβώς συντηρείται και μάλιστα προάγεται το Έθνος με μιά κατάσταση πλήρους αδυναμίας αναπαραγωγής; Ή μήπως είναι και γιά τους δικαστές μας ρατσιστική η αναφορά σε κατάσταση μη δυναμένη να προάξει το Έθνος;

Τέλος, πώς ακριβώς προστατεύεται η μητρότητα και προάγεται το Έθνος και προστατεύεται η οικογένεια και δεν αντίκεινται οι νόμοι στη χριστιανική διδασκαλία και δεν αντίκεινται στο Σύνταγμα (δεν αρκεί να μην αντίκεινται αλλά πρέπει και να συμφωνούν με αυτό!) όταν οι νομοθέτες και οι δικαστές μας  βαρύνονται με πράξεις αυθαίρετης ερμηνείας δημοσίων λειτουργών και εν γένει υπαλλήλων οι οποίοι αποτρέπου σε δημόσια έγγραφα την πανίερη λέξη ΜΗΤΕΡΑ;

Στην ιστοσελίδα pentapostagma.gr

(18/3/2026, 16:20) διαβάσαμε σχετικά : ” Το όνομα Πατέρας και Μητέρα αντικαταστάθηκε από το Γονέας Α και Γονέας Β στο σύστημα ΗΔΙΚΑ και στο e-eggrafes καθώς και στις αιτήσεις γιά ένταξη στα Νηπιαγωγεία και Δημοτικά Σχολεία.

Κι αυτό συνταγματικά κατοχυρένο και σύμφωνο με την κοινωνική ηθική;

2) Η Ορθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία περί Ηθικής, οι Ιεροί Κανόνες και η Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας δεν εξελίσσονται μέσα στις εποχές.

Επιστρέφουμε στις θέσεις του καθηγητού Ν. Μητσόπουλου ο οποίος διευκρινίζει πως :

“Πολλοί επιθυμούντες την μη ύπαρξη χριστιανικών εντολών και δη και απαγορεύσεων, όχι μόνον αποφεύγουν την μελέτην αυτών και την προσπάθειαν συμμορφώσεως προς αυτάς, αλλά και επιχειρούν να μεταβάλουν τον χαρακτήρα αυτών , ομιλούντες περί σχετικής ή προσκαίρου ισχύος αυτών ή και παρερμηνεύοντες ταύτας με σκοπόν να καταλήξουν εις το συμπέρασμα ότι τα πάντα είναι ελεύθερα και επιτρέπονται διά τον χριστιανόν και συνεπώς δεν υπάρχει Χριστιανική Ηθική. Αλλά αυτό δικαιολογείται καθώς “πας ο φαύλα πράσσων…ουκ έρχεται προς το φως ίνα μη ελεγχθή τα έργα αυτού (Ιωα. γ’ 20).

Ο μακαριστός καθηγητής πολύ εύστοχα παρατηρεί περαιτέρω πως μεταξύ των νέων ανθρώπων παρατηρείται τάσις αρνήσεως της αυθεντίας γονέων, διδασκάλων, του Έθνους, της Εκκλησίας και αυτού του Θεού. Έτσι οδηγούνται στην απόρριψη της Χριστιανικής Ηθικής .

Αυτή η άρνηση της όποιας αυθεντίας, όμως, δημιουργεί υποκατάστατα, νέες “αυθεντίες”, όπως η “αυθεντία” του “εγώ” εκάστου αρνητού αυθεντίας…έτσι πέφτουν στην παγίδα μιάς μαρξιστικής “αυθεντίας” που τελικά απορρίπτει την αυθεντία της δήθεν “κατεστημένης Εκκλησίας”.

Τέλος, όσον αφορά στην εξέλιξη της χριστιανικής διδασκαλίας στη σύγχρονη εποχή που μας είπαν οι δικαστές του ΣτΕ, κάνουν λάθος καθώς η εν Χριστώ ηθική είναι πάντα , όπως εξηγεί ο καθηγητής “σύγχρονος” και συνάμα “ασυγχρόνιστος”.

Δηλαδή, ζώντας ο πιστός ως “σύγχρονος” , ως άνθρωπος της επιχής του, οφείλει να ζει μη συμμορφούμενος προς τις κατά την εποχήν αυτού επικρατούσες εφάμαρτες τάσεις και εκδηλώσεις στοιχούμενος με την προτροπή “μη συσχηματίζεσθε τω αιώνι τούτω (Ρωμ. ιβ’ 2).

Ζώντας ο πιστός ως “ασυγχρόνιστος” είναι ο πράγματι και αληθεία “σύγχρονος” άνθρωπος . Διότι ακολουθεί την εκάστοτε σύγχρονον αλλά και ασυγχρόνιστον χριστιανικήν διδασκαλίαν. Ακολουθεί τας αιωνίους και αμεραβλήτους ηθικάς αρχάς του Ευαγγελίου , τας οποίας διεφύλαξαν οι Πατέρες και η Εκκλησία διά μέσου των αιώνων αναλλοιώτους και βάσει αυτών αντιμετωπίζει τα εκάστοτε προβλήματα της ζωής.

Γνωρίζει ο πιστός ότι αι ευαγγελικαί αλήθειαι δεν διαμορφούνται και δεν συγχρονίζονται προς την εκάστοτε εποχήν, αλλά αύται είναι αι μόναι ικαναί να παρέχουν εις αυτήν τον ορθόν προσανατολισμόν αφού Χριστός  “χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας (Εβρ. ιγ’ 8)”.

Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας. https://www.entaksis.gr