Ἡ λατρεία τῆς Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου ἀπὸ τοὺς Χίππις ὡς προετοιμασία τῆς δυτικῆς νεολαίας, διὰ νὰ δεχθῆ τὴν παγκοσμιοποιητικὴν θρησκείαν

Ἡ λατρεία τῆς Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου ἀπὸ τοὺς Χίππις ὡς προετοιμασία τῆς δυτικῆς νεολαίας, διὰ νὰ δεχθῆ τὴν παγκοσμιοποιητικὴν θρησκείαν

Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου

  Ὑπάρχει ἕνας πολιτιστικὸς πόλεμος ἐνάντια στὶς παραδοσιακὲς ἀξίες τῆς δυτικῆς νεολαίας ποὺ κρατάει τουλάχιστον 60 χρόνια. Ἕνας πόλεμος ποὺ ξεκίνησε μὲ τὸ κίνημα τῶν Χίππις, τὸ ὁποῖο μαζὶ μὲ τὴν πὸπ καὶ τὴ ρὸκ μουσικὴ προκάλεσε μία σαρωτικὴ κοινωνικὴ ἀλλαγή, ἀπὸ τὸ ντύσιμο καὶ τὴν ψυχαγωγία μέχρι τὰ κοινωνικὰ πρότυπα καὶ τὶς σχέσεις τῶν δύο φύλων. Ἀλλαγὴ ποὺ δὲν συντελέστηκε ἄμεσα, ἀλλὰ παγιώθηκε στὶς ἀμέσως ἑπόμενες δεκαετίες. Καὶ συνεχίζεται μέχρι σήμερα ποὺ τὴ σκυτάλη τῶν ἐπιθέσεων ἔχει πάρει τὸ κίνημα τῆς Woke κουλτούρας.

  Θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ μὴ θεωρήσω σύμπτωση ὅτι οἱ Χίππις ἀκολούθησαν ἀρκετὲς ἀπὸ τὶς ὁδηγίες τοῦ Σχεδίου τῆς ἑωσφορίστριας Ἀλίκης Μπέιλυ, ποὺ ἐπεδίωκε τὸν ἐρχομὸ μιᾶς παγκόσμιας κυβέρνησης παράλληλα μὲ τὴν ἐγκαθίδρυση μιᾶς παγκόσμιας θρησκείας καὶ τὸ ὁποῖο ἐξετάσαμε στὸ προηγούμενο ἄρθρο. Καὶ δὲν τὸ θεωρῶ σύμπτωση, γιατί οἱ Χίππις εἶχαν σὰν κεντρικὴ ἀναφορά τους τὴν Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου ποὺ εἶχε προωθήσει σὰν ἔννοια ἡ Μπέιλυ. Μιλοῦσαν καὶ αὐτοὶ γιὰ εἰρήνη καὶ ἀγάπη στὴν ὑδροχοϊκὴ ἐποχὴ καὶ καλλιεργοῦσαν τὴν συλλογικὴ συνείδηση, ποὺ ζητοῦσε ἡ Μπέιλυ νὰ ὑποκαταστήσει τὴν ἀτομική, στὰ κοινόβια καὶ τὰ ὁμαδικὰ φεστιβάλ τους.

Καὶ μπορεῖ οἱ Χίππις νὰ μὴ γνώριζαν γιὰ τὸ Σχέδιο τῆς Μπέιλυ, ἀλλὰ φαίνεται πὼς οἱ Ἐλὶτ Παγκοσμιοποιητὲς ποὺ ἐπηρέαζαν τὴν μουσικὴ βιομηχανία καὶ χρησιμοποιοῦσαν τὶς ἀτζέντες τῶν δημοφιλέστερων μουσικῶν συγκροτημάτων φρόντισαν νὰ περάσουν τὶς ὁδηγίες τοῦ Σχεδίου στὰ μηνύματα τῶν πὸπ καὶ ρὸκ τραγουδιῶν ποὺ ἐπηρέαζαν τοὺς Χίππις, ἀλλὰ καὶ ἕνα μεγάλο κομμάτι τῆς δυτικῆς νεολαίας.

Οἱ ἀνατρεπτικὲς ἀξίες τοῦ κινήματος τῶν Χίππις παρουσιάζονται μὲ τὸν πιὸ εὔγλωττο καὶ συγκεντρωτικὸ τρόπο στὸ θεατρικὸ μιούζικαλ Hair (Μαλλιά), τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ καὶ ζωντανὸ μανιφέστο τους. Μᾶς δείχνει μία παρέα Χίππις ποὺ ζοῦν σὲ κοινόβιο, εἶναι ἐνάντια στὸν πόλεμο τοῦ Βιετνὰμ καὶ περιμένουν τὴν Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου ποὺ θὰ φέρει εἰρήνη, ἀγάπη, ἀπελευθέρωση τοῦ μυαλοῦ καὶ μυστικὴ ἀποκάλυψη, σύμφωνα μὲ τοὺς στίχους τοῦ τραγουδιοῦ Age of Aquarius. Πέρα ἀπὸ τὴν ἐκπληκτικὴ μουσικὴ τοῦ μιούζικαλ, ὁ μαγνήτης ποὺ χρησιμοποιήθηκε γιὰ νὰ δοῦν τὴν παράσταση ἑκατομμύρια δυτικοὶ νεολαῖοι ἦταν ὅτι οἱ ἠθοποιοὶ σὲ πολλὲς σκηνὲς κυκλοφοροῦσαν ὁλόγυμνοι, ἐνῶ ἔλεγαν καὶ ἔκαναν τὰ πιὸ σοκαριστικὰ πράγματα. Τὸ 1967 πρωτοπαίχτηκε τὸ Hair στὴν Νέα Ὑόρκη, τὸ 1968 εἶχε ἤδη γίνει τεράστια ἐπιτυχία καὶ ἀνέβηκε στὸ Broadway, ἐνῶ σύντομα ταξίδεψε στὸ Λὸς Ἄντζελες καὶ τὸ Σικάγο, στὸ Παρίσι, σὲ Γερμανία, Ἱσπανία καὶ Ἰταλία, σὲ Ἰσραήλ, Καναδὰ καὶ Ἰαπωνία. Τὸ 1970 ἦλθε μάλιστα καὶ στὴν Ἑλλάδα σὰν ἐνσωματωμένο σκετσάκι στὴν ἐπιθεώρηση « Ἔρχονται δὲν ἔρχονται», ἀλλὰ κόπηκε λίγους μῆνες μετὰ ἀπὸ τὴν δικτατορία!

ΟΧΕΤΟΣ ΑΠΟ ΠΡΟΣΒΟΛΑΣ

  Τὸ Hair προπαγάνδιζε λοιπὸν στοὺς νέους:

  Νὰ μὴ ὑπηρετοῦν τὴν πατρίδα τους καὶ νὰ προσβάλουν τὴ σημαία της. Νὰ καταστρέφουν τὶς σχέσεις μὲ τοὺς γονεῖς τους καὶ νὰ ἀποβάλονται ἀπὸ τὰ σχολεῖα τους. Νὰ ζοῦν κοινοβιακὰ καὶ ὄχι σὲ συγκατοίκηση γάμου. Νὰ πειραματίζονται μὲ ναρκωτικά. Νὰ δοκιμάζουν νέες μορφὲς ἔρωτα καὶ τὴν ὁμοφυλοφιλία. Νὰ προσ­βάλουν τὴν χριστιανικὴ θρησκεία καὶ νὰ υἱοθετοῦν νέες μορφὲς θρησκευτικότητας ποὺ θὰ ἐμφανιστοῦν στὴν Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου.

  Ἐπισημαίνω ἐδῶ πὼς οἱ ὁδηγίες τοῦ Σχεδίου τῆς Μπέιλυ προέτρεπαν στὴν ἄρνηση τοῦ γάμου, στὴν ἀπελευθέρωση τῶν ἀμβλώσεων, στὴν ἀποδοχὴ τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ σὲ μία χαοτικὴ τέχνη ποὺ θὰ καλλιεργήσουν οἱ νέοι μὲ σκοπὸ νὰ καταστρέψει τὶς ἐθνικὲς καὶ θρησκευτικὲς ἀξίες τῆς παλαιᾶς ἐποχῆς προβάλλοντας τὶς ἀξίες τῆς νέας ἐποχῆς.

  Γιὰ νὰ πάρετε μία ἰδέα πόσο ἀκραῖα προσ­βλητικὸ ἦταν τὸ Hair ἀπέναντι στὶς συντηρητικὲς δυτικὲς ἀξίες τῆς ἐποχῆς ἀρκοῦν δύο παραδεί­γματα. Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ τραγουδιοῦ «Sodomy», ποὺ ὑμνοῦσε ὅλες τὶς σεξουαλικὲς διαστροφές, ἡ ὁμάδα τῶν ἠθοποιῶν χρησιμοποιεῖ πόζες ποὺ θυμίζουν γνωστὰ θρησκευτικὰ θέματα, γιὰ νὰ τὰ γελοιοποιήσει: τὴν Πιετὰ καὶ τὸ Χριστὸ στὸ σταυρό. Ἐνῶ στὸ τραγούδι «Going Down», ἀφοῦ τὸν ἔδιωξαν ἀπὸ τὸ σχολεῖο, ἕνας ἠθοποιὸς συγκρίνει τὸν ἑαυτό του μὲ τὸν Ἑωσφόρο: «Ἀκριβῶς ὅπως ὁ ἄγγελος ποὺ ἔπεσε/Ἐξορίστηκε γιὰ πάντα στὴν κόλαση/Σήμερα μὲ ἔχουν ἀποβάλει/Ἀπὸ τὸν παράδεισο τοῦ Λυκείου».

  Θὰ περίμενε κανεὶς ὅτι τὰ μεγάλα δυτικὰ μίντια θὰ κατακεραύνωναν μία παράσταση ποὺ παρότρυνε τοὺς νέους σὲ γενικὴ ἐξέγερση ἀπέναντι σὲ γονεῖς, σχολεῖα, στὴν ἴδια τὴν πατρίδα τους, στὴν χριστιανικὴ θρησκεία, ἐνῶ ἐνθάρρυνε τὸν πειραματισμὸ μὲ κάθε εἴδους σεξουαλικὲς διαστροφὲς καὶ οὐσίες. Ὅμως ἡ ναυαρχίδα τῶν Ἐλὶτ τῆς Ἀμερικῆς, ἡ New York Times, ἔγραψε «Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀρέσει στὸ Hair; Ἁπλὰ ὅτι μᾶς ἀρέσει πολύ»…

 Ἐλάχιστοι ἔχουν ὑποψιαστεῖ ὅτι κάποιοι κύκλοι τοῦ κατεστημένου εἶχαν κάθε συμφέρον νὰ προωθεῖται μία πολεμικὴ ἀπέναντι στὶς παραδοσιακὲς μέχρι τότε ἰδέες τῆς δυτικῆς νεολαίας. Συμφέρον ποὺ θὰ δικαιολογοῦνταν ἂν ἤθελαν νὰ ἀνατρέψουν τὸν δυτικὸ πολιτισμὸ καὶ τὶς δυτικὲς κοινωνίες, γιὰ νὰ ἐπιβάλουν ἕνα νέο παγκόσμιο σύστημα, στὸ ὁποῖο ἔθνη-κράτη, σύνορα καὶ θρησκεῖες θὰ ἦταν ξεπερασμένα καὶ ἡ ἀντικατάστασή τους θὰ γινόταν ἀπὸ μία παγκόσμια κυβέρνηση καὶ μία παγκόσμια θρησκεία. Ἐπειδὴ αὐτὸ προωθεῖται ὁλοφάνερα σήμερα καὶ διακηρύσσεται κι ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Ἐλὶτ στὸ Νταβός, στὸν ΟΗΕ καὶ σὲ κάθε παγκοσμιοποιητικὸ μαγαζάκι, θὰ πρέπει νὰ ἀναζητήσουμε τὸ πότε ξεκίνησε ἡ διάδοση ἑνὸς ἀντιπαραδοσιακοῦ παγκοσμιοποιητικοῦ πολιτισμικοῦ ὑποδείγματος καὶ ἀναγκαστικὰ θὰ βρεθοῦμε στὴ δεκαετία τοῦ  60 καὶ στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 70.

Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ διάσημα πὸπ τραγούδια, στὸ Imagine, ὁ Τζὸν Λένον φανερώνει τὴ στόχευση πίσω ἀπὸ τὴν ἐπίθεση στὶς παραδοσιακὲς ἀξίες.

Imagine there’s no countries (Φαντάσου νὰ μὴ ὑπάρχουν χῶρες)/ It isn’t hard to do (Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ τὸ κάνεις)/ Nothing to kill or die for (Τίποτα νὰ σκοτώσεις ἢ νὰ πεθάνεις γι’ αὐτὸ)/ And no religion, too (Καὶ καμιὰ θρησκεία ἐπίσης)

You may say I’m a dreamer (Μπορεῖ καὶ νὰ πεῖτε πὼς εἶμαι ὀνειροπόλος)/But I’m not the only one (Ἀλλὰ δὲν εἶμαι ὁ μοναδικὸς)/I hope someday you’ll join us (Ἐλπίζω μία μέρα ὅτι θὰ ἑνωθεῖτε μαζί μας)/And the world will be as one (Καὶ ὁ κόσμος θὰ ἑνοποιηθεῖ)

ΕΠΙΘΕΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΝ

  Δὲν ἐνοχλοῦσαν ὅμως μόνο τὰ ἔθνη-κράτη καὶ ἡ χριστιανικὴ θρησκεία ἀλλὰ καὶ ἡ δυτικὴ οἰκογένεια. Οἱ Χίππις θεωροῦσαν ὅσους θέλουν νὰ παντρευτοῦν καὶ νὰ δημιουργήσουν οἰκογένεια σὰν μικροαστοὺς ποὺ θέλουν νὰ ἐνταχθοῦν στὸ σύστημα. Χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζουν ἀκολουθοῦ­σαν ἔτσι τὴν ὁδηγία τῆς Μπέιλυ ποὺ ζητοῦσε παθιασμένα τὴν κατάργηση τοῦ γάμου. Ἑκατοντάδες, ἴσως καὶ λίγες χιλιάδες κοινόβια, συγκροτοῦνται ἐκείνη τὴν περίοδο μόνο στὶς ΗΠΑ καὶ γίνονται χῶροι πειραματισμοῦ γιὰ πολλὲς χιλιάδες νέους στὸν ἐλεύθερο ἔρωτα καὶ στὴν χρήση ναρκωτικῶν. Ἀρκετὰ δὲν ἄντεξαν πάνω ἀπὸ ἕνα χρόνο, κάποια λιγοστὰ ἐπέζησαν μέχρι τὰ 5 χρόνια. Κατέρρευσαν ὄχι μόνο λόγῳ τσακωμῶν καὶ οἰκονομικῶν προβλημάτων, ἀλλὰ καὶ ἐξαιτίας θανάτων ἀπὸ ναρκωτικὰ καὶ τῶν προβλημάτων ποὺ παρουσίασε ἡ ἔλλειψη οἰκογενειακῆς δομῆς καθὼς τὰ παιδιὰ μεγάλωναν χωρὶς νὰ γνωρίζουν τὸν πατέρα τους καὶ οἱ μητέρες δὲν εἶχαν ἕνα σταθερὸ σύντροφο νὰ τὰ φροντίσει.

Μπορεῖ τὰ κοινόβια νὰ ἀπέτυχαν καὶ τὸ κίνημα τῶν Χίππις νὰ ἔχασε τὴ λάμψη του μετὰ τοὺς θανάτους τῶν τριῶν ἐμβληματικοτέρων μορφῶν του ἀπὸ ναρκωτικὰ (Τζὶμ Μόρρισον, Τζίμι Χέντριξ, Τζάνις Τζόπλιν), ἀλλὰ ὁ πολιτιστικὸς πόλεμος ποὺ ξεκίνησε τότε μία χαρὰ πέτυχε στοὺς στόχους του. Εἰδικότερα ἡ “σεξουαλικὴ ἀπελευθέρωση” καὶ ἡ χρήση ναρκωτικῶν ποὺ προπαγάνδιζαν ἀνοικτὰ ἡ πὸπ καὶ ἡ ρὸκ μουσικὴ μαζὶ μὲ τὸ Χόλυγουντ ἔκτοτε καὶ γιὰ δεκαετίες κατάφεραν σὲ σημαντικότατο βαθμὸ νὰ ἐπηρεάσουν τὴ δυτικὴ νεολαία ὑπὲρ τῶν ἐλεύθερων σχέσεων καὶ νὰ γίνουν ἡ αἰτία πολλῶν ἑκατομμυρίων διαζυγίων ἐξαιτίας παράλληλων ἐξωγαμιαίων σχέσεων ἢ τῆς χρήσης ναρκωτικῶν.

Καὶ ὁ πόλεμος κατὰ τοῦ χριστιανικοῦ γάμου συνεχίζεται ἀκόμη πιὸ ἐπιθετικὸς σήμερα καθὼς τὸ Woke κίνημα καὶ οἱ ΛΟΑΤΚΙ θεωροῦν τὴν δυτικὴ οἰκογένεια σὰν πατριαρχικὸ καὶ φασιστικὸ θεσμὸ ποὺ πρέπει νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ ἄλλες μορφὲς οἰκογένειας. Τὰ δύο βιολογικὰ φῦλα μάλιστα θεωροῦνται φαντασιακὲς κατασκευὲς τῆς πατριαρχίας καὶ στὴν πραγματικότητα εἶναι 62 καὶ παραπάνω. Τὸ ἀποκρουστικὸ πρόσωπο τοῦ πολιτιστικοῦ πολέμου φανερώθηκε στὴν τελετὴ ἔναρξης τῆς Ὀλυμπιάδας τοῦ Παρισιοῦ ποὺ μία ὁμάδα Τρὰνς γελοιοποίησαν τὸ Μυστικὸ Δεῖπνο (ἀκολουθώντας ἀνάλογες πρακτικὲς διακωμώδης θρησκευτικῶν θεμάτων ποὺ ξεκίνησε τὸ Hair) καὶ βέβαια στὴν πασαρέλα τῆς Γιουροβίζιον ποὺ κάθε χρόνο οἱ καλλιτέχνες διαγωνίζονται ποιὸς θὰ προκαλέσει καὶ θὰ σοκάρει περισσότερο τὶς ὅσες συντηρητικὲς δυτικὲς ἀξίες ἐπιβιώνουν.

orthodoxostypos