Ο άνθρωπος που δεν τον ήθελε ο λαός… αποφάσισε ότι φταίει ο λαός

Ο άνθρωπος που δεν τον ήθελε ο λαός… αποφάσισε ότι φταίει ο λαός

Δρ.Νικόλαος Γεωργίου, Παφίτης Ιατρός εις χώρα του Εξωτερικού

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου η ειρωνεία ξεπερνά ακόμη και τη φαντασία. Μία από αυτές φαίνεται πως ζούμε σήμερα στην Εκκλησία της Κύπρου.

Ο σημερινός Γεώργιος, ο άνθρωπος που σχεδόν σε κάθε μεγάλη εκκλησιαστική αναμέτρηση δυσκολευόταν να πείσει τον λαό να τον στηρίξει, κατέληξε τελικά στο συμπέρασμα ότι… το πρόβλημα είναι ο λαός. Και επειδή ο λαός αποδεικνύεται τόσο «απείθαρχος» ώστε να μην ψηφίζει όπως πρέπει, η λύση είναι απλή: βγάζουμε τον λαό έξω από τις εκλογές.

Πραγματικά μεγαλοφυές.

Αν δεν μπορείς να κερδίσεις τη λαϊκή εμπιστοσύνη, καταργείς τη λαϊκή συμμετοχή. Πολιτικά, εκκλησιαστικά και διοικητικά, αυτό λέγεται η απόλυτη λύση. Κάποτε οι ηγέτες προσπαθούσαν να πείσουν το ποίμνιο. Σήμερα φαίνεται πως το ποίμνιο θεωρείται ενοχλητική λεπτομέρεια.

Η πορεία είναι σχεδόν διδακτική. Όπου εμφανιζόταν η λαϊκή βούληση, εμφανιζόταν και ένα μικρό πρόβλημα: δεν τον ήθελε. Αλλά τι σημασία έχει η πραγματικότητα όταν υπάρχουν μηχανισμοί, ισορροπίες, διάδρομοι, συμφωνίες και συνοδικά μαθηματικά; Άλλωστε, στην Κύπρο μάθαμε πλέον ότι δεν χρειάζεται να σε θέλει ο κόσμος· αρκεί να σε θέλει το σωστό δωμάτιο τη σωστή στιγμή.

Και τώρα, αφού ολοκληρώθηκε η προσωπική διαδρομή προς τον θρόνο, έρχεται η μεγάλη μεταρρύθμιση: να μην ξανακινδυνεύσει ποτέ κανείς από την άβολη παρέμβαση του λαού. Διότι ο λαός είναι απρόβλεπτος. Ψηφίζει συναισθηματικά. Έχει άποψη. Αντιδρά. Διαφωνεί. Ενώ οι κλειστές διαδικασίες έχουν μια θεία γαλήνη: λίγοι αποφασίζουν, όλοι οι υπόλοιποι χειροκροτούν.

Τι όμορφη εκκλησιολογία.

Κάποτε η Εκκλησία έλεγε «ἄξιος» διά του λαού. Τώρα φαίνεται πως το νέο δόγμα είναι: «ἄξιος» διά διορισμού, διευθέτησης και συνοδικής αριθμητικής.

Και το πιο εντυπωσιακό; Όλα αυτά παρουσιάζονται περίπου ως… εκσυγχρονισμός. Δηλαδή η αφαίρεση της φωνής των πιστών βαφτίζεται πρόοδος. Η συγκέντρωση εξουσίας βαφτίζεται τάξη. Και η απομάκρυνση του λαού από τις αποφάσεις παρουσιάζεται περίπου ως πνευματική ωριμότητα.

Αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος ίσως θεωρηθεί επικίνδυνο ακόμη και να έχουν γνώμη οι πιστοί. Πολύ θόρυβο κάνουν κι αυτοί οι άνθρωποι. Ρωτούν, σχολιάζουν, αντιδρούν, θυμούνται. Ενώ μια ήσυχη Εκκλησία χωρίς λαϊκή συμμετοχή είναι πολύ πιο βολική: ούτε εκλογές, ούτε εκπλήξεις, ούτε δυσάρεστες αλήθειες.

Μόνο θρόνοι, συνεδρίες και ανακοινώσεις.

Το τραγικό όμως είναι άλλο: όταν ένας εκκλησιαστικός ηγέτης φοβάται τόσο πολύ τη φωνή του λαού, ίσως βαθιά μέσα του γνωρίζει ήδη κάτι που δεν τολμά να παραδεχθεί δημόσια.

Ότι ο λαός ποτέ δεν τον αγκάλιασε πραγματικά.

Δρ.Νικόλαος Γεωργίου

Παφίτης Ιατρός είς χώρα του Εξωτερικού

21.05.2026

Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης

Της Αναλήψεως του Κυρίου