Επιστολή Αγάπης προς άπαντες τους ιερείς μας στη Μητρόπολη Περιστερίου

Επιστολή Αγάπης

Προς άπαντες τους ιερείς μας στη Μητρόπολη Περιστερίου

  Αγαπητοί ιερείς της Ι.Μ. Περιστερίου, σας παρακαλούμε να δεχτείτε με αγάπη και να διαβάσετε το κείμενο αυτό, το οποίο γράφτηκε με πόνο ψυχής και εκ πρώτης όψεως μπορεί να σας φανεί λίγο αυστηρό και ελεγκτικό, αλλά, εάν το δεχθείτε με ταπεινό φρόνημα, ελπίζουμε ότι θα καταστεί ωφέλιμο και σωτήριο τόσο για την ψυχή σας όσο και για την πολύπαθη τοπική μας Εκκλησία.

  Τα πράγματα, βλέπετε και διαπιστώνετε καθημερινά, δεν πάνε καθόλου καλά, όχι μόνο σε τοπικό επίπεδο αλλά και σε πανελλαδικό και σε παγκόσμιο και, δυστυχώς, και σε αυτή την ίδια την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, η οποία βάλλεται έσωθεν, έξωθεν, πανταχόθεν, από εχθρούς ορατούς και «αοράτους». Φυσικά και δεν απελπιζόμαστε, γιατί έχουμε ισχυρή την πεποίθηση ότι της Εκκλησίας Ιδρυτής και Κυβερνήτης είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και ότι «πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς»...

   Όμως, κατά το ανθρώπινον, αισθανόμαστε την ανάγκη να αγωνιστούμε και να υπερασπιστούμε την Αγία μας Πίστη κατά το παράδειγμα των αγίων μας, όχι επειδή έχει ανάγκη ο Χριστός, η ενυπόστατη Αλήθεια, την ανθρώπινη υπεράσπισή μας, αλλά ακριβώς επειδή εμείς, ως αδύναμοι και ατελείς, έχουμε ανάγκη από τη διαφύλαξη αυτής της σώζουσας Αλήθειας που θα μας θεραπεύσει και θα μας αξιώσει της κατά χάριν θεώσεως. Και επιπλέον, η όποια ομολογία μας αποτελεί ένα ξεχείλισμα αγάπης και ευγνωμοσύνης καρδιακής προς το πρόσωπο του Ιησού μας, που θυσιάστηκε για μας μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού.

    Αυτή, λοιπόν, η ομολογία και ο δίκαιος αγώνας των πιστών της Μητροπόλεως, που γίνεται με αφορμή κάποιες άστοχες και προσβλητικές για την Πίστη ενέργειες και διδασκαλίες του μητροπολίτη μας, στηρίζεται στο Ευαγγέλιο και στους Πατέρες και, αντί να επαινείται από τους ποιμένες, τυγχάνει όχι μόνο παρεξηγήσεως αλλά και συκοφαντήσεως, διαβολής και πολεμικής από την πλειοψηφία του κλήρου της επαρχίας του Περιστερίου.

   Θα περίμενε κανείς οι πρώτοι που θα έπρεπε να αντιδράσουν στην απροκάλυπτη και ωμή εισβολή της πλάνης, της κακοδοξίας και της αταξίας στη Μητρόπολη να είναι αυτοί που κυρίως έχουν κληθεί και ταχθεί υπό του Κυρίου να διαφυλάττουν τα Ιερά και Όσια της Πίστης ή, αλλιώς, την Ιερά Παρακαταθήκη που έλαβαν κατά τη χειροτονία τους. Αντί αυτού, βλέπουμε, σεβαστοί πατέρες μας, όχι μόνο να διαψεύδετε τις προσδοκίες του λαού και να καταπατείτε κατάφορα τις υποσχέσεις που δώσατε ενώπιον του Εσταυρωμένου, όχι μόνο, επίσης, να μη στηρίζετε τους αδελφούς που διάγουν σκληρό αγώνα υπέρ της Πίστεως, αλλά να τους κατηγορείτε κιόλας ευκαίρως ακαίρως, να τους εξουθενώνετε και να τους χαρακτηρίζετε ως φονταμενταλιστές, ακραίους, φανατικούς, ταραχοποιούς κ.λπ., ακολουθούντες, ως φαίνεται, το παράδειγμα του μητροπολίτη σας.

Εμείς, ως ελάχιστοι και αμαρτωλοί, δεν ζητάμε κάτι υπερβολικό και αδύνατο από την αγάπη σας.

   Εσείς, από την πλευρά σας, εάν είχατε δυνατό το φίλτρο της αγάπης και ζέουσα την πίστη, θα βρίσκατε τρόπους για να συνετίσετε και να επαναφέρετε τον παρεκκλίνοντα επίσκοπό σας με διάφορες ενέργειες... Μία από αυτές θα μπορούσε να είναι και η ιερά αποτείχιση και παύση του μνημοσύνου του ως έσχατο όπλο, εφόσον παραμένει αμετανόητος στην πλάνη του. Προφανώς, όμως, σας φαίνεται βαρύ και επικίνδυνο αυτό το μέτρο που η ίδια η Εκκλησία έχει θεσπίσει για βαριές και ανίατες καταστάσεις στο Σώμα της. Ίσως να φοβάστε ότι μπορεί και να αποβεί μπούμερανγκ για την ενότητά της, εάν δεν γίνει με διάκριση και ταπείνωση. Έχετε δίκιο, εάν το βλέπετε υπό αυτή την άποψη, και έχετε μία δικαιολογία, εάν διστάζετε να το πράξετε, αναλογιζόμενοι το βάρος και την ευθύνη μίας τέτοιας απόφασης. Από την άλλη, όμως, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την πλήρη και τελεία συμπόρευση που έχετε με την καταστροφική και διχαστική τακτική του μητροπολίτη και την τραγική αδιαφορία και ουδετερότητά σας σε ένα τόσο κρίσιμο και φλέγον εκκλησιολογικό και χριστολογικό ζήτημα. Ουδετερότητα και χλιαρότητα σε θέματα Πίστεως και Ηθικής, όπως καλά γνωρίζετε, συνεπάγονται άρνηση της αληθείας και υποταγή στην πλάνη.

   Η άρνησή σας να πάρετε σαφή θέση και η αδιαφορία σας για ένα τόσο σοβαρό θέμα, που έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις σε όλο τον πνευματικό κόσμο, εκτός, ίσως, μόνο από τον μικρόκοσμο της τοπικής ιερατικής σας αδελφότητας, έχουν προκαλέσει σκανδαλισμό σε πλείστες ψυχές στο Περιστέρι. Γι' αυτό και παρατηρείται το φαινόμενο οι εκκλησίες της Μητροπόλεως, στους εσπερινούς, εάν και όπου και όποτε γίνονται, να είναι «άδειες», αλλά και στους όρθρους, αναλογικά με τον γενικό πληθυσμό, οι πιστοί να γίνονται ολοένα και ολιγότεροι και μόνο τις Κυριακές, λίγο πριν το «δι' ευχών» και «χάριν» των μνημοσύνων, να γεμίζουν από κόσμο, που, όμως, εν πολλοίς είναι αδιάφορος και ακατήχητος και, δυστυχώς, παραμένει ακατήχητος, αφού το πατερικό, αφυπνιστικό και, ιδίως, το πατρικό και στοργικό κήρυγμα τείνει να γίνει «είδος» προς εξαφάνιση.

  Παρακάτω τίθενται ορισμένα ερωτήματα, τα οποία έχουν σκοπό να σας βοηθήσουν να αναλογιστείτε ταπεινά το μερίδιο ευθύνης που σας αναλογεί, καθώς και την πληγή στις καρδιές των πιστών και στη ζωή της Εκκλησίας που προκάλεσαν η στάση σας και η ένοχη υπακοή σας στον προκαλέσαντα και εμμένοντα στην πλάνη μητροπολίτη.

Αγαπητοί μας ιερείς, σας ερωτούμε:

1. Πιστεύετε με όλη σας την ύπαρξη στον Κύριό μας Ιησού Χριστό και στη διδασκαλία Του, όπως εκφράζεται από το Ευαγγέλιό Του, τους Αγίους Θεοφόρους Πατέρες, τις Οικουμενικές Συνόδους και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας; Ή μόνο ομολογείτε «λόγοις» και όχι «έργοις»;
2. Πιστεύετε ότι όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας και ιδιαίτερα τα δύο κορυφαία, η Βάπτιση και η Θεία Κοινωνία, πηγάζουν από το Ζωηφόρο (και όχι το νεκρό, όπως ακούσαμε και διαβάσαμε από τον μητροπολίτη) Σώμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όπως σαφώς ο εωρακώς ηγαπημένος του Κυρίου μαθητής μεμαρτύρηκε (Ιω. ιθ΄, 35);

[Σημειώνουμε, αν και το γνωρίζετε, ότι από το Νεκρό (για τον Σεβ. κ. Γρηγόριο), πλην Ζωαρχικότατο (για την Εκκλησία) Σώμα του Κυρίου μας, επάνω στον Σταυρό —και όχι από το Αναστημένο—, έρευσε πεντακάθαρο κρυστάλλινο ύδωρ και ζεστό κατακόκκινο αίμα, με τα οποία, τη στιγμή εκείνη, όπως λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, «γεννήθηκε η Εκκλησία».]

3. Πιστεύετε ότι πάσα η Αλήθεια ευρίσκεται στην Εκκλησία, τουτέστι στο σύνολο του πιστού κλήρου και λαού, ή μήπως στα πρόσωπα τα οποία είναι ανώτερα σε βαθμό ιερωσύνης; Ή, με άλλα λόγια, πιστεύετε ότι «ο Στύλος και το Εδραίωμα της Αληθείας» είναι η Εκκλησία, όπως σαφώς διακηρύσσει ο Απόστολος Παύλος, ή ο εκάστοτε επίσκοπος ή κάποια Σύνοδος επισκόπων από μόνη της, χωρίς το σύνολο όλων των πιστών;
4. Στο κρίσιμο θέμα που έχει προκύψει στη Μητρόπολη Περιστερίου, στην οποία υπάγεστε και διακονείτε με τη Χάρη του Θεού, έχετε συζητήσει καθόλου με το ποίμνιό σας το θέμα και έχετε αφουγκραστεί τη γνώμη και την πεποίθηση περί της εικόνας του Εσταυρωμένου των πιστών συνειδητών χριστιανών που ήταν πριν από εσάς στην ενορία στην οποία διακονείτε ή αποφασίσατε μόνοι σας, με την προτροπή της Μητροπόλεως, να βγάλετε εκτός της Αγίας Τραπέζης τον Εσταυρωμένο Κύριό μας, ωσάν να είστε απόλυτοι και αυταρχικοί διαχειριστές κάποιας δικής σας περιουσίας;
5. Στον ίδιο τον μητροπολίτη σας έχετε εκφράσει ποτέ τη γνώμη σας ή τη διαφωνία σας ως προς τη διδασκαλία του ή ενδεχομένως τη θέλησή σας να υπακούσετε στη Σύνοδο και, κυρίως, στη βούληση του πιστού λαού της Μητροπόλεως, που ερείδεται στη διαχρονική πίστη της Εκκλησίας, ώστε να επιτρέψει την επιστροφή στην εκκλησιαστική, λειτουργική και θεολογική τάξη της Εκκλησίας, έτσι όπως ακριβώς τη βρήκε κατά τη χειροτονία και ενθρόνισή του, ή μήπως φοβάστε και δειλιάζετε να του πείτε ευθέως τη γνώμη σας, φοβούμενοι μήπως σας θέσει υπό δυσμένεια και κινδυνεύσει η θέση σας;
6. Μήπως πολλοί από σας έχετε φερθεί άδικα, άστοργα, άσπλαχνα, επικριτικά, επιθετικά, συκοφαντικά προς σημαντική μερίδα πιστών της Μητροπόλεως και έχετε εκδιώξει με κομψό ή άκομψο τρόπο παλαιούς ενορίτες σας ή γνωστούς σας άλλων ενοριών, με τους οποίους στο παρελθόν είχατε αγαπητική ή, μάλλον, «υπηρετική» εκ μέρους τους και «εξυπηρετική» σχέση, μόνο και μόνο για να αρέσετε στο «αφεντικό» σας;
7. Μήπως στη Σύναξη που είχε κάνει ο μητροπολίτης σας για να πείσει το ποίμνιο για τη θεολογική ορθότητα της πράξης του να αφαιρέσει τον Εσταυρωμένο, ανήκατε στη συντριπτική πλειοψηφία των ιερέων που χειροκροτούσαν με θέρμη κάθε φορά που μιλούσε ο δεσπότης, ακόμα και αν αυτά που έλεγε ήταν εντελώς αντίθετα από τη διδασκαλία και την Παράδοση της Εκκλησίας, μόνο και μόνο για να τον κολακεύσετε;
8. Μήπως στην ίδια Σύναξη ήσασταν μεταξύ αυτών που έκαναν κρυφά ή φανερά ή ολοφάνερα «μπούλινγκ» και εκφοβισμό σε πιστούς ή τους διέκοπταν όταν έπαιρναν τον λόγο και τους ανάγκαζαν να κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να ακουστούν και να εκφράσουν απλά, ευγενικά, πολιτισμένα και πλήρως τεκμηριωμένα μία διαφορετική γνώμη από αυτή του μητροπολίτη σας, μόνο και μόνο πάλι για να του αρέσετε και να μην υποψιαστεί ότι ενδέχεται να συμφωνείτε με τους πιστούς που, κατά συντριπτική πλειοψηφία, έλεγχαν εκείνη την ώρα την κακοδοξία του;

Και ένα τελευταίο γενικό ερώτημα:

   9. Βλέπετε την Ιερωσύνη ως διακονία του Σώματος της Εκκλησίας και ανάληψη Σταυρού και θυσιαστικής αγάπης για το ποίμνιο ή ως ευκαιρία άντλησης τιμών από τον λαό και επιβολής των προσωπικών σας πεποιθήσεων;

Όπως καταλάβατε, οι ερωτήσεις ήταν «ρητορικές» και δεν χρειάζονται απαντήσεις, αν και εσείς τις έχετε ήδη δώσει στην πράξη, με τη στάση σας, κυρίως τα τελευταία έτη που διάγετε υπό την ποιμαντορία του «αγίου» μητρ. Περιστερίου...

• Δείξατε, δυστυχώς, στην πράξη ότι δεν θέλετε να αποτελείτε ιερείς του Υψίστου, αλλά άκριτα υποτακτικοί του εκάστοτε μητροπολίτη, ο οποίος, ακόμα και αν κηρύττει και πράττει αντίθετα από την Εκκλησία, εσείς υπακούετε και υποτάσσεστε τυφλά.

• Δείξατε στην πράξη ότι δεν σέβεστε τις εντολές του Ευαγγελίου, του οποίου το γράμμα και το πνεύμα είναι ότι πρέπει να κρατούμε και να ομολογούμε την Πίστη με κάθε κόστος.

• Δείξατε στην πράξη ότι δεν αγαπάτε αληθινά ούτε τον λαό του Θεού ούτε τον ίδιο τον Θεό, που έγινε άνθρωπος για να θυσιαστεί και να σταυρωθεί για έναν έκαστο εξ ημών. Θεωρήσατε μικρό πράγμα τον Σταυρό, τον Εσταυρωμένο Κύριο και τη λυτρωτική για μας θυσία Του, ώστε όλοι σας, εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, να σπεύσετε να τον εξωθήσετε από τον Ιερό Τόπο που τον είχε τοποθετήσει η Εκκλησία μας αιώνες πριν γεννηθείτε.

   Ακόμη και μετά τη σαφή αντίδραση και διαφωνία του πιστού λαού στην άχαρη και αιρετίζουσα ομιλία του «δεσπότη» σας στο Επισκοπείο, ακόμη και μετά από τόσες και τόσες αντιδράσεις του λαού που ακολούθησαν, από εκατοντάδες άρθρα και ομιλίες θεολόγων, λαϊκών, κληρικών, μοναχών και επισκόπων, που έγιναν δημοσίως ή και δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο, ακόμα και μετά από αυτή την ίδια την απόφαση «καταπέλτη» της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας μας (3095-20.03.2025), «ουκ ηβουλήθητε συνιέναι» και παραμένετε εμμονικά και εγωιστικά μέχρι σήμερα στην αρχική σας απόφαση, παραθεωρώντας και ακυρώνοντας στην πράξη ολόκληρη την Εκκλησία...

• Ποια, αλήθεια, έστω και ελάχιστη, αντίδραση επιδείξατε όταν, ενώπιόν σας -σύμφωνα με δημοσιεύματα- ο επίσκοπός σας βλασφήμησε αδιάντροπα ως νεκρό τον Χριστό μας, αναφερόμενος στο Πανάγιο Σώμα και Αίμα του Οποίου φυλάσσεται στο ιερό αρτοφόριο; Δεν έφριξε κανένας σας, ώστε να σηκωθεί και να φύγει από το συνέδριο εκείνο της ανομίας; Πόσο «μπαζωμένη», κατά τον άγιο Παΐσιο, πρέπει να είναι η συνείδηση εκείνου που αποδέχεται τέτοια βλασφημία σιωπώντας;

• Όταν μοιράζατε την εξόχως κακόδοξη και βλάσφημη Εγκύκλιο 1/2024 και την επίσης φρικτή Εγκύκλιο 2/2025 (Εγκόλπια εορτολόγια 2026) στις αθώες ψυχές των πιστών, καμία άραγε φωνή δεν ακούστηκε μέσα σας, έστω και ως ψίθυρος, να μην συνδράμετε στη διασπορά της λύμης αυτής των περιεχομένων τους και να μη βαρύνετε τις ψυχές σας με τόση ενοχή;

• Δείξατε, τέλος, στην πράξη ότι δεν αγαπάτε ούτε καν αυτόν τον ίδιο τον μητροπολίτη σας, αφού, ενώ βλέπατε ξεκάθαρα την αλήθεια όπως την εξέφραζε έργοις και λόγοις ολόκληρο το πλήρωμα της Εκκλησίας, εσείς εμμένατε εγωιστικά και «τυφλά», θα λέγαμε, στην υποταγή και κακή υπακοή στον δεσπότη...

   Σε επισκέψεις αδελφών στις ενορίες σας, ενώ σας παρέθεταν πλήθος θεολογικών επιχειρημάτων, αναφορές αγίων Πατέρων, γραφικών χωρίων κ.λπ., οι περισσότεροι από σας, απαξιώνοντάς τους και μη βλέποντας την ώρα να τους ξαποστείλετε, χωρίς ούτε ένα λογικό έστω επιχείρημα (για θεο-λογικό ούτε συζήτηση), το μόνο που ξέρατε ήταν να πλέκετε συνεχώς και αδιαλείπτως κούφια εγκώμια για τον δεσπότη, λέγοντας διαρκώς στους αδελφούς για την τεράστια μόρφωση, τα πτυχία, τις έδρες, την επιρροή στη Σύνοδο, τη θεολογική συνδρομή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και τόσα άλλα.

   Οι μεν παρέθεταν στοιχεία, οι δε καυχόντουσαν για τα πτυχία. Τραγελαφικά πράγματα!

   Οι αδελφοί μέχρι και σήμερα ομολογούν ότι, δυστυχώς, ποτέ δεν μπόρεσαν να κάνουν υγιή διάλογο και επί ίσοις όροις με τους περισσότερους ιερείς της Μητροπόλεως, αλλά παντού όπου πήγαιναν συναντούσαν μία επηρμένη στάση και προσπάθεια επιβολής της γνώμης μέσω της γνωστής «αυθεντίας του ράσου». Κατ' ουσίαν, όμως, έβλεπαν ημιμάθεια, ανεπάρκεια και ανυπαρξία θεολογικής γνώσεως.

   Δεν δικαιολογείται, όμως, και δεν συγχωρείται τέτοια συμπεριφορά από πατέρες και ποιμένες ψυχών. Ούτε καν η άγνοια δικαιολογείται. Ιερείς είστε. Αγίους υποτίθεται ότι εορτάζετε και τιμάτε κάθε μέρα. Τιμάτε και τους συγχρόνους αγίους κάνοντας λαμπρές πανηγύρεις... Παΐσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο, Ευμένιο, Ιωσήφ Ησυχαστή, Εφραίμ Κατουνακιώτη, Αμφιλόχιο, Ιερώνυμο, Νικόλαο Πλανά, Νεκτάριο και τόσους και τόσους άλλους, ων ουκ έστιν αριθμός...

   Είδατε έστω έναν από όλους αυτούς τους αγίους να πει ή να πράξει κάτι από αυτά που έπραξε και κήρυξε και κηρύττει ο μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος;

   Εσείς, δυστυχώς, όχι μόνο δεν τον συμβουλέψατε ποτέ, αλλά και όταν κάποιοι αδελφοί, πιστά τέκνα της Μητροπόλεως, πήγαιναν με αγάπη, ευγένεια και καλοσύνη να του μιλήσουν, κάποιοι από εσάς τους κατηγορούσατε σε τρίτους ως απειθείς, ανυπάκουους, φανατικούς, που πάνε κόντρα στον δεσπότη, που κάνουν τη Μητρόπολη άνω κάτω, που ξεσηκώνουν τον λαό κ.λπ.

  Κάνατε κι εσείς ακριβώς αυτό που κάνει ο «δάσκαλός σας» συνεχώς, γραπτώς και προφορικώς, ακόμη και δι' επιστολών προς τη Σύνοδο και τον Μακαριώτατο...

   Οι αδελφοί, δηλαδή, δεν έχουν αγάπη και υπακοή στην Εκκλησία, και είστε τόσο πεπεισμένοι ότι έχετε εσείς και ο «δάσκαλός» σας;

   Πώς άραγε την εννοείτε την αγάπη; Να βλέπετε τον συνάνθρωπό σας να πηγαίνει στον γκρεμό και να μένετε απαθείς για να μη χάσετε την ηρεμία σας, τον χρόνο σας, τη θέση σας ή ό,τι άλλο;

   Τόσο δύσκολο ήταν για σας και τόσο θάρρος ήθελε για να πείτε στον επίσκοπο και πατέρα σας, που ταυτόχρονα είναι και αδελφός και συλλειτουργός σας, ότι δεν σας βρίσκει σύμφωνους η γνώμη του και ότι προτιμάτε να συνταχθείτε με τους Αγίους;

   Φοβηθήκατε μήπως σας υποβάλει σε κανένα μαρτύριο;...

   Άρα, βλέπετε ότι στην πράξη δεν αγαπήσατε ποτέ τον επίσκοπό σας... Τον αφήσατε και εκτέθηκε ανεπανόρθωτα, σε τέτοιο βαθμό ώστε να χαρακτηρίζεται από πάρα πολλούς εκκλησιαστικούς κύκλους ως πλανεμένος και αιρετικός και να φλερτάρει ακόμα και με την καθαίρεση, εάν παραμείνει στις κακοδοξίες του...

   Και ας κάνουμε και ένα τελευταίο ρητορικό ερώτημα.

   Αν ποτέ η Σύνοδος, υποθέσουμε, ότι θελήσει να επιδιορθώσει την κατάσταση στο Περιστέρι, υποβάλλοντας στην ποινή της καθαιρέσεως τον μητροπολίτη, εάν επιμένει στην κακοδοξία και βλασφημία του, εσείς άραγε τι θα έχετε να πείτε μετά απέναντι στον πιστό λαό για όλη αυτή την ένοχη στάση σας και συμπόρευση με τον καθαιρεθέντα;

   Πώς θα μπορέσετε να τους αντικρίσετε; Ποιος λόγος συγγνώμης θα μπορέσει να ανατρέψει την προσωπική ματαιοδοξία και πνευματική αναισθησία απέναντι στον όλεθρο που έχει συντελεστεί;

   Ίσως γελάσει κάποιος τώρα, αλλά ας σκεφτεί ότι, κι αν ακόμα δεν γίνει εδώ κάτι τέτοιο, δεν θα διαφύγει της τιμωρίας από το ουράνιο δικαστήριο...

   Αυτός ο κατήφορος, πατέρες, στη Μητρόπολή μας φαίνεται να μην έχει τελειωμό... Όμως, στην Ορθόδοξη Εκκλησία πάντα υπάρχει επιστροφή... Με την πανσθενουργό Χάρη του Θεού, ο πάτος μπορεί να γίνει κορυφή μέσα σε μια στιγμή. Αρκεί να υπάρξει μετάνοια.

  Δεν είναι καθόλου δύσκολο, πατέρες. Μη σας το παρουσιάζει έτσι ο πονηρός. Ταπείνωση θέλει, που θα φέρει και την επίγνωση...

   Κάντε αυτή τη χάρη στον εαυτό σας, στην οικογένειά σας, στην ενορία σας και στην Εκκλησία μας. Μετανοήστε!!! Γυρίστε εκεί που ήσασταν. Θυμηθείτε τις υποσχέσεις που δώσατε στη χειροτονία σας. Επιστρέψτε σε αυτά που βρήκατε και σας παρέδωσαν οι προκάτοχοί σας. Μιμηθείτε τους Αγίους μας. Αφουγκραστείτε το μικρό ποίμνιο. Μην παρασυρθείτε από το κοσμικό και οικουμενιστικό πνεύμα της εποχής μας. Στήκετε και κρατείτε τας Παραδόσεις.

   Έτσι θα βγείτε και θα βγούμε όλοι εύκολα από το πνευματικό και εκκλησιαστικό αδιέξοδο στο οποίο οδηγήθηκε η Μητρόπολή μας. Έτσι θα βοηθήσετε και τον επίσκοπό σας. Έτσι θα αναπαύσετε και τους πιστούς. Είναι ο μόνος τρόπος.

   Και τότε θα κατατροπωθεί ο διάβολος, όπως συνέβη στον Γολγοθά, και θα συντριβεί κάτω από την κραταιά Δύναμη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, του «Εσφαγμένου Αρνίου», του Σταυρωθέντος και Αναστάντος υπέρ της Σωτηρίας και Δόξης πάντων ημών, αμήν!!!!

Με πολύ σεβασμό και ανυπόκριτη αγάπη στα ιερά πρόσωπά σας,

(εκ μέρους πιστών αδελφών που μας παρέδωσαν προς δημοσίευση την παρούσα επιστολή)

Συντονιστική Επιτροπή Πιστών Ι.Μ. Περιστερίου

Υ.Γ.: Εννοείται ότι δεν έχουν όλοι οι ιερείς το ίδιο μερίδιο ευθύνης σε αυτή τη δοκιμασία που περνάει η Μητρόπολή μας και, φυσικά, ο έλεγχος δεν αφορά όλους στον ίδιο βαθμό. Επίσης, δεν κατακρίνουμε, ούτε καταδικάζουμε κανέναν κληρικό, ούτε φυσικά τον μητροπολίτη μας. Αποκλειστικό κίνητρό μας είναι η αγάπη και μόνο η αγάπη για τον Κύριο Ιησού μας και την Εκκλησία Του.