Ὄλγα, ἡ Ἡγεμονίς τοῦ μεγάλου ρωσικοῦ Κιέβου, ἑορταζομένη τὴν 11ην Ἰουλίου

Ὄλγα, ἡ Ἡγεμονίς τοῦ μεγάλου ρωσικοῦ Κιέβου, ἑορταζομένη τὴν 11ην Ἰουλίου

Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Νεκταρίου Ζιόμπολα

  Ἐπρόκειτο νὰ ἀποτελέσει σταθμό, ὥστε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ ἐπιτύχει στὴ συνέχεια τὴν ἁλίευση τῆς ἀπεράντου Ρωσίας στὴν Ὀρθοδοξία. Ὑπῆρξε ἡ ἐπίσημη συνάντηση μεταξὺ τοῦ βυζαντινοῦ κράτους μὲ τὴν συνοδεία της. Τοῦτο ἔγινε ἐπὶ αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογέννητου τὸ 955.

Συνέβη ἡ πρέπουσα ὑποδοχὴ καὶ δεξίωση τῆς ἀρχόντισσας τῆς Ρωσίας εἰς τὸ λεγόμενο Χρυσοτρίκλινο παλάτι. Γοητεύθηκε ἀπὸ τὰ βλεπόμενα καὶ ἀκουόμενα.

Προέτρεψε νὰ δεχθοῦν αὐτὴ καθότι εἶχε δημιουργήσει τὸ πνευματικὸ ἔδαφος, ὥστε νὰ γίνει δεχτή στοὺς κόλπους τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Προσωπικὴ ἡ θέλησή της νὰ βαπτισθεῖ  καὶ αὐτὸ μέτρησε. Τὸ ὄνομα Ὄλγα, λέξις σκανδιναυϊκὴ σημαίνουσα φλόγα, σημάδεψε τὶς σχέσεις τῶν δύο λαῶν. Μέτρησε ἐκεῖνο τὸ γεγονὸς ποὺ ἐπέλεξε καὶ ὑπῆρξε τὸ ἔναυσμα, ὥστε νὰ δεχθεῖ ὁ λαὸς τὴ θρησκεία τῆς ἀγάπης. Ἔζησε διάστημα καὶ ἔφυγε τὸ 969 ἀφήνοντας ὡς διάδοχο τὸν ἐγγονό της Βλαδίμηρο. Ἕνα μέρος τῶν ἐκεῖ ἐλάτρευον ἀκόμη τὶς δυνάμεις τῆς φύσεως ὡς εἰδωλολάτρες, τὸν ἥλιο, τὸν ἄνεμεο, τὸν κεραυνὸ ὡς καὶ πνεύματα τῶν ὑδάτων. Ὅμως τὰ τελευταῖα εἴδωλα πῆραν τέλος: Τὸ ἀργυροκέφαλον ἄγαλμα τοῦ θεοῦ Περούν, ὅπου μαζὶ μὲ ἄλλα ὡς εἴδωλα ἐκάησαν.

Σπάνια περίπτωση τῆς ἀλλαγῆς τρόπου ζωῆς ἄρχοντος καὶ ἐν γένει διοικήσεως τοῦ βαπτισθέντος Βλαδιμήρου. Πλέον ὥς τότε βάρβαρος καὶ ἄγριος Ρῶσος ἡγεμών, ὡς χριστιανὸς πλέον οὐσίας, μεταβαλὼν ἤθη καὶ βίον καὶ τιμηθεὶς ὡς ἅγιος. Πλέον πέραν τῆς προσωπικῆς του ζωῆς θέλησε νὰ καταστήσει τὸ Κίεβον ἄλλη Κωνσταντινούπολη. Διετέλεσε σύμμαχος τοῦ Βυζαντίου. Ἡ Χερσώνα, πόλι τῆς Κριμαίας διεδραμάτισε ρόλο μεταδώσεως τοῦ χριστιανισμοῦ στὴν ἀπέραντη Ρωσία.

Οὕτω πως ἔχει τὸ θέμα τῆς βασίλισσας Ὄλγας, τὸ ὁποῖον πέρασε σὲ Ρωσία καὶ Βυζάντιο καὶ σημάδεψε τὶς σχέσεις τῶν δύο λαῶν. Μέτρησε ὡς πρὸς τὴ συνέχεια καὶ ἡ σημασία τοῦ ὅτι μόνη της ἐπέλεξε τὴ βάπτισή της.

Τιμήθηκε δεόντως καὶ ὑπὸ τῆς ρωσικῆς βυζαντινῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ ὡς πρὸς τὴν ἡμέρα ποὺ ἑορτάζεται. Ἡ ρωσικὴ Ἐκκλησία τῆς ἀπένειμε καὶ τὸν ὑψηλὸ τίτλο τῆς Ἰσαποστόλου, ἐπειδὴ ἔζησε θεάρεστα.

Ὁ Βλαδίμηρος εἰσήγαγε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Πίστη τοῦ Χριστοῦ ὡς ἐπίσημη ὁμολογία τοῦ κράτους του. Τὴ διάδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ στοὺς Ρώσους τὴν εὐνόησαν καὶ οἱ ἐμπορικές τους σχέσεις. Νὰ τονισθεῖ ὅτι «τὸ προάστιον περὶ τοῦ Ναοῦ τῶν Βλαχερνῶν εἶχε καταστεῖ τότε ἕνα κέντρο Ἱεραποστολῆς».

Θέλων νὰ ἐξέλθη μὲ τὸν λαὸν αὐτοῦ τῆς εἰδωλολατρίας, ἔπεμψε πρέσβεις εἰς χώρας Μουσουλμάνων, Ἰουδαίων καὶ δυτικῶν (παπικῶν) καὶ ἀνατολικῶν Χριστιανῶν, διὰ νὰ ἐξετάσουν τὰ τῶν θρησκειῶν δογμάτων. Οὗτοι περιέγραψαν καὶ τὰς τελετὰς τῆς ρωμαϊκῆς (παπικῆς/Ἐκκλησίας) καὶ τῆς ἐν Κων/νουπόλει, ὅπου καταγοητεύθησαν ἀπὸ τὴν μεγαλοπρέπεια τῶν τελετῶν τῆς Ἁγίας Σοφίας, τελουμένων παρὰ τῶν αὐτοκρατόρων, Πατριάρχου καὶ μεγάλου χοροῦ Ἀρχιερέων καὶ τοῦ ἄλλου κλήρου, καὶ διέθεσαν τὸν ἡγεμόνα ὑπὲρ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀνατολικῶν Χριστιανῶν διὰ πρεσβειῶν στὸ ἴδιο θρήσκευμα – δόγμα τὸν δυνάστην ἐκεῖνον τοῦ Ἄρκτου (τοῦ Βορρᾶ). Τὸ βέβαιον εἶναι ὅτι οὗτος ἀπεφάσισε νὰ ἀσπασθῆ τὸν Χριστιανισμὸν καὶ νὰ δεχθῆ τὸ νέον θρήσκευμα παρ’ ἐκείνων ἀπὸ τῶν ὁποίων εἶχε δεχθῆ ἡ προμήτωρ αὐτοῦ Ὄλγα.

Πλέον ὁ ἕως τότε ἄγριος Ρῶσος ἡγεμών, ἐγένετο χριστιανὸς οὐσίας τοῦ βυζαντινοῦ οἴκου ἰσαπόστολος κληθεὶς ὑπὸ τῶν Ρώσων. Πλέον ἠθέλησε νὰ καταστείλη καὶ μεταβάλη σὲ ἄλλη Κωνσταντινούπολι ναὸν ὡς τῆς ἁγίας Σοφίας. Διετέλεσε σύμμαχος τοῦ Βυζαντίου. Διαδραμάτισε ρόλο, ἀπ’ ὅπου μεταδόθηκε ὁ Χριστιανισμὸς στὴν ἀπέραντη Ρωσία.

988-1988 Τὰ χίλια ἔτη Ὀρθοδοξίας εἰς τὸν Ρωσικὸν λαόν

 Ὅταν, τὸ 1988 συμπληρώθηκαν χίλια χρόνια ἀπὸ τὴ βάπτιση τοῦ Βλαδιμήρου ὡς ἀρχὴ στὸ Κίεβο ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ἑορτάσθηκαν πανηγυρικά. Ἐγένετο θύμιση βάπτιση τῆς Ὄλγας καὶ τοῦ ἐγγονοῦ της Βλαδιμήρου ὡς καὶ πάμπολλες ἀρχικὰ σὲ χιλιάδες βαπτίσεις.

Πρὸ τοῦ σχίσματος τοῦ 1054 τὸ «Ρωσικὸν Χρονικὸν» περιέχει ἔντονη κατηγορία τῶν Φράγκων Λατίνων διὰ παραβάσεις, ὁπότε καὶ τὴν δυσμένεια τῶν Ρώσων πρὸς παπισμόν. Ὁ ἀποδιδόμενος εἰς Μητροπολίτην Γεώργιον «Διάλογος πρὸς Λατίνους» ἀναφέρει πολλαπλὲς κατηγορίες κατὰ τῶν Λατίνων.

Ἀργότερα διὰ κανονικῆς ἐνέργειας ἐπὶ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ἰερεμίου τοῦ Β΄, ὁ μέχρι τότε Μητροπολίτης Μόσχας ἀνεκηρύχθη Πατριάρχης. Τοῦτο ἔγινε τὸ 1589, ποὺ σήμαινε ἅπλωμα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανισμοῦ.

Ὁ μέχρι τότε Μητροπολίτης Μόσχας, «ἀνηγορεύθη πανηγυρικῶς Πατριάρχης Βλαδιμηρίας Μόσχας καὶ πάσης Ρωσίας, πρῶτος ὁ Ἰώβ».

Γενόμενος ὁ Μόσχας ἰσότιμος τῶν 4 Πατριαρχῶν. Ἐντεῦθεν πολὺς ὁ λόγος καὶ ἡ προσφορὰ τοῦ ἐκεῖ Πατριαρχείου.

Στὸ Κίεβο δεσπόζει καὶ ἡ λεγομένη Λαύρα τῶν Σπηλαίων. Αὐτὸς ὁ χῶρος τοῦ Μοναχισμοῦ ἱδρύθηκε τὸ 1050 ἀπὸ ἁγιορείτη ὅσιο.

Μοναδικὸ στὸν Ὀρθόδοξο κόσμο καὶ ὡς φαινόμενο, ἡ Λαύρα τῶν Σπηλαίων, τὸ κατ’ ἐξοχὴν σημεῖον συγκεντρώσεως ἁγίων καὶ ἱερῶν σκηνωμάτων, ὁλοσώμων δηλαδὴ Ἁγίων ποὺ ἐτάφησαν καὶ στὸν δέοντα καιρὸ ἐκταφῆς εὑρέθησαν ἀδιάφθορα καὶ εὐωδιάζοντα, τὰ ἱερὰ αὐτῶν σκηνώματα. Τελείως ἀποῦσα δυσοσμία.

Στὰ δύο αὐτὰ σημεῖα δεσπόζουν σὲ ὑπόγειους χώρους ποὺ συνεχῶς δέχονται προσκυνητὰς ἀπ’ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία. Καὶ εἶναι παρακαλῶ σὲ ἀριθμὸ 118 ἱερὰ λείψανα, ἀπὸ ὅπου δεσπόζει ὁ Μοναχικὸς βίος. Τοιαῦτα σημεῖα ἀδύνατο νὰ προέλθουν γενικὰ ἀνθρωπίνως· προϋποθέτουν ζωὴ ἀπόλυτα Ὀρθόδοξη Χριστιανική, αὐτὸ εἶναι τόσο ἀναγκαῖο διὰ τὴν ὕπαρξή των.

Ὅσοι ἐπισκέπτονται Ἅγιο Σπυρίδωνα, Ἅγιο Γεράσιμο καὶ Ἅγιο Ἰωάννη Ρῶσο, μποροῦν νὰ συλλάβουν τὴν ὕπαρξη τῶν 118. Καὶ αὐτὸ λοιπὸν τὸ ἄκρως χριστιανικὸ φαινόμενο ἀπὸ τὸ χῶρο, γενικὰ λέγω τῆς ἀπόλυτης ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστως. Θέμα εἰδικῆς μελέτης ἀπαιτοῦν τὸ ποῦ, πότε ἔζησε ὁ καθένας τους.

orthodoxostypos