Ἡ ἐπέτειος τῶν διακοσίων χρόνων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης
(1821-2021), ἀποτελεῖ ἕνα σπουδαιότατο γεγονός, γιά ὁλόκληρο τόν Ἑλληνισμό, ὅπου
γῆς. Σηματοδοτεῖ μία ἄριστη εὐκαιρία γιά ἐμβάθυνση στήν ἑλληνική ἱστορία, γιά
προσέγγιση τῶν θυσιῶν τῆς Ἐκκλησίας, γιά ἀπότιση φόρου τιμῆς στούς ἥρωες τῆς
Παλιγγενεσίας, ἀλλά συνάμα φέρει ἐνώπιον μας καί ἕνα ἐνδελεχῆ προβληματισμό, ἕνα
οὐσιαστικό στοχασμό γιά τό παρόν καί τό μέλλον.
Κεντρική θέση στήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση
κατέχει ἡ Ἐκκλησία. Τυγχάνει πασίδηλο, ὅτι οἱ Ἓλληνες μέ τήν καθοδήγηση καί
συμπαράσταση της, κατόρθωσαν ν' ἀποτινάξουν τόν ὀθωμανικό ζυγό τεσσάρων αἰώνων.
Πραγματικά, ἄν ἀπουσίαζε τό κίνητρο τοῦ συνθήματος: «Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη
τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία», δέν θά γινόταν τό θαῦμα τῆς ἐθνικῆς ἀπελευθέρωσης,
τό ὁποῖο μποροῦμε νά ἰσχυρισθοῦμε ὅτι φώτισε τήν παγκόσμια ἱστορία.
Ἕνα πρῶτο σημεῖο, ἄξιο προσοχῆς
εἶναι ἡ πίστη στό Θεό. Αὐτή ἡ πίστη ἐμψύχωνε τό Γένος τῶν Ἑλλήνων καί ἀνδρείωνε
τούς μαχητές καί πολεμιστές στή ξηρά καί τή θάλασσα, σ' ὅλες τίς πολεμικές ἐπιχειρήσεις
ἐνάντια σέ μιά αὐτοκρατορία. Ἡ μάνα Ἐκκλησία στάθηκε τό καταφύγιο τῶν
σκλαβωμένων Ἑλλήνων, ἡ δύναμη τῆς ψυχῆς καί ἡ ἐλπίδα γιά τήν νίκη. Ἦταν αὐτή, ἡ
Ἐκκλησία, πού διετήρησε καί διέσωσε τήν ἑλληνική γλῶσσα, πού δίδαξε ἱστορία τῆς
ἀρχαίας Ἑλλάδος καί τοῦ Βυζαντίου, πού κράτησε τούς Ἕλληνες, ὥστε νά μήν ἐξισλαμιστοῦν
καί τουρκέψουν.
