«Ὑπάρχει ζωὴ πρὶν τὸν θάνατο;»

 

«Ὑπάρχει ζωὴ πρὶν τὸν θάνατο;»

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Εἶναι ἄξιο προβληματισμοῦ, καλοί μου φίλοι, ἕνα ὡραῖο σύνθημα γραμμένο σὲ τοῖχο. Λέει: «Ὑπάρχει ζωὴ πρὶν τὸν θάνατο;» Ὁπωσδήποτε κάποιο νεανικὸ χέρι τὸ ἔγραψε. Ὁ νέος αὐτὸς δὲν ἀμφιβάλλει, ὅπως φαίνεται,  γιὰ τὸ ἂν ὑπάρχει ζωὴ μετὰ τὸν θάνατο. Ἐκεῖνο ὅμως γιὰ τὸ ὁποῖο ἀναρωτιέται εἶναι ἂν ὑπάρχει ζωή… πρὶν τὸν θάνατο! Καὶ μέσα ἀπ’ αὐτὸ τὸ λογοπαίγνιο, ἀποτυπώνει σαφῶς τὸ βίωμά του.

Κι εἶναι ὄντως φοβερὸ νὰ σφύζουν ὅλα γύρω σου ἀπὸ ζωὴ κι ἐσὺ νὰ ἀμφιβάλεις ἂν αὐτὴ ὑπάρχει! Εἶναι σὰν νὰ μὴ βλέπεις τίποτα σὲ μία ἡλιόλουστη ἀνοιξιάτικη ἡμέρα, τότε ποὺ ὅλη ἡ πλάση δρᾶ, κινεῖται καὶ γιορτάζει.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι αὐτὸς ποὺ αἰσθάνεται ἔτσι, ἀσφαλῶς δὲν ζεῖ. Σίγουρα κάπου βαθιὰ μέσα του βασιλεύει τὸ σκοτάδι. Κι ἐνῶ ἔχει ὀρθάνοικτα τὰ μάτια του, τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ διακρίνει. Κι ἔτσι καταντᾶ ἁπλῶς νά… ὑπάρχει!

*   *   *

  Ὅμως γιατί μᾶς συμβαίνει αὐτό; Πότε φθάνουμε σ’ αὐτὴ τὴ ζοφώδη κατάσταση; Κι ἐν τέλει πότε δὲν ζοῦμε, ἀλλ’ ἁπλῶς… ὑπάρχουμε;

Γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε σ’ αὐτὸ τὸ τόσο σοβαρὸ ἐρώτημα, θὰ πρέπει προηγουμένως νὰ δοῦμε ποῦ πραγματικὰ βρίσκεται ἡ ζωή. Ποιὸς εἶναι ἡ ζωή. Καὶ ποιὸς μᾶς τὴ χορηγεῖ.

Κατ’ ἀρχὰς αὐτὸ τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ποῦμε εἶναι ὅτι ἡ ζωή, ἡ ζωή μας, δὲν προέρχεται ἀπὸ μᾶς καὶ ἀπ’ τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ κάποιος ἄλλος μᾶς τὴν ἔδωσε. Ἔπειτα εἴμαστε τὰ μόνα πλάσματα στὴ γῆ ποὺ γνωρίζουμε ὅτι κάποια μέρα θὰ πεθάνουμε. Αὐτὴ τὴ γνώση, μία γνώση μοναδική, κάποιος μᾶς τὴν ἔδωσε πάλι. Καὶ τοῦτο τὸ ἔκανε, γιὰ νὰ ζήσουμε, ὅπως πρέπει, προκειμένου νὰ ζήσουμε καὶ μάλιστα αἰώνια.

Σαφέστατα αὐτὸς δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Λέγει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: «Ὁ Θεὸς ἀπ’ τὴ φύση Του εἶναι καὶ ζωὴ καὶ ζωοποιός». Καὶ ἀλλοῦ τονίζει τοῦτο: «Ὁ Χριστὸς εἶναι ζωὴ καὶ πρόξενος ζωῆς». Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν Τὸν χώρεσαν τὰ μνήματα. Ἡ δὲ Ἀνάστασή Του ἦταν μία ἀκόμη ἀπόδειξη ὅτι εἶναι καὶ ΖΩΗ καὶ ΠΡΟΞΕΝΟΣ ΖΩΗΣ. Γι’ αὐτὸ καί…

Ὅπου ὑπάρχει ὁ Χριστός, ἐκεῖ εἶναι καὶ ἡ ζωή.

Ὅπου βασιλεύει ὁ Χριστός, ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει κανένας θάνατος.

Ὅπου ἡ ζωή μας εἶναι προσαρμοσμένη μὲ τὸ θέλημά Του, ὢ τί παράδεισος ζωῆς εἶναι αὐτός!

Μάλιστα ὄχι μόνο μᾶς ἔδωσε τὴ ζωή, ἀλλὰ καὶ τὴ φροντίζει. Καὶ τόσο πολύ, ποὺ ἔφθασε ἀκόμη καὶ σ’ αὐτό: Νὰ πεθάνει, καὶ μάλιστα μαρτυρικὰ πάνω στὸ Σταυρό, γιὰ νὰ ζήσουμε ἐμεῖς. Καὶ μετέτρεψε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ κόσμος «ὁ θάνατός σου, ἡ ζωή μου», σὲ «ὁ θάνατός μου, ἡ ζωή σου». Πόσο μοναδικὸ καὶ ἀνυπέρβλητο δὲν εἶναι αὐτό!

Εἶναι ὑπέροχο αὐτὸ ποὺ τονίζει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος: «Διὰ τῆς δυνάμεώς Σου, Κύριε, μᾶς ἔχεις δώσει μακροβιότητα καὶ αἰώνια ζωή. Γιατί μετὰ τὴ σωτήρια ἀνάστασή Σου, ἐπεκτείνεται αὐτὴ πιὰ στοὺς ἄπειρους αἰῶνες».

Ἀπόδειξη αὐτοῦ, ὅπως καὶ τῆς ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ, εἶναι καὶ τοῦτο, τὸ τόσο ἁπλό: Ἡ ἀναστημένη ζωὴ τῶν πιστῶν Του. Ἀκόμη κι ἐκείνων, ποὺ ἐνῶ βρίσκονταν στὰ μνήματα τῶν παθῶν τους, ἀναστήθηκαν μὲ μίας καὶ ζοῦν πλέον σὲ ἄλλες πραγματικότητες. Στὶς πραγματικότητες τῆς ἀληθινῆς ζωῆς. Καὶ πόσοι εἶναι αὐτοὶ ἀνάμεσά μας!

Παρατηρεῖ ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Κι ἂν πεθάνω, λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος, δὲν θὰ ἔχω παύσει νὰ ζῶ, γιατί ἔχω τὴ Ζωὴ μαζί μου. Τότε μόνο θὰ μὲ θανάτωναν, ἂν μποροῦσαν διὰ τοῦ φόβου νὰ ἐκδιώξουν τὴν πίστη ἀπ’ τὴν ψυχή μου. Ἕως ὅτου ὅμως ὁ Χριστὸς θὰ εἶναι μαζί μου, κι ἂν ἀκόμη ἐπέλθει ὁ θάνατος, εἶμαι ἐν ζωῇ. Καὶ στὴν παροῦ­σα ζωὴ δὲν εἶναι τοῦτο ἡ ζωή μου, ἀλλ’ ὁ Χριστός».

Κάτι ποὺ μᾶς θυμίζει τὸν λόγο τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη, ὅτι ὅποιος πιστεύει σὲ Αὐτόν, ἔχει ζωὴ καὶ μάλιστα αἰώνια (Ἰω. 3,15).

Νὰ γιατί τονίζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης: «Ἀπὸ Σένα μοῦ δόθηκε ἡ ζωή, ἀπὸ Σένα καὶ ἡ ἀφετηρία γιὰ τὴ ζωή».

*   *   *

  Ἀφοῦ, λοιπόν, ζωὴ εἶναι ὁ Χριστός, καὶ μάλιστα ζωὴ αἰώνια, πολὺ εὔκολα μποροῦμε νὰ ἀπαντήσουμε στὸ πιὸ πάνω ἐρώτημα, δηλαδὴ πότε δὲν ζοῦμε καὶ ἁπλὰ ὑπάρχουμε; Συμβαίνει αὐτό…

Ὅταν δὲν ζοῦμε, ὅπως θέλει ὁ Χριστός! Λέγει τὸ ἑξῆς ὁ Μ. Βασίλειος: «Ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ὄντως ζωή, καὶ ἡ δική μας ἐν Χριστῷ ζωὴ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ζωή». Ἄρα ὅταν δὲν ὑπάρχει ἡ ἐν Χριστῷ ζωή, εὐδοκιμοῦν ἄλλα εἴδη ζωῆς ποὺ σὲ ὁδηγοῦν σὲ ἄλλες καταστάσεις, τῆς ἁμαρτίας ὅλες τους! Ἐκεῖ πιὰ φυτοζωεῖς καὶ χάνεσαι! Συμβαίνει δέ, αὐτὸ ποὺ ἔλεγε ὁ Λέων Τολστόι: «Ζωὴ χωρὶς Πίστη, εἶναι τοῦ ζώου ἡ ζωή»!!! Ἤ καὶ αὐτὸ ποὺ τονίζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης: «Ὅ,τι εἶναι χωρισμένο ἀπ’ τὴν ἀληθινὴ ζωή, δὲν εἶναι ζωή».

Ὅταν γινόμαστε πνευματικὰ νεκροί! Ὅταν κάποιος εἶπε στὸν Χριστὸ ὅτι εἶναι πρόθυμος νὰ Τὸν ἀκολουθήσει, ἀλλὰ νὰ πήγαινε προηγουμένως νὰ θάψει τὸν νεκρὸ πατέρα του, Ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε ὡς ἑξῆς: «Ἀκολούθησέ με καὶ ἄφησε τοὺς (πνευματικὰ) νεκροὺς νὰ θάψουν τοὺς (σωματικὰ) νεκρούς τους» (Ματθ. 8,22). Πνευματικὰ δὲ νεκροί, ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἀπ. Παῦλος, γινόμαστε ἐξαιτίας τῶν παραπτωμάτων καὶ τῶν ἁμαρτιῶν μας (Ἐφεσ. 2,1). Τονίζει ἐπ’ αὐτοῦ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς: «Ὅπως ἀκριβῶς ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπ’ τὸ σῶμα εἶναι θάνατος τοῦ σώματος, ἔτσι καὶ ὁ χωρισμὸς τοῦ Θεοῦ ἀπ’ τὴν ψυχή, εἶναι θάνατος τῆς ψυχῆς. Κι αὐτὸς εἶναι κυρίως θάνατος, ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς»

*   *   *

 Εἶπαν ὅτι ἡ ἀναζήτηση τοῦ ὡραίου, εἶναι τὸ μυστικὸ τῆς ἀνώτερης ζωῆς. Καὶ τί εἶναι πιὸ ὡραῖο ἀπὸ τὸν Ἀναστάντα Χριστό;

Εἶναι ἡ ζωή μας ἄδεια; Τότε δὲν εἶναι λύση αὐτὰ ποὺ μᾶς συμβουλεύει ποικιλοτρόπως ὁ κόσμος, δηλαδὴ νὰ τὴν γεμίσουμε μὲ ἕνα σωρὸ δραστηριότητες, «χαρὲς» καὶ πράγματα, ἀλλὰ νὰ βάλουμε μέσα της, νὰ τὴν μπολιάσουμε ἂν θέλετε, μὲ κάτι οὐσιαστικὸ καὶ ἅγιο προερχόμενο ἀπὸ τὸν Ἀναστάντα Χριστό.

Ποτὲ ἡ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας δὲν εἶναι ζωή. Γιατί μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια μᾶς ὁδηγεῖ στὸ θάνατο! Ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἱ. Χρυσόστομος «ὁ Θεὸς σ’ ἔπλασε γιὰ νὰ ζεῖς, γιὰ νὰ ζεῖς γι’ Αὐτόν». Καὶ ζεῖς αἰώνια, ὅταν ζεῖς γιὰ τὸν Ἀναστάντα Χριστό.

Διαβάζουμε στὸν Προφήτη Ἰεζεκιήλ: «Αὐτὸ τὸ λέγω ἐγὼ ὁ Κύριος ὁ Θεός: Μετανοῆστε γιὰ νὰ ζήσετε» (Ἰεζ.18,32). Γι’ αὐτὸ καὶ τονίζει ὁ Μ. Βασίλειος: «Ἂν ἀγαπᾶς τὴ ζωή, ἐφάρμοσε τὴν ἐντολὴ τῆς ζωῆς. Γιατί λέγει: “Ἐκεῖνος ποὺ μὲ ἀγαπᾶ θὰ τηρήσει τὶς ἐντολὲς μου”» (Ἰω. 14,23).

Ἐξάλλου τί εἶναι ἡ ζωή; Ἀπαντᾶ ὡς ἑξῆς ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης: «Ζωὴ βέβαια εἶναι ἡ τρυφὴ τοῦ Παραδείσου» (Γέν. 3,24). Καὶ αἰώνια ζωή; Πάλι ἀπαντᾶ ὡς ἑξῆς ὁ ἴδιος: «Ἡ θέα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ αἰώνια ζωή».

*   *   *

Εἶπαν πολὺ σωστά: «Χωρὶς Οἰκογένεια δὲν ζεῖς, χωρὶς Πατρίδα δὲν ξέρεις ποῦ ζεῖς, χωρὶς τὸν Θεὸ δὲν ξέρεις γιατί ζεῖς». Ναί, εἶσαι τόσο χαμένος! Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης τὸ τονίζει αὐτὸ ὡς ἑξῆς: «Ἂν ὁ Θεὸς εἶναι ζωή, ὅποιος δὲν Τὸν εἶδε, δὲν βλέπει τὴ ζωή».

Λοιπόν, ἂν οἱ καλύτερες στιγμὲς τῆς ζωῆς μας εἶναι αὐτὲς κατὰ τὶς ὁποῖες σκεπτόμαστε τὰ ἐπουράνια  πρά­γματα, ὅπως εἶπαν, πολὺ περισσότερο εἶναι ὅταν τὰ ζοῦ­με. Δηλαδὴ ὅταν κάνουμε αὐτὸ ποὺ τονίζει ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: «Ζωὴ εἶναι ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἀρετή». Θέλετε νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ καί… ποδοσφαιρικά; Ἡ ὁμάδα ποὺ δὲν βάζει γκόλ, κάποια στιγμὴ θὰ τὸ δεχθεῖ! Ὅποιος, λοιπόν, δὲν ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἀρετή, κάποια στιγμή, ἀργὰ ἢ γρήγορα, θὰ φθάσει νὰ γράφει στὸν τοῖχο τῆς πόλης του καὶ τῆς ψυχῆς του αὐτὸ ποὺ εἴπαμε: «Ὑπάρχει ζωὴ πρὶν τὸν θάνατο;».

orthodoxostypos