Τὰ πράγματα φτάσανε μέχρι ἐδῶ ἀπὸ τὴν κατακλυσμιαία ἐκκοσμίκευση ποὺ εἰσχώρησε σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῶν χριστιανῶν, ἀπὸ τὸν ἀνώτερο κλῆρο μέχρι καὶ τὸν πιὸ ἔσχατο καὶ ἀφανῆ λαϊκό. Ὅλοι φταῖμε γιὰ τὸ κατάντημα αὐτό, ὡστόσο δὲν βαρύνονται ὅλοι μὲ τὰ ἴδια ποσοστά. Τὴ μερίδα τοῦ λέοντος κατέχει πάντοτε καὶ δικαιωματικὰ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία, ποὺ ἔχει ἀναλάβει τὸν ρόλο τῆς διαχείρισης τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς ἀκρίβειας στὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἱερῶν κανόνων.
Τὶς κόκκινες
γραμμὲς τὶς περάσαμε πρὸ πολλοῦ. Ἤδη ἡ οἰκονομικὴ παράβαση καὶ παραβίαση τῶν
Κανόνων διέβη στὸν χῶρο μίας νέας κανονικότητας. Γιὰ παράδειγμα, δὲν ξέρω ἂν
πλέον χρειάζεται ψυχιατρικὴ γνωμάτευση γιὰ τὴ νεκρώσιμη ἀκολουθία τῶν αὐτόχειρων.
Κηδεύονται ὅλοι ἀνεξαιρέτως. Ἡ δημιουργία ἑνὸς ἄγραφου νέου Πηδαλίου εἶναι μία
βιούμενη πραγματικότητα καί, γιατί ὄχι, ἴσως μία ἡμέρα περάσει καὶ σὲ γραπτὴ
μορφὴ στὰ ἐπίσημα κιτάπια τῶν ὀρθόδοξων ἐκκλησιῶν.
Γιὰ νὰ
δοῦμε ἐπὶ τροχάδην τὶς οἰκονομικὲς ἀκροβασίες τῆς νεότερης ἐποχῆς: ὁ ἀρχιμανδριτισμός.
Πληγή στὸ σῶμα τῆς κοσμικῆς ἱερωσύνης μὲ ἀπίστευτα σκάνδαλα σαρκικῆς φύσεως,
κυρίως ὁμοφυλοφιλικά. Οἱ ἄγαμοι αὐτοὶ ἱερεῖς προτάσσονται τῶν ἐγγάμων ἀντικανονικότατα
καὶ ἔχουν ἕνα τίτλο ποὺ ἀνήκει μονάχα σὲ ἀρχηγοὺς μοναστικῶν κοινοτήτων. Πῶς
γίνεται αὐτό; Ὅλα γίνονται, ὅταν ἄρχουν οἱ ἴδιοι οἱ ἄγαμοι… Τὰ κωλύματα ἱερωσύνης:
σχεδὸν ἀνύπαρκτα πιά. Τὸ τελικὸ ἐχέγγυο γιὰ τὴν ἀξιότητα ἑνὸς ὑποψήφιου κληρικοῦ
– ἡ συμμαρτυρία τοῦ πνευματικοῦ πατρὸς – κατέστη ἕνα τυπικὸ χαρτὶ ποὺ πολλάκις
εἶναι ψευδεπίγραφο ἀναφορικὰ μὲ τὴν πραγματικότητα τῆς ὑποτιθέμενης ἐξέτασης καὶ
τὴν προσωπικότητα τοῦ ὑποψηφίου. Καὶ δὲν μιλᾶμε μονάχα γιὰ “φυσικά”, ἀλλὰ καὶ
γιὰ παρὰ φύσιν κωλύματα… Οἱ (γάμο)βαπτίσεις: βαπτίζονται παιδιὰ ἀπὸ ζευγάρια μὲ
πολιτικὸ γάμο ἢ σύμφωνο συμβίωσης. Καὶ ἀπὸ γκέι ζευγάρια σιγὰ σιγά, καθὼς ἔκανε
τὸ πρῶτο βῆμα ὁ ἀνεκδιήγητος Ἀμερικῆς… Ὁ δὲ καινοφανὴς θεσμὸς τῆς γαμοβάπτισης
εἶναι πιὰ μόδα. Ἐλάχιστοι ἐπίσκοποι στὶς περιφέρειές τους προσπαθοῦν κάπως νὰ
διασώσουν τὴ χαμένη ἱεροπρέπεια, εὐλάβεια καὶ σοβαρότητα…
Καὶ ἀπὸ τὴν ἀπροϋπόθετη
πλέον κήδευση τῶν αὐτοκτονούντων τώρα περάσαμε στὶς κηδεύσεις τῶν μελλόντων ἀποτεφρωθῆναι…
Μπορεῖ ἡ Σύνοδος νὰ τὸ ἔχει ἀπαγορεύσει ἐπίσημα, ἀνεπίσημα ὅμως τελοῦνται γιὰ
πολλοὺς λόγους (ἄγνοια κληρικῶν ἢ ἐπισκόπων, πλημμελὴς ἐξέταση τῶν πραγμάτων,
λαϊκιστικὴ ἀποφυγὴ προβλημάτων δημοσιότητος κλπ.). Τὴν ἴδια ὥρα οἱ δεσποτάδες
μας, ἀντὶ νὰ νοιαστοῦν γιὰ τὴν ἐπανακατήχηση τοῦ ἄσχετου περὶ τὴν Ὀρθοδοξία λαοῦ
μας καὶ τὸ συνακόλουθο ἄδειασμα τῶν ναῶν, μάχονται γιὰ τὴν αὔξηση τῶν ἐπισκοπικῶν
θέσεων μὲ τὸν ἐφευρεμένο καὶ (ἀνύπαρκτο παλαιότερα) θεσμὸ τῶν τιτουλαρίων ἐπισκόπων…
Αὐτὰ τὰ ὀλίγα. Τὸ
ξεχείλωμα τῆς οἰκονομικῆς ἀνάγνωσης καὶ ἐφαρμογῆς τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἔχει
περάσει σὲ ἄλλο ἐπίπεδο. Σὲ αὐτὸ τῆς πλήρους καταπάτησης καὶ καταστρατήγησης.
Στὸν ἀπόηχο τοῦ ὑπὸ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος ἀδομένου
“στὸ ’πα καὶ στὸ ξαναλέω” κλείνουμε τὸ παρὸν ἐν ἀναμονὴ καὶ ἑτέρων σχετικῶν ἐκπλήξεων…
Κ.Ν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου