Πότε ισχύει το «ὅπου εἶναι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα»;

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΠΟΤΕ ΙΣΧΥΕΙ ΤΟ «ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ Η ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΗΓΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΤΟ ΕΜΟΝ ΟΝΟΜΑ»;

Ἡ παρερμηνεία τῶν Γραφῶν ἀποτελεῖ διαχρονικὸ χαρακτηριστικὸ τῶν αἱρετικῶν ὁμάδων, οἱ ὁποῖες ἀπομονώνουν χωρία γιὰ νὰ στηρίξουν τὴν ἀτομική τους πλάνη. Μία ἀπὸ τὶς πλέον διαδεδομένες παρεξηγήσεις ἀφορᾶ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου γιὰ τὴν παρουσία Του ἀνάμεσα σὲ «δύο ἢ τρεῖς». Ἐνῶ οἱ Προτεστάντες καὶ οἱ Πεντηκοστιανοὶ ἐκλαμβάνουν αὐτὴ τὴν παρουσία ὡς μία αὐτόματη, σχεδὸν μηχανικὴ συνέπεια κάθε συνάθροισης, ἡ πατερικὴ σοφία θέτει ὡς ἀπαράβατο ὅρο τὴν πνευματικὴ προϋπόθεση καὶ τὴν ἐκκλησιολογικὴ συνέπεια. Ὁ Μέγας Βασίλειος,  ξεκαθαρίζει ὅτι ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι μαγικὴ πράξη, ἀλλὰ καρπὸς ὑπακοῆς στὸ θέλημά Του.

Ἐπειδὴ ὁ Κύριος εἶπεν· «ὅπου εἶναι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἶμαι ἐν μέσῳ αὐτῶν», πῶς θὰ ἀξιωθῶμεν τούτου;

ΑΠΟΚΡΙΣΗ

Οἱ συναχθέντες εἰς τὸ ὄνομα κάποιου ὀφείλουν ὁπωσδήποτε νὰ γνωρίζουν τὸν σκοπὸν αὐτοῦ ποὺ τοὺς συνήγαγε καὶ νὰ ἑτοιμάζωνται πρὸς αὐτὸν τὸν σκοπόν, διὰ νὰ ἀξιωθοῦν τῆς χάριτος τῆς πρὸς αὐτὸν εὐαρεστήσεως καὶ διὰ νὰ μὴ ὑποπέσουν εἰς τὴν κρίσιν ποὺ προκαλεῖ ἡ κακία ἢ ἡ ἀμέλεια. Διότι, ὅπως οἱ κληθέντες ἀπὸ κάποιον, ἐὰν μὲν ὁ καλέσας ἔχῃ σκοπὸν νὰ θερίσῃ, παρασκευάζονται δι’ αὐτὸ τὸ ἔργον, ἐὰν δὲ ἔχῃ σκοπὸν νὰ οἰκοδομήσῃ, ἑτοιμάζονται διὰ τὴν οἰκοδόμησιν, ἔτσι καὶ οἱ κληθέντες ἀπὸ τὸν Κύριον ὀφείλομεν νὰ ἐνθυμούμεθα τὸν ἀπόστολον, ποὺ λέγει· «παρακαλῶ ὑμᾶς ἐγώ, ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ, νὰ περιπατῆτε ἀξίως τῆς κλήσεως, εἰς τὴν ὁποίαν προσεκλήθητε, μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πραότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες νὰ τηρῆτε τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος διὰ τοῦ συνδέσμου τῆς εἰρήνης· ἓν σῶμα καὶ ἓν πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε μὲ μίαν ἐλπίδα τῆς κλήσεως ὑμῶν».

Ὁ Κύριος δὲ μᾶς ἐκθέτει τὸ ὅλον πρᾶγμα σαφέστερον διὰ τῆς ὑποσχέσεώς του πρὸς κάθε ἄνθρωπον, ὅταν εἶπεν· «ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου θὰ τηρήσῃ, καὶ ὁ Πατήρ μου θὰ ἀγαπήσῃ αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν θὰ ἔλθωμεν καὶ πλησίον του θὰ κατοικήσωμεν». Ὅπως λοιπὸν κατοικοῦμεν πλησίον του διὰ τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν, ἔτσι εὑρίσκεται καὶ ἐν μέσῳ τῶν δύο ἢ τριῶν, ἐὰν ἑτοιμασθοῦν κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ. Ἀντιθέτως, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἔχουν συναχθῆ, ὅπως ἀξίζει εἰς τὴν κλῆσίν των, οὔτε κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, καὶ ἂν ἀκόμη δίδουν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι συνήχθησαν ἐν ὀνόματι Κυρίου, ἀκούουν τό· «τί μὲ καλεῖτε, Κύριε, Κύριε, καὶ δὲν πράττετε αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγω;».

   Ἡ ἑρμηνεία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου προσφέρει ἰσχυρὰ ἐπιχειρήματα ἔναντι τῆς προτεσταντικῆς πλάνης, ἡ ὁποία ὑποστηρίζει ὅτι ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ εἶναι δεδομένη σὲ κάθε αὐτοσχέδια σύναξη.

 Ὁ Ἅγιος τονίζει ὅτι ἡ σύναξη «εἰς τὸ ὄνομα» τοῦ Χριστοῦ προϋποθέτει γνώση τοῦ σκοποῦ Του. Ὅπως δὲν νοεῖται θεριστὴς χωρὶς δρεπάνι, ἔτσι δὲν νοεῖται χριστιανικὴ σύναξη χωρὶς τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν. Οἱ αἱρετικοί, ἀποκόπτοντας τὸν ἑαυτό τους ἀπὸ τὴν Παράδοση καὶ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου (ὅπως αὐτὸ φυλάσσεται στὴν Ἐκκλησία), συγκεντρώνονται στὸ δικό τους ὄνομα καὶ ὄχι τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀναφορὰ στὸ «ἓν σῶμα καὶ ἓν πνεῦμα» ἀποκλείει κάθε ἰδιωτικὴ ἢ σχισματικὴ σύναξη. Ὁ Χριστὸς εἶναι παρὼν ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ἡ «ἑνότητα τοῦ Πνεύματος». Οἱ προτεσταντικὲς ὁμάδες, στερούμενες τῆς μυστηριακῆς ἑνότητας καὶ τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς, δὲν ἀποτελοῦν μέρος αὐτοῦ τοῦ ἑνιαίου Σώματος.

Ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου συνδέεται ἄρρηκτα μὲ τὴν προετοιμασία («ἐὰν ἑτοιμασθοῦν κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ»). Ἡ ἁπλὴ συναισθηματικὴ ἔξαρση ἢ ἡ δυνατὴ προσευχὴ τῶν Πεντηκοστιανῶν δὲν ἐξασφαλίζει τὴν θεία παρουσία, ὅταν λείπει ἡ δογματικὴ ἀλήθεια καὶ ἡ ταπεινοφροσύνη.

Συνεπῶς, ἡ ὑπόσχεση τοῦ Ματθαίου 18:20 δὲν εἶναι λευκὴ ἐπιταγὴ γιὰ κάθε ὁμάδα, ἀλλὰ βεβαίωση γιὰ ἐκείνους ποὺ ζοῦν ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, τηρώντας τὶς ἐντολὲς καὶ διατηρώντας τὴν ὀρθὴ πίστη.

ΠΗΓΗ ΠΑΤΕΡΙΚΟΥ: Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΕΡΓΑ, Τόμος 9Β, ΑΣΚΗΤΙΚΑ, ΟΡΟΙ ΚΑΤ’ ΕΠΙΤΟΜΗΝ,ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ» (ΕΠΕ) – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1973 – ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ https://www.entaksis.gr/duo_treis/