ΑΚΤΙΝΕΣ

Η Υπαπαντή του Ιησού Χριστού (2 Φεβρουαρίου)

2012-01-31T06:22:00.001+02:00

Η Υπαπαντή του Ιησού Χριστού

τουμακαριστού Μητροπολίτου Σουρόζ Αντωνίου Bloom

"Νῦνἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοίμου τὸ σωτή ριόν σου, ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψινἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ" (Λκ. 2. 29 32).

Tὰλόγια τοῦ Ἁγίου Συμεών σημειώνουν τὸ τέλος μιᾶς μακρᾶς περιόδου, χιλιάδωνχρόνων κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ὁποίων οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν χωρὶς τὸ Θεό· εἶχανπεράσει χιλιά δες χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Ἀδὰμ εἶχε χύσει τὸ πρῶτο του δάκρυ, ἀπὸτότε ποὺ εἶχε θρηνήσει γιὰ πρώτη φορὰ πάνω στὴ γῆ ἐκείνη στὴν ὁποία δὲν εὕρισκεςπιὰ τὸ Θεὸ ἀνάμεσα στὰ πλάσματά Του.

Ὁλόκληρη ἡ γῆ, ὅλο τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ποθοῦσε τὴν ἡμέρα ἐκείνη ποὺ ἐπιτέλους θὰσυναντοῦσε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ τὸ Θεό του πρόσωπο μὲ πρόσωπο. Νά λοιπὸν ποὺ ἡμέρα ἐκείνη εἶχε φτάσει: ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος μέσα σὲ μιὰ φάτνη στὴ Βηθλεέμ· ὁΑἰώνιος μπῆκε μέσα στὸ χρόνο· ὁ Ἀπεριχώρητος καὶ Ἀτελεύτητος ὑπάχθηκε στοὺςπεριορισμοὺς τῆς κτιστῆς μας κατάστασης.

Αὐτὸςποὺ εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἁγιότητα μπῆκε στὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας τὴ μέρα τοῦβαπτίσματός Του μὲ τὸ νὰ βυθιστεῖ στὰ φοβερὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη μέσα στὰ ὁποῖα οἱἄνθρωποι εἶχαν ἀποπλύνει τὰ ἁμαρτήματά τους· βυθίστηκε στὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ σὰνμέσα στὰ νεκρὰ νερὰ τῆς μυθολογίας καὶ τῶν παραμυθιῶν καὶ βγῆκε φορτισμένος μὲτὴ νέκρα καὶ τὴ θνητότητα τῶν ἀνθρώπων τοὺς ὁποίους εἶχε ἔλθει νὰ σώσει.

Σήμεραθυμόμαστε τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου, τὴ συνάντησή Του μὲ τὸ πρῶτο πρόσωπο, ἐκτὸς ἀπὸτὴ Μητέρα Του, τὸ ὁποῖο μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Τὸν εἶχε διαισθανθεῖ ὡςΘεό. Ἡ τραγωδία τῆς ἀποστέρησης τοῦ Θεοῦ τὴν ὁποία βρίσκουμε στὴν ΠαλαιὰΔιαθήκη καὶ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο ἔχει τελειώσει· ὁ Κύριος εἶναι μαζὶ μὲ τὸλαό Του· ἡ πληρότητα τῆς Θεότητας κατοικεῖ πάνω στὴ γῆ αὐτή.

Μιὰνέα ὅμως τραγωδία ἀρχίζει, ἡ πορεία τοῦ Θεανθρώπου πρὸς τὸ Σταυρό. Ὁ Χριστὸςγεννήθηκε στὴ χώρα τοῦ θανάτου καὶ μὲ σκοπό Του νὰ πεθάνει. Γεννήθηκε μὲ σκοπόΤου νὰ πεθάνει γιὰ χάρη μας. Ἂν προσέξατε τὰ ἀναγνώσματα τῆς ΠαλαιᾶςΔιαθήκης τὰ ὁποῖα διαβάζονται γιὰ τὴ γιορτὴ αὐτὴ εἶναι πιθανὸ νὰ καταλάβατε τοὺςλόγους γιὰ τοὺς ὁποίους θεσπίστηκε.

Στὸδέκατο τρίτο κεφάλαιο τῆς Ἐξόδου διαβάζουμε ὅτι ὁ Θεὸς ζήτησε ἀπὸ τὸ Μωυσῆ τὴνκαθιέρωση τοῦ κάθε πρωτότοκου ἀγοριοῦ, τὴν προσφορὰ τοῦ παιδιοῦ σὰν μιὰ θυσία σὲμνήμη τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ Ἰσραὴλ σώθηκε ἀπὸ τὴ δουλεία τῶν Αἰγυπτίων μέσῳ τοῦθανάτου ὅλων τῶν πρωτοτόκων τῆς Αἰγύπτου.

Ἡπαρουσίαση αὐτὴ τοῦ κάθε πρωτότοκου βρέφους στὸ Ναὸ δὲ σήμαινε μιὰ πλήρη ἀφιέρωσηστὸ Θεό: τὰ παιδιὰ αὐτὰ ἐπέστρεφαν στὴ συνέχεια πίσω στὴν καθημερινὴ κοσμικὴζωή. Ἡ παρουσία σήμαινε τὴν ἄφεσή τους στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, σήμαινε ὅτι ὁ Θεὸςεἶχε πάνω τους δικαίωμα ζωῆς καὶ θανάτου καὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀναγνωριζόταν ἀπὸτὸ ὅτι οἱ γονεῖς πλήρωναν γιὰ τὸ παιδὶ σὰν λύτρα ἕνα ἀμνὸ ἢ ἕνα ζεῦγοςπεριστεριῶν.

Ὁπρωτότοκος ἦταν πραγματικὰ μιὰ αἱματηρὴ θυσία ἡ ὁποία ἀναβαλλόταν ἀπὸ αἰώνα σὲαἰώνα μέχρι τὴ μέρα ποὺ ὁδηγήθηκε στὸ ναὸ ὁ Μονογενὴς Γιὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶχεγίνει Γιὸς τῆς Παρθένου, ὁ «υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Καὶ γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἀνθρώπινηἱστορία ἡ αἱματηρὴ αὐτὴ θυσία ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ τὸ Θεὸ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἀντικατάστατοτῆς θυσίας εἶχε προσφερθεῖ, αὐτὴ τὴ μοναδικὴ φορὰ ὁ Θεὸς Πατέρας δέχτηκε καὶ τὸνἴδιο τὸ θάνατο τοῦ Βρέφους.

Ἡθυσία ἔπρεπε νὰ περιμένει τὸν καιρό της· πέρασαν κάπου τριάντα χρόνια ἀπὸ τὴνπαρουσίαση τοῦ βρέφους μέχρι τὸ θάνατο τοῦ ὥριμου Ἰησοῦ· ἡ θυσία ὅμως εἶχεγίνει δεκτὴ καί, ὅταν ἦλθε ὁ καιρός, τὸ βρέφος ποὺ εἶχε προσφερθεῖ ἀπὸ τὴνΠαρθένο Μαρία πέθανε στὸ Γολγοθὰ πάνω σ’ ἕνα σταυρό.

Ἐνῷ ὁ ἍγιοςΣυμεὼν διακήρυττε τὴ λύτρωση τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴ μακραίωνη ἀποξένωσή του ἀπὸ τὸΘεὸ ἔδινε ταυτόχρονα καὶ στὴ Θεομήτορα τὴ φοβερὴ προειδοποίηση ὅτι μιὰ ρομφαίαθὰ διαπερνοῦσε καὶ τὴ δική της τὴν καρδιά, ὅτι ἡ θυσία ποὺ ἀναστελλόταν γιὰ τὴστιγμὴ ἐκείνη θὰ φανερωνόταν κάποια μέρα σὰν θεϊκὴ βουλὴ καὶ θὰ ἀποτελοῦσε ἕνατραγικὸ μονοπάτι γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ γιὰ ἐκείνη (Λκ. 2. 34, 35).

ὉΧριστὸς ἀκολούθησε πραγματικὰ τὸ τραγικὸ αὐτὸ μονοπάτι, τὸ μονοπάτι τῆς ἀνθρώπινηςκαὶ τῆς Θείας ἐγκατάλειψης, τὴν ὁδὸ πρὸς τὸν Κῆπο τῆς Γεθσημανῆ καὶ τὸ θάνατοτοῦ Γολγοθᾶ. Ὁ θάνατός Του ἦταν μιὰ καταπάτηση τοῦ θανάτου ἐφ’ ὅσον ἀναστήθηκεζωντανὸς ἀπὸ τὸ μνῆμα. Ἔπειτα ἀναλήφθηκε μὲ δόξα καὶ μᾶς ἔδωσε τὸ Ἅγιό Του Πνεῦμακαὶ ὅμως οὔτε καὶ τότε δὲν ἐξαλείφεται τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ καὶ ἡ τραγωδία τοῦκόσμου δὲ φτάνει στὸ τέλος της.

Ὁ ἐγερθεὶςΧριστὸς ἔχει στὰ χέρια καὶ στὰ πόδια Του τὰ σημάδια ἀπὸ τὰ καρφιά, στὴν πλευρὰτὴν οὐλὴ ἀπὸ τὴ λόγχη καὶ στὸ μέτωπό Του τὰ σημάδια ἀπὸ τὴν κορώνα τὴν ὁποία Τοῦεἶχαν φορέσει κοροϊδευτικά, τὸ στεφάνι ποὺ ἀντὶ νὰ εἶναι βασιλικὸ εἶχε γίνει ἀπὸἀγκάθια.

Γινόμαστεκι ἐμεῖς μέτοχοι τῆς σταυρικῆς αὐτῆς ὁδοῦ: ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς παρουσιάστηκε στὴνἐκκλησία ὕστερα ἀπὸ τὸ Βάπτισμά του· τότε διαβάστηκαν προσευχὲς γιὰ τὶς μητέρεςμας καὶ γιὰ μᾶς καὶ ἡ ἐκκλησία ἐπικαλέστηκε τὸν Κύριο, τὸν Προστάτη τῶν νηπίωνποὺ εἶχε ὁ ἴδιος κρατηθεῖ στὶς ἀγκάλες τοῦ Ἁγ. Συμεών, ζητώντας ἔλεος καὶ συμπαράσταση.

Αὐτὸ ἔγινεκατ’ εἰκόνα τῆς παρουσίασης τοῦ Χριστοῦ· πρὶν ἀπὸ αὐτὸ εἴχαμε βαπτιστεῖ καὶ τὸΒάπτισμα σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπ. Παῦλο (Ρωμ. 6. 3 11) καὶ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας εἶναιμιὰ καταβύθιση στὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ ὥστε νὰ τὸν κάνει δικό μας θάνατο, μὲ τὸνἴδιο τρόπο ποὺ ἡ Ἀνάστασή Του γίνεται δική μας ἀνάσταση.

Ἐμεῖςλοιπὸν ποὺ ἔχουμε πεθάνει μὲ τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐγερθεῖ μὲ τὴν ἈνάστασήΤου ὁδηγούμαστε στὸ ναὸ ὅπως εἶχε ὁδηγηθεῖ κι Ἐκεῖνος, αἰώνιοι καὶ ἐν τούτοις ὑποκείμενοιστὴν τραγωδία τοῦ χρόνου, ζωντανοὶ ἀλλὰ προορισμένοι γιὰ τὸ θάνατο. Ὁ Χριστὸς ἦτανζωντανὸς στὴν αἰώνια θεότητά Του καὶ τὴν ἀθάνατη ἀνθρώπινη σάρκα Του, ὅμως δέχτηκετὸ θάνατο τῆς σάρκας Του γιὰ νὰ κοινωνήσει σὲ ὅλα μὲ τὴ δική μας ἁμαρτωλὴσάρκα. Μὲ παρόμοιο τρόπο ὕστερα ἀπὸ τὴ συνανάστασή μας μαζί Του ὁ Χριστὸς μᾶς ἀποστέλλει– ὅπως προηγουμένως ὁ Πατέρας εἶχε στείλει Ἐκεῖνον – στὴ σφαίρα τῆς ἁμαρτίας γιὰνὰ σηκώσουμε στὰ σώματα, τὶς ψυχὲς καὶ ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας τὸ σταυρὸ τοῦκόσμου ὁ ὁποῖος ἔχει πέσει καὶ ἐξαγοραστεῖ ἀλλὰ ποὺ δὲν ἔχει ἀπολυτρωθεῖ ἀκόμα.

Σύμφωναμὲ τὰ λόγια τοῦ Ἀπ. Παύλου καλούμαστε νὰ ἀνταναπληρώσουμε στὰ σώματά μας τὰ ὑστερήματατῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ (Κολ. 1. 24) – κι ἐπειδὴ εἴμαστε τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδὴεἴμαστε ἕνα μαζί Του, ἡ τραγωδία τὴν ὁποία ὁ ἐρχομός Του ἀπάλειψε ἀπὸ τὴν ΠαλαιὰΔιαθήκη καὶ τὸν κόσμο τῆς ἀρχαιότητας καὶ ἡ ὁποία ἔγινε κατόπιν ἡ δική Τουτραγωδία συνεχίζεται μέσα σ’ ἐμᾶς σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες.

ὉΠατριάρχης Ἀλέξιος (1877 - 1970. Ἔγινε Πατριάρχης Μόσχας τὸ 1945) εἶχε πεῖμιὰ φορὰ ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ τὸ ὁποῖο, ἐνῷ συνεχῶς οἱ ἄνθρωποιἀπορρίπτουν, σταυρώνεται κατὰ τὴ διάρκεια τῶν αἰώνων γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου.Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸς εἶναι ὁ δικός μας ὁ δρόμος, αὐτὸ εἶναιτὸ μήνυμα τὸ ὁποῖο μᾶς φέρνει ἡ ἔνδοξη μὰ τρομακτικὴ αὐτὴ γιορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆςτοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸ δίκαιο Συμεών...

ΜακαριστούΜητροπολίτου Σουρόζ Αντωνίου Bloom, απόσπασμα απὸ το βιβλίο «Ἡμέρα Κυρίου»,εκδ. Ακρίτας. Εκκλησία Κύπρου -Η Υπαπαντή του Κυρίουκαι Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού

«Παιδεία, ίσον δάσκαλος», «και όχι ‘’πρώτα ο μαθητής’’». Ο δάσκαλος κάνει την παιδεία και ανοίγει ορίζοντες στους μαθητές του.

2012-01-30T23:41:00.000+02:00

Με μία άκρως ενδιαφέρουσα ομιλία απότον Εκπαιδευτικό κ. Δημήτριο Νατσιό, πραγματοποιήθηκε σήμερα η καθιερωμένηεκδήλωση προς τιμήν των Εκπαιδευτικών, από την Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Στην καλωσόρισμά του ο ΣεβασμιώτατοςΜητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην αλλαγήνοοτροπίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος τονίζοντας πως «μεταποιήσαμε τηνμόρφωση ως μία τεχνοτροπική διεργασία χωρίς όραμα και ελπίδα», συμπληρώνονταςπως «ο άνθρωπος μορφώνετε μόνο όταν προσκύψει στο πρόσωπο του Θεανθρώπου».

Στη συνέχεια το λόγο έλαβε οπαριστάμενος αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, οοποίος χαιρέτισε την πρωτοβουλία της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και αναφέρθηκεεπιγραμματικά στην αξία και τη σημασία της Εκκλησίας στα θέματα της παιδείας.

Ακολούθησε η ομιλία του εκπαιδευτικούΔημήτρη Νατσιού, ο οποίος όντας ενεργός δάσκαλος «στην τάξη 22 χρόνια», όπωςχαρακτηριστικά είπε, αναφέρθηκε στα δεινά της Ελληνικής παιδείας και στηνπροσπάθεια όχι μόνο της αποχριστιανοποίησης των σχολείων, αλλά και ευτελισμούτου δασκάλου.

«Παιδεία, ίσον δάσκαλος», σημείωσε ο κ.Νατσιός «και όχι ‘’πρώτα ο μαθητής’’». Ο δάσκαλος κάνει την παιδεία και ανοίγειορίζοντες στους μαθητές του.

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ανέφερεπως το 1821 η Οικονομία του Θεού κατάφερε να ελευθερώσει ένα γένος μετά από 400χρόνια σκλαβιάς και σήμερα η Οικονομία των κρατών καταστρέφει όλα όσα χτίστηκανμε κόπο όλα αυτά τα χρόνια.

Έκανε εκτενή αναφορά και παρουσίασε τιςδιαφορές ανάμεσα στα παλιά και τα νέα σχολικά βιβλία σημειώνοντας με έμφαση πως«από τα βιβλία του δημοτικού, εξαφανίστηκε το δημοτικό τραγούδι και τη θέση τουπήραν οι συνταγές μαγειρικής».

Έκανε λόγο για τις δυσκολίες πουαντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί σήμερα, σημειώνοντας με νόημα πως οι ΤρείςΙεράρχες δεν έχουν θέση που πρέπει στην εκπαίδευση του σήμερα.

Παρών στην Εκδήλωση της ΙεράςΜητροπόλεως Πειραιώς, η οποία διοργανώνεται κάθε χρόνο με την ευκαιρία τηςεορτής των Τριών Ιεραρχών, ήταν και ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιώς, οοποίος φιλοξένησε και εφέτος την εκδήλωση.

Η ομιλία μεταδόθηκε απευθείας τόσο απότον Ραδιοφωνικό Σταθμό, όσο και από την Διαδικτυακή Τηλεόραση τηςΠειραϊκής Εκκλησίας.

Ο Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος

Ο Αναπληρωτής Υπουργός με τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πειραιώς

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ.Σεραφείμ κατά την προσφώνησή του

-Αγία Σοφία Πειραιώς

«Μεγάλοι δάσκαλοι θρησκειών του κόσμου» στο νέο πρόγραμμα σπουδών για τα Θρησκευτικά

2012-01-30T23:06:00.000+02:00

«Μεγάλοι δάσκαλοι θρησκειών του κόσμου» στο νέο πρόγραμμασπουδών για τα Θρησκευτικά

Πανθρησκειακός συγκρητισμός

Το νέο πρόγραμμα σπουδών για ταΘρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου προβλέπει στην πρώτη κιόλας ΘεματικήΕνότητα (ΘΕ) των Θρησκευτικών της Ε΄ Δημοτικού την αναφορά στον «Ιησού ωςδάσκαλο» με παράλληλη αναφορά στους «μεγάλους δασκάλους των θρησκειών τουκόσμου» δηλαδή «τον Μωάμεθ, τον Κομφούκιο και τον Βούδα». Πρόκειται για έναμόνο παράδειγμα του συγκρητιστικού τρόπου με τον οποίο προσεγγίζονται η Αλήθειατου Χριστού σε σχέση με τις άλλες θρησκείες από τους συντάκτες του νέουπρογράμματος σπουδών. Ο Ιησούς δεν είναι ο Ένας και Μοναδικός Θεός αλλά έναςδιδάσκαλος όπως ο Βούδας, ο Κομφούκιος και ο Μωάμεθ! Η κλήση των Μαθητών ή ηΕπί του Όρους ομιλία χρησιμοποιούνται στην ΘΕ αυτή ως δείγματα της ιδιότητοςτου Ιησού ως διδασκάλου...

Μία τέτοια προσέγγιση των Θρησκειώνκαι παρουσίαση των «δασκάλων των θρησκειών» θυμίζει σε όσους έχουν μελετήσεισχετικά κείμενα το βιβλίο «Μεγάλοι Μύστες» των εκδόσεων «Ιάμβλιχος» που στηνσυνοπτική παρουσίαση σημειώνεται ότι πρόκειται για «ένα έργο που ενέπνευσεπολλές γενιές αναγνωστών, είναι προϊόν της ώριμης συγγραφικής περιόδου τουΕντουάρ Σιρέ, κατά την οποία προσπάθησε να επιδείξει τη βασική ενότητα πίσω από όλες τις ανώτερεςθρησκείες. Θρησκείες που λειτουργούν ως μέσα αποκάλυψης του ενός θείου κόσμου,μέσω της ψυχής των προφητών τους».

Μήπως σε κάτι τέτοιο στοχεύει πλέονκαι το νέο μάθημα Θρησκευτικών; Τι Χριστός, τι Βούδας, τι Μωάμεθ, τιΚομφούκιος, όλοι είναι διδάσκαλοι θρησκειών; Λοιπόν; Τα Θρησκευτικά στηνυπηρεσία της Πανθρησκείας και της Νέας Εποχής;

Θρησκευτικά

Η Γιορτή των Τριών Ιεραρχών στη Β. Ήπειρο

2012-01-30T21:49:00.000+02:00

Η Γιορτή των ΤριώνΙεραρχών καθιερώθηκε, πλέον, ως Γιορτή των Ελληνικών Γραμμάτων στη ΒόρειαΉπειρο. Δηλητηριασμένοι μέχρι το μεδούλι, επί πέντε δεκαετίες, δάσκαλοι,μαθητές και γονείς του χώρου μας πως η γιορτή της παιδείας και των γραμμάτωνείναι η 7^η Μαρτίου- με το άνοιγμα του πρώτου αλβανικούσχολείου στην Κορυτσά, που δεν έχει καμία σχέση με το άνοιγμα των δικών μαςελληνικών σχολείων- γιόρταζαν πανηγυρικά και στο χώρο μας την ημέρα αυτή κι αςείχε μερικές δεκάδες χρόνια νωρίτερα που λειτουργούσε το σχολείο τηςΔρόβιανης και πολλά άλλα τέτοια στο χώρο μας.

Την τελευταίαδεκαετία σύσσωμος ο δασκαλικός κόσμος της βορειοηπειρωτικής μας κοινότηταςυπενθυμίζει και γιορτάζει μεγαλοπρέπως την δική μας γιορτή των Γραμμάτων. ΤηνΗμέρα των Τριών Ιεροδιδασκάλων, των Τριών Ιεραρχών: του Βασιλείου του Μεγάλου,του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Μαζί με τους ΤρειςΜεγάλους Φωστήρες γιορτάζουν οι μαθητές, οι δάσκαλοι κι όλος οΕλληνισμός.

Έντονες ήταν οιδραστηριότητες αφιερωμένες στην Ημέρα αυτή στο χώρο της Βορείου Ηπείρου. ΣτοΑργυρόκαστρο οι μαθητές της ΜέσηςΣχολής Γενικής Εκπαίδευσης «Τίμιος Σταυρός» της Ιεράς Μητρόπολης,έδωσαν ένα πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα αφιερωμένο στην Ημέρα αυτή. ΟΜητροπολίτης Ιεράς Μητρόπολης Σεβασμιώτατος Δημήτριος έκοψε τηνπρωτοχρονιάτικη πίτα.

Στους ΑγίουςΣαράντα, στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους, οι μαθητές του Τεχνικού Επαγγελματικού Λυκείου«Απόστολος Παύλος», μετά τη θεια λειτουργία, παρουσίασανστο κοινό, που γέμισε την αίθουσα του Ναού, ένα πλούσιο πρόγραμμα μετραγούδια, μονόπρακτα και θεατρικά αφιερωμένα στη ζωή, το έργο και τις διδαχέςτων Τριών Ιεραρχών.

Εκτός από μαθητές,δασκάλους, παρευρέθηκαν διευθυντές ελληνικών σχολείων, ο Αντιπεριφεριάρχης τωνΑγ. Σαράντα Γιώργος Μάνος, ο οποίος και χαιρέτησε στην ελληνική, άνθρωποι τωνΓραμμάτων και πολλοί πιστοί.

ΣΦΕΒΑ

Συνομιλία του π. Γεωργίου Μεταλληνού και του καθηγητού Δημητρίου Τσελεγγίδη με το Ρουμάνο Γέροντα Αρσένιο Papacioc για τον Οικουμενισμό

2012-01-30T17:43:00.001+02:00

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός και ο καθηγητής Δημήτριος Τσελεγγίδης στο κελίτου Ρουμάνου Γέροντα Αρσένιου Papacioc συνομιλούν για τον Οικουμενισμό.

Η «ιδιωτικὴ οδὸς» και η οδὸς «συν πάσι τοις Αγίοις»

2012-01-30T17:00:00.000+02:00

Ἡ «ἰδιωτικὴ ὁδὸς» καὶ ἡ ὁδὸς «σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις»

Γράφει ὁ Νεμέσιος

Οἱἀκόλουθοι τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας δὲν παύουν μὲ τὰ γραφόμενά τους νὰἀποκαλύπτουν τὴν οἰκουμενιστικὴ σκέψη ὡς αἱρετική. Ἀπόδειξη τρανότατη ἡ νέασυμβολὴ τοῦ θεολόγου κ. Παναγιώτου Ἀνδριόπουλου, προχθὲς στὸ Amen.gr μὲ τίτλο«Νεο-παραδοσιακὸ κυνήγι μαγισσῶν!!!». Μὲ αὐτὸ ἐπιτίθεται στὴν προσεχῆ ἡμερίδατῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς μὲ θέμα «Πατερικὴ Θεολογία καὶ μεταπατερικὴαἵρεση», μεγαλοφωνότατος, ὅπως πάντοτε, ὑποστηρικτὴς τῶν θέσεων τοῦΟἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ΚΠόλεως (ὑποστηρικτοῦ τῆς «μετα-πατερικῆς» Ἀκαδημίαςτοῦ Βόλου) καὶ ἐκθέτης καὶ δείκτης τῆς ἐνοχλήσεως ποὺ συνιστᾷ γιὰ τὴν παναίρεσητοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ κατοχυρωμένη, ἀκαδημαϊκὴ προσβολὴ τῶνδογματικῶν-ἐκκλησιολογικῶν καινοτομιῶν τῶν οἰκουμενιστικῶν ἱδρυμάτων καὶδικαιοδοσιῶν.

Εἶχα ἀποφασίσεινὰ μὴν ἀσχοληθῶ μὲ τὸ ἐν λόγῳ κείμενο, ἀλλὰ ἡ διαστροφικὴ τῆς ἀληθείας – χωρὶςνὰ καταλογίζω καὶ ἀνάλογη πρόθεση στὸν κ. Ἀνδριόπουλο – προβαλλόμενη θέση τοῦκ. Χρ. Γιανναρᾶ (ἂν ἀποτυπώνεται πλήρως στὸ παράθεμα τοῦ κ. Ἀνδριόπουλου) γιὰτὸ τί συνιστᾷ αἵρεση, μὲ καθιστᾷ συνειδησιακῶς συνένοχο γιὰ τὴν ἐσφαλμένηἐνημέρωση ἀνύποπτων ἀναγνωστῶν σχετικῶς μὲ τὸ θέμα. Διότι, ἐπειδὴ ἀκριβῶς τὰδόγματα ἔχουν ἀποκρυσταλλωθεῖ σὲ συγκεκριμένες ὁρολογίες, ὑπὸ τὸν φωτισμὸ τοῦἉγίου Πνεύματος, ἐξ αἰτίας τῆς δολιότητος τῶν αἱρετικῶν ποὺ χρησιμοποιοῦνὀρθόδοξες λέξεις μὲ ἐσφαλμένο περιεχόμενο (βλ. «χριστοτόκος» τοῦ Νεστορίου),γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἁμαρτία, ἔστω καὶ «στὸ γράμμα κάποιας δογματικῆς σημειογραφίας»,¬εἶναι θανάσιμη διακινδύνευση καὶ ἁμαρτία καὶ ἀπαγορεύεται αὐστηρῶς ἀπὸ τοὺςἉγίους, ὥστε δὲν δικαιώνεται ἡ ἄποψη τοῦ κ. Γιανναρᾶ ὅτι «Αἱρετικὸς γίνεται ὄχιὅποιος ἁμαρτάνει στὸ γράμμα κάποιας δογματικῆς σημειογραφίας, ἀλλὰ ὅποιοςἀποκόβεται ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὴν πραγματικότητα» κ.λπ..

Θὰ ἐνθυμεῖται ὁ κ. Ἀνδριόπουλος (καὶ ὁ κ. Χρ. Γιανναρᾶς), ὡςἐπιβεβαίωση ὅσων γράφονται, τὴν αὐστηρὴ ἀπαγόρευση τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδουἔναντι ὁποιασδήποτε ἀλλοιώσεως ἢ τῆς ἀντικαταστάσεως τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως(ζ΄ Κανὼν). Θὰ ἐνθυμοῦνται τὶς μεταγενέστερες συνοδικὲς ἀποφάσεις τῆς Ὀρθοδοξίαςγιὰ τὸ ἴδιο θέμα, οἱ ὁποῖες τονίζουν τὸ μέχρι κεραίας ἀναλλοίωτο ὄχι μόνον τῶνἱ. Δογμάτων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἱ. Κανόνων (παραθέτουμε ἐνδεικτικῶς δύο ὡς παράρτημαστὸ τέλος).

Ὁ ΜέγαςΒασίλειος τονίζει ὅτι «...τί τῶν θεολογικῶν ῥημάτων οὕτω μικρόν, ὡς ἢ καλῶς ἢἐναντίως ἔχον, μὴ μεγάλην παρέχειν τὴν ῥοπὴν ἐφ’ ἑκάτερα; Εἰ γὰρ ἐκ τοῦ νόμουἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ παρελεύσεται, πῶςἂν ἡμῖν ἀσφαλὲς ὑπερβαίνειν καὶ τὰ σμικρότατα;» (PG 32,69C)· ὁ δὲ Μέγας Φώτιος, παρερμηνευόμενος καὶ αὐτὸς δυστυχῶς ἀπὸ τοὺς ἕλληνεςοἰκουμενιστὲς θεολόγους τῆς Γερμανίας ὡς δῆθεν σύμφωνος μὲ τὴν «ἑνότητα στὴδιαφορετικότητα», ἔγραψε στὴ Μυριόβιβλο ὅτι: «Ἡ μὲν γὰρ περὶ πίστεως ἔρευνα τῆςἀληθείας παρατραπεῖσα ναυάγιον μέγα τῇ ψυχῇ προξενεῖ, διὸ δὴ καὶ βραχείας τῆς εἰς αὐτὴν τελούσηςἀντέχεσθαι δεῖ συλλαβῆς». (PG 103, 988B).

Ἀλλὰ τὸκαταληκτήριο σημείωμα τοῦ ἀγαπητοῦ κ. Ἀνδριόπουλου, ὅτι ὁ ΣεβασμιώτατοςΜητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος καὶ ὁ Καθηγητὴς κ. Ἰωάννης Κουρεμπελὲς«ἔχουν συμμετάσχει στὸ παρελθὸν – καὶ ὄχι στὸ ἀπώτατο – σὲ ἐκδηλώσεις τῆςἈκαδημίας τοῦ Βόλου» τί σημαίνει; Μήπως ὅτι εἶναι ὑποκριτὲς καὶ μοιράζονται τὰχαρτιά τους μὲ δύο στρατόπεδα; Μήπως ὅτι εἶναι ἀσταθεῖς στὸ θεολογικό τουςπροσανατολισμὸ καὶ συνεπῶς ἀνυπόληπτοι ὡς διδάσκαλοι τῆς Θεολογίας; Μήπως, ὅτιὄφειλαν - ἐπειδὴ προσκλήθηκαν καὶ μίλησαν στὴν «Ἀκαδημία» - νὰ εἶναι ἐσαεὶδουλικῶς εὐγνώμονες ἐν σιωπῇ, ὡς ὑποζύγια τῆς ἀνθρωπαρεσκείας, σὲ ὅσουςτεκταίνονται κακά («Τέκτονες κακῶν») ἐναντίον τῆς ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας; Ἢμήπως ὅτι ἐνοχλεῖ ἡ κατάθεση θεολογικῆς μαρτυρίας κάποιων Ὀρθοδόξων(«ἀντι-οικουμενιστῶν») θεολόγων σὲ fora οἰκουμενιστῶν, ὅπως ἡ «Ἀκαδημία», ὁπότεεἶναι προτιμότερο νὰ ἀπομονωθοῦν γιὰ νὰ στοχοποιοῦνται καὶ ἀπομονώνονταιεὐκολότερα ὡς «κυνηγοὶ μαγισσῶν», «ζηλωτές» καὶ «ἱερο-εξεταστές»; Τί σημαίνει ἡἀναφορὰ αὐτὴ ὡς ὑστερόγραφο;

Ἄν δὲνσημαίνει τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτά, τότε λοιπόν τί δεικνύει; Ὅτι συνειδητοποιώντας οἱπρολεχθέντες γνωστοὶ θεολόγοι σὲ ποιά αἱρετικὴ κατάπτωση ὁδηγεῖται ἡ θεολογίατῆς Ἑλλάδος ἀπὸ ἐπισήμως ὑποστηριζόμενες Μ.Κ.Ο., ὅπως ἡ Ἀκαδημία τοῦ Βόλου,σπεύδουν νὰ καταθέσουν τὴν ἀνησυχία τῆς ψυχῆς τους ὡς ἔμπυρο καὶ ἔμπειροθεολογικὸ λόγο· ὁπότε ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἀνησυχία καὶ ἡ ἐπικριτικὴ τοποθέτησήμας.

Ἂνπάντως πρόκειται περὶ μομφῆς τῆς «ἀσυνεπείας» τοῦ ἁγίου Ναυπάκτου καὶ τοῦΚαθηγητοῦ Κουρεμπελέ, προτείνω κ. Ἀνδριόπουλε, ὡς ὑποστηρικτὴς τῆςοἰκουμενιστικῆς παναιρέσεως, νὰ φερθεῖτε καὶ ἐσεὶς συνεπῶς πρὸς τὴ θεολογίασας. Καὶ ἐπειδὴ «ἀθέτησις μὲν γὰρ γίνεται προαγούσης ἐντολῆς διὰ τὸ αὐτῆςἀσθενὲς καὶ ἀνωφελές» καὶ «τὸ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ κρείττονος εὐλογεῖται» (Ἑβρ.7,18καὶ 7,7), ἄρα καὶ ἐκεῖνοι ποὺ διέγνωσαν τὴν παρέλευση καὶ ἀχρήστευση τῆςπατερικῆς ἐποχῆς καὶ συμβολῆς, δηλ. οἱ τῆς «Ἀκαδημίας», πρέπει νὰ παραδεχθῆτεὅτι – κατὰ συνέπεια τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας - ἀξίζουν ἴσης τιμῆς ἢ καὶπερισσότερης ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες: «νυνὶ δὲ διαφορωτέρας τετυχήκασιλειτουργίας͵ ὅσῳ καὶ κρείττονός εἰσι διαθήκης μεσῖται» (πρβλ. Ἑβρ. 8,6).Συνεπῶς, κ. Ἀνδριόπουλε, ἀποκαθηλῶστε τὶς ἱ. Εἰκόνες τῶν ἁγίων Πατέρων, χάρινσυνεπείας ! Παύσετε νὰ προσκυνεῖτε τὰ ἱερὰ λείψανά τους καὶ νὰ ἀναγινώσκετε τὰσυγγράμματά τους, χάριν συνεπείας ! Διότι ἐὰν οἱ Πατέρες πλανήθηκαν καὶ μᾶςπαρέδωσαν λόγια ποὺ δὲν εἶναι αἰώνια, ἀλλὰ παροδικά, τότε τὰ λόγια αὐτὰ δὲνεἶναι τοῦ Θεοῦ, «ἐφ’ ὅσον ἡ ἀλήθεια τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα» (Ψαλμ.116,2) ! Ἂν ἐπλανῶντο συνολικῶς, ὅταν ἀποφαίνονταν συνοδικῶς ὅτι οἱ διατάξεις τουςἔχουν αἰώνιο κῦρος, ἄρα τὰ λόγια καὶ ἔργα τους δὲν εἶναι ἐπαρκῶς κεχαριτωμένα!Συνεπῶς, χάριν συνεπείας, σταματῆστε ἐπισήμως νὰ τιμᾶτε τοὺς Πατέρες, ὡςπαρωχημένους καὶ ἀνεπαρκεῖς γιὰ σᾶς, ὅπως ἔκανε τὸ Βατικανὸ στὰ μέσα τῆςδεκαετίας τοῦ ’60 μὲ μερικοὺς ἀρχαίους Ἁγίους, οἱ «ἀξιομισθίες» τῶν ὁποίων«ξοδεύθηκαν» ἀπὸ τὴν ὑπερεκχυνόμενη (μὲ τὸ ἀζημίωτο) ἀγάπη τοῦ Πάπα!

Ἀντιθέτως, στηλῶστε τὶς εἰκόνες τῶν «ἀναμορφωτῶν» τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἐπισκόπων καὶΘεολόγων, ψάλλετέ τους Παρακλήσεις καὶ Χαιρετισμούς, ἀνάψτε τους καὶ κεράκι!Μόνον θυμίαμα μὴ προσφέρετε, διότι τοὺς ἔχει προσφερθεῖ ἐπαρκὲς θυμίαμα σὲ«κύκλους ἀλληλο-λιβανιζομένων λογίων» καὶ μάλιστα, ὄχι μετὰ θάνατον, ἀλλὰ ἐνῷζοῦν (ὅπως προσφάτως στὸν Σεβασμιώτατο Περγάμου), ὥστε νὰ χαροῦν τὸν ἀνθρώπινοἔπαινο, «ὅταν καλῶς ἡμᾶς λέγωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι» (πρβλ. Λουκ. 6, 26), ὅτανἐπαινοῦν οἱ νεο-εποχίτες, νεο-ταξίτες, ἑτερόδοξοι καὶ ἑτερόθρησκοι, ἀποδομητὲςκαὶ κοσμοπολίτες, διεθνιστὲς τοῦ καπιταλισμοῦ καὶ τοῦ σοσιαλ-χριστιανισμοῦ,ὅλοι ἱκανοποιημένοι χειροκροτητὲς τοῦ συγκρητισμοῦ ποὺ προωθεῖ τὸ Φανάρι!

Ἡἀμφισβήτηση τῆς διαχρονικότητος τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἔστω καὶ ὡς ἁπλὸςφιλοσοφικὸς προβληματισμός, δὲν εἶναι ἆραγε ἐφάμαρτος; Τὸ νὰ τὴν συζητεῖ ἡ«Ἀκαδημία», ἔστω ἁπλῶς ἐρωτοτροπώντας μὲ τὴν ἰδέα, χωρὶς ἐπίσημη«ἐκκλησιαστικὴ» ἀποδοχὴ τῆς «συναφειακῆς» καὶ «μετα-πατερικῆς θεολογίας» εἶναιἐπιτρεπτό στοὺς Συνέδρους τῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου καὶ ἀκίνδυνο γιὰ τοὺςἀκροατές; Ὅσο εἶναι θεμιτὸ καὶ ἀκίνδυνο τὸ νὰ ὑποβάλλεις σὲ ἕνα παιδὶ καχυποψίαγιὰ τοὺς γονεῖς του· τὸ νὰ διασπείρεις σὲ ἕνα στράτευμα αἴσθημα ἀμφιβολίας γιὰτὴν ἀξιοπιστία τῶν ἐκπαιδευτῶν καὶ ἀξιωματικῶν του· τὸ νὰ ἐνσπείρεις σὲ πλήρωμαχειμαζομένου πλοίου δυσπιστία στὶς ἀποφάσεις τοῦ ἔμπειρου Κυβερνήτη· τὸ νὰδιαβάλλεις στὰ παιδιὰ τὸ κίνητρο τῆς αὐστηρότητος τῶν γονέων τους. Τελικῶς, ὅσοτὸ νὰ ὑποβάλλεις στοὺς πρωτοπλάστους, ὅτι «οὐκ ἀποθανοῦνται» παραβαίνοντες τὰἐντάλματα τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ «ἔσονται ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρὸν» καὶἀξιολογοῦντες «χρονο-συναφειακῶς» τὴν ἀξία καὶ τὴ θεολογία ἐκείνων ποὺεὐωδιάζουν τὰ ἱ. λείψανά τους ἀπὸ τὴ θεϊκὴ ἐπ’ αὐτῶν εὐδοκία!

Αὐτὰ τὰγράφω, ἀγαπητὲ κ. Ἀνδριόπουλε, ὄχι ἀπὸ αἴσθημα ἐμπαθείας καὶ θυμοῦ - πόρρω ἀπ’ἐμοῦ! - ἀλλὰ πόνου· εἶμαι ἁμαρτωλός, ἀλλὰ ἀνήσυχος γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας καὶ τὴσωτηρία ὅλων μας. Τὰ πάντα γκρεμίζονται, καλῶς ἀποδομημένα ἀπὸ δεκαετίες. Ἂςκρατήσουμε τουλάχιστον τὴν Πίστη μας ἀνόθευτη, «στήκοντες καὶ κρατοῦντες τὰςΠαραδόσεις» (Β΄ Θεσ. 2, 15) τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ Πατέρων μας, ὡς μάρτυραὑπερασπίσεώς μας ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι τὶς «ἰδιωτικὲς ὁδούς» τῆςδιανοίας μας !

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Ἀποκρίσεις τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τοὺς Ἀγγλικανοὺς Ἀνωμότους (1716/1725), Ἀπόκρισις εἰς τὴν Πρόθεσιν α΄, ἐν ΙΩ. ΚΑΡΜΙΡΗ, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆςὈρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. 2, Akademische Druck u. Verlagsanstalt,Graz Austria 1968 [2], σελ. 888ἑ.

«Τίνι οὖν λόγῳ τολμήσωμεν ἡμεῖς αὐθαδῶς καὶ ἀνυποστόλως ἀθετῆσαι καὶ αὐτὴν τὴν πολλοστὴν τῶν θείων Πατέρων διάταξιν καὶ θεσμοθεσίαν, καὶ ταῦτα μὴ ταῖς θείαις Γραφαῖς ἀντιφθεγγομένην, καὶ μάλιστα τῶν ὅσα περὶ θείων δογμάτων ἀπεφάνθησάν τε καὶ ὁμοφώνως ἐκυρώθησαν; Εἰ δὲ τίς ποτε συγκατάβασις καὶ οἰκονομία ἐγένετο, ἴσως ἐν ὅσοις τρόπῳ συμβουλῆς περὶ ἤθη καὶ τάξεις καὶ συνηθείας μακρὰς ᾠκονομήθη, ἀλλ’ οὐκ ἐν ὅσοις περὶ πίστεως καὶ δογμάτων ὁ λόγος [...] Οὐ γὰρ ἔχει τις ἄδειαν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳποιεῖν, ὅπερ ἂν αὐτῷ δόξαι, ἀλλὰ μετὰ συνοδικῆς συνδιασκέψεως ἡ περὶ τῶνἐκκλησιαστικῶν ὑποθέσεων κρίσις τε καὶ ἀπόφασις γίνεται, ὡσαύτως καὶσυγκατάβασις ἢ καὶ οἰκονομία, εἰ τούτων γένηται χρεία τις ἀναγκαία. Ἐν γὰρ τοῖς θείοις δόγμασιν οὐδαμοῦχώραν ἔχει ποτὲ οἰκονομία ἢ συγκατάβασις· ταῦτα γὰρ ἀσάλευτά εἰσι, καὶ ὑπὸπάντων τῶν Ὀρθοδόξων ὡς ἀπαράβατα ἐν πάσῃ εὐλαβείᾳ διαφυλάττονται· καὶ ὁ μικρόντι τούτων παραβαίνων, ὡς σχισματικὸς καὶ αἱρετικὸς κατακρίνεται καὶἀναθεματίζεται, καὶ ἀκοινώνητος παρὰ πᾶσι λογίζεται» .

ὉμολογίαΠίστεως τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου τοῦ 1727, ἐν ΙΩ. ΚΑΡΜΙΡΗ, ΤὰΔογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. 2,Akademische Druck u. Verlagsanstalt, Graz Austria 1968 [2], σελ. 942ἑ.

«Ἐκλήθημεν δὲ ἄνωθεν οἱ εὐσεβεῖς τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας χριστιανοὶ διὰ τοῦΠνεύματος τοῦ ἁγίου ἀπό τε τῶν Προφητῶν, ἀπό τε τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ἀπότε τῶν Ἀποστόλων, ἀπό τε τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἁπαξαπάντων τῶν ὑπὸ τοῦἁγίου Πνεύματος ἐνηχηθέντων ἁγίων Πατέρων εἰς τὸ πιστεύειν καὶ φρονεῖνὅσα ἡ καθ’ ἡμᾶς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία παρέλαβε καὶ διασῴζει μέχρι τοῦδεἀπαραμείωτα καὶ ἀνόθευτα εἰς τὸ παντελές, εἴτε δόγματα πίστεως, ὅρους τε καὶκανόνας, εἴτε παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας ἐγγράφους τε καὶ ἀγράφους· ὀφείλομεν ἄρα καὶ περιέπειν ταῦταπάντα καὶ ἐνστερνίζεσθαι ὅλῃ ψυχῇ, διανοίᾳ τε καὶ προθυμίᾳ, καὶ μηδὲ κεραίαν ἐκτούτων ἀθετεῖν ἢ μεταποιεῖν ἢ προστιθέναι ἢ ἀφαιρεῖν, ἀλλὰ τὴν εὐθεῖαν βαδίζεινκαὶ βασιλικὴν καὶ ἄπταιστον τῆς σωτηρίας ὁδόν, τὴν μήτε εἰς τὰ δεξιὰ μήτε εἰςτὰ ἀριστερὰ κλίνουσαν. Καὶ γὰρ καὶ μικρὰ παρέγκλισις καὶ μεταποίησις ἐν τοῖςπερὶ Θεοῦ λόγοις εἰς κρημνὸν φέρει καὶ βάραθρα, καὶ βυθῷ ψυχικῆς ἀπωλείαςπαραπέμπει τὸν ὁπωσοῦν ἐκτραπέντα τῆς εὐθείας καὶ τῆς ἀληθείας διαμαρτήσαντα».

-Θεοδρομία

Οι εν αγίοις πατέρες ημών και οικουμενικοί διδάσκαλοι Βασίλειος ο Μέγας, Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος

2012-01-30T16:51:00.003+02:00

Οιεν αγίοις πατέρες ημών και οικουμενικοί διδάσκαλοι Βασίλειος ο Μέγας, Γρηγόριοςο Θεολόγος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

«Ηαιτία της σημερινής εορτής είναι αυτή: Επί της βασιλείας του Αλεξίου Κομνηνού,ο οποίος πήρε τα σκήπτρα της βασιλείας μετά τον Βοτανειάτη, υπήρξε διαφωνίαστην Κωνσταντινούπολη μεταξύ των λογίων και εναρέτων ανδρών: Άλλοιεκθείαζαν τον μέγα Βασίλειο, λέγοντας ότι είναι μεγαλοπρεπής στον λόγο, αφούερεύνησε με αυτόν τη φύση των όντων και συναγωνιζόταν ως προς τιςαρετές σχεδόν και τους αγγέλους, κι επίσης ότι δεν συγχωρούσε τις αμαρτίες τωνανθρώπων με πρόχειρο τρόπο, κι ήταν σπουδαίος στο ήθος του, χωρίς να έχει κάτιτο γήινο, από την άλλη δε υποβίβαζαν τον θείο Χρυσόστομο, διότι τάχα ήταναντίθετος προς τον Βασίλειο λόγω της προχειρότητάς του να συγχωρεί εύκολα καινα γίνεται ευχάριστος στους ανθρώπους.

Άλλοι πάλι υπερύψωναν τον θεϊκόΧρυσόστομο και έλεγαν ότι προηγείται του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίουτου Θεολόγου, διότι στεκόταν πιο κοντά στον άνθρωπο με τις διδασκαλίες του,καθοδηγώντας και προσκαλώντας όλους με την πιο απλή γλώσσα του στη μετάνοια,όπως και με το πλήθος των γλυκών σαν μέλι λόγων του και την ερμηνευτική τουδεινότητα. Άλλοι τέλος έπαιρναν το μέρος του Θεολόγου Γρηγορίου, λόγω τηςκομψότητας και της φροντισμένης φράσης του, της διεισδυτικότητας των λόγων τουκαι της ζωντάνιας των λέξεων, ο οποίος υπερέβαινε όλους τους φημισμένους γιατην ελληνική παιδεία τους, αλλά και τους δικούς μας της Εκκλησίας, και έδινανσ’ αυτόν την ψήφο της νίκης και βεβαίως τον έθεταν υπεράνω των άλλων.Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να διαιρεθούν τα πλήθη και άλλοι να ονομάζονταιΙωαννίτες, άλλοι Βασιλείτες και οι υπόλοιποι Γρηγορίτες.

Επειδήλοιπόν διαφωνούσαν έντονα και ήταν χωρισμένοι οι λόγιοι, λίγα χρόνια αργότεραφανερώνονται σε όραμα οι μέγιστοι αυτοί Πατέρες, ο καθένας χωριστά κι έπειταόλοι μαζί, όχι σε όνειρο αλλά όταν ήταν ξύπνιος, στον Επίσκοπο Ιωάννη τονμεγάλο, τον δάσκαλο των ιερών γραμμάτων της πόλεως των Ευχαΐτων, άνδρα λόγιομεν κατά τα άλλα, με παιδεία ελληνική όχι ευκαταφρόνητη (όπως δείχνουν τακείμενά του), ενάρετο δε σε μέγιστο βαθμό. Και με μια γλώσσα λένε προς αυτόν:Εμείς είμαστε ένα, όπως βλέπεις, ενώπιον του Θεού, και δεν υπάρχει τίποτεενάντιο και εχθρικό μεταξύ μας, αλλά ο καθένας μας στον δικό του καιρό, μεφωτισμό του θείου Πνεύματος, συγγράψαμε τις διδασκαλίες που οδηγούν στη σωτηρίατων ανθρώπων, και τους δώσαμε όσα είχαμε μυηθεί από τον Θεό. Πρώτος μεταξύ μαςδεν υπάρχει, γι’ αυτό βεβαίως και ούτε δεύτερος. Αλλά αν θα πεις για τον ένα,είναι σαν να λες και για τους άλλους. Γι’ αυτό σήκω και διάταξε αυτούς πουμαλώνουν να μη χωρίζονται εξ αιτίας μας. Διότι η έγνοια και η φροντίδα μας, καιόσο ζούσαμε και τώρα στη μετάστασή μας στους ουρανούς, ήταν και είναι ναειρηνεύουν οι πάντες και να είναι μονοιασμένοι μεταξύ τους. Κι ακόμη: σε μίαημέρα βάλε τη μνήμη μας και, όπως εσύ ξέρεις, φτιάξε τα σχετικά με την εορτήμας και κάνε το τούτο παράδοση για τους μεταγενεστέρους, διότι εμείς είμαστεένα στον Θεό. Οπωσδήποτε δε και εμείς θα βοηθήσουμε στη σωτηρία αυτών πουθα εκτελούν τη μνήμη μας, αφού νομίζουμε ότι έχουμε κάποια δύναμη μπροστά στονΘεό. Αυτά είπαν και φάνηκαν πάλι να ανεβαίνουν προς τον ουρανό, μέσα σε άπειροφως λάμψης, προσφωνώντας ο ένας τον άλλον με τα ονόματά τους.

Ο δεθεϊκός εκείνος άνδρας σηκώθηκε, ο Ιωάννης Ευχαΐτων δηλαδή, και έκανε όπως τονπροέτρεψαν οι άγιοι: και το πλήθος και τους διαφωνούντες ησύχασε (διότι οάνδρας θεωρείτο φημισμένος για την αρετή του), και την εορτή αυτή παρέδωσε στηνΕκκλησία, ώστε να την εορτάζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Και πρόσεξε τοφρόνημα του άνδρα: Επειδή βρήκε τον μήνα Ιανουάριο να έχει και τους τρειςαυτούς, δηλαδή κατά την πρώτη του μηνός, τον μέγα Βασίλειο, κατά την εικοστήΠέμπτη, τον θείο Γρηγόριο, και κατά την εικοστή έβδομη, τον θείο Χρυσόστομο,τους μάζεψε πάλι κατά την τριακοστή, στέφοντάς τους με κανόνες και τροπάρια καιεγκώμια, όπως τους αρμόζει. Κι όλα αυτά - που έγιναν, όπως νομίζω,και με τη σύμφωνη γνώμη τους - δεν υπολείπονται διόλου από τίποτε που είναιάξιο επαίνου, ώστε να ξεπερνούν και όλα όσα από εκείνον και έγιναν και θαγίνουν».

Οάγιος Ιωάννης ο Ευχαϊτων είναι όχι μόνον αυτός που δέχτηκε την κατά χάρη Θεούεμφάνιση των αγίων τριών Ιεραρχών, ώστε να επιλυθεί η διαφωνία των λογίων τηςΚωνσταντινουπόλεως περί του ποιος είναι ο μεγαλύτερος από τους τρεις, αλλά καιαυτός που εμπνεύστηκε να γράψει «κανόνες και τροπάρια και εγκώμια» κατά τοσυναξάρι. Και πράγματι, η σημερινή υμνολογία αποτελεί εν πρώτοις ένανεγκωμιασμό από τον άγιο Ευχαΐτων του πνευματικού ύψους και των τριών Ιεραρχών,οι οποίοι υπήρξαν μεταξύ άλλων «άλλοι άγγελοι μετά σαρκός», «κατά μέθεξιν θεοί,διότι είχαν μέσα τους ζωντανό και λαλούντα τον από τη φύση Του μόνο αληθινό Θεό», «οιτων ηθών διορθωταί και των ψυχών οικονόμοι, οι σωτήρες οι κοινοί των απάντων,οι και πράξεων ημίν και λόγων τύπους δείξαντες, οι παιδευταί του βίου» (οιδιορθωτές των ηθών και οι φροντιστές των ψυχών, οι κοινοί σωτήρες όλων, αυτοίπου έδειξαν σε εμάς τα παραδείγματα των πράξεων και των λόγων, οι εκπαιδευτέςτου βίου μας), όπως και «οι μεγάλοι φωστήρες, οι αρραγείς πύργοι τηςΕκκλησίας», «οι λαβόντες σοφίαν παρά Θεού, ως άλλοι τρεις απόστολοι του Χριστού».Δεν υπάρχει εγκώμιο που δεν χρησιμοποιεί ο άγιος υμνογράφος, για να αποδώσειπρώτον, αυτό που οραματικά και θεοπτικά έζησε: την παρουσία των αγίων στη ζωήτου, δεύτερον, την τεράστια θεολογική συμβολή τους στη ζωή της Εκκλησίας.

Κι ωςπρος το πρώτο. Η υπέρ φύσιν εμπειρία του να δει οραματικά τους αγίουςπροβάλλεται δεόντως από τον άγιο. Προκειμένου μάλιστα να προβάλει την ισότητάτους, όπως ήταν και ο κύριος σκοπός του οράματος, χρησιμοποιεί φράσεις πουαναφέρονται στη συζυγία του άνδρα με τη γυναίκα. «Ους ο Θεός συνέζευξε,άνθρωπος μη χωριζέτω», λέει ο λόγος του Θεού, «ους ο Θεός συνήνωσεν ειςομότιμον ένωσιν, εγκωμιαστής μη χωριζέτω άνθρωπος» (αυτούς που ο Θεός συνένωσεσε ομότιμη ένωση, άνθρωπος εγκωμιαστής ας μη τους χωρίζει), λέει ο υμνογράφος.Για να συνεχίσει: «θεωρώντας τους ίσους στα χαρίσματά τους, ας τουςκαθιστά με τους ύμνους του άξιους και ίσων ύμνων» («αλλ’ ίσους ηγούμενος,εν τοις αυτοίς χαρίσμασιν, ίσων και των ύμνων, μελωδών αξιούτω»). Μπορείνα φαίνεται υπερβολική η σύγκριση, αλλά ο υμνογράφος στηρίζεται στην προσωπικήτου εμπειρία και κάνει υπακοή: εξαγγέλλει ό,τι οι άγιοι, συνεπώς και ο Κύριος,του είπαν. Και προχωρεί και σε άλλη εικόνα για να αποδώσει και πάλι την ίδιααλήθεια: «Από τον Ουρανό δύο μεγάλα λυχνάρια φωτίζουν όλον τον κόσμο με διαδοχήτου ενός προς το άλλο: ο ήλιος και η σελήνη. Από τη γη με πολύ φανερό τρόποφωτίζουν όλη την οικουμένη τρεις ίδιοι υπερμεγέθεις ήλιοι, που λάμπουν μαζί: οΒασίλειος, ο Γρηγόριος, ο Ιωάννης Χρυσόστομος» («Εξ ουρανού μεν μέγιστοι δύωλύχνοι φωτίζουσιν εκ διαδοχής αλλήλων την υφήλιον∙ εκ γης δε φανότερον τηνσύμπασαν αυγάζουσι τρεις κατά τ’ αυτό υπερμεγέθεις φωστήρες,συλλάμποντες αλλήλοις»).

Και ωςπρος το δεύτερο: η τεράστια θεολογική συμβολή τους στην Εκκλησία. Ο υμνογράφοςβρίσκει την ευκαιρία να μιλήσει για τον αγώνα των αγίων υπέρ της αληθούςπίστεως: τη διακράτηση της αλήθειας για την αγία Τριάδα. Και οι τρειςαγωνίστηκαν να φανερώσουν ανόθευτη την αποκάλυψη του Χριστού και το κήρυγμα τωνΑποστόλων περί του Θεού. Για παράδειγμα: «Διδαχθήκαμε να θεολογούμε τηνΜοναδική Τριάδα και παραλάβαμε να υμνούμε την Τριαδική Μονάδα. Μάθαμε ναπροσκυνούμε από τους Πατέρες μία τρισυπόστατη Φύση» («Τριάδα Μοναδικήνθεολογείν εδιδάχθημεν∙Μονάδα Τριαδικήν υμνείν παρελάβομεν∙ προσκυνείνεμάθομεν, παρά των Πατέρων, μίαν Φύσιν τρισυπόστατον»). «Ο Υιός και Λόγος τουΘεού ήταν από την αρχή συνάναρχος με τον Πατέρα. Συνυπήρχε το άγιον Πνεύμα μετον Λόγο του Θεού, αλλά προερχόμενο από τον Γεννήτορα Πατέρα. Απλή, ομοούσια,συμφυής Θεότητα, όπως κηρύσσουν οι θείοι Κήρυκες, οι τρεις Ιεράρχες» («Ο Λόγοςην εν αρχή, προς τον Πατέρα συνάναρχος∙ τω Λόγω Πνεύμα συνήν, αλλ’ εκτου Γεννήτορος∙ απλή ομοούσιος, συμφυής Θεότης, ως οι θείοί φασι Κήρυκες»).

Οάγιος υμνογράφος όμως εν προκειμένω προβαίνει σε μία σημαντική επισήμανση:Βεβαίως οι άγιοι Πατέρες αυτοί εξήγγελλαν ό,τι ο Κύριος απεκάλυψεκαι οι Απόστολοι κήρυσσαν, αλλά με τη σοφία που τους δόθηκε από τον Θεό και τηβοήθεια βεβαίως των ανθρωπίνων γνώσεών τους, αυτό που οι απόστολοι κήρυσσαν μεαπλό τρόπο, εκείνοι το στερέωσαν και το περιχαράκωσαν, ώστε να είναι απρόσβλητοαπό τις φιλοσοφικές ενστάσεις της εποχή τους. Με άλλα λόγια την αλήθεια που αποκαλύφθηκεεν Χριστώ, οι άγιοι Πατέρες προσπάθησαν να την διατυπώσουν μετέτοιον ισχυρό ανθρώπινο λόγο, ώστε να μην μπορούν οι διάφοροι αιρετικοί να τηναλλοιώσουν με τα φληναφήματά τους – κάτι που έγινε δεκτό από την Εκκλησία μας,διά του στόματός της, της Οικουμενικής Συνόδου, και της συνειδήσεως τηςΕκκλησίας, του φρονήματος των πιστών. Κι είναι αυτοί συνεπώς πουπροέβησαν στη σύνθεση αυτού που λέμε «ελληνορθοδοξία».

Ελληνορθοδοξία δηλαδή είναι η αποκαλυμμένη απότον Χριστό πίστη, δοσμένη όμως με κατηγορίες ελληνικές και με όρουςφιλοσοφικούς. Περιεχόμενο ο χριστιανισμός, ένδυμα ο ελληνισμός. Κι αυτό τοέκαναν, διότι αυτή τότε ήταν η πρόκληση της εποχής: να δοθεί η πίστη μέσω τουελληνισμού. Δεν ήταν σκοπός τους η διάσωση του ελληνισμού. Αυτό που τους ενδιέφερεήταν η προβολή της αληθινής πίστεως, της ίδιας της αλήθειας, δηλαδή ο Χριστός.Στην εποχή τους όμως το ένδυμα για να διατυπωθεί αυτή η αλήθεια ήταν οελληνισμός. Κι από την άποψη αυτή ο ελληνισμός αναβαπτίστηκε και εσαείπαραμένει λαμπρισμένος, λόγω ακριβώς της σύνδεσής του με τη χριστιανική πίστη.Σ’ ένα από τα καθίσματα του όρθρου λοιπόν λέει ο υμνογράφος: «Λάβατε τη σοφίααπό τον Θεό, σαν άλλοι τρεις Απόστολοι του Χριστού, και με τον λόγο της γνώσεωςστερεώνετε τα δόγματα με τη δύναμη του αγίου Πνεύματος, τα οποία προηγουμένωςμε απλά λόγια αλλά και με γνώση έδωσαν οι αλιείς απόστολοι του Χριστού. Διότιέπρεπε και με αυτόν τον τρόπο ο απλός σεβασμός μας να γίνει στέρεος και νααποκτήσει σύσταση, μέσα από σας, πανσεβάσμιοι Πατέρες» («Την σοφίαν λαβόντεςπαρά Θεού, ως Απόστολοι άλλοι τρεις του Χριστού, τω λόγω της γνώσεως συνιστάτετα δόγματα, α το πριν εν λόγοις απλοίς κατεβάλλοντο Αλιείς εν γνώσει, δυνάμειτου Πνεύματος∙ έδει γαρ και ούτω, το απλούν ημών σέβας, την σύστασινκτήσασθαι, δι’ υμών, πανσεβάσμιοι»).

Με ταπαραπάνω καταλαβαίνουμε και αυτό που διαρκώς τονίζει η Εκκλησία μας, όταναναφέρεται στους τρεις Ιεράρχες ως προστάτες της παιδείας. Ότι δηλαδή η παιδείαγι’ αυτούς δεν εξαντλείτο στη κατά κόσμο μόρφωσή τους, την οποία αυτή πλούσιακατείχαν – ό,τι συνήθως θεωρείται από τους πολλούς παιδεία. Η κοσμική παιδεία,η ανθρώπινη σοφία μόνη της, η επιστήμη θα λέγαμε, όπως ήδη είχανεπισημάνει και οι αρχαίοι Έλληνες «πανουργία και ου σοφία φαίνεται», δενθεωρείται δηλαδή αληθινή σοφία αλλά πονηρία. Διότι η ανάπτυξη μόνο της λογικής,χωρίς παράλληλη καλλιέργεια της καρδιάς οδηγεί συνήθως σε καταστροφή. Οι δύοπαγκόσμιοι πόλεμοι, όλες οι αναταραχές μέχρι σήμερα στην ανθρωπότητα αποτελούντην επιβεβαίωση και του λόγου το αληθές. Για την Εκκλησία μας, όπως φαίνεταιαπό τους τρεις Ιεράρχες, η αληθινή παιδεία είναι αυτή που οδηγεί τον άνθρωπο σετέτοια εσωτερική καλλιέργεια, ώστε να γίνει μία φανέρωση του Χριστού μέσα στονκόσμο. Το όραμα της χριστιανικής παιδείας, που πρόβαλλαν διαρκώς οι τρειςΙεράρχες, ήταν το «μορφωθήναι Χριστόν εν ημίν». Να φθάσουμε οι άνθρωποι στοντύπο του αληθινού ανθρώπου που έδειξε ο Χριστός.

ΔιότιΑυτός εκτός από Θεός είναι και ο αληθινός άνθρωπος. Οι άγιοι Ιεράρχες μαςλοιπόν χρησιμοποίησαν την ανθρώπινη γνώση και τη σοφία τους, προκειμένου νασυσταθεί, με την έννοια να στερεωθεί και να αρθρωθεί σε λόγο, η απλότητα τουκηρύγματος των Αποστόλων. Ο άγιος Ιωάννης ο Ευχαΐτων, ο υμνογράφος των αγίων,μας το λέει και ως εξής: «Γίνατε νοήμονες άνθρωποι από την κοσμική και γήινησοφία, ένδοξοι Πατέρες, αλλά αποκτήσατε κυβέρνηση από τη σοφία του Θεού, δηλαδήη θεϊκή σοφία σας καθοδηγούσε και σας κατεύθυνε. Γι’ αυτό και σαν θεραπαινίδα,σαν δούλη δηλαδή, υποτάξατε την κοσμική στη θεία με πάνσοφο τρόπο» («Νοήμονεςεκ της κάτω σοφίας γενόμενοι, κυβέρνησιν, ένδοξοι, παρά της θείας εκτήσασθε∙ όθενως θεράπαιναν ταύτην εκείνη πανσόφως υπετάξατε»).

Βεβαίως αξίζει η επιστήμη και κάθε ανθρώπινηγνώση και σοφία. Αλλά για να βοηθά τον άνθρωπο στην αναγωγή του προς τον Θεό.Κάτι που δυστυχώς ήδη εδώ και αρκετά χρόνια έχει χαθεί από την ελληνικήεκπαίδευση. Η εορτή έτσι των Τριών Ιεραρχών στην εποχή μας μένει μετέωρη. Ηπαιδεία που προβάλλουν οι άγιοι αποτελεί ένα διαρκώς ζητούμενο.

Ακολουθείν

Η σημειολογία της εορτής των Ελληνικών Γραμμάτων

2012-01-30T14:32:00.001+02:00

Η σημειολογία της εορτής των ΕλληνικώνΓραμμάτων

Τουδρα Γιώργου Χάιλου*

Ο Ελληνισμός, ως πολιτιστικό και εθνικό μέγεθος, επέζησεκαι μεγαλούργησε διαχρονικά ένεκα πρωτίστως της ιδιοτροπίας και της ετερότηταςτης παιδείας του, της ελληνικής του γλώσσας, αλλά και κατά τη μετά Χριστόνεποχή, λόγω της εν Ορθοδοξία ζωής του. Η ετερότητα αυτή εδράζεται στην εκζήτησητης αλήθειας με στόχο το κατ’ αλήθειαν ζην. Ερειδομένη λοιπόν σ’ αυτήν τηνετερότητα, η ελληνική βιωματική και η ημετέρα παίδευσις, συνέθεσε τους τέσσερειςελληνικούς πολιτισμούς: Μινωικό, Μυκηναϊκό, Κλασικό και Βυζαντινό. Ο Βυζαντινόςδε πολιτισμός, αφού είχε ώτα ακούειν, έστρεψε την εκζήτηση της αλήθειας στονευαγγελισθέντα υπό του Χριστού λόγον: « Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθειαελευθερώσει υμάς», ο οποίος κατέληξε στο: «Εγώ ειμί η αλήθεια». Συνέλαβε δηλαδήη βυζαντινή σκέψη ότι η «αλήθεια ελευθερώσει ημάς», μέσω της αυθυπέρβασης καιτης ένωσης του εγώ με το εμείς, δρώντας εν Χριστώ.

Οιτρεις άγιοι πατέρες, τους οποίους τιμούμε στις 30 Ιανουαρίου, πιστοί στηφιλοσοφία του προγενέστερού τους ιεράρχη του Κλήμη του Αλεξανδρέως πως «νήπιοιουν και οι φιλόσοφοι, εάν μη υπό του Χριστού απανδρωθώσιν», υποστασιοποίησαν τοαρχαιόθεν ηρακλείτειο κάλεσμα «κοινωνούμε άρα αληθεύουμε». Οι ιεράρχες μαςαγάπησαν και υπηρέτησαν με πάθος την Παιδεία και τα Γράμματα, ως άνθρωποι πουσυνδύασαν με άριστο τρόπο την επιστημονική γνώση και την αγιότητα (αγιότητανοουμένη ως θέωση, κατά την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας) ενώνοντας τηθεολογία της Εκκλησίας με τον Ελληνικό Πολιτισμό. Σ’ αυτούς λοιπόν κυρίως τουςπατέρες των Γραμμάτων και της Ορθοδοξίας, και στην πληθώρα των πνευματικών μαςταγών που εδιακόνουν την αυτή φιλοσοφία, οφείλεται η γένεση του ΒυζαντινούΠολιτισμού και η αναγέννηση του εν Χριστώ ελληνικού πνεύματος. Τρεις αιώνεςπερισυλλογής και προβληματισμού μετουσίωσαν το χριστιανικό άγγελμα σε πρότασηπολιτισμού. Τοιουτοτρόπως, οι τρεις ιεράρχες του 4ου αιώνα έθεσαν τα πνευματικάθεμέλια του Βυζαντινού Πολιτισμού. Πολιτισμού απαράμιλλης πολιτισμικής αξίας.Πολιτισμού που ανέδειξε την ισχυρή προσωπικότητα του μεγίστου πατέρα τηςΟρθοδοξίας Γρηγορίου Παλαμά, ο οποίος αναχαίτισε την εισβολή του θωμισμού καιτης νοησιαρχίας, όταν επεχειρήθηκε το 1354* η πρώτη μετακενωτική (δανειζόμενοςορολογία του Κοραή) αλλοίωση της βυζαντινής μας ταυτότητας. Ο Παλαμάς, δρώνταςεν αληθεία και αγωνιζόμενος εντελώς μόνος, διέσωσε την Ορθοδοξία από τη νόθευσηκαι τον Ελληνικό Πολιτισμό από την αλλοτρίωση. Κάτι που 479 χρόνια αργότερα (το1833), η αλλοτρίωση κατ’ ουσία επετεύχθη, όταν η κατά Κοραή «μετακένωση»,κάλεσε τους Έλληνες να υιοθετήσουν το Γραικογαλλισμό.

Σύμφωναμε τη θεωρία της «μετακένωσης» (και του μεταπρατισμού που ακολούθησε) μοναδικήοδός για την επανάκτηση της (από Τουρκοκρατίας) χαμένης μας ελληνικήςταυτότητας και της επίτευξης προόδου, αποτελούσε η επανάντλησή της από τα«πεφωτισμένα και λελαμπρυσμένα της Εσπερίας έθνη»· έθνη στα οποία -κατά Κοραή-διατηρήθηκε ατόφιος και συνεχίστηκε ο Ελληνικός Πολιτισμός. Έτσι απηλλάξαμεεαυτούς από τη βυζαντινή μας κληρονομιά και την πολιτισμική ετερότητα,καθιστώντας τους κενά σκεύη προς έγχυση του δυτικοευρωπαϊκού διαφωτισμού. Ενκατακλείδι, κλασικίζοντας δυτικότροπα κατέστημεν (μερικώς) Έλληνες αντιδανείου.Έλληνες δηλαδή με αλλοτριωμένη ταυτότητα, ευάλωτοι στις πνευματικές κρίσεις.Ζούμε σε μια εποχή, έντονης πνευματικής κρίσης και αμφισβήτησης διαχρονικώναξιών. Τυχάρπαστες και παρακμιακές φυσιογνωμίες προβάλλονται ως πρότυπα-μοντέλαβίου. Η σημερινή εποχή φιλοδοξεί να στερήσει από το σύγχρονο άνθρωπο -στο όνομαμιας κακώς εννοούμενης ιδιωτικής ελευθερίας, και ανταγωνιστικότηταςτο δικαίωματης ελεύθερης και κριτικής σκέψης, το δικαίωμα της κοινωνικής ελευθερίας, τοδικαίωμα, σε τελική ανάλυση, του αυτοπροσδιορισμού της προσωπικότητας και τηςιστορικής του μοίρας.

Ηπολιτιστική μας ετερότητα, η ιδιοτροπία του ελληνικού «βίου» μας, αποτελεί τηνασφαλιστική δικλίδα, πάνω στην οποία πρέπει να στηριχθεί η προάσπιση τουελληνισμού στο σύγχρονο κόσμο. Αυτήν ακριβώς την ετερότητα του πολιτισμού μαςδιακονεί και διασώζει η «ασύγχυτη» αλλά ταυτόχρονα «αδιαίρετη» μέθεξη τουελληνισμού στην Ορθοδοξία. Αυτήν ακριβώς την ετερότητα διακονεί και διασώζει ηεορτή των τριών ιεραρχών, η εορτή των Ελληνικών Γραμμάτων.

Ηεπαναστροφή λοιπόν της Παιδεία μας στον ελληνοχριστιανικό άξονα, δύναται ναπροασπίσει την Πολιτεία από τον ολοκληρωτισμό της νέας εποχής που επαγγέλλονταιοι θιασώτες της νεωτερικής παγκοσμιοποίησης και του χρηματοοικονομικούωφελιμισμού. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε σθεναρά να αντισταθούμε στην επικείμενημετακένωση, η οποία πιθανόν να οδηγήσει στην ολοκληρωτική συντριβή τηςταυτότητάς μας, του Ιστορικού μας στίγματος.

*Χρονιάσυμβολική στην οποία ο Δημήτριος Κυδώνης, εκστασιασμένος από το εξ Εσπερίαςφως, με προτροπή του αυτοκράτορα Ιωάννη Καντακουζηνού, μεταφράζει στα ελληνικάτη Summa Τheologiae του Θωμά του Ακινάτη.

*Ο δρ Γιώργος Χάιλος είναιπανεπιστημιακός - μαθηματικός.

«Φιλελεύθερος»30/01/2012

Ρωμαιοκαθολικός Επίσκοπος Σύρου, προς Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο: «Μπορούμε να συμβάλλουμε ώστε να φθάσει πιο γρήγορα η ευλογημένη ημέρα του Κοινού Ποτηρίου».

2012-01-30T13:03:00.000+02:00

Ομιλίατου Ρωμαιοκαθολικού Επισκόπου ΦραγκίσκουΠαπαμανώλη κατά την επέτειο της 10ετούς Επισκοπικής Ποιμαντορίας του ΜητροπολίτηΣύρου Δωρόθεου Β’ στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου στη Σύρο.

Σεβασμιότατε και Αγαπητέ Αδελφέ κ. Δωρόθεε,

Πέρασαν10 χρόνια από τις 19 Ιανουαρίου 2002 όταν έφθασες στη Σύρο και έτυχε να είμαι οπρώτος που σε ασπάστηκα και σου ευχήθηκα το καλώς όρισες.

Τότεείπα στον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Χριστόδουλο, που σε συνόδευε, ότι μετην ψήφο της Ιεράς Συνόδου ήσουν ο «Θεοπρόβλητος» Μητροπολίτης της Σύρου. Ο δεΜακαριστός Αρχιεπίσκοπος, κατά την ιερά Ακολουθία της Επισκοπικής σουχειροτονίας στις 15 Δεκεμβρίου 2001 πολύ σωστά σε χαρακτήρισε «δημοπρόβλητο».Αλλά η κοσμοσυρροή λαού που σε υποδέχτηκε εκείνη την ημέρα στο λιμάνι τηςΣύρου, έδειξε στον Αρχιεπίσκοπο ότι ήσουν και ο «λαοεπιθύμητος».

Ολαός της Σύρου σε υποδέχτηκε ενωμένος, χωρίς καμιά διαχωριστική γραμμή,ενωμένος με την αγάπη του Χριστού, ενωμένος στη χαρά, χαρά που οι καμπάνες τωνναών μας, ορθοδόξων και καθολικών, σε κοινή μελώδια, σκόρπιζαν στους αιθέρεςαναγγέλλοντας την άφιξή σου.

Και τόνισα τότε στον Μακαριστό ΑρχιεπίσκοποΧριστόδουλο: «κανένας δεν μπορεί να χωρίσει αυτό το λαό ο οποίος μαζί χαίρεταικαι μαζί πενθεί, μαζί εργάζεται για τον επιούσιο, μαζί υποφέρει, μαζίδιασκεδάζει, μαζί αναζητεί την πρόοδό του με κοινούς στόχους και κοινάσυμφέροντα, και το πιο σπουδαίο, συχνότατα, μαζί δημιουργεί τα νέα κύτταρα τηςκοινωνίας, τις χριστιανικές οικογένειες. Και όλα αυτά με πνεύμα σεβασμού τουενός στο πιστεύω του άλλου.

Σεβασμιότατε και Αγαπητέ Αδελφέ κ. Δωρόθεε, σήμερα μετά από 10χρόνια ποιμαντορίας στην Ιερά Μητρόπολη Σύρου, πρέπει να είσαι ευχαριστημένοςγια όσα, με τη βοήθεια του Θεού και με το ζήλο σου, έχεις κατορθώσει στηνποιμαντική σου δράση. Δόξασε τον Θεό.

Γνωρίζωότι οι επιτυχίες σου είναι καρπός της αγάπης σου για την Εκκλησία. Οι επιτυχίεςσου είναι καρπός αόκνων προσπαθειών, που συχνά συνοδεύτηκαν με πίκρες και μεέλλειψη κατανόησης γι’ αυτό και υπέφερες. Η πορεία προς κάθε επιτυχία δεν ήτανπάντοτε στρωμένη με ροδοπέταλα.

Γνωρίζωεπίσης, ότι ακόμη και αυτή η φιλική σου συμπεριφορά προς εμένα προσωπικά καιτην Καθολική Εκκλησία, γίνεται αιτία πόνου και θλίψης για σένα διότι αρκετοίαδελφοί σου, ακόμη και αδελφοί σου στην Αρχιεροσύνη, αποδοκιμάζουν την μεταξύμας αγάπη.

ΟΙησούς Χριστός όμως την επιδοκιμάζει, μάς θέλει αγαπημένους. Ο λαός μαςχαίρεται και πανηγυρίζει όταν μάς βλέπει να συμπεριφερόμαστε με σεβασμό, μεειλικρίνεια και αγάπη, φιλικά, ο ένας προς τον άλλο. Τι θέλουμε παραπάνω,αγαπητέ μου Αδελφέ, όταν γινόμαστε αρεστοί στον Ιησού Χριστό πρώτα, και έπειταστο λαό, της διαποίμανσης του οποίου έχουμε την ευθύνη;

Αγαπητέ Αδελφέ, όπως σου έλεγα και την ημέρα της ενθρονίσεώςσου, δεν παραγνωρίζω ότι μας λείπει η μυστηριακή κοινωνία που, εν Χριστώ, είναιτο σπουδαιότερο στοιχείο κάθε ενότητας. Όμως μπορούμε να συνεργαστούμε, μάλλοννα αυξήσουμε την συνεργασία μας, εν αρμονία, αγάπη και ειρήνη, με γνώμονα τοναμοιβαίο σεβασμό, όχι μόνο προς το πρόσωπό μας, αλλά και προς τις Εκκλησίεςμας. Έχουμε ευθύνη για το παρόν και το μέλλον των Εκκλησιών μας.

Μπορούμενα συμβάλλουμε ώστε να φθάσει πιο γρήγορα η ευλογημένη ημέρα του ΚοινούΠοτηρίου.

ΟΚύριος να είναι πάντοτε μαζί σου.

ΗΑειπάρθενος Θεοτόκος να σε προστατεύει και να σε οδηγεί.

Ειςπολλά, ευλογημένα και καρποφόρα έτη.

+ Φραγκίσκος Παπαμανώλης

Καθολικός Επίσκοπος Σύρου, Θήρας και Κρήτης

Ο πιο επικίνδυνος ισλαμιστής της γης πάτησε πόδι και στην Αθήνα!

2012-01-30T11:57:00.005+02:00

Ο πιο επικίνδυνοςισλαμιστής της γης πάτησε πόδι και στην Αθήνα!

Ο «σκοτεινός» Φετουλάχ,που θέλει να κάνει την Τουρκία σαν το Ιράν, προχώρησε τώρα στην ελεύθερηκυκλοφορία προπαγανδιστικών βιβλίων

τουΜάνου Ηλιάδη

ΣτηΡωσία οι αρχές έκλεισαν όλα του τα σχολεία διότι ασκούσαν τουρκική εθνικιστικήπροπαγάνδα, στη Λευκορωσία το ίδιο, στην Ολλανδία η λειτουργία των πρότυπωνιδιωτικών σχολείων του τελεί υπό έρευνα των αρχών ασφαλείας στις ΗΠΑ το θέμαάρχισε ήδη να διερευνάται από το FΒΙ, ενώ στο Ουζμπεκιστάν (εκτός από το κλείσιμο των σχολείωντου, τη σύλληψη δεκάδων Τούρκων διδασκάλων και μουσουλμάνων επιχειρηματιών τουκινήματος Γκιουλεν, που τα υποστήριζαν), η παρουσία του απαγορεύτηκε αυστηρά ωδαπειλή για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια.
Στηνίδια του τη χώρα έκθεση της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ, που έγινε στοπλαίσιο των ερευνών για το περίφημο σκάνδαλο Σουσουρλούκ και την οποίααποκάλυψε η «Μιλιέτ» στις 19 Οκτωβρίου 2010, αναφέρει για τον Γκιουλεν τα εξήδ:«Πρόκειται για μυστικό συνεταίρο της Τσιλέρ στο ξέπλυμα βρόμικου χρήματος»,(σ.α: της πρώην πρωθυπουργού της Τουρκίας που -όπως αποκαλύφθηκε- χρηματοδότησεαπό τα μυστικά κονδύλια τον εμπρησμό των ελληνικών δασών), «ενώ τα μέλη τουκινήματος Γκιουλέν αποτελούν τον πιο σημαντικό μη κυβερνητικό μηχανισμό πουδιατηρεί η CIA στην περιοχή.

Ηεπιδίωξη

Οιανωτέρω πληροφορίες είναι δυνατόν να επιβεβαιωθούν εάν ελεγχθούν τα οικονομικάτου Γκιουλέν και του κινήματος του από επιθεωρητές του υπουργείου Οικονομικώνκαι αν γίνουν συντονισμένες έρευνες από τα υπουργεία Εσωτερικών και Εξωτερικώνσχετικά με τη δράση του Γκιουλέν και της οργανώσεως του». Στην ίδια έκθεσηαναφέρονται ιδιαίτερα αποκαλυπτικά στοιχεία για την απώτερη και κεκαλυμμένηεπιδίωξη του Γκιουλέν να εγκαθιδρύσει στην Τουρκία ένα ισλαμικόκαθεστώς στο πρότυπο του Ιράν.

Ολόγος, όπως έγινε ήδη αντιληπτό, για τον περίφημο ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, τονΤούρκο ισλαμιστή ηγέτη, ο οποίος εμφανίζεται ως εκπρόσωπο» του τουρκικήςεκδόσεως δήθεν μετριοπαθούς Ισλάμ, υποστηρικτής του διαθρήσκευτικού διαλόγου,της ανοχής και του μη ασυμβίβαστου μεταξύ επιστήμης και θρησκείας. Είναι αυτόςτον οποίο ο δρ PaulWilliams σεάρθρο του στο «Canada Free Press» (21 Μαρτίου 2011) χαρακτήρισε ως «τον πλέονεπικίνδυνο ισλαμιστή του πλανήτη», λόγω της ιδιαίτερα απατηλής στρατηγικής τουνα εξαπλώσει το κίνημα και τις ιδέες του σε ολόκληρο τον κόσμο, υπό το κάλυμματης παροχής σύγχρονης εκπαιδεύσεως μέσω των πρότυπων σχολείων που δημιουργεί σεολόκληρο τον κόσμο.

Σύμφωναμε τον δρα Williams,ο Γκιουλέν διατηρεί περισσότερα από 1.000 σχολεία σε 130 χώρες, με περίπου 140 στιςΗΠΑ. Κατά τον ίδιο, οι τελευταίες διαρροές εγγράφων από το WikiLeaks δείχνουν την αυξανόμενη ανησυχία τωνΑμερικανών αξιωματούχων για τις προσπάθειες του Γκιουλέν να δημιουργήσει ένανΝέο Ισλαμικό Κόσμο και για «την πλύση εγκεφάλου» των μαθητών που φοιτούν στασχολεία του στις ΗΠΑ και σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε τηλεγράφημα του Αμερικανούπρέσβη στην Άγκυρα Τζέιμς Τζέφρι το 2009, που αναφέρεται στην πλύση εγκεφάλουτων μαθητών στα σχολεία του, ο Γκιουλέν περιγράφεται ωδ ένα «πολιτικόφαινόμενο» στην Τουρκία, παρά το γεγονός ότι διαμένει μόνιμα στις ΗΠΑ.θεωρητικώς, ή μάλλον επιφανειακώς, τα ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια τουΓκιουλέν (όλα με ελκυστικά ονόματα του τύπου Magnolia Science Academy, HorizonScience Academy, Noble Academy, Dove Science Academy, Beehive κ.λπ.) υποβοηθούντους Τούρκους -και όχι μόνο- μαθητές στα μαθήματα τους, προωθούν τον διαθρησκευτικόδιάλογο και την ανοχή, αλλά στην πραγματικότητα όλα δίνουν έμφαση στηνκαλλιέργεια της ισλαμοτουρκικής κουλτούρας και στη διαμόρφωση φιλοτουρκικώνελίτ στις χώρες όπου λειτουργούν.

ΟΑμερικανός πρέσβης αναφέρει στο τηλεγράφημα του ότι ο Γκιουλέν έχει πλέον τονέλεγχο της τουρκικής κυβερνήσεως και υπαγορεύει την τουρκική πολιτική, η οποίαπαρουσιάζει μία αύξουσα αντιισραηλινή και αντιαμερικανική τάση, ότι οι ηγέτεςτου ΑΚΡ (συμπεριλαμβανομένων του Ερντογάν και του προέδρου Γκιουλ), φαίνεται ότιλειτουργούν σαν μαριονέτες του, ενώ σημειώνεται επίσης ότι η οργάνωση τουΓκιουλέν, μέσω δωρεών και εισφορών των οπαδών του, έχει συγκεντρώσει πάνω από25 δια δολάρια.

ΣτηνΕλλάδα η «θρησκευτική εισβολή» των Τούρκων ξεκίνησε από τη Θράκη, όπου τασχολεία του Γκιουλέν λειτουργούν υπό το κάλυμμα των φροντιστηρίων (ξένωνγλωσσών) «Ελίτ» στην Κομοτηνή (Φιλιππουπόλεως 2) και με παραρτήματα στην Ξάνθηκαι στον οικισμό Λυκείου του Νομού Ροδόπης.

Οιιδιοκτήτες των φροντιστηρίων είναι επίσης ιδιοκτήτες του βιβλιοπωλείου ΟΡΑΜΑστην Κομοτηνή (Λεωφόρος Ηρώων 5), το οποίο πωλεί χαρτικά και τουρκικά βιβλία,με ισλαμικό κυρίως περιεχόμενο. Παρά την ύπαρξη των εν λόγω «επίσημων»φροντιστηρίων, πηγές Ελλήνων εκπαιδευτικών στη Θράκη αναφέρουν ότι η διάδοσητης διδασκαλίας του Γκιουλέν γίνεται και σε ιδιωτικά διαμερίσματα (ένα στηνΚομοτηνή και ένα στην κοινότητα Κιμμερίων της Ξάνθης), ενώ ένα άλλο τέτοιο«παρασχολείο» (για κορίτσια αυτό) λειτουργεί και στην οδό Στενημάχου 23 στηνΞάνθη.

Ηανοχή των τριών

Ηπερίεργη ανοχή των τουρκικών αυτών δραστηριοτήτων τα τελευταία χρόνια (επίυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου, Ντόρας Μπακογιάννη και Δημήτρη Δρούτσα στοΕξωτερικών), ιδιαίτερα δε την τελευταία διετία (ο νέος ΥΠΕΞ κ. Στ. Δήμας γιατην ώρα εξαιρείται), είχε ως αποτέλεσμα τη... μετάσταση των κρυφών σχολείων τουΓκιουλέν και στην Αθήνα, όπου λειτουργούν υπό μορφή «γιάφκας», δύο παρόμοια,ένα στα Πατήσια και ένα στην περιοχή των Αμπελοκήπων. Ενεργό συμμετοχή στηδημιουργία των νέων αυτών πυρήνων του Γκιουλέν στην Αθήνα έχει ο εκ Θράκηςκαταγόμενος ανταποκριτής γνωστής τουρκικής εφημερίδας και πρακτορείου ειδήσεων,τα οποία ανήκουν τα δύο στον Γκιουλέν.

Οστόχος

Και επειδή η ανοχή της ελληνικής πλευράςανοίγει, όπως πάντα, τη όρεξη της τουρκικής, η προαναφερθείσα «θρησκευτικήεισβολή» των Τούρκων πέρασε σε νέα φάση. Συγκεκριμένως, την περασμένη εβδομάδαεμφανίστηκαν στα ελληνικά βιβλιοπωλεία τα πρώτα βιβλία («Παράθυρα στην Πίστη»)με τα διδάγματα κα τις θέσεις του Γκιουλέν, με προφανή σκοπό την εξοικείωση τουελληνικοί κοινού με τη «θεωρία του» και με απώτερο στόχο τον προσηλυτισμό του.

Πρόκειταιγια 10 βιβλία μικρού μεγέθους, απλά και ιδιαίτερα καλογραμμένα, την επιμέλειατων οποίων, σύμφωνα με πληροφορίες Ελλήνων πανεπιστημιακών, φέρεται να έκανεγνωστός Έλληνας καθηγητής, που -όπως προκύπτει από συνέντευξη που του πήρε οανταποκριτής της «Ζαμάν» (του Γκιουλέν) Χασάν Χατζή και δημοσιεύτηκε στο(επίσης ελεγχόμενο από τον Γκιουλέν) περιοδικό «Aksiyon», τρέφει ιδιαίτεροσεβασμό και εκτίμηση για τον Τούρκο ιμάμη (τρομάρα του).

Νασημειωθεί εδώ ότι τα τελευταία λίγα χρόνια έχουν ασπασθεί το Ισλάμ άνω των 600Ελλήνων, με τους περισσότερους απ' αυτούς στην Αθήνα και τούτο, κυριολεκτικά,κάτω από τη μύτη της Εκκλησίας της Ελλάδας.

***

Πάρεκόσμε: Μία δεκάδα μόνο 14,40 ευρώ

Ταβιβλιαράκια που τυπώθηκαν στη Σμύρνη (η τιμή και των 10 είναι μόλις 14,40ευρώ), περιέχουν πλήθος επιλεγμένων (και εύπεπτων για τη δυτική κουλτούρα)αποσπασμάτων από το Κοράνι και άλλα υποτιθέμενα «μαργαριτάρια της σοφίας» τουΓκιουλέν και, κατά την εκτίμηση μας, αποτελούν προπαγανδιστικό υλικό υψηλότατουεπιπέδου.

Αυτόπου είναι αξιοσημείωτο είναι ότι ενώ για όλα αυτά υπάρχουν πλήθος αναφορές απόαρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες πληροφοριών και ασφαλείας προς το ΥΠΕΞ (φυσικά,πλήρη γνώση έχει και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη), κανείς δεν φαίνεταινα ασχολείται με αυτή την προφανή και οργανωμένη τουρκική θρησκευτικήδιείσδυση. Η τελευταία, μαζί με την πολιτιστική διείσδυση(τουρκικές τηλεοπτικέςσειρές, εκατοντάδες «καλλιτεχνικές» εκδηλώσεις στη Θράκη κ.ά.) και τηνοικονομική (εξαγορές επιχειρήσεων σε ζωτικές περιοχές), θεωρούνται, ακόμη καιαπό πρωτοετείς φοιτητές διεθνών σχέσεων ή στρατηγικών σπουδών, σοβαρές απειλέςεθνικής ασφαλείας. Για την τουλάχιστον άσχετη ελληνική πολιτική ηγεσία δεντρέχει τίποτε...

Απότην εφημερίδα «κυριακάτικη δημοκρατία», Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012

Ζωηφόρος.

Το σχέδιο της αποχριστιανοποίησης. Οι μεγάλες αλήθειες του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου

2012-01-30T11:36:00.003+02:00

Τοσχέδιο της αποχριστιανοποίησης 9/10/2001

Οφείλουμε να μαχόμαστε για τη διαφύλαξη της πίστης μας και τηςιδιοπροσωπίας του λαού μας, τις οποίες κάποιοι θέλουν να υπονομεύσουν και νακαταργήσουν με μία σειρά μέτρων αποχριστιανισμού της Ελλάδας. Τα πρώτα δείγματατης επιδιωκόμενης τελειωτικής μορφής στις σχέσεις πολιτείας και Εκκλησίας, όπωςτην έχουν προδιαγράψει διάφορα κέντρα εξουσίας, έχουν ήδη εμφανιστεί ως απόψειςγια τον ιδιωτικό και όχι τον δημόσιο χαρακτήρα της θρησκείας, την επιδίωξηθεσμοθέτησης του υποχρεωτικού πολιτικού γάμου, την αφαίρεση των ιερών εικόνωναπό τις αίθουσες των σχολείων και των δικαστηρίων, την κατάργηση του μαθήματοςτων Θρησκευτικών με τη σημερινή μορφή του και την μετονομασία του σε μάθημαΘρησκειολογίας, τη «λογοκρισία» της Ιστορίας, την κατάργηση των θρησκευτικών ορκωμοσιώνστις δημόσιες υπηρεσίες και τις Ένοπλες Δυνάμεις και του αγιασμού στη Βουλή.
Η Εκκλησία μας απέδειξε ότι ανθίσταται και ότι μπορεί να σταθείεμπόδιο στη σχεδιασμένη αλλοτρίωση του λαού, ο οποίος στάθηκε και στέκεται στοπλευρό της, καθώς αυτή σηματοδοτεί τη μοναδική εναπομένουσα δύναμη και ελπίδαγια τη σωτηρία του τόπου, παρά τον χλευασμό του και παρά τις λυσσαλέεςπροσπάθειες ψευδολογιας, λασπολογίας και, παραπληροφόρησης κάποιων ορκισμένωνεχθρών της ορθοδοξίας.

Σε μία τέτοια, εποχή, στην οποία τα σχέδια που έχουν αρχίσει ναεφαρμόζονται έχουν στο στόχαστρο τους, δυστυχώς, και τη διάλυση του ελληνισμού,την παραχάραξη της Ιστορίας και την ουσιαστική υπονόμευση της κοινωνίας με τηνπροβολή του συνθήματος για την κατάργηση του έθνους-κράτους, επ' ωφελεία μίαςπολυπολιτισμικής, πολυφυλετικής και πολυθρησκευτικής κοινωνίας πουδιαμορφώνεται, οι βυσσοδομούντες φιλοδοξούν να πλήξουν την Εκκλησία, ώστε αυτήνα σιωπήσει και να περιοριστεί σε ανούσιο ρόλο που δεν θα ενοχλεί. Ήδη,ορισμένες πολιτικές ηγεσίες χωρών της Ε.Ε. προχωρούν σε οδό πλήρουςαπομάκρυνσης από οποιονδήποτε δεσμό με τη θρησκεία. Παράλληλα, στο πλαίσιο τηςΈνωσης, αναμένεται να προωθηθούν προγράμματα και νομοθεσίες που διώχνουν τονχριστιανισμό στο καταδικασμένο ιστορικά παρελθόν και ενισχύουν την επικράτησηάθρησκης αποδοχής της ιδιαιτερότητας.

Όσο κι αν οι δυνάμεις της αθεΐας στην πατρίδα μας θέλουν ναφιμώσουν τα στόματα της αλήθειας, αμφισβητώντας στην Εκκλησία το δικαίωμα ναέχει άποψη ακόμη και για θέματα που πρωτίστως την αφορούν, εμείς δενδικαιούμαστε ούτε να προδώσουμε τις αρχές μας ούτε να μείνουμε ουδέτεροι,διαψεύδοντας τις προσδοκίες του λαού. Από μέρους μας, χρειάζεται ενότητα στηνιεραρχία, καθαρός, έντιμος και αληθινός λόγος (θαρραλέος, αλλά και συνετός,ζωντανός και σύγχρονος, αλλά όχι «ξύλινος», που να ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατατης ραστώνης και να αφυπνίζει συνειδήσεις), συνεργασία σε όλα τα επίπεδα με ταστελέχη μας, κοινή δράση στο πλαίσιο του σχεδιασμού των κινήσεων μας. Ανμπορούσαμε να είχαμε ενιαίο λόγο προς τα έξω και να τιθασεύαμε τις υπερβολές,τις μικρόψυχες τάσεις και τις προσωπικές μας φιλοδοξίες, δεν θα δίναμε τοδικαίωμα στους εχθρούς της ορθοδοξίας και του έθνους να επιδιώκουν τη διάσπασημας, να προβάλλουν γελοία προσχήματα σε βάρος μας (όπως αυτό το περί δήθενθεοκρατίας που τάχα να επιθυμούμε να εγκαθιδρύσουμε σε αντικατάσταση τηςδημοκρατίας), να συκοφαντούν την πατρίδα μας στο εξωτερικό ως δήθεν διοικούμενηαπό τους «σκοταδιστές παπάδες» και τους ορθόδοξους «Χομεϊνί», και να επιχαίρουνγια φαινόμενα που τους ενθαρρύνουν.

Απόσπασμα από το βιβλίο, Η Δικαίωση. Οιμεγάλες αλήθειες τουΑρχιεπισκόπου Χριστοδούλου

Έμπνευση— Έρευνα — Ανθολόγηση — Επιμέλεια: Δημήτρης Ριζούλης, δημοσιογράφος.Το βιβλίοεκδόθηκε από την εφημερίδα «Κυριακάτικη δημοκρατία»

Ζωηφόρος.

Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, Οι Τρεις Ιεράρχες και η Ελληνική φιλοσοφία

2012-01-29T23:36:00.000+02:00

Οι Τρεις Ιεράρχες και ηΕλληνική φιλοσοφία

π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Ομοτ. ΚαθηγητούΠαν/μίου Αθηνών

[...] Είναι, βέβαια, αδύνατο να κατανοηθεί μεπληρότητα και ακρίβεια η στάση αυτή των Τριών Ιεραρχών απέναντι στην αρχαίασοφία, αν δεν ληφθεί υπόψη η ουσία του Χριστιανισμού στην αυθεντική του έκφρασηκαι βίωση, ως ποιμαντικής θεραπευτικής της ανθρώπινης ύπαρξης, με μοναδικόστόχο την θέωση του ανθρώπου και τον αγιασμό του κόσμου και των ανθρωπίνων.Μέσα στην σωτηριολογική προοπτική του ο Χριστιανισμός των Αγίων (αυτή είναι ηΟρθοδοξία) είναι πολύ διαφορετικός από τον θρησκειοποιημένο Χριστιανισμό τουευσεβιστικού ηθικισμού, αλλά και τον -κατά κανόνα- εκκοσμικευμένο Χριστιανισμότης διανόησης, ακόμη και της χριστιανικής.

Οι Τρεις Ιεράρχες είναι άγιοι,θεούμενοι, και ως άγιοι σκέπτονται και ενεργούν. Αυθεντική φιλοσοφία γι’ αυτούςείναι εκείνη που οδηγεί στην «ζήτηση της αληθείας», όπως συνόψισε άλλωστε τηνουσία της ελληνικής φιλοσοφίας, στην θετική του αξιολόγηση γι’ αυτήν, Κλήμης οΑλεξανδρεύς (ί215). Η ελληνική φιλοσοφία, ως όλο, αναπτύσσει αυτή τη στάση,αλλά το περιεχόμενό της, πάλιν ως ολότητα, δεν είναι δυνατόν να βρει αστασίασταχριστιανική κατάφαση, ως καρπός του πτωτικού ανθρώπου, έστω και αν είναιγέννημα της λυτρωτικής του αγωνίας για εύρεση της οντολογικής αλήθειας. Ησύγχυση των ερευνητών στο σημείο αυτό έγκειται στο γεγονός ότι δεν κατανοείταισαφώς η διάκριση των Τριών Ιεραρχών και των Αγίων της πίστεως μας μεταξύελληνικότητας, που γίνεται δεκτή ως παιδευτικό αγαθό -και αυτό εκλεκτικά- καιελληνικής μεταφυσικής σκέψης, που απορρίπτεται, διότι βρίσκεται σε σαφήαντίθεση προς την χριστιανική Θεολογία και την ποιμαντική τους.

Οι Τρεις Ιεράρχες, όπως όλοι οι Πατέρες καιΔιδάσκαλοι του εκκλησιαστικού σώματος, συγκλίνουν σε μιαν ενιαία στάση απέναντιστην αρχαία σοφία. Την αποτιμούν θετικά ως ένα σημείο, όταν την προσεγγίζουν«αυτοτελώς», ως ιστορικό μέγεθος, που ενσαρκώνει τη λυτρωτική αναζήτηση τουελληνικού πνεύματος. Πουθενά όμως δεν φθάνουν σε σημείο οι Πατέρες μας νααποδώσουν σωτηριολογικό χαρακτήρα στην θύραθεν σοφία. Αντίθετα είναι απέναντιτης απορριπτικοί, όταν οι δύο σοφίες προσεγγίζονται συγκριτικά. Στην περίπτωσηαυτή η θύραθεν σοφία κρίνεται ως αδύναμη να συμβάλει στην χαρισματικήμεταμόρφωση και πνευματική αλλοίωση του εν Χριστώ ανθρώπου. Άλλωστε τοανθρωπολογικό πρότυπο της πατερικής χριστιανικότητας δεν είναι ο «καλόςκαγαθός» άνθρωπος, αλλά ο κατά χάρη θεός, ο Άγιος. Εξάλλου, από το έργο τουςπροκύπτει ότι και η χρήση τη φιλοσοφικής μεθόδου στη θεολόγηση συνιστάουσιαστικό κίνδυνο, εφόσον η Θεολογία των Αγίων (ως περιεχόμενο και όχι ωςδιατύπωση) δεν είναι υπόθεση διανοητική, αλλά φωτισμού του Αγίου Πνεύματος. Σ’αυτό το πλαίσιο οι κοσμολογικές αρχές των Ελλήνων φιλοσόφων (αιωνιότητα καιανακύκληση του κόσμου, δημιουργία εξ αναγκαιότητος κ.λπ.), ως και οιανθρωπολογικές (στα θέματα λ.χ. της ελευθερίας και αθανασίας του ανθρώπου καικυρίως στην έννοια του προσώπου) έμειναν τελείως ξένες σ’ αυτό που ονομάζεταιχριστιανική Ορθοδοξία. Στην θεολόγησή τους οι Άγιοι δεν είναι ούτε πλατωνικοί,ούτε αριστοτελικοί, ούτε νεοπλατωνικοί, αλλά συνεχίζουν την προφητική καικαινοδιαθηκική παράδοση. Γι’ αυτό ταυτίζονται με τον Απόστολο Παύλο και τηνστάση του απέναντι στην «σοφίαν του κόσμου τούτου».

Ο Θεός των φιλοσόφων και της φιλοσοφίαςουδεμία έχει σχέση με τον Θεό των Αγίων μας. Στην διαδικασία της πνευματικήςπροόδου, που οδηγεί στην «θέα του Θεού», η σοφία του κόσμου τούτουαποδεικνύεται περιττή. Άλλωστε, χριστιανικά η σωτηρία δεν είναι υπόθεση μόνοτων σοφών και εγγραμμάτων, αλλά κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα από την παιδεία καιτις γνώσεις του. Δεν είναι, συνεπώς, περίεργο, ότι στην πίστη μας Μέγας ονομάζεταιο πανεπιστήμονας Βασίλειος, αλλά και ο τελείως απαίδευτος, κατά κόσμο,Αντώνιος, κάτοχος όμως εξίσου με τον Μέγα Βασίλειο της θείας σοφίας.

Οι Πατέρες, που απέκτησαν σχολική παιδεία,γνωρίζουν την ιστορία της φιλοσοφίας, αλλά δεν θέλουν να είναι φιλόσοφοι, ούτευποδουλώνονται στην φιλοσοφία, όπως οι αιρετικοί, συμφύροντας την Θεολογία τουςμε τις διάφορες φιλοσοφικές θεωρίες. Οι Πατέρες, ως Άγιοι, εντάσσονταιολόκληροι στο σώμα του Χριστού, «βαπτίζοντας» σ’ αυτό όλη την ύπαρξή τους,επιτυγχάνοντας δηλαδή, τον θάνατο και την εν Χριστώ ανάστασή τους. Οι Πατέρεςμένουν ανεπηρέαστοι από τη φιλοσοφία, ακόμη και όταν, λόγω της παιδείας τους,χρησιμοποιούν γλώσσα φιλοσοφική στην θεολογία τους, που και αυτή «βαπτίζεται»στην θεία αποκάλυψη και ανανοηματοδοτείται. Αυτό αποσαφηνίζει ο άγιος ΓρηγόριοςΠαλαμάς, συνεχιστής της ταυτότητας και παράδοσης των Τριών Ιεραρχών. «Καν τιςτων Πατέρων τα αυτά τοις έξω φθέγγηται, αλλά έπη των ρημάτων μόνον, επί δε τωννοημάτων πολύ το μεταξύ. Νουν γαρ ούτοι, κατά Παύλον, έχουσι Χριστού, εκείνοιδε, ει μη τι και χείρον, εξ ανθρωπίνης διανοίας φθέγγονται».

Η στάση, λοιπόν, των Τριών Ιεραρχών έναντιτης φιλοσοφίας δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί εχθρική ή πολύ περισσότεροανθελληνική. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, σε στιγμές συναισθηματικής έξαρσηςθα ομολογήσει, τί τον συνδέει, ως Χριστιανό Έλληνα, με την ‘Ελλάδα:

«Ελλάς εμή, νεότης φίλη, και όσσα πέπασμαι,

και δέμας, ως Χριστώ είξατε προφρονέως»!

Δηλαδή, «Ελλάδα μου και νιότη αγαπητή, κι όλαόσα απέκτησα και σώμα. Πόσο πρόθυμα δοθήκατε στον Χριστό! Η “Ελλάδα, πουδέχεται και τιμά ο Γρηγόριος, είναι η Ελλάδα, που μαζί με όλα τασυστατικά της υπάρξεώς του, αυτοπροσφέρθηκαν στον Χριστό, ως ενσαρκη Παναλήθεια.Αυτό ισχύει και για τους άλλους Πατέρες.

Στη σύζευξη Ελληνισμού και Χριστιανισμού οιάγιοι Πατέρες δίνουν την προτεραιότητα στην Ορθοδοξία με όλο το λυτρωτικόπεριεχόμενό της, ώστε να αποφεύγεται κάθε νόθη συζυγία, όπως είναι η αίρεση. ΗΟρθοδοξία διά των αγίων Πατέρων προσέλαβε τον Ελληνισμό χωρίς να υποδουλωθείστο πρόσλημμα, αφελληνίζοντας μόνο τα στοιχεία εκείνα, που ήταν ανάγκη νααφελληνισθούν και να απομυθευθούν, ως μη προσλήψιμα. Έξω από την Ορθοδοξίαέμεινε ο παγανιστικός (νόθος) ελληνισμός, ως πτώση-αμαρτία. Ο ελληνισμός, ωςπαιδεία, δεν απορρίπτεται. Αποκρούεται μόνον η εκφιλοσόφηση της πίστεως καιαπολυτοποίηση της ανθρώπινης γνώσεως, διακηρύσσεται δε, η αδυναμία τηςανθρώπινης γνώσεως να οδηγήσει στην θεογνωσία, ως σωτηρία.

Ο Χριστιανισμός των Πατέρων έδωσε οριστικήαπάντηση στη λυτρωτική ζήτηση του Ελληνισμού, ανανοηματοδοτώντας την ιστορικήπορεία του και καταξιώνοντάς τον σε ιστορική του σάρκα. Κατά τον πατερικότατοπ. Γεώργιο Φλωρόφσκυ, «ο Ελληνισμός… διαμελίσθηκε από την μάχαιρα τουΠνεύματος, πολώθηκε και διαιρέθηκε κι ένας “χριστιανικός ελληνισμός”δημιουργήθηκε». Ο ελληνισμός «ολοκληρώθηκε μέσα στην Εκκλησία» και με τη νέαταυτότητά του ως Ελληνορθοδοξία -ή καλύτερα Ορθοδοξία- δοξάσθηκε καιμεγαλούργησε στην κατοπινή του πορεία, ως αιώνια κατηγορία της χριστιανικήςυπάρξεως.[...]

(Πηγή: π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, «Σταμονοπάτια της Ρωμηοσύνης», εκδ. Αρμός (απόσπασμα από το άρθρο: Η εορτή τωντριών Ιεραρχών και η “σύνθεση” Ορθοδοξίας και Ελληνικότητας, σ. 315-321.)

vatopaidi/

Κωνσταντίνος Χολέβας, Επί τέλους, κάποιος να ζητήσει συγγνώμην!

2012-01-29T22:13:00.001+02:00

Επί τέλους, κάποιος να ζητήσει συγγνώμην!

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Διαβάζουμε στατιστικά στοιχεία που δείχνουν ότι μετά τηνεφαρμογή του Μνημονίου περί τα 3 εκατομμύρια Ελλήνων βρίσκονται στα όρια τηςφτώχιας.

Ακούμε τον κ. Κ.Σημίτη να παρουσιάζεται ως όψιμος, αλλά δεινός επικριτής του Μνημονίου.Μαθαίνουμε από τον κ. Μ. Χρυσοχοίδη ότι ο ίδιος ψήφισε το επαχθές Μνημόνιοχωρίς να το διαβάσει. Ακούμε τις συνεχείς καταγγελίες στελεχών της ΕλληνικήςΣτατιστικής Αρχής ότι αλλοιώθηκαν κρίσιμα οικονομικά στοιχεία μόνο και μόνο γιανα οδηγηθούμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ακούμε κυβερνητικά στελέχη ναπαραδέχονται την αποτυχία του Μνημονίου. Και οι αποκαλύψεις καθημερινάσυνεχίζονται.

Φυσικά δικαιώνεται ο Αντώνης Σαμαράς που από την αρχή δήλωσεότι συμφωνεί με τους στόχους, διαφωνεί όμως με τα μέτρα και τις μεθόδους πουπροβλέπει το περιβόητο Μνημόνιο. Απορώ, όμως, γιατί δεν έχουμε ακούσει ακόμημία έκφραση συγγνώμης, δεν έχουμε διαβάσει ούτε μία παράγραφο αυτοκριτικής απόεκείνους που φανατικά στήριξαν και προπαγάνδισαν το Μνημόνιο. Επί μήνες βλέπαμεδημοσιογράφους, αναλυτές και Πανεπιστημιακούς, λίγους πάντως όχι πολλούς, ναπαρουσιάζουν ως μάννα εξ ουρανού τα αντιλαϊκά μέτρα του Μνημονίου, τα οποίατελικά αποδείχθηκαν και αναποτελεσματικά. Όλοι αυτοί είναι σήμερα υπερήφανοι;

Πιστεύουν ότι ενημέρωσαν σωστά την κοινή γνώμη; Θεωρούν ότιεξεπλήρωσαν με κοινωνική ευαισθησία το ακαδημαϊκό, πολιτικό ή δημοσιογραφικόλειτούργημά τους; Δεν έχουν ούτε καν τη διάθεση να ψελλίσουν μία συγγνώμη;

Την ίδια έλλειψη ευαισθησίας είχαμε δει και στην περίπτωση τουΣχεδίου Ανάν. Επί μήνες πολιτικοί, δημοσιογράφοι και Πανεπιστημιακοί, πάλιλίγοι αλλά με πρόσβαση στα ΜΜΕ, προσπαθούσαν αν μας πείσουν ότι η τυχόνκαταψήφιση του Σχεδίου θα οδηγούσε την Κύπρο σε καταστροφή. Αλλοίωναν τηνιστορία για να αποδείξουν πόσο φιλειρηνικοί είναι οι Τούρκοι και οιΤουρκοκύπριοι και ότι χειρότερος από τον Αττίλα είναι ο ... ελληνικόςεθνικισμός. Εξιδανίκευαν το διχοτομικό σχέδιο και απέκρυπταν τα πάμπολλαελαττώματά του. Παρουσίαζαν ως άκρα δικαιοσύνη τις αδικίες εις βάρος τωνΕλληνοκυπρίων που περιελάμβανε. Απέκρυπταν τις οδυνηρές οικονομικές συνέπειες,τις οποίες θα υφίστατο η ελληνική πλευρά. Και όταν η Κύπρος έγινε μέλος τηςΕ.Ε. μετά την απόρριψη του Σχεδίου, τότε σιώπησαν εκκωφαντικά.

Ούτε και τότε ακούσθηκε μία έκφραση συγγνώμης. Ούτε και ότανδέκα κορυφαίοι νομικοί και διεθνολόγοι από τις ΗΠΑ και την Δυτική Ευρώπηκατέγραψαν με πλήρη τεκμηρίωση τα απαράδεκτα, ρατσιστικά και μη λειτουργικάστοιχεία του Σχεδίου. Μάλιστα παρατηρώ ότι πολλοί από αυτούς που υπέγραφαν ήπροπαγάνδιζαν τότε υπέρ του Σχεδίου Ανάν σήμερα πρωτοστατούν στην διαφήμιση καιυποστήριξη του Μνημονίου. Φοβούμαι ότι σε μία μικρή αλλά διακριτή κατηγορίαδιαμορφωτών της κοινής γνώμης υπάρχει μία κουλτούρα υποταγής, μία δυσανεξίαπρος την εθνική αξιοπρέπεια και την εθνική κυριαρχία. Και εντυπωσιάζομαι με τοθράσος τους όταν έρχονται να εμφανισθούν ως σωτήρες του τόπου και ιδρύουνκινήσεις προβληματισμού υπέρ του Μνημονίου. Οι βαρύτατα ατυχήσαντες στιςπροβλέψεις τους για το Σχέδιο Ανάν έρχονται τώρα να μας πείσουν ότι πρέπει ναμη σηκώνουμε κεφάλι ούτε αν αντιδρούμε όταν μιλά η τρόικα ή η οποιαδήποτετρόϊκα. Τα γραπτά, όμως, μένουν και οι υπογραφές τους υπέρ του διαλυτικούΣχεδίου Ανάν υπάρχουν. Τις βρίσκει ο καθένας. Ποιοι θα μας σώσουν, λοιπόν;

Αυτοί που σε ένα καίριο εθνικό θέμα ζητούσαν να υπογράψουμετην καταστροφή του Κυπριακού Ελληνισμού; Οι οπαδοί του Ανάν, του Στρος Καν καιτου Ερντογάν. Ωχ, αμάν!

Πιστεύω ότι θα ενισχυόταν ο δημοκρατικός διάλογος στη χώραμας αν κάποιοι αμνήμονες του Μνημονίου και του Ανάν ζητούσαν μία γενναίασυγγνώμη.

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ι. Μ . Πωγωνιανής & Κονίτσης: Κλείστε το τηλέφωνο στους Χιλιαστές

2012-01-29T22:11:00.000+02:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ &ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ιανουάριος 2012

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Όπως είναι γνωστό, οι «Χιλιαστές» η «μάρτυρεςτου Ιεχωβά» χρησιμοποιούν πολλούς τρόπους για να παρασύρουν στις φοβερέςαντορθόδοξες πλάνες τους, τους ανυποψίαστους χριστιανούς.

Τελευταία, έχουν βάλει σε εφαρμογή την εξήςμέθοδο : Από τον τηλεφωνικό κατάλογο του Ο.Τ.Ε. βρίσκουν τα τηλέφωναοικογενειών η μεμονωμένων ατόμων. Αρχίζουν, λοιπόν, να τηλεφωνούν, ρωτώντας μεπροσποιητό ενδιαφέρον και επίπλαστη ευγένεια για την υγεία των ανθρώπων, τηνοικογένειά τους, τις δουλειές τους, το σπίτι τους, προκειμένου - όπως λένε - νατους εξυπηρετήσουν στις τυχόν ανάγκες τους. Αν κάποιοι «τσιμπήσουν» το δόλωμα,υπάρχει βάσιμος φόβος να πέσουν θύματα των «Γιεχωβάδων». Γιατί, αυτοί θα αρχίσουντις κατ’ οίκον και τις κατ’ ιδίαν επισκέψεις, προσφέροντας τα αιρετικά έντυπάτους και διαδίδοντας τις πλανεμένες διδασκαλίες τους.

ΗΜητρόπολη, μόλις πληροφορήθηκε την δολία αυτή μέθοδο των «Χιλιαστών», σπεύδεινα ενημερώση τους χριστιανούς της ακριτικής μας Επαρχίας, ώστε αν τυχόν κληθούνστο τηλέφωνο από άγνωστο άτομο, που κάνει τις παραπάνω ερωτήσεις, να κλείνουντο ακουστικό, αρνούμενοι να συνεχίσουν την συνομιλία.

Χρειάζεταιμεγάλη προσοχή, θερμή προσευχή και επαγρύπνηση. Ας μη ξεχνάμε ότι, όπως λέει ηΑγία Γραφή, «ο σατανάς μετασχηματίζεται (=μεταμορφώνεται) εις άγγελον φωτός»(Β΄ Κορ. ια΄ 14), για να παρασύρη τους ορθοδόξους πιστούςστον αιώνιο όλεθρο και στην πνευματική καταστροφή. «Στώμεν καλώς».

(Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως)

«ΚΟΙΝΩΝΙΑ»: Η εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας για την εορτή των Τριών Ιεραρχών, ένα ακόμη βήμα προς τον αποχριστιανισμό της νεολαίας μας

2012-01-29T22:10:00.001+02:00

Αθήνα,28 Ιανουαρίου 2012

Αρ.Πρωτ. 04

Με σχετική εγκύκλιο, διατυπωμένη με τηνγνωστή υποκριτική του διγλωσσία, το Υπουργείο Παιδείας αφήνει στην διακριτικήευχέρεια των Δ/ντων και των διδασκάλων κάθε Σχολείου το αν θα εορτάσουν τηνμεγαλη γιορτή της Παιδείας, την Εορτή των Τριών Ιεραρχών.

Αναφέρει βεβαίως ότι είναι επίσημηαργία για τα Σχολεία, για να μην εγείρει φωνές αντιδράσεων, αλλά σπεύδει ναδιευκρινίσει ότι σε περίπτωση χαμένων διδακτικών ωρών, αυτές αναπληρώνονται ειςβάρος της Εορτής , η οποία, κατά συνέπεια περιορίζεται ή καταργείται!

Με άλλα λόγια δηλαδή, η διδασκαλία της ΕλληνορθόδοξηςΠαράδοσης έχει αφεθεί στην κρίση των διδασκόντων και των Δ/ντών των Σχολείων. Ηεπίσημη γραμμή του Υπουργείου Παιδείας είναι μια κενή, άθρησκη πολιτική, δενεμποδίζει αλλά και δεν υποχρεώνει κανένα Δ/ντή ή δάσκαλο να διδάσκει τηνΟρθόδοξη Πίστη και Παράδοση, όμως με την δόλια και υποκριτική αυτή τακτικήουσιαστικά δρομολογεί με ταχύτατους ρυθμούς τον αποχριστιανισμό της Χώρας μας.

Πέστε μας κα Διαμαντοπούλου, τελικώς, ηΕλλάδα έπαψε να είναι Ορθόδοξο Κράτος; Έπαψε το Σύνταγμά μας και η Ελληνικήνομοθεσία να επικαλείται το Όνομα της Αγίας Τριάδος και να ορίζει ότι η Παιδείατου Εθνους μας είναι η καλλιέργεια των Ελληνοχριστιανικών ιδεωδών; Γίναμε έναουδέτερο (ούτε καν ανεξίθρησκο διότι η ανεξιθρησκεία διδάσκει όλες τιςθρησκείες, δεν τις αποσιωπά όλες), «άχρωμο και άοσμο» Κράτος; Αν έχετε τέτοιοσκοπό, θα πρέπει να γίνει δημοψήφισμα, ώστε ο ίδιος ο Ελληνικός λαός νααποφασίσει την αλλαγή στην ταυτότητα της Ελλάδος. Δεν φθάνει που έχειπεριοριστεί ο σχολικός εκκλησιασμός στις τρείς φορές το χρόνο, δεν φθάνει πουγίνεται με τον απαράδεκτο τρόπο που γίνεται, με τους διδασκάλους πρώτους ναδιδάσκουν την ασέβεια στα παιδιά, αλλά ούτε την εορτή των Τριών Προστατών τηςΠαιδείας δεν σέβεται πιά το Ελληνικό Κράτος και δεν φροντίζει να τους τιμά,Αυτούς, που είναι η μόνη ελπίδα να λυτρωθούν τα παιδιά μας από την ημιάγριακατάσταση που τα έχει καταντήσει το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΣΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΤΟΕΙΔΟΥΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ;

ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ; Δεν έχετε μάτια να δείτε ότιαυτό που χρειάζονται σήμερα τα παιδιά μας, περισσότερο και από τον αέρα πουαναπνέουν, είναι το να αναπληρώσουν με εντατικούς ρυθμούς τα μαθήματα ΗΘΟΥΣ και ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ και όχι τις χαμένες ώρες διδασκαλίαςεγκυκλοπαιδικών γνώσεων;

Απότο Γραφείο Τύπου
Πολιτικής Παρατάξεως «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

Δείτε σχετικάκαι:

-Τα παράλογα της «αργίας» των Τριών Ιεραρχών

-Εγκύκλιος του Υπ. Παιδείας για την Εορτή των ΤριώνΙεραρχών

-ΑΙΣΧΟΣ:Κάνουν ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΟ τον εκκλησιασμό στα σχολεία για τη γιορτή των 3 Ιεραρχών

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Μνήμη της ανακομιδής των λειψάνων του αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου (2012)

2012-01-29T21:51:00.001+02:00

Ο άγιοςΙγνάτιος είναι διάδοχος των Αγίων Αποστόλων στην Εκκλησία της Αντιοχείαςμαθητής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου & simeronwordpress

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος, Η Ευρώπη αντίθετη στην ευθανασία. Μεγάλη νίκη για την προστασία της ζωής.

2012-01-29T19:42:00.001+02:00

Η Ευρώπη αντίθετη στην ευθανασία. Μεγάλη νίκη για την προστασίατης ζωής.

Του Γιώργου Ν.Παπαθανασόπουλου

Μέσαστο ζόφο της εκμετάλλευσης που ζει η ανθρωπότητα και ειδικότερα η Ελλάδα έναευχάριστο μήνυμα ανθρωπισμού από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Η κοινοβουλευτικήσυνέλευση του, στις 25 Ιανουαρίου, με μεγάλη πλειονοψηφία αποφάσισε ότιεπιμένει στην απαγόρευση της ευθανασίας, την οποία πάντα θεωρεί ανθρωποκτονία.Συγκεκριμένα η απόφαση αναφέρει: " Η ευθανασία πρέπει πάντοτε να είναιαπαγορευμένη σε όλα τα κράτημέλη του, ως φόνος εκ προμελέτης, έστω και αν υπάρχει η συγκατάθεση τουασθενούς και ανεξάρτητα αν είναι ενεργητικός - λόγου χάριν με μία θανατηφόραένεση -, ή παθητικός - με αφαίρεση των υποστηρικτικών οργάνων ή διακοπή τηςφαρμακευτικής και άλλης θεραπείας-".Η απόφαση αποτελεί κόλαφο για τους υλιστές που, από χρόνια, επιδιώκουν ναεπιτραπεί η ευθανασία στην Ευρώπη και στην Αμερική, για ωφελιμιστικούς καιοικονομικούς λόγους. Είναι επίσης σημαντική γιατί προέρχεται από ένα Ευρωπαϊκόκοινοβουλευτικό θεσμό, στον οποίο συμμετέχουν βουλευτές από 47 κράτη, είκοσιπερισσότερα από αυτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η απόφαση χαιρετίστηκε από το"Ευρωπαϊκό Κέντρο για το Νόμο και τη Δικαιοσύνη" γιατί, όπωςαναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση του, " είναι η πρώτη φορά εδώ καιδεκαετίες που η ευθανασία απορρίπτεται με τόσο καθαρό τρόπο από ένα ευρωπαϊκόπολιτικό θεσμό". Κατά το ίδιο Κέντρο πρόκειται για μια πολύ μεγάλη νίκητης Ευρώπης υπέρ της προστασίας της ζωής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, έναχρόνο μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία δενυπάρχει στις Ευρωπαϊκές Συνθήκες και στη Ευρωπαϊκή Συνθήκη για τα Δικαιώματατου Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) πρόβλεψη για απαγόρευση στο "δικαίωμα στην ευθανασία" ή στην"υποβοηθούμενη αυτοκτονία". Οδιευθυντής του ΕΚΝΔ Γκρέγκορ Πούπινκ πιστεύει ότι η απόφασητης κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης θα έχει άμεσοαποτέλεσμα κατά της ευθανασίας στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, πουεκκρεμεί και αφορά την υπόθεση Κοχ κατά της Γερμανίας, η οποία με Νόμοαπαγόρευσε "την υποβοηθούμενη αυτοκτονία". "Η απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι ένακαθαρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση πως η μεγάλη πλειονοψηφία των Ευρωπαίωνείναι κατά της ευθανασίας και υπέρ του δικαιώματος στη ζωή", δήλωσε ο κ. Πούπινκ και πρόσθεσε ότι αυτή η απόφασηπρέπει να έχει διαρκή και γενική ισχύ.

Σημειώνεται ότι υπάρχουν ισχυράοικονομικά και ιδεολογικά λόμπι στις Βρυξέλες που υποστηρίζουν την ευθανασία.Την έχουν ήδη επιβάλλει στην Ολλανδία και έχουν επιτύχει στο Βέλγιο να τηναποποινικοποιήσουν. Οι δύο αυτές χώρες σήμερα είναι σε δύσκολη θέση, μετά τηναπόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Οι οπαδοί της ευθανασίας βρήκαν υποστηρικτήτους τον υποψήφιο του σοσιαλιστικού Κόμματος για τις προεδρικές εκλογές στηΓαλλία, Φρανσουά Ολάντ. Στο πρόγραμμα του που δημοσιεύτηκε πρόσφατα και στο 21οσημείο αναφέρει: " Αν εκλεγώ πρόεδρος της Γαλλίας θα προτείνωκάθε άτομο που βρίσκεται σε προχωρημένο ή τελικό στάδιο ανίατης ασθένειας, πουτου προκαλεί ανυπόφορο σωματικό ή ψυχικό πόνο, που δεν μπορεί να απαλυνθεί, ναμπορεί να ζητήσει, υπό αυστηρούς και συγκεκριμένους όρους, να τύχει μιαςιατρικής βοηθείας για να τελειώσει αξιοπρεπώς τη ζωή του". Η πρόταση τουΟλάντ προκάλεσε έντονη αντίδραση στις Οργανώσεις που είναι κατά της ευθανασίας.Κατά την άποψη του συντονιστικού τους οργάνου VITA το πρόγραμμα του υποψήφιου του σοσιαλιστικούΚόμματος είναι επικίνδυνο, γιατί κάτω από κομψές λέξεις κρύβει την τραγική και απάνθρωπη πραγματικότητα, που είναιο φόνος ή η αυτοκτονία ενός ανθρώπου. Και προσθέτουν το ερώτημα ποιοι θακρίνουν αν οι ψυχικοί ή σωματικοί πόνοι είναι "αφόρητοι" και πως δενυπάρχουν τρόποι ανακούφισης από τους πόνους; Σημειώνουν ακόμη ότι η πράξη της ευθανασίαςείναι προσβολή κατά της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, η οποία διατηρείται μόνο μετις ανακουφιστικές θεραπείες, που συνεχώς βελτιώνονται. Υπογραμμίζεται επίσηςότι η πρόταση Ολάντ παραβιάζει τη θεμελιώδη αρχή του σεβασμού της ζωής.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος για την ευθανασία

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος κυρόςΧριστόδουλος είχε διαβλέψει ότι ο ωφελιμιστικός και υλιστικός τρόπος ζωήςμπορεί να οδηγήσει στην ευθανασία και στον φόνο των προχωρημένων σε ηλικία καιασθενών συνανθρώπων μας. Από το 1974 είχε επισημάνει το γεγονός ότι ανθρωπότηταπορεύεται προς μια κοινωνία σκληρή, απάνθρωπη και χωρίς οίκτο. Τότε υλιστέςεπιστήμονες είχαν υπογράψει "το μανιφέστο για την ευθανασία", στοοποίο υποστήριζαν ότι " ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα να πεθάνει μεαξιοπρέπεια…είναι ελεύθερος να αποφασίσει με τη λογική του για το είδος του θανάτουτου…και πρέπει να του δοθούν τα μέσα για να πεθάνει ήσυχα και εύκολα…όταν η ζωήέχει χάσει κάθε αξιοπρέπεια, νόημα και προοπτική μέλλοντος". Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος χαρακτήρισε "ρητορικήθανάτου" το μανιφέστο, γιατί, όπως έγραψε, "προσδιορίζει τον θάνατοως δικαίωμα και όχι ως γεγονός". Και πρόσθεσε ότι ο άνθρωπος "το μόνοδικαίωμα που έχει είναι να προστατεύσει τον συνάνθρωπο και να κάνει το παν γιανα μείνει στη ζωή που του δόθηκε από τον Θεό".

Επίσηςσε διάλεξη του σε επιστημονικό συμπόσιο, που διεξήχθη τον Μάϊο του 2002 στηΘεσσαλονίκη, με θέμα την ευθανασία και με την αφορμή της εφαρμογής του νόμουυπέρ της ευθανασίας στην Ολλανδία ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος σημείωσε ότι μιαδικαστική υπόθεση στην εν λόγω χώρα πρόβαλε την αμηχανία της κοινωνίας της να ορίσει τα σαφή όρια πουνα την επιτρέπουν. Στο Εφετείο του Άμστερνταμ καταδικάστηκε ιατρός, ο οποίοςεφάρμοσε την ευθανασία στον πρώην γερουσιαστή Εντβάρ Μπρόνγκεσμα, με τηναιτιολογία ότι "γερνούσε", "πονούσε" και "είχεκουραστεί να ζει". Η καταδίκη του ιατρού οφειλόταν στο ότι οι ισχυρισμοίτου δεν αποδείχθηκαν.

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος στηνίδια ομιλία του επισήμανε πως η εφαρμογή της ευθανασίας σε ορισμένα κράτηπροκάλεσε τη δημιουργία της "εμπορίας του θανάτου". Πρόκειται για τημεθόδευση παράνομης διακίνησης σ'αυτά όσων επιθυμούν την ευθανασία, ή αυτών που μεταφέρονται από συγγενείς, πουθέλουν να τους "ξεφορτωθούν". Ο αείμνηστος Προκαθήμενος της Εκκλησίαςτης Ελλάδος ανέφερε ότι η Ιταλική Δικαιοσύνη διεξήγαγε έρευνα σε καταγγελίες,πως υπήρχαν δίκτυα κακοποιών, τα οποία εκτελώντας εντολές προσώπων της"καλής κοινωνίας" που ήθελαν να απαλλαγούν από τους πλούσιουςασθενείς συγγενείς τους και να τους πάρουν την κληρονομιά, τους μετέφεραν στηνΕλβετία ή στην Ολλανδία, όπου "νομίμως" εφαρμοζόταν σ' αυτούς ηευθανασία.

Σημειώνεται πως ολοκληρώνοντας τηνομιλία του ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος στη Θεσσαλονίκη τόνισε: " Εμείς, οιΟρθόδοξοι Χριστιανοί, κηρύσσουμε την Αγάπη και το Σεβασμό προς κάθε άνθρωπο,από τη σύλληψη του έως τη τελευτή του. Άνθρωπος για εμάς είναι το έμβρυο, όπωςκαι ο λογικά καταδικασμένος σε θάνατο. Και να συμβουλεύσω όσους υποστηρίζουντην ευθανασία να μην εθελοτυφλούν. Ο άνθρωπος από την ώρα που γεννιέται ζει τονθάνατο, πότε με την απώλεια αγαπητού προσώπου, πότε με την ασθένεια, πότε μετις αλλαγές στο σώμα του, όσο η ηλικία προχωρεί. Και μόνο ο άνθρωπος, ο οποίοςνικά δια του Χριστού την αμαρτία νικά τον θάνατο. Αυτή είναι η πραγματικότητα.Στον χωρίς Χριστό κόσμο ο θάνατος αποτελεί μια βασανιστική και ανυπέρβλητηπραγματικότητα, ό, τι κι αν φραστικά υποστηρίζεται και επίσης χωρίς Χριστόαπάνθρωπη καταντά η κοινωνία, όσες διακηρύξεις κι αν γράφονται για ανθρώπιναδικαιώματα και για πολιτικές ελευθερίες".-

Μήνυμα του Μητροπολίτου Αιτωλίας & Ακαρνανίας Κοσμά για την εορτή των Τριών Ιεραρχών του 2012

2012-01-29T19:19:00.004+02:00

Προς τους μαθητές και μαθήτριες

της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως

Αγαπητάμου παιδιά

Σήμερααυτή τη μεγάλη ημέρα που τιμούμε τους προστάτες των ελληνικών γραμμάτων, αγίουςΙεράρχες Βασίλειο, Γρηγόριο και Ιωάννη Χρυσόστομο, θέλω να σας απευθύνω πατρικόχαιρετισμό και ολοκάρδιες ευχές.

Όλοιεμείς οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, σας παρακολουθούμε, σας χαιρώμαστε, σαςκαμαρώνουμε στις καλές προσπάθειές σας, στους αγώνες σας για την κατάκτηση τηςγνώσης, της επιστήμης, για την επιτυχία και την πρόοδο.

Είμαστεκοντά σας, σας αγαπούμε ειλικρινά και θέλουμε να νικήσετε κάθε δυσκολία, κάθεεμπόδιο στην πορεία σας για την ολοκλήρωσή σας και την αποκατάστασή σας.

Ομολογώότι διάφορες απροσεξίες και παραλείψεις πολλών σήμερα έφεραν σύγχυση καιακαταστασία στην πατρίδα μας, με αποτέλεσμα εσείς να συναντάτε περισσότεραεμπόδια στον αγώνα για την κατάκτηση της επιστήμης, της επιτυχίας και τηςπροόδου.
Σήμερα αυτή την ιδιαίτερη ημέρα για σας, πατρικά σας παρακαλώ να δεχθήτε τηνειλικρινή πρότασή μου.

Ανθέλετε αληθινά να νικήσετε τα εμπόδια και να επιτύχετε το προσωπικό σαςανέβασμα στα σκαλοπάτια της αληθινής μάθησης, δεχθείτε να γνωρίσετε, νααντιγράψετε και να μιμηθείτε τα τρία μεγάλα πρότυπα που τιμούμε σήμερα, τουςΑγίους Τρεις Ιεράρχες, οι οποίοι είναι αληθινοί αγωνιστές και νικητές.

Δενήταν άνθρωποι υστερημένοι προσόντων και ικανοτήτων. Η καταγωγή τους, ταδιανοητικά και σωματικά τους προσόντα, η μόρφωσή τους ήταν πολλά και αξιόλογα.

Δενήταν άνθρωποι που δεν θα μπορούσαν να στρέψουν τις επιδιώξεις τους και ναεπιτύχουν νίκες σε άλλες κατευθύνσεις.

Δενήταν άνθρωποι οι οποίοι θεωρούσαν τη γνώση και την επιστήμη ως κάτι κακό.Κατέκτησαν όλα τα είδη της γνώσης με τόση ευκολία, ενώ άλλοι δεν κατορθώνουνούτε ένα είδος γνώσης να σπουδάσουν. Παρά τις δυσκολίες της εποχής κατέκτησαντην επιστήμη τόσο τέλεια, που και οι σοφώτεροι άνθρωποι τους θαυμάζουν.

Τικι αν απείλησαν τον Μέγα Βασίλειο; Τι κι αν εξώρισαν τον Ιερό Χρυσόστομο; Τι κιαν έφυγε από τον Πατριαρχικό Θρόνο ο Άγιος Γρηγόριος;

Καιοι τρεις για την αλήθεια, για τη δικαιοσύνη, για να μην επικρατήσει το ψεύδοςκαι η πλάνη, προτίμησαν τη θυσία.

Εμπρόςστους τρεις γίγαντες της καθαρότητος, της αρετής, της αγιότητος συντριβότανκάθε υλική και κοσμική δύναμη των εχθρών της προόδου, της πίστεως, τηςορθοδόξου αληθείας.

Καισαν κοινωνικοί εργάτες, περισσότερο από κάθε άλλον, νίκησαν τα εμπόδια καιπροσέφεραν στον φτωχό, τον πεινασμένο, τον άρρωστο, τον εγκαταλελειμμένο,αγάπη, στοργή, θαλπωρή, τροφή, στέγη, ενδύματα, θεραπεία, φιλανθρωπία,αγαθοεργία.

Ανμελετήσετε, παιδιά μου, και γνωρίσετε τους τρεις Ιεράρχες, θα μάθετε και ποιόςτους έδινε τη δύναμι για να νικήσουν. Άφησαν την νεανική τους καρδιά να τηνφωτίζει, να την ενισχύει, να την στηρίζει, να την κατευθύνει το φως το αληθινό,ο Παντοδύναμος Θεός μας, ο Χριστός. Η Αγία Γραφή ήταν σταθερή εντρύφησί τους,πηγή έμπνευσης, ενδυνάμωσης και τρόπου πλεύσης. Η προσευχή, ήταν αέναη δύναμη,που τους έκανε ισχυρούς «εν πολέμω».

Η επικοινωνία με τον πνευματικό, η μυστηριακή ζωή, τους ένωνε με το Χριστό καιένοιωθαν παντοδύναμοι, άτρωτοι, συνέτριβαν κάθε εμπόδιο. Έτσι, με λόγια κιέργα, κι οι Τρεις Ιεράρχες διεκήρυτταν «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι μεΧριστώ» (Φιλ. δ , 13).

Καιμε του Χριστού τη Θεία Χάρι στους αγώνες της σπουδής, της εκκλησιαστικήςδιακονίας, της κοινωνικής προσφοράς, επέτυχαν νίκες μοναδικές, έγιναν αληθινάμεγάλοι.

Παιδιά μου,

Μεπατρική αγάπη σας παρακαλώ και σας προτείνω:

Ανοίξτεσαν τους τρεις Ιεράρχες την παιδική, την νεανική καθαρή καρδιά σας να έλθει, νασας φωτίζει και να σας κατευθύνει ο Χριστός. Τότε, όσα εμπόδια και ναπαρουσιάζονται μπροστά σας, μη φοβάστε. Με του Χριστού την δύναμι θα προχωρείτεανεμπόδιστα και νικηφόρα, για να γίνετε αληθινοί επιστήμονες, άνθρωποι αρετών,χαρούμενοι και ευτυχισμένοι, ωφέλιμοι σε όλους και άγιοι. Το εύχομαι ολόψυχα!

Με την αγάπη του Χριστού

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Θεσσαλονίκης Άνθιμος: Tι δηλώνει η πλήρης αποδυνάμωση, σχεδόν κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών στα Δημοτικά και στα Γυμνάσια;

2012-01-29T17:44:00.002+02:00

Μύθοι και αλήθειες για τηνEκκλησία και τον κλήρο

Tου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης AΝΘΙΜΟΥ

Oφείλω μια απάντηση στην επιστολή του κ. N. Γ. Tσίκη, η οποίαεδημοσιεύθηκε στην «K» της 20-1-2012, ως αντίλογος και κριτική στο άρθρο μουπου εδημοσίευσε η εφημερίδα την 1-1-2012 για την συμβολή της Eκκλησίας στηνεθνική οικονομία της χώρας μας. Ομολογώ ότι θα εχρειαζόμουν μια ολόκληρη σελίδαγια να απαντήσω με αδιάσειστα στοιχεία στις απόψεις και στο κατηγορητήριο τουκ. Tσίκη, αλλ’ επειδή αυτό είναι ανέφικτο, θα αξιολογήσω επιλεκτικά τιςκυριότερες απόψεις του από όσα γράφει, αν και αυτά έχουν απαντηθή κατ’επανάληψη.

Iδούλοιπόν:

1. O κ. Tσίκης ισχυρίζεται, αντίθετα από μένα, ότι «δεν υπάρχεικαλλιέργεια κλίματος εχθρότητος εναντίον της Eκκλησίας... αλλά δυσανασχέτησηεναντίον του κλήρου και μόνον αυτού».

Tι λοιπόν δηλώνει το γεγονός ότι η Eκκλησία της Eλλάδος επίπενήντα χρόνια δεν κατόρθωσε να οικοδομήσει το Συνοδικό Διοικητικό της Kέντροκαι μάλιστα σε οικόπεδο ή αγροτεμάχιο ιδιοκτησίας της; Oλες οι OρθόδοξεςEκκλησίες στις χώρες των Bαλκανίων διαθέτουν πρότυπα σύγχρονα διοικητικάκέντρα. Aυτό που υπάρχει στη Mονή Πετράκη είναι τελείως ακατάλληλο, διότιοικοδομήθηκε και εχρησιμοποιήθηκε για Φοιτητικό Θεολογικό Oικοτροφείο!

Tι δηλώνει η άρνηση για την ανοικοδόμηση ενός νέου KαθεδρικούIερού Nαού σε κάποιο σημείο της πρωτεύουσας με ιδίους πόρους και υπεσχημένεςδωρεές; Kαι αφού αυτό δεν γίνεται, γιατί εξακολουθεί ναπαραμένει αλειτούργητος ο υπάρχων Kαθεδρικός Nαός της οδού Mητροπόλεως επίαρκετά χρόνια; Tα κράτη της Eυρώπης υπερηφανεύονται για τους αξιοθέατουςκαθεδρικούς ναούς: Παναγία Παρισίων, άγιος Πέτρος Pώμης, άγιος Παύλος Λονδίνου,άγιος Στέφανος Bιέννης, Nτουόμο Mιλάνου, και ο νεότευκτος ναός του Σωτήρος στηMόσχα! Στην Aθήνα πάντως ενδιαφέρονται κάποιοι για να κτισθή το Iσλαμικό Tζαμί.

Tι δηλώνει η πλήρης αποδυνάμωση, σχεδόν κατάργηση του μαθήματοςτων Θρησκευτικών στα Δημοτικά και στα Γυμνάσια; Πώς δικαιολογείται η απαξίωσητων εκκλησιαστικών αγίων προσώπων, ακόμη και αυτού τού Iησού Xριστού σε«Aνθολόγια» και σε «Nέα Eλληνικά» στα σχολεία μας;Γιατί παραλείπεται η Ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση στη σύγχρονη παιδεία πουανανεώνει την ζωή μας, το Πάσχα, τα Xριστούγεννα, τις Kυριακές, τονΔεκαπενταύγουστο και στις ονομαστικές Eορτές; Tι σημαίνει ξαφνικά το αίτημα γιατην κατάργηση της καμπάνας κάθε ιερού ναού λόγω ηχορύπανσης; Tι σημαίνει ηαπαξίωση της πρωινής προσευχής στα σχολεία, που επαφίεται στις προσωπικέςαπόψεις εκάστου διευθυντού; Tι σας λέγει η αποφυγή του όρκου κάποιων βουλευτώνστη Bουλή των Eλλήνων;

2. Στις απόψεις του κ. N.Γ.T. περί της εκκλησιαστικής περιουσίαςεπαναλαμβάνεται ο ίδιος μύθος για «το τεράστιο μέγεθος» αυτής. Aυτό το ανόσιοσύνθημα επαναλαμβάνεται και από άλλους πολλούς για πολιτικές σκοπιμότητες, καιη Eκκλησία πληροφορεί υπεύθυνα ότι από την περιώνυμη περιουσία έχει μείνει μόνοένα 4% που είναι δεσμευμένη από το Kράτος. Eνα μεγάλο λάθος του επικριτού μαςείναι ότι συγχέει την Eκκλησία της Eλλάδος με το Aγιον Oρος, και επομένως καιμε τη Mονή Bατοπαιδίου. H Eκκλησία μας από απόψεως κανονικότητος, διοικήσεως,οικονομικής διαχειρίσεως, δικαιοπραξιών, και τοποθετήσεως επί πνευματικώνθεμάτων δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το πολυσέβαστον Aγιον Oρος, το οποίοανήκει εκκλησιαστικώς στο σεπτό Oικουμενικό Πατριαρχείο μας. Oσο για ταγραφόμενα περί Πεντέλης και Kολωνακίου είναι ψυχρή παραπληροφόρηση.

3. Ο κ. N.Γ.T. εμφανίζεται γνώστης των «τυχερών», καθώς και περίτης θέσεως των ιερέων στα κοιμητήρια, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο άνθρωποςέχει έντονο πρόβλημα έναντι του κλήρου, που τον κάνει να εγγίζει τα όρια τηςσυκοφαντίας. Oι ιερείς που είναι οι πλείστοι οικογενειάρχες, που δεν μπορούνλόγω του σχήματός των να ασκήσουν άλλο βοηθητικό επάγγελμα, που πρέπει και ναμπορούν να βοηθήσουν άλλους, έχουν την ταπείνωση των «τυχερών», τα οποία σεκαμιά περίπτωση δεν είναι υποχρεωτικά και τα οποία ο λαός αποκαλούσε άλλοτε«φιλότιμα». Kαι επί πλέον σας πληροφορώ επισήμως ότι ιερεύς με δύο χρόνιαυπηρεσία έλαβε μηνιαίες αποδοχές 280 ευρώ, και άλλος με έξι χρόνια υπηρεσία καιδύο παιδιά 400 ευρώ, ενώ ιερεύς με 25 χρόνια υπηρεσία, με τρία παιδιά και μεδύο πτυχία έλαβε αυτό τον μήνα αποδοχές 1.330 ευρώ, με μια παρακράτηση γιαδάνειο επισκευής κατοικίας. Tο κατηγορητήριο γίνεται σκληρότερο με αναφοράστους ιερείς των κοιμητηρίων! Eκατοντάδες και εκατομμύρια με παρακράτηση τουΦΠA δεν τον εστενοχώρησαν τον κ. Tσίκη, τα εκούσια πενηντάλεπτα και το ένα ευρώτων ιερέων στα κοιμητήρια τον ερέθισαν.

Tο άρθρο της ταπεινότητός μου στην «K» της 1-1-2012 απεκάλυψεάγνωστες πλευρές της προσφοράς της Eκκλησίας στην εθνική οικονομία της πατρίδοςμας και έτυχε γενικής αποδοχής. O κ. N.Γ.T. μάς απήντησε υβρίζων και συκοφαντώνόλο τον ιερό κλήρο της Eλλάδος και οι ιερείς μας είναι ανάστατοι. Tελικώς,παρακαλώ τον κατήγορό μας να φέρει να παραβάλωμε τις φορολογικές μας δηλώσειςκαι τα περιουσικά στοιχεία μας, να δούμε την αλήθεια. Yπηρετώ την Eκκλησία καιτην κοινωνία τίμια επί πενήντα σχεδόν χρόνια και πιστεύω ότι δικαιούμαι καιυπεχρεούμαι να ανθίσταμαι σε άδικες ύβρεις και κατηγορίες κατά του κλήρου καιτης Eκκλησίας. Eκκλησία χωρίς ιερωσύνη δεν υπάρχει. Δεν είμεθα αλάνθαστοι. OΣωτήρας Xριστός μας εδίδαξε, «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσι, ει τον λόγονμου ετήρησαν και τον υμέτερον τηρήσουσι» (Iω. 15,20). O Θεός να συγχωρεί και ναφωτίζει τον κατήγορό μας. Tο ίδιο ζητούμε και για τους εαυτούς μας.

-Καθημερινή ,29/01/2012 - Μύθοι καιαλήθειες για την Eκκλησία και τον κλήρο

Η σχεσιοδυναμική ΔΑΣΚΑΛΟΥ-ΜΑΘΗΤΩΝ στις ΟΜΙΛΙΕΣ του ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

2012-01-29T16:01:00.001+02:00

-Του φιλολόγου Βασιλείου Σαρρή. H ομιλία εκφωνήθηκε στην εκδήλωση προς τιμήντων 3 Ιεραρχών, στον ναό του Αγ.Νεκταρίου Χαρισείου ΓηροκομείουΘεσσαλονίκης τη Κυριακή 29/1/2012

Ηεκκλησία μας είναι ουρανός πολύφωτος που με το φως των αστεριών της καταυγάζειτους πιστούς και ως λαμπροί αστέρες αυτού του νοητού στερεώματος της εκκλησίαςτου Χριστού, ως φωστήρες της τρισηλίου θεότητος απαστράπτουν στην άχρονηαιωνιότητα της θείας ζωής των πιστών του Χριστού οι τρεις Ιεράρχαι.

Ο Βασίλειος ο Μέγας, ο ιερός ΧρυσορρήμωνΧρυσόστομος και ο θεολόγος Γρηγόριος με τις ροές των δακρύων της μετανοίαςτους, με τα ασκητικά τους παλαίσματα, με τους μόχθους και τους αγώνες τηςπροσευχής, με την αδιάλειπτη μνήμη του Θεού, με την πιστή και ακριβή τήρηση τωνεντολών του Χριστού, με τη διηνεκή μελέτη του λόγου του Θεού, με τη μελέτηθανάτου ως φιλοσοφία ζωής, με την αυταπάρνησή τους η οποία τους καθιστούσε ανάπάσα στιγμή κατά προαίρεση μάρτυρας, έφτασαν στα ύψη της χριστιανικήςτελειώσεως και καθώς επέτυχαν τη μέθεξη του Τριαδικού Θεού και έγινανέμπλεοι του θείου φωτός απολάμβαναν μυστικά τη θέα του Θεού κατά τον τρόπο πουτην απολάμβαναν και οι μαθητές του στο ορος Θαβώρ και βοούσαν στεναγμοίςαλαλήτοις: «καλόν εστίν ημάς ώδε είναι».

Ωστόσο, όπως γνωρίζουμε από την Γραφή,ούτε ο Χριστός και οι μαθηταί του έμειναν για πάντα στο όρος Θαβώρ, βιώνονταςτο θεϊκό μεγαλείο της Μεταμορφώσεως, και κατά μίμησιν αυτών ούτε και οι τρειςΙεράρχαι έμειναν για πολύ καιρό απομακρυσμένοι από τον κόσμο στη θείαμακαριότητα της ασκητικής ζωής. Η χριστοκεντρική και χριστομίμητη ζωή πουεπέλεξαν τους οδήγησε από πόνο και αγάπη για τον συνάνθρωπό τους , να αφήσουντην θαβώρεια μακαριότητα της ασκητικής ζωής και να κατέλθουν από το νοητό ύψοςτων μυστικών εμπειριών στην καθημερινότητα και τα προβλήματα του λαού του Θεού.

Σπλαχνίστηκαν τους λαϊκούς της εποχής τους ,γιατί τους είδαν, όπως και ο Κύριος, να έρχονται προς αυτούς ως πρόβατα μηέχοντα ποιμένα και να ζητούν διαποίμανση. Και δέχθηκαν συγκαταβαίνοντας στιςανάγκες και στα αιτήματα του λαού του Θεού να καταστούν ποιμένες καιδιδάσκαλοι της εκκλησίας και να γίνουν, κατά τον απόστολο Παύλο, τα πάντα τοιςπάσι. Δεν περιορίστηκαν στη στωική απάθεια , ούτε έκαναν δόγμα τους τηναταραξία των σκεπτικών. Σήκωσαν τον σταυρό του Χριστού , κάνοντας τον πόνο τουποιμνίου τους δικό τους πόνο για να ομολογήσουν μαζί με τον απόστολο Παύλο:

Τις ασθενεί και ουκ ασθενώ; Τις σκανδαλίζεται και ουκ εγώ πυρούμαι;
Παρηγόρησαν τους πενθoύντες, στήριξαν τους ολιγοψύχους, στηλίτευσαν τηνκοινωνική αδικία και την κρατική αυθαιρεσία, κατήγγειλαν την τοκογλυφία και τηνεκμετάλλευση των πτωχών από τους πλουσίους, δεν αδιαφόρησαν και για τα πιομικρά ζητήματα της καθημερινότητας των πιστών. Είχαν λόγο για όλα τα κοινωνικάκαι για όλα τα ανθρώπινα ζητήματα. Για την οικονομία, για το ήθος της πολιτικήςεξουσίας, για το δίκαιο και τη νομοθεσία, για την ιατρική, για το γάμο, για τηνανατροφή των παιδιών, για το ποιες γυναίκες πρέπει να παίρνουν οι άνδρες, γιατην αξία της σοφίας των Ελλήνων και το μπόλιασμά της με τη θεϊκή σοφία τουΧριστού, για τη θέση του ανθρώπου μέσα στο φυσικό κόσμο , για την ελεημοσύνηκαι την φιλανθρωπία, για την ισότητα και την ισονομία. Αυτή η καταβύθιση τουπνεύματος από το νοητό ύψος και το κάλλος της θείας μακαριότητος στα κοινά καιτετριμμένα, στα μάταια και πρόσκαιρα του ανθρωπίνου βίου, από τα ουράνια σταεπί γης δεν ήταν μια ανώδυνη και εύκολη υπόθεση. Απαιτούσε πόνο καιοδύνη, ταπείνωση και συγκατάβαση. Ήταν το θαύμα της οδυνωμένηςαγάπης.

Έτσι, στο έργο τους , το οποίο είναι κοινό κτήμα για τους πιστούς όλων τωνεποχών, καθώς διαχρονικά η εκκλησία είναι μία για όλους και το Πνεύμα είναι ένακαι το αυτό, ο κάθε άνθρωπος βρίσκει να καθρεπτίζεται η κατάστασή του . Απόαυτήν την άποψη και ο δάσκαλος και ο παιδαγωγός συναντούν στα κείμενα και τιςΟμιλίες των τριών Ιεραρχών τα διαχρονικά πρακτικά, καθημερινά προβλήματα πουταλανίζουν τους δασκάλους στην άσκηση του παιδαγωγικού τους έργου αλλά και τονπαιδαγωγό ως αιώνιο κατά Χριστόν αρχέτυπο στο οποίο μπορούν νααναφέρονται και να προσανατολίζονται.

Ένα πολύ ειδικό θέμα ψυχοπαιδαγωγικής υφής που συναντούμε στις ομιλίες τουιερού Χρυσοστόμου είναι το ζήτημα της σχεσιοδυναμικής δασκάλου μαθητών, δηλαδήτο πώς ο δάσκαλος και οι μαθητές επηρεάζονται και διαμορφώνουν ο ένας τον άλλονστο πλαίσιο μιας δυναμικής διαπροσωπικής σχέσης η οποία εδράζεται στην συναισθηματικήαλληλεπίδραση και στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται η αμοιβαία αγάπη, εκτίμησηκαι αναγνώριση.

Γιατον ιερό Χρυσόστομο το έργο του διδασκάλου έχει τρία ειδοποιά χαρακτηριστικά:

Πρώτον είναι υψηλό γιατί έχει να κάνει με την καλλιέργεια της αθανάτου καιθεοειδούς ψυχής. Ο διδάσκαλος γεωργεί τας ψυχάς.

Δεύτερον είναι κοπιαστικό και οδυνηρό. Ο διδάσκαλος έλκει τον ζυγόν, τέμνει τοναύλακα

Τρίτονείναι παραγωγικό και δημιουργικό. Ο διδάσκαλος σπείρει τον σπόρον.

Επιπλέον, ο ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι για τον δάσκαλο ηδιδασκαλία και η μάθηση δεν συνιστούν αυτοσκοπό αλλά έχουν συγκεκριμένηστόχευση , τόσο αναφορικά με το μαθητή ως άτομο, όσο και αναφορικά με τονκοινωνικό ρόλο του μαθητή. Κατά πρώτο λόγο ο πόνος και ο μόχθος του δασκάλουδεν είναι απλά και μόνο να κατορθώσει να έχει έναν ικανό και πρόθυμοακροατή, αλλά το παιδευθήναι , δηλ. η διάπλαση της ψυχής του μαθητή και η διάτης ασκήσεως των αρετών μόρφωσίς του εις άνδρα τέλειον , κατά το πρότυπο τουΧριστού. Κατά δεύτερο λόγο η μάθηση δεν συνιστά αυτοσκοπό ο οποίοςεξικνείται στα όρια της διαμόρφωσης της προσωπικότητας του μαθητή. Ο μαθητήςδέχεται τη γνώση από τον δάσκαλο όχι με τη στατική αλλά με τη δυναμική τηςέννοια, δηλαδή με σκοπό να την μεταβιβάσει και σε άλλους και να γίνειπολλαπλασιαστής της γνώσης στο κοινωνικό σώμα. Με αυτό τον τρόπο, σύμφωνα μετον Χρυσόστομο, το έργο του δασκάλου διευρύνεται, απλώνεται έξω από ταστενά όρια της αίθουσας και ο αριθμός των μαθητών πολλαπλασιάζεται, εφόσον οιπρώτοι λίγοι μαθητές, διαδίδοντας αυτά που έμαθαν, προσελκύουν και πολλούςάλλους στη γνώση και , επί της ουσίας, τους κάνουν συμμαθητές τους. Έτσι οιλίγοι γίνονται πολλοί, αναμορφώνουν και αναπλάθουν την κοινωνία. Αυτή ηφιλοσοφία για τη διαχείριση της γνώσης είναι που λαμπρύνει το έργο τουδιδασκάλου και του προσδίδει μια κυρίαρχη θέση μέσα στο κοινωνικό σώμα.

Υπό αυτήν την έννοια ο δάσκαλος όταν διδάσκει δεν έχει υπόψη του μόνο αυτούςπου διδάσκει εκείνη τη στιγμή και τους έχει μπροστά του, αλλά και τους πόρρωθενόντας, αυτούς δηλαδή που θα γίνουν έμμεσα μαθητές του μέσα από τη διάδοση τουλόγου του και σε άλλους. Το γεγονός αυτό αυξάνει την ευθύνη του δασκάλου καικαθιστά το έργο του ακόμη πιο υψηλό και σπουδαίο. Όταν αυτό τοσυνειδητοποιήσει, όπως ο απόστολος Παύλος, η αγάπη του και η μέριμνά τουαπλώνεται προς πάντας και στους οικείους και γνώριμους μαθητές, αλλά και στουςάγνωστους και πολύ περισσότερους μαθητές που θα έλθει σε κοινωνία μαζί τουςμέσω του λόγου του.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που πρέπει να θεμελιώνει και να διέπει τη σχέση δασκάλουμαθητών είναι η προθυμία και η ζέση των μαθητών να ανταποκριθούν στο έργο τουδασκάλου από τη μια και η φιλοστοργία του δασκάλου προς τους μαθητές από τηνάλλη. Αυτή η ανταπόκριση των μαθητών μπορεί να φτάσει την αγάπη του δασκάλου σεπολύ υψηλά μέτρα, ώστε να καταλυθεί και αυτή ακόμη η ιεραρχική διαβάθμισηανάμεσά τους, όπως συνέβαινε και στην περίπτωση του αποστόλου Παύλου, ο οποίοςνιώθει και καλεί τους μαθητές του, «αδελφούς».

Γράφεισυγκεκριμένα, ο ιερός Χρυσόστομος: «Τέτοιο πράγμα είναι η αγάπη.Αποβάλλει κάθε ανισότητα και διαφορά και δεν γνωρίζει καμμία υπεροχή ή αξίωμα,αλλά και αν ακόμη κανείς κατέχει την υψηλότερη θέση από όλους, συγκαταβαίνεικαι έρχεται στη θέση και του πλέον ταπεινού και άσημου, όπως ακριβώς έπραττεκαι ο απόστολος Παύλος».

Κατά τον ιερό Χρυσόστομο η σχέση του δασκάλου με τους μαθητές του δεν είναιεξουσιαστική, αλλά υπαρξιακή μέσα στα πλαίσια της συναλληλίας, όπου μαθητές καιδάσκαλος βιώνουν το ίδιο συναίσθημα εξάρτησης και υπαρξιακής πλήρωσης ειςτρόπον ώστε να μην μπορούν να υπάρξουν ο ένας χωρίς τον άλλον. Δηλωτική αυτούτου βιώματος είναι η εξομολόγηση του Χρυσοστόμου στο ακροατήριό του:

«Μια μέρα έμεινα μακριά σας και είναι σα νααποχωρίστηκα έναν ολόκληρο χρόνο και έτσι στενοχωριόμουν και αδημονούσα. Καιγνωρίζετε ότι σας λέω αλήθεια γιατί και σεις πάθατε το ίδιο». Η αμοιβαιότητααυτή στα συναισθήματα και τα βιώματα δασκάλου και μαθητών είναι που οικοδομείκαι διαμορφώνει εκείνη την παιδαγωγική σχέση, η οποία καλλιεργεί και αξιοποιείτις συγκινήσεις ως πρωταρχικό παράγοντα επίτευξης των παιδαγωγικών καιγνωστικών στόχων που θέτει η διδασκαλία. Και πρέπει να διευκρινιστεί ότι ησυγκίνηση που αναδύεται μέσα από τη σχέση αυτή δεν είναι ούτε μεθοδευμένη, ούτετεχνητή, ούτε προσποιητή στα πλαίσια μιας τυποποιημένης, στεγνής διδακτικήςπρακτικής και φιλοσοφίας, κάτι που θα απηχούσε πρακτικές και μεθοδεύσεις τωνστωικών, οι οποίοι αρκούνται σε προσποιητά συναισθήματα για να μην πλήξουν τηναταραξία της ψυχής τους. Πρόκειται για ζωντανή, ανυπόκριτη κα αυθόρμητηαγαπητική στάση η οποία εκδηλώνεται με έντονο πολλές φορές τρόπο. Είναιεκπληκτικές οι εικόνες και οι αναλογίες που πλάθει ο Χρυσόστομος για ναπεριγράψει την συναισθηματική του εξάρτηση από το ακροατήριό του και τουςμαθητές του και να αποδώσει παραστατικά με ανθρώπινα μέτρα τους παλμούς τηςκαρδιάς του δασκάλου που δεν περιγράφονται με λόγια. Τη μια αισθάνεται ωςβρέφος που επιζητεί το ακροατήριό του ως τη μάνα που τον θηλάζει:

«Σανένα βυζασταρούδι που τό κοψαν ξαφνικά από την μητρική θηλή, κι όπου κι αντο πάνε, γυρνά από δω κι από κει το κεφαλάκι του, γυρεύοντας να δει τη μανούλατου, το ίδιο έπαθα και γω. Από τη στιγμή που ξέκοψα από τη μητρική αγκαλιά σας,όλο τον καιρό ολοένα κοιτούσα εδώ και κει , λαχταρώντας παντού τον δικό σαςόμιλο».

Από την αναλογία αυτή καθίσταται σαφές ότι για τον Χρυσόστομο ο όμιλος τωνμαθητών είναι οι μητρικές αγκάλες, όπου νιώθει ανακούφιση και υπαρξιακήπληρότητα, η πηγή της ζωής, ο τόπος όπου ικανοποιεί τον εσώτερο προορισμό τουγια τελείωση. Αντιλαμβανόμαστε σαφώς ότι σε μια παιδαγωγική σχέση δεν είναιμόνο ο μαθητής που δέχεται τροφή από το δάσκαλο, αλλά και ο δάσκαλος ζει καιαναπνέει από τη σχέση του με τον μαθητή. Ο δάσκαλος υφίσταται ως δάσκαλοςεπειδή υπάρχει ο μαθητής. Χωρίς μαθητή θα ήταν παράλογο νααυτοπροσδιορίζεται κανείς ως δάσκαλος. Σε μεγάλο βαθμό , στα πλαίσια τηςδυναμικής σχέσης δασκάλου-μαθητή, στη διάρκεια της οποίας αναπτύσσονταιδυνάμεις εκατέρωθεν, ο μαθητής είναι αυτός που κάνει τον δάσκαλο. Είναι αλήθειαότι πολλές φορές όταν ο δάσκαλος μπαίνει στην αίθουσα για να διδάξει έχει τηναγωνία της επιτυχίας του μαθήματος. Απόρροια αυτής της αγωνίας είναι η άσκησηαυτοκριτικής. Νιώθει τις δυνάμεις του πολύ μικρές , αισθάνεται συχνά τηνανεπάρκειά του , αμφιβάλλει για την ικανότητά ή τη δυνατότητα να ανταποκριθείστο δύσκολο έργο του. Καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του.

Χρειάζεται ένα χέρι βοηθείας ένανσυμπαραστάτη. Πού να το βρει όμως αυτό το χέρι να τον τραβήξει προς τα πάνω, νατον στηρίξει, να τον ανεβάσει ψηλά , παρά στους μαθητές του; Η διδασκαλίαθέλει έμπνευση και τον δάσκαλο τον εμπνέουν οι μαθητές. Όταν το ακροατήριοδιψά, όταν αδημονεί, όταν απαιτεί, όταν αγκαλιάζει με την αγάπη του, ότανσυγκινεί, τότε και ο δάσκαλος μεταμορφώνεται και έρχεται εις την αρίστηνδιάθεσιν. Κατά κάποιο τρόπο οι μαθητές με τον τρόπο τους ασκούν στο δάσκαλο μιαθεμιτή βία, μία δημιουργική και αγαπητή τυραννίδα.

Είναιη τυραννίς της αγάπης, κατά τον ιερό Χρυσόστομο. Αυτή είναι που κάνει τοδάσκαλο να τα δώσει όλα στη διδασκαλία. Καλύτερα , όμως να μας τα πει ο ίδιος οΧρυσόστομος, με τον δικό του ανεπανάληπτο και απαράμιλλο τρόπο.

«Νιώθω αδύναμος και φτωχός και αισθάνομαι ότι έχω διδακτική ανεπάρκεια.

Μόλις, όμως, δω την αγαπημένη σας συντροφιάλησμονώ και την αδυναμία, ξεχνώ και την ανεπάρκεια, αφήνω στην άκρη και τηνφτώχεια . Αυτά κάνει τη αγάπη σας που με κατατυραννά. Γι αυτό και σας στρώνω τοφτωχικό μου τραπέζι , με τέτοια διάθεση, σα να είμαι πιο πλούσιος και από τουςπλούσιους. Και εσείς είστε που με κάνετε να αισθάνομαι πλούσιος και μεανεβάζετε ψυχολογικά, εσείς που με τη δίψα σας για μάθηση ανορθώνετε τουςκαταπτοημένους, καθώς με ανοιχτό το στόμα περιμένετε να ακούσετε λόγο από τοδάσκαλο και κρέμεστε από τα χείλη του. Είστε σαν τα μικρά τα χελιδονάκια, ταοποία κάθε φορά που βλέπουν τη μανούλα τους να πετάει και να τα πλησιάζει,ξεπροβάλλουν τα κεφαλάκια τους από τη φωλιά και με τους λαιμούς να κρέμονταιαπό έξω λαμβάνουν την τροφή τους. Με τον ίδιο τρόπο και εσείς προσηλώνοντας τοβλέμμα σας με όλη σας την καρδιά στον ομιλητή, λαμβάνετε την διάλεξη πουδιακομίζει η γλώσσα του και, πριν ακόμη οι λέξεις ξεπηδήσουν από το στόμα μου,η διάνοιά σας αρπάζει αμέσως τα λεγόμενά μου.»

Τελικά, για τον Χρυσόστομο ο δάσκαλος στη σχέση του με τους μαθητές μπορεί νανιώθει και ως βρέφος και ως μητέρα. Φαίνεται αντινομικό αλλά δεν είναι. Είναι ηυπέρβαση της τυπικής λογικής που βιώνουμε στην Ορθοδοξία. Η αρμονική σύνθεσητων εναντίων. Ο δάσκαλος και τρέφει και τρέφεται και καλύπτει και καλύπτεταικαι στηρίζει και στηρίζεται. Και επί της ουσίας όντας δάσκαλος νιώθει μαθητήςκαι νιώθοντας μαθητής είναι δάσκαλος. Ένας χριστιανικός χρυσοστομικόςμετασχηματισμός και μια τελείωση της ατελούς σωκρατικής φιλοσοφίας για τονδάσκαλο και το ρόλο του.

Τελεώνοντας, οφείλουμε μια διευκρίνηση. Οι μαθητές εμπνέουν το δάσκαλο, γιατίπρώτα τους έχει εμπνεύσει αυτός. Από το δάσκαλο εκπορεύεται η έμπνευση και στοδάσκαλο επιστρέφει μέσω των μαθητών. Είναι μια κυκλική κίνηση , η οποία στηνπορεία της διδασκαλίας γίνεται αναγωγική , καθώς διά του λόγου παίρνει τιςσυγκινήσεις από το επίπεδο της καρδιάς και τις ανεβάζει στο νου και απόεκεί τις επιστρέφει πάλι πίσω στην καρδιά, όπου και φυλάσσονται όλα όσα άκουσεο μαθητής από το δάσκαλο.

Πώς, όμως, εμπνέει ο δάσκαλος το μαθητή; Πρωταρχικά ο δάσκαλος εμπνέει με τηζωή του, με το παράδειγμά του. Όπως πολύ εύστοχα διαπιστώνει ο άγιος Γρηγόριοςο Παλαμάς «Λόγω παλαίει πας λόγος, βίω δε τις;» . Έτσι και για τον άγιο Ιωάννητον Χρυσόστομο εκείνο που καταξιώνει έναν δάσκαλο στα μάτια των μαθητών του δενείναι ούτε η κομψή ενδυμασία, ούτε τα φτιασιδώματα, ούτε ο πλούτος. Είναι ηαρετή του βίου. Το υψηλό ήθος, η εγκράτεια, η εντιμότητα, η συνάφεια λόγων καιέργων και, επιπλέον, ο λιτός βίος. Ως υποδείγματα εναρέτων δασκάλων οι οποίοιακριβώς με το λιτό, πτωχικό και ασκητικό τους βίο ενέπνευσαν τους μαθητές τουςαναφέρει τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους: τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τονΔιογένη. Και, μάλιστα, αναφέρει ότι ακριβώς επειδή ήταν πτωχοί ως δάσκαλοι γιαυτό το λόγο ήταν πιο ισχυροί και πιο λαμπροί και από τους πλέον ισχυρούςηγεμόνες της εποχής τους. Ο Σωκράτης κρίνεται ως πιο επιφανής από τοβασιλιά της Μακεδονίας Αρχέλαο, ο Πλάτωνας πολύ πιο σημαντικός από τον τύραννοτων Συρακουσών Διονύσιο, ο Διογένης πιο λαμπρός από τον Φίλιππο.

Όλοι αυτοί είχαν έναν πολύτιμο θησαυρό: τηνέντιμον πενίαν, για να επικαλεστούμε μια ωραία φράση του ΑλέξανδρουΠαπαδιαμάντη. Για τον Χρυσόστομο ένα από τα πιο εμφανή σημάδια ότι ηκοινωνία έχει διαφθαρεί είναι όταν οι εκπαιδευτικοί φτάνουν στο σημείο νανιάζονται μόνο για την τσέπη τους.

Και κατά έναν δεύτερο λόγο ο δάσκαλος εμπνέει τον μαθητή με τις γνώσεις του καιτην κατάρτισή του. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Χρυσόστομος, ο διδάσκαλοςδεν είναι από φύσεως διδάσκαλος, υπό την έννοια ότι το όνομα από μόνο του δενκάνει το δάσκαλο ή διά μαγείας δεν γίνεται κανείς δάσκαλος. Ο δάσκαλοςπαρομοιάζεται με έναν χρυσοφόρο ποταμό, ο οποίος μεταφέρει την γνώση ωςχρυσίτιν κόνιν, χάρη στο γεγονός ότι στην πορεία της ροής του περνά από όρη καιβουνά τα οποία έχουν φλέβες χρυσού, περνά δηλαδή από πολλά χρυσοφόρα επίπεδατης γνώσης, μελετά πολύ και αυτό που αποκομίζει κατά την επίπονο αυτή διαδρομή,το καταθέτει στους μαθητές του.

Αυτός είναι ο δάσκαλος κατά τον ιερό Χρυσόστομο, όπως ορίζεται καιδιαμορφώνεται από τη σχεσιοδυναμική που αναπτύσσεται ανάμεσα σε αυτόν καιτους μαθητές του. Είναι ο ζωντανός δάσκαλος, αυτός που ζει για τους μαθητές καιαπό τους μαθητές. Ο ποιμήν ο καλός, ο οποίος δίνει για το ποίμνιο τηνίδια του τη ζωή και όταν δει τους λύκους να πλησιάζουν δεν το βάζει στα πόδιαούτε βρίσκει ένα καλύβι να κρυφτεί και να γλυτώσει. Αυτό ο ιερός Χρυσόστομος τοείχε βασική αρχή, το έκανε πράξη και το πλήρωσε με τη ζωή του. Για την αγάπητων μαθητών του κυνηγήθηκε και διώχθηκε από τους κοσμοκράτορες της εποχής του,πεθαίνοντας ως μάρτυρας εξόριστος και βασανισμένος. Όλα για την αγάπη τωνμαθητών, τίποτε για τον εαυτό του. Μια αγάπη πηγαία, χωρίς υποκρισία, χωρίςιδιοτέλεια. Μια αγάπη ασκητική, χωρίς την επιζήτηση της καλοπέρασης και τουβολέματος. Μια αγάπη ασυμβίβαστη και ανυποχώρητη. Μια αγάπη της θυσίας, μιααγάπη του μαρτυρίου.

Ένας τέτοιος δάσκαλος δεν είναι υπάλληλος, αλλά λειτουργός. Προσφέρει καιπροσφέρεται υπέρ του λαού, υπέρ των μαθητών του. Η ζωή του είναι μια διαρκήςπροσφορά, χωρίς όρια, χωρίς ανάπαυση. Στη διάρκεια μιας λιτανείας στηνΚωνσταντινούπολη, ο ιερός Χρυσόστομος εκφώνησε δεκαοκτώ ομιλίες κάτω από τηνσυνεχή πίεση των μαθητών του, να ακούσουν, να μάθουν. Και όσο αυτός μιλούσε,τόσο αυτοί διψούσαν περισσότερο και απαιτούσαν να συνεχίσει και εύχονταν, ανήταν δυνατόν, να μην τελείωνε ποτέ αυτή η ευλογία, αυτή η χάρις, αυτή η ζωντανήαγάπη. Και όταν πήρε το δρόμο για την εξορία και το μαρτύριο, τοναποζητούσαν λέγοντας:

«Συνέφερεν,ίνα ο ήλιος συσταλή ή ίνα το στόμα Ιωάννου σιωπήση».

Έτσισυμβαίνει σε μια γνήσια παιδαγωγική σχέση. Όταν έρχεται η ώρα να αποχωρήσει οδάσκαλος, για το μαθητή είναι σα να σβήνει ο ήλιος. Κι αυτό γιατί η παιδεία καιιδιαίτερα η παιδεία του Χριστού, αυτή που θεμελίωσαν και οικοδόμησαν οι ΤρειςΙεράρχες με τη ζωή τους και τον λόγο τους είναι το φως το αληθινόν. Το φως πουφωτίζει και αγιάζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον.

Εμείς οι δάσκαλοι του 21ου αιώνα λάβαμε αυτήν την παιδεία ως παρακαταθήκη απότους τρεις Ιεράρχες. Ας αντιληφθεί ο καθένας μας τι βάρος ευθύνης σηκώνει στουςώμους του και ποιο θησαυρό έχει κληθεί να διαχειρισθεί. Το ζήτημα είναι ναείμαστε καλοί οικονόμοι αυτής της κληρονομιάς, αυτού του πλούτου. Όλα θακριθούν από το αν ο κάθε ένας από μας επιθυμεί να αξιοποιήσει αυτόν τονθησαυρό. Αν πραγματικά το επιθυμούμε, τότε οι επιθυμίες μας μπορούν να αλλάξουντον κόσμο.

Δενθέλω να προχωρήσω σε μια ανατομία της σημερινής κατάστασης στην ελληνικήπαιδεία, αλλά έχουμε μια τάση να πριονίζουμε συνεχώς το κλαδί πάνω στο οποίοκαθόμαστε. Με τον τρόπο που ενεργούμε και σκεφτόμαστε νιώθω ότι δεν είμαστεάξιοι αυτής της κληρονομιάς, καθώς κατά έναν εξωφρενικό τρόπο οι άλλοι λαοί τηναναγνωρίζουν και την σέβονται και εμείς την παραπετάμε και την ευτελίζουμε. Δενκαταλάβαμε ακόμη πως χρεωκόπησε η οικονομία , επειδή οδηγήσαμε την παιδεία μαςσε χρεωκοπία, από μια ανεξήγητη εμπάθεια.

Πουλήσαμε τον Χριστό και δεν καταλάβαμε ότικαι ο Χριστός μπορεί να μας πουλήσει, όπως λέει και ο προφητικός λόγος τουαγίου Κοσμά του Αιτωλού. Και να τώρα που η Ελλάδα ξεπουλιέται.

Μακάρι αυτή η περιπέτεια που ζει η πατρίδα μας να μας συνεφέρει , νακάνουμε την αυτοκριτική μας ως εκπαιδευτικοί και να ξαναγίνουμε δάσκαλοι τηςπροσοφοράς και της θυσίας και της αγάπης, δάσκαλοι ακέραιοι καιπνευματοφόροι, δάσκαλοι ζωντανοί, όχι νεκροί.

“Ο Παιδαγωγός”

Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του αγίου ιερομάρτυρος Ιγνατίου του Θεοφόρου (29 Ιανουαρίου)

2012-01-29T15:54:00.001+02:00

Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του αγίου ιερομάρτυρος

Ιγνατίου του Θεοφόρου (29 Ιανουαρίου)

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

«Ο άγιος Ιγνάτιος ήταν διάδοχος τωναγίων Αποστόλων και χρημάτισε επίσκοπος Αντιοχείας. Μαζί με τον άγιοΠολύκαρπο, τον Πρόεδρο της Εκκλησίας των Σμυρναίων, υπήρξε μαθητής τουευαγγελιστή Ιωάννου του Θεολόγου. Οδηγήθηκε λοιπόν ενώπιον του βασιλιά Τραϊανούκι αφού υπέστη όλα τα είδη των βασανιστηρίων, δεν κάμφθηκε, γι’ αυτό και εστάληστη Ρώμη, προκειμένου να ριχτεί στα θηρία. Όταν έγινε αυτό, κάποιοι άνδρεςΧριστιανοί μάζεψαν και έφεραν τα άγια λείψανά του από τη Ρώμη στην Αντιόχειακαι τα δώρισαν στους αδελφούς Αντιοχείς που τα ήθελαν με μεγάλο πόθο. Αυτοί λοιπόντα έβαλαν κάτω από τη γη με κάθε τιμή και σεβασμό. Χάριν τούτου ηΕκκλησία πανηγυρίζει εορτή χαρμόσυνη».

Τον άγιο Ιγνάτιο τον θεοφόρο τονείδαμε, και αρκετά αναλυτικά μάλιστα, την ημέρα της μνήμης του, την 20ήΔεκεμβρίου.

Κι είχαμε την ευκαιρία να τονίσουμε τότε αφενός το θεολογικό ύψοςτων επιστολών που μας άφησε – σημαντική συμβολή πράγματι στην υπέρβασηεκκλησιαστικών διαστρεβλώσεων – αφετέρου τον βαθύ έρωτα και την αγάπη του προςτον Κύριο Ιησού Χριστό. Κι είναι αυτή η αγάπη του που και σήμερα προβάλλουνοι ύμνοι της Εκκλησίας μας, εξ αφορμής της ανακομιδής των τιμίων λειψάνων του.Δεν είναι άλλωστε δυνατόν να μιλάει κανείς, με οποιαδήποτε αφορμή, για τονάγιο Ιγνάτιο και να μη συγκινείται με το καμίνι της καρδιάς του, που έκαιγε γιαχάρη του Χριστού. Εντελώς δειγματοληπτικά από τα δοξαστικά του εσπερινού: «ΘεοφόρεΙγνάτιε, τον σον έρωτα Χριστόν ενστερνισάμενος» (Θεοφόρε Ιγνάτιε,έχοντας στο στήθος σου τον έρωτά σου, τον Χριστό)∙«Αξιομακάρισε Ιγνάτιε! Συ γαρπρος τον όντως σον εραστήν ανένδοτον έχων την έφεσιν έλεγες∙ ουκ έστιν ενεμοί πυρ φιλόυλον, ύδωρ δε μάλλον ζων και λαλούν εν εμοί, ένδοθέν μοι λέγον∙ Δεύροπρος τον Πατέρα» (Αξιομακάριστε Ιγνάτιε! Εσύ λοιπόν έχοντας σταθερή την έφεσήσου προς τον αληθινό εραστή σου έλεγες: Δεν υπάρχει μέσα μου φλόγα που να μεσπρώχνει στα υλικά, αλλά μάλλον ζωντανό νερό που μιλάει μέσα μου και μου λέει:Πήγαινε στον Πατέρα). Και από τον κανόνα του όρθρου: «Ερασθείς της ωραιότητοςτου Δεσπότου και προς Αυτόν την έφεσιν ανένδοτον έχων» (Αγάπησες τηνωραιότητα του Δεσπότου Χριστού και Αυτόν ανυποχώρητα επιθυμούσες)∙«Έρως οθειότατος, μάκαρ, κατακρατήσας της ψυχής σου» (Ο θειότατος έρωτας, μακάριε,κυριάρχησε στην ψυχή σου).

Ο άγιος Θεοφάνης ο υμνογράφος σχετίζειτην αγάπη του αγίου προς τον Χριστό με το ίδιο το μαρτύριό του. Θεωρεί ότι ηεπιθυμία του για το μαρτύριο ήταν ο μισθός που έλαβε από τον Θεό λόγω ακριβώςτης αγάπης του αυτής και της διακονίας του στην Εκκλησία να ιερουργεί τοευαγγέλιο Εκείνου. «Τον σον έρωτα Χριστόν ενστερνισάμενος, μισθόν εκομίσω της ιερουργίαςτου Ευαγγελίου του Χριστού, το τελειωθήναι δι’ αίματος» (Έβαλες στο στήθος σουτον έρωτά σου, τον Χριστό, και πήρες σαν μισθό της ιερουργίας του ΕυαγγελίουΤου το να φτάσεις στην τελείωση με το μαρτύριο του αίματος). Με άλλα λόγια τομαρτύριο – ό,τι χειρότερο για έναν άνθρωπο που κινείται με κοσμικά και όχιχριστιανικά κριτήρια – είναι η χάρη που δίνει ο Θεός για να ανέβει στηντελείωσή του ο άνθρωπος, όπως το διατυπώνει μάλιστα και ο απόστολος Παύλος: «ημίνεδόθη ου μόνον το εις Αυτόν πιστεύειν, αλλά και το υπέρ Αυτού πάσχειν», δηλαδή,δόθηκε σε εμάς ως χάρη όχι μόνον να πιστεύουμε στον Χριστό, αλλά και ναπάσχουμε γι’ Αυτόν. Κι αυτό συμβαίνει, διότι, όπως έχουμε τονίσει καιάλλοτε, το μαρτύριο στη ζωή αυτή – κι όχι μόνον του αίματος, αλλά και οιδιάφορες θλίψεις και δοκιμασίες που με πίστη αντιμετωπίζονται από τον χριστιανό- αποτελεί συμμετοχή στο μαρτύριο του πρώτου Μάρτυρα, του ίδιου τουΚυρίου: Σταυρός η ζωή Εκείνου, σταυρός και η ζωή του Χριστιανού, εφόσον «επακολουθείτοις ίχνεσιν Αυτού». Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι «μιμητήν του πάθους τουΧριστού» τον χαρακτηρίζει η Εκκλησία μας.

Δεν μπορούμε να μη μνημονεύσουμε καιέναν παραλληλισμό που κάνει ο άγιος Θεοφάνης για τον ιερομάρτυρα του Χριστού.Τον παραλληλίζει, στον οίκο του κοντακίου, με τον προφήτη Ιερεμία, τον οποίο οΘεός αγίασε εκ μήτρας, προκειμένου να αναγγείλει τον ερχομό Του στον κόσμο. Κιόταν ήλθε στον κόσμο βρήκε το βρέφος Ιγνάτιο άξιο της χάρης Του – και μάλλονεννοεί ο υμνογράφος αυτό που διασώζει η παράδοση της Εκκλησίας, ότι δηλαδή τονήπιο που κράτησε ο Κύριος στην αγκαλιά Του και είπε ότι σαν κι αυτό πρέπει ναγίνουν οι άνθρωποι για να εισέλθουν στη Βασιλεία του Θεού, ήταν ο άγιοςΙγνάτιος – προκειμένου να γίνει αργότερα ο κήρυκας του Ευαγγελίου Του. «Ιερεμίανο Θεός εκ μήτρας αγιάσας, και προ του γεννηθήναι γινώσκων ως προγνώστης δοχείονέσεσθαι αυτόν Πνεύματος Αγίου, εμπιπλά τούτον ευθύς, εκ νεαράς βιώσεως, καιΠροφήτην τούτον και κήρυκα πάσι αποστέλλει, προαγγέλλειν την αγίαν επί της γηςαυτού παρουσίαν. Τεχθείς ουν ο αυτός Θεός εκ Παρθένου, προς το κήρυγμα ελθών,εύρεν εκ βρέφους άξιον αυτού της χάριτος υποφήτην, τον θεοφόρον και θείονΙγνάτιον» (Ο Θεός που αγίασε από την κοιλιά της μάνας του τον προφήτη Ιερεμία,και πριν ακόμη γεννηθεί σαν προγνώστης που είναι γνώριζε ότι αυτός θα είναιδοχείο του αγίου Πνεύματος, τον γεμίζει αμέσως με το Πνεύμα αυτό ήδη από νεαρήηλικία, και τον στέλνει προφήτη και κήρυκά Του σε όλους, για να προαναγγείλειτην αγία στη γη παρουσία Του. Όταν γεννήθηκε λοιπόν ο ίδιος ο Θεός από τηνΠαρθένο Μαρία και ήλθε στο κήρυγμα, βρήκε από τη βρεφική ηλικία άξιο κήρυκα τηςχάρης Του τον θεοφόρο και θείο Ιγνάτιο). Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι σταπρόσωπα τέτοιων αγίων σαν τον άγιο Ιγνάτιο βλέπουμε τη συνέχεια των μεγάλωναναστημάτων της Παλαιάς Διαθήκης, των Πατριαρχών και των Προφητών. Ό,τιδιαβάζουμε στην Παλαιά Διαθήκη γι’ αυτούς, για την πνευματοφορία και τη χάρητους, το έχουμε άμεσα μπροστά μας με τους αγίους μας, ίσως δε και περισσότερο,αφού οι άγιοί μας ευτύχησαν να ζήσουν την οντολογική αμεσότητά τους με τονΧριστό, ως ηγιασμένα από Εκείνον μέλη Του.

Ακολουθείν

Μήνυμα Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος Κυρίλλου για την εορτή των Τριών Ιεραρχών 2012

2012-01-29T14:03:00.001+02:00

ἘνΚαρδίτσῃ τῇ 30ῇ Ἰανουαρίου 2012

Πρὸς

Τοὺςμαθητές καὶ τὶς μαθήτριες

μὲ τὴνεὐκαιρία τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν

Ἀγαπητάμου παιδιά,

Ὡςπρότυπα παιδείας, ὡς ὑποδείγματα ἀρετῆς καὶ ἁγιότητος, ὡς φωτεινοὶ φάροικαὶ ὁδηγοὶ γιὰ τὴν πνευματική μας πορεία γιορτάζονται στὶς 30 Ἰανουαρίου οἱμέγιστοι φωστῆρες τῆς τρισηλίου Θεότητος, Βασίλειος ὁ Μέγας, Γρηγόριος ὁΘεολόγος καὶ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Καὶ οἱ τρεῖς Ἱεράρχες μὲ τὸ ἀνέσπερο φῶς τῆςχριστιανικῆς ἀγάπης, τῆς ἀκλόνητης πίστης, τοῦ ἀδάμαστου θάρρους καὶ τῆς ἀρετῆςφωταγώγησαν καὶ φωταγωγοῦν τὴν οἰκουμένη ὁλόκληρη.

Ἔζησαντὸν 4ον μ.Χ. αἰώνα καί κατόρθωσαν νὰ συνταιριάσουν ἁρμονικὰ τὸ πνεῦμα τῆς ἑλληνικῆςπαιδείας (τὸ ἀληθές, τὸ καλό, τὸ ἀγαθὸ) μὲ τὰ ὑψηλότερα διδάγματα τῆςχριστιανικῆς σοφίας καὶ ἠθικῆς στὰ πλαίσια τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Ὑπῆρξαντὰ νόμιμα τέκνα τῆς ἕνωσης Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ. Ἡ ἀγάπη τους πρὸς τὸνσυνάνθρωπο καὶ ἰδιαίτερα πρὸς τοὺς νέους, ὑπῆρξε τὸ κίνητρο, ποὺ ὤθησε τοὺς τρεῖςἹεράρχες νὰ μεταδώσουν τὴν πλούσια ἐσωτερικὴ πνευματική τους ἐμπειρία καὶ νὰδιαπαιδαγωγήσουν τὴ νεότητα.
Ὅπωςγράφει ὁ μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος, ἡ χριστιανικὴ ἀγάπηδὲν μένει σὲ γενικότητες καὶ ἀοριστίες. Μέσα στὴ ζωὴ ἔχει συγκεκριμένη ἔκφραση- ἀποκαλύπτεται στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις: «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπηοὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται (δὲν κομπάζει), οὐ φυσιοῦται (δὲν ὑπερηφανεύεται),οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐχαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει,πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει» (Α΄ Κορ.13:4-8).

Κάθεκύτταρο τοῦ ὁρατοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, κάθε πιστός, ἔχει κληθεῖμὲ τὸ βάπτισμά του καὶ τὴ συμμετοχή του στὴ Θεία Εὐχαριστία, νὰ ἐκφράζει, νὰφανερώνει, νὰ «ἐνσαρκώνει» μὲ τὸ εἶναι καὶ μὲ τὸ ἔργο του τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στὶςὅποιες συνθῆκες κὶ ἄν ζεῖ. Ὅποιος μένει ἐν τῷ Θεῷ δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἀγαπᾶ ὅπωςἙκεῖνος, μὲ μιὰ ἀγάπη ποὺ παίρνει τολμηρὲς πρωτοβουλίες, ποὺ δὲν γνωρίζεισύνορα, προκαταλήψεις, ποὺ ἀγκαλιάζει τὰ πάντα.

«Μιλοῦμεὅλοι γιὰ δικαιοσύνη στὴν ἐποχή μας, ὅπου ἡ ἀδικία ἐξακολουθεῖ νὰ πληγώνειπολύτροπα καὶ συχνὰ θανάσιμα ἑκατομμύρια ψυχές· ἡ λαχτάρα γιὰ δικαιοσύνηδεσπόζει στὴν ἀνθρωπότητα, στὸ προσωπικό, κοινωνικὸ καὶ διεθνὲς ἐπίπεδο. Οἱ ἀκτῖνεςτοῦ νοητοῦ Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης φωτίζουν, ζωογονοῦν τὴν ψυχοσωματική μας ὑπόσταση,μᾶς ἐνδυναμώνουν στὸν πνευματικό μας ἀγώνα. Συγχρόνως, γιὰ ὅλους τοὺς πιστοὺςποὺ δεχόμαστε τὴν ἀκτινοβολία τῆς χάριτος τοῦ νοητοῦ Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης, ὁρίζεταιἕνα ἄμεσο χρέος: Νὰ εἴμαστε ἄνθρωποι δίκαιοι σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωής μας, σὲ ὅλεςτὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς δικούς μας καὶ τοὺς ξένους, νὰ στηρίζουμε μὲ θάρρος καὶγενναιότητα τὴ δικαιοσύνη στὴν κοινωνικὴ ζωή».

Μιλοῦμεὅλοι γιὰ τὴν εἰρήνη, ἀλλὰ δὲν ἀγωνιζόμαστε σωστὰ γιὰ τὴν κατάκτησή της, ἐπειδὴδὲν ἔχουμε μέσα μας τὸ Χριστό, ὅπως τὸν εἶχαν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες. Ἐσεῖς παιδιάμου, πού εἶστε τὸ μέλλον τοῦ τόπου μας, μὴν ἀφήνετε τὸν ἑαυτό σας νὰ παρασυρθεῖἀπὸ τὶς καταστροφικὲς σειρῆνες τοῦ κόσμου τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς, πού θὰ σᾶςμαγεύσουν μὲ τὰ θέλγητρά τους καὶ τὶς χωρὶς πραγματικὸ καὶ οὐσιαστικὸ ἀντίκρυσμαὑποσχέσεις τους. Ἡ ψυχή σας, ἐὰν ἀφεθεῖ στὸ Χριστὸ θὰ μπορέσει νὰ ἀναπτύξει ὅλεςτὶς πολύτιμες, τὶς εὐεργετικές, τὶς ἱερές της δυνάμεις. Ἀξιοποιώντας τὴν ἐμπειρίακαὶ τὶς γνώσεις, πού σᾶς μεταλαμπαδεύουν οἱ καλοί σας δάσκαλοι, θὰμπορέσετε μὲ τὴν πίστη σας νὰ ἀποτελέσετε τὴν ἀφετηρία γιὰ τὴ δημιουργία ἑνὸςνέου κόσμου· τοῦ κόσμου τῆς δικαιοσύνης, τῆς συναδέλφωσης, τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης.

Ἀγαπητάμου παιδιά,

Κάθεσκοπὸς στὴ ζωὴ ἐπιτυγχάνεται μὲ ἀδιάκοπο ἀγώνα, ἁγνὲς προθέσεις καὶ ὁλοκληρωτικὸδόσιμο στὴν ἐπιδίωξη τῶν στόχων καὶ τῶν ἰδανικῶν. Ὁ κόσμος περιμένει ἀπὸ ἐσᾶςκάτι καλύτερο, ποὺ εἶναι δυνατό νά ἐπιτευχθεῖ, ἀρκεῖ νὰ ὑπηρετοῦνται ἀξίες αἰώνιες,ὅπως εἶναι ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀγάπη. Ἂς ἀντλήσετε διδάγματα ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργοτους καὶ ἂς μιμηθεῖτε τὸ παράδειγμα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν. Ἂς ἀγαπήσετε τὰ ἙλληνικὰΓράμματα. Ἂς καταβάλετε προσπάθειες γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν εὐγενῶν στόχων σας καὶἄς εἶσθε βέβαιοι, πώς ἔτσι, θὰ ὑπερνικήσετε τὶς πολλὲς δυσκολίες καὶ θὰ ἐπιτύχετεστὴ ζωή σας.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!

† Ο ΘΕΣΣΑΛΙΩΤΙΔΟΣ ΚΑΙ ΦΑΝΑΡΙΟΦΕΡΣΑΛΩΝ

ΚΥΡΙΛΛΟΣ

Οι Τρεις Ιεράρχες και ο πολιτιστικός διχασμός

2012-01-29T13:42:00.000+02:00

ΟιΤρεις Ιεράρχες και ο πολιτιστικός διχασμός

Γράφειο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

α) Όταν το 1842 η Σύγκλητοςτου Πανεπιστημίου Αθηνών όριζε την τριακοστή Ιανουαρίου -ημέρα μνήμης των ΤριώνΙεραρχών- ως εορτή των γραμμάτων και της παιδείας, ίσως διέβλεπε προφητικά τηνπολιτιστική απορία του νέου ελληνισμού.

Στους μεταγενέστερουςχρόνους, κάτω από δυσχερείς ιστορικές συγκυρίες και τη βούληση της άρχουσαςτάξης, ο ελληνικός λαός βίωνε έναν ιδιότυπο πολιτιστικό διχασμό, ο οποίοςαιωρούνταν ανάμεσα στη Μεγάλη Ιδέα και το σύμβολο της Μεγάλης του ΧριστούΕκκλησίας, την Αγία Σοφία αφενός, και τα περικαλλή μνημεία του Παρθενώνα καιτης Ακρόπολης των Αθηνών αφετέρου.

β) Την παράδοξη αυτή πολιτιστική κατάσταση, που έπαιξεσημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της ταυτότητας των Νεοελλήνων, ζούνε και οιμαθητές. Από το ένα μέρος τα παιδιά στο σχολείο σπουδάζουν πληθωρικά την αρχαίαελληνική γνώση μέσω φιλολογικών και ιστορικών μαθημάτων. Από το άλλο, στο σπίτιβρίσκουν αναμμένο το καντήλι, τιμούν τον Χριστό, την Παναγία και τους αγίους,γιορτάζουν τις χριστιανικές γιορτές, βαφτίζονται με χριστιανικά ονόματα καιγενικά η καθημερινή τους ζωή συνδέεται με τη ζωντανή ορθόδοξη χριστιανικήπαράδοση.

γ) Οι ελάχιστες ώρες θρησκευτικών που περιλαμβάνονταιστο ωρολόγιο σχολικό πρόγραμμα, και οι οποίες βαθμηδόν καταργούνται, δεν είναιικανές να αναπληρώσουν το κενό και να γεφυρώσουν το πολιτιστικό χάσμα. Οι ΤρειςΙεράρχες ως άνθρωποι βαθιάς παιδείας, αφού ήταν κάτοχοι της «ευγενεστέραςχριστιανικής αλλά και της έξωθεν παίδευσης», αποτελούν σύμβολα γεφύρωσης τουχάσματος αυτού. Ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος είχαν σπουδάσει στην Αθήνα, όπουπαρακολούθησαν ευρύ πρόγραμμα μαθημάτων ρητορικής, φιλολογίας, ιστορίας,φιλοσοφίας, μαθηματικών και ιατρικής. Ο Χρυσόστομος μαθήτευσε στη Σχολή τηςΑντιόχειας.

δ) Η ευρυμάθεια και οι άριστες σπουδές προοιωνίζονταντο μέλλον, που διαγραφόταν λαμπρό και για τους τρεις, αφού τα προσόντα τουςεναρμονίζονταν με τις απαιτήσεις υψηλών κοσμικών αξιωμάτων. Εκείνοι όμωςπροτίμησαν τη στενή πύλη και τεθλιμμένη οδό της εκκλησιαστικής διακονίας. Μεπερίσκεψη που έφθανε μέχρι τη φυγή, βαθιά συναίσθηση του βάρους της αποστολήςτους και θείο φόβο έθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του λαού του Θεού.

ε) Πριν όμως αναλάβουν ευθύνες στον κοινωνικό στίβο,ασκήθηκαν να θραύσουν τους εσωτερικούς δεσμούς των παθών και της φιλαυτίας.Μετά τις εγκύκλιες σπουδές τους έζησαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα ασκούμενοιστην ησυχία της ερήμου, λαμβάνοντας εκεί άλλου είδους παιδεία, την πνευματική.Ερεύνησαν το εσώτατο είναι του ανθρώπου μέσω της ευαγγελικής σοφίας και τηςκαθημερινής εμπειρίας. Αναδίφησαν τον κόσμο και παράλληλα μελέτησαν τηνκοινωνία, αποστασιούμενοι όμως από αυτή. Εξάλλου, η εσωτερική ησυχία και«αναχώρηση» είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα πολλών μεγάλων ποιητών, μουσικών,επιστημόνων και δημιουργών του πνεύματος όλων των αιώνων.

στ) Οι τρεις ιεράρχεςσυνδύαζαν άριστα τη μελέτη της αρχαίας ελληνικής σοφίας και τη βίωση τουευαγγελικού μηνύματος της αγάπης και της θυσίας. Ο βίος και οι σοφές συγγραφέςτους δείχνουν ότι και ακόμη ένας άνθρωπος ενεργοποιώντας κρυμμένες πνευματικέςδυνάμεις μπορεί να αλλάξει τη νοοτροπία της κοινωνίας και να δώσει νέα πνοή καιόραμα στις υπνώττουσες συνειδήσεις. Εκείνοι δεν πίστευαν σε συγκεχυμένακοινωνικά οράματα. Διέθεταν φωτισμένο νου, καθαρή καρδιά και τρέφονταν από τομέλλον. Βίωναν την ανεστιότητα του παρόντος βίου και βρίσκονταν σε εγρήγορσηγια την έλευση της όγδοης ημέρας, όπου πρώτοι και δεύτεροι θα απολαμβάνουν τονμισθό τους, εγκρατείς και ράθυμοι θα τιμούν την ημέρα, πλούσιοι και πένητες θαχαίρονται μετ’ αλλήλων.

Μακεδονία 29/01/2012/

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, Ο ηγούμενος Εφραίμ

2012-01-29T13:16:00.001+02:00

Ο ηγούμενος Εφραίμ

Γράφει ο μοναχός Μωυσής,αγιορείτης

Η προφυλάκιση του ηγούμενουΕφραίμ δημιουργεί σοβαρά και μεγάλα προβλήματα και ερωτήματα. Είναι άσχετο τ’ότι υπουργοποιήθηκαν όλοι οι υπουργοί που αναμείχθηκαν στην υπόθεση Βατοπεδίου;

Γιατί, για πρώτη φορά από τη σύσταση του ελληνικού κράτους,έχουμε υφυπουργό Δικαιοσύνης; Ο συγκεκριμένος υφυπουργός έχει ασχοληθεί με τηνυπόθεση της μονής αρνητικά. Πώς μπορεί να είναι στη θέση αυτή;

Ο ηγούμενος Εφραίμ είναι ο πλέον υβρισθείς, χλευασθείς,ειρωνευθείς και διαπομπευθείς Νεοέλληνας. Γιατί; Αποδείχθηκε η ενοχή του; Οηγούμενος κατέστρεψε την ελληνική οικονομία; Πρόκειται για το πιο άθλιουποκείμενο της Ελλάδος; Ένας αγιορείτης ηγούμενος ιστορικής μονής με πλούσιαπροσφορά και 120 μοναχούς άξιζε αυτής της τύχης;

Εμείς δεν θέλουμε να κρίνουμε και να κατακρίνουμε τηνελληνική δικαιοσύνη. Πιστεύουμε στην ακριβοδικία της δικαιοσύνης, στο ύψος καιτην αξιοπιστία της.

Όμως ορισμένες φορέςμας λυπεί, μας στεναχωρεί και μας προβληματίζει. Δεν μιλούμε συναισθηματικά.Ανώτατοι δικαστικοί, έγκριτοι νομικοί μιλούν για «δικαστικό πραξικόπημα». Γιατίνα προφυλακιστεί ο ηγούμενος; Μόνο αυτός έφταιγε, αν έφταιγε;

Ο ηγούμενος ήταν κάποιος αισχρός κακοποιός καιμεγαλοαπατεώνας; Να έλθουν να τον συλλάβουν δεκάδες οπλοφόροι αστυνομικοί; Νακαταπατηθεί από εκπροσώπους του νόμου ο Καταστατικός Χάρτης του Αγίου Όρουςεπιτρέπεται;

Ήταν τόσο επικίνδυνος ο ηγούμενος κι έπρεπε άμεσα ναπροφυλακισθεί; Παραμονή των Χριστουγέννων έπρεπε να γίνει κάτι τέτοιο; Μήπωςήθελαν να καλύψουν μία της προηγούμενης ημέρας απόφαση της γερμανικήςδικαιοσύνης για πρώην υπουργό;

Με την προφυλάκιση του ηγούμενου επήλθε η κάθαρση; Λύθηκαντώρα όλα τα προβλήματα; Για άλλη υπόθεση κατηγορούνται δικαστικοί γιατί έκαναντον καθήκον τους. Άρα συμβαίνει η επιρροή των πολιτικών στους δικαστικούς.Άλλοι θα είχαν προφυλακιστεί νωρίτερα. Γιατί τόσο μένος; Μήπως θεώρησανορισμένοι ιθύνοντες πως θ’ ανεβάσουν τα χαμηλά ποσοστά τους με την προφυλάκισηαυτή;

Πάντως κατάφεραν να τα μειώσουν περισσότερο αυτά τα χαμηλάποσοστά. Άνθρωποι που είχαν επηρεασθεί αρνητικά από τα μέσα ενημερώσεως για τονηγούμενο άλλαξαν γνώμη. Μήπως χρειάζεται αναθεώρηση;

Υπήρξε μία αντίδραση πολλών προσώπων και προσωπικοτήτων.Ανώτατων και ανωτέρων κληρικών, ηγουμένων, μοναχών και λαϊκών. Εκπρόσωποι τηςΕκκλησίας της Κύπρου, της Ελλάδος, της Σερβίας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας,της Ουκρανίας και της Ρωσίας και άλλοι. Δεν πρόκειται για άπρεπη παρέμβαση,αλλά για συγκινητικές φωνές συμπαραστάσεως και δικαιολογημένης διαμαρτυρίας.Δυο-τρεις ιεράρχες -πρόκειται, λένε, για υποψήφιους αρχιεπισκόπους- έκαναναρνητικές δηλώσεις. Φυσικά είναι δικαίωμά τους. Δεν γνωρίζω πόσο ειλικρινείς,φιλάδελφες και θεάρεστες είναι. Μήπως υπάρχει κάποια σκοπιμότητα; Πολλοίάνθρωποι χάρηκαν ιδιαίτερα για το σχετικό ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου τηςΕκκλησίας της Ελλάδος, καθώς και για την ομόφωνη επιστολή συμπαραστάσεως τηςΙεράς Κοινότητος.

Δεν θα θέλαμε να έχουμε υποψίες, πικρούς λογισμούς καιαμφισβητήσεις. Δυστυχώς όμως τα όσα συμβαίνουν τελευταία στην καψερή πατρίδαμας μάς κάνουν να επιβεβαιώσουμε τις υποψίες μας. Κατηγορούνται οι ξένοι πουκατέθεσαν διαμαρτυρίες για την προφυλάκιση. Δεν ακούγεται λέξη για όσουςενοχλήθηκαν από τις διαμαρτυρίες; Γιατί; Γιατί μεροληπτούν τα μέσα ενημερώσεως;Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Ο ηγούμενος Εφραίμ προφυλακίστηκε. Ταπεινά, καρτερικά καιελπιδοφόρα παραμένει στο κελί του Κορυδαλλού. Η αδικία θα του γίνει δόξα. Αν σεκάτι έφταιξε με τον τρόπο του ήταν για φυλάκιση; Τότε θα έπρεπε να είναιφυλακισμένοι όλοι οι Έλληνες για κάποια λάθη της ζωής τους. Δεν αποδείχθηκεεσκεμμένη απάτη. Κατηγορηθήκαμε για την υποστήριξή μας. Δεν πειράζει. Είναιχαρούμενοι και με γαλήνιο ύπνο όσοι συνήργησαν γι’ αυτή την προφυλάκιση; Καιμάλιστα γνωστοί ρασοφόροι.

Είναι σημαντικά αισιόδοξο μήνυμα η σύμπνοια της πλειοψηφίαςτης ελληνικής ιεραρχίας. Δεν γνωρίζω αν είναι ένας άμεσος πόλεμος τουμοναχισμού και της Εκκλησίας. Ένας πάντως τρόπος ύπουλης πολεμικής σαφώς είναι.Η Εκκλησία είναι πανάρχαιος, δυνατός και ενοποιός θεσμός. Ο μοναχισμός έχει πολύτιμηπροσφορά έργων αρετής, αγιότητος, φιλοκαλίας και ιερότητος. Το Άγιον Όροςοπωσδήποτε θέλει μία άλλη αντιμετώπιση. Είναι κρίμα γι’ αυτή την κατάπτωση, τηναποϊεροποίηση των πάντων. Λαθεύω, υπερβάλλω ή αστοχώ; Να με συγχωρείτε πουεπιμένω. Έχω μία διαίσθηση ότι αυτοί που θέλησαν να διαβάλουν τον ηγούμενοΕφραίμ τού έκαναν το μεγαλύτερο καλό από πνευματικής απόψεως. Αυτό έχει και τημεγαλύτερη σημασία. Δεν νομίζετε;

Μακεδονία 29/01/2012/

Νίκος Χειλαδάκης, Ενώ η προδοσία κορυφώνεται έρχεται «θύελλα» από ανατολάς. Αντίδραση τώρα, μετά θα είναι πολύ αργά

2012-01-29T12:54:00.001+02:00

Ενώη προδοσία κορυφώνεται έρχεται «θύελλα» από ανατολάς

Αντίδρασητώρα, μετά θα είναι πολύ αργά

του Νίκου Χειλαδάκη, Δημοσιογράφου-Συγγραφέα-Τουρκολόγου, ΔιευθυντήΣύνταξης του «ΕΡΩ»

Τον τελευταίο καιρό και ενώ η επίσημη Τουρκία έχειστραμμένη την προσοχή της στα ανατολικά σύνορα, παρατηρείτε μια αυξημένηκινητικότητα στην δυτική πλευρά με την επάνδρωση της Στρατιάς του Αιγαίου μενέα σύγχρονα αποβατικά σκάφη, ενώ στην περιοχή του Έβρου οι στρατιωτικέςδυνάμεις εφοδιάζονται με καινούργια αμφίβια μέσα διέλευσης του πόταμου καιταχείας διεκπεραίωσης στην δυτική πλευρά. Στην δυτική Θράκη καραδοκεί ητουρκογενής μειονότητα που τα τελευταία χρόνια έχει οργανωθεί κατάλληλα για ναστηρίξει σαν μια νέα πέμπτη φάλαγγα μια πιθανή τουρκική εισβολή. Αλλά το πιοεπικίνδυνο σημείο σε όλα αυτά, είναι η αυξανομένη τουρκική προκλητικότητα στηνευρύτερη περιοχή της Κύπρου, μην αποκλείοντας ακόμα και θερμό επεισόδιο, ενώ τοαδιέξοδο στο Κυπριακό φαίνετε ανυπέρβλητο εξ αίτιας της τουρκικής αδιαλλαξίας.

Η παρακολούθηση όλων αυτών των εξελίξεων στηνγειτονική χώρα δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα καθώς απαιτείτε προσοχή καικυρίως βαθειά γνώση των τουρκικών πραγμάτων. Πολλοί ίσως γελάσουν με τα όσα θαπαρουσιάσουμε παρακάτω, αλλά είτε το θέλουμε είτε όχι, αυτή είναι ηπραγματικότητα και οι εθελοτυφλούντες πάντα είναι οι χαμένοι. Στην μακραίωνηιστορία της η Ελλάδα πλήρωσε στο παρελθόν πολύ ακριβά τους προδότες και τηνπροδοσία, αυτή την φορά όμως θα είναι η τελευταία και αν δεν αντιδράσουμε έστωτην ύστατη στιγμή, τότε το τέλος αυτού του έθνους θα αιωρείται σαν ένα απότα πιο τραγικά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας.

Γεγονός είναι πως η Τουρκία τα τελευταίαχρόνια έχει αυξήσει στο κατακόρυφο τις ενεργειακές της ανάγκες ενώ η πολιτικήτης ενεργειακής αυτάρκειας αποτελεί βασικό κεφάλαιο των Ερντογάν και τουαδίστακτου νεοοθωμανιστή, Νταβούτογλου. Όμως η άμεση ενεργειακήαυτονόμηση της Τουρκίας, όπως εκτιμούν στην Άγκυρα, περνά από τα μεγάλακοιτάσματα πετρελαίου που βρίσκονται στο Αιγαίο και παραμένουν ανεκμετάλλευτα.Η άποψη που έχει επικρατήσει στην τουρκική πρωτεύουσα είναι ότι δεν μπορεί άλλοη Τουρκία να περιμένει να συμφωνήσει η Ελλάδα στην συνεκμετάλλευση τωντεραστίων ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο και για τον λόγο αυτό η ΤΡΑΟ,«Τουρκική Κρατική Ανώνυμη Εταιρεία Πετρελαίου», έχει εντολές να προχωρήσειμονομερώς, παρά του ότι με αυτόν τον τρόπο παραβιάζονται προκλητικά οισυμφωνίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για την αποχή μονομερών κινήσεων πουείναι δυνατόν να προκαλέσουν την ευαίσθητη ισορροπία στο Αιγαίο μεταξύ των δυοχωρών.

Η τουρκική εφημερίδα, Γιενή Σαφάκ,(φιλοκυβερνητική), στις 4/6/2009, δημοσίευσε την αποκαλυπτική έκθεση της ΤPAO,σύμφωνα με τη οποία ήδη η Τουρκία έχει σχεδιάσει δυο πλατφόρμες άντλησηςπετρελαίου στο Αιγαίο, η μια ανατολικά της Σαμοθράκης και η άλλη στην περιοχήμεταξύ Χίου, Σάμου και τουρκικών ακτών. Όπως ανέφερε η τουρκική εφημερίδα, ηΤPAO έχει ήδη κάνει εκτενείς μελέτες για διάφορες περιοχές του Αιγαίου όπουέχουν διαπιστωθεί μεγάλες ποσότητες πετρελαϊκών κοιτασμάτων.Παράλληλα, εκτός από την περιοχή του Αιγαίου, η ΤPAO έχει ήδη σχεδιάσει άλλες 4πλατφόρμες εξόρυξης πετρελαίου στην ανατολική Μεσόγειο πέριξ του θαλάσσιουχώρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και σε άλλες τρεις στην περιοχή της τουρκικήςΜαύρης Θάλασσας, όπου διεξάγονται εδώ και μήνες μεγάλες γεωτρήσεις για τηνανακάλυψη ενεργειακών κοιτασμάτων και σύμφωνα με τα αποτελέσματα είναι πολύενθαρρυντικές. Η έκθεση της ΤPAO ανέφερε επίσης ότι για τα επόμενα χρόνια έχουνπρογραμματίσει συνολικά 96 «τρύπες» για την άντληση πετρελαίου, απότις οποίες οι περισσότερες, 47 τον αριθμό, βρίσκονταν στην περιοχή της θάλασσαςτου Μαρμαρά, η οποία σημειωτέον θεωρείται θάλασσα ανοιχτής διέλευσης, καθώςσυνδέει τον Ελλήσποντο με τον Βόσπορο και υπόκειται σε διεθνείς νομολογίες,(κάτι που στην Αθήνα συστηματικά αγνοείτε).

Όμως από το 2009 μέχρι σήμερα τα γεγονότατρέχουν. Σε μια πρόσφατη, (Ιανουάριος του 2012), εκτενή μελέτη του τουρκικούΚέντρου Στρατηγικών Ερευνών, «SASGEM», με τον χαρακτηριστικό τίτλο : «Ο Πόλεμοςτου πετρελαίου και του φυσικού αερίου στην Μεσόγειο», ούτε λίγο ούτε πολύπαρουσιάζεται σαν αναπόφευκτη εξέλιξη μια πολεμική σύγκρουση μεταξύ Κύπρου καιΤουρκίας και κατά συνέπεια και την ανάφλεξη στο Αιγαίο όπου βρίσκονται τατεράστια, σύμφωνα με τους Τούρκους, ενεργειακά κοιτάσματα. Σύμφωνα με αναλυτικόδημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Μιλιέτ, στις 27 Δεκεμβρίου 2011 με τοντίτλο, «Akdeniz de Rum ve Türkiye nin haritaları resmileşti gelecek yıl güneydedoğalgaz gerginliği var», η ΤΡΑΟ έχει δεσμεύσει πέντε περιοχές στην κυπριακήυφαλοκρηπίδα για έρευνες για ενεργειακά κοιτάσματα την ίδια περίοδο που στιςίδιες περιοχές θα διεξαχτούν εντός του 2012 έρευνες υπό την κυπριακήδικαιοδοσία. Η Μιλιέτ προανήγγειλε ένταση η οποία, όπως ανέφερε, δεν αποκλείετενα μεταφερθεί και στην ελληνοτουρκική πλευρά. Εντωμεταξύ χαρακτηριστικό του πωςμας αντιμετωπίζουν στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, είναι το δημοσίευμα τηςφιλοκυβερνητικής, Γιενή Σαφάκ, στις 5 Νοεμβρίου 2011, με τον χαρακτηριστικότίτλο, «Komşudaki kriz it dalaiı nın vurdu» = «Η Κρίση του γείτονα έπληξε καιτις αερομαχίες». Όπως αναφέρονταν, η μεγάλη κρίση που πλήττει την Ελλάδα είχεσαν αποτέλεσμα να ακυρώνει πολλές επιχειρήσεις αναχαιτίσεως των τουρκικώνμαχητικών αεροσκαφών στο Αιγαίο. Για το ίδιο θέμα η άλλη τουρκική εφημερίδα,Σταρ, έγραψε με πηχυαίους τίτλους στις 8 Νοεμβρίου του 2011, «Benzini yokuçmaya Ege de girer it dalaşına», ότι δηλαδή η ελληνική πολεμική αεροπορία έχειουσιαστικά μπατάρει και λόγω… έλλειψης βενζίνης τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφηαδυνατούν πλέον να έρθουν σε αντιπαράθεση με τα τουρκικά πάνω από τον εναέριοχώρο του Αιγαίου. Δηλαδή με λίγα λόγια έχουμε καταντήσει σαν μια χώρα πουαδυνατεί να υπερασπίσει τον εναέριο χώρο της. Και ενώ έχει δημιουργηθεί αυτό τοκλίμα, ότι δηλαδή μια ελληνοτουρκική σύρραξη θα είναι περίπατος για την Άγκυρα,από τον Σεπτέμβριο του 2011 έχει εισβάλει στο Αιγαίο η νέα μεγάλη κορωνίδα τουτουρκικού πολεμικού ναυτικού, η περίφημος «Hebelyada» = «Πριγκιπόννησοι».Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Χουριέτ, στις 28 Σεπτεμβρίου του2011, το τουρκικό ναυτικό έχει αποκτήσει πλέον την πλήρη υπεροπλία στο Αιγαίο,ενώ η δύναμη του κατατάσσετε στις πρώτες δέκα παγκοσμίως.

Όλα αυτά σκιαγραφούν μια άκρως επικίνδυνηκατάσταση καθώς η θύελλα από ανατολάς πλησιάζει με απειλητικές διαθέσεις. Ηατμόσφαιρα θυμίζει την ηρεμία πριν από τη τρικυμία. Και ενώ ο ουρανόςσκοτεινιάζει, οι γνωστοί προδότες φρόντισαν εδώ και χρόνια να προετοιμάσουν τοέδαφος για να παραδώσουμε τα πάντα. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της κρίσης που τατελευταία χρόνια ταλανίζει την Ελλάδα, είναι ότι διέβρωσε σε εκπληκτικό βαθμότα αντανακλαστικά αντίστασης, ενώ δημιούργησε σοβαρό πρόβλημα στο ηθικό καιπρόβαλε την εικόνα μιας χώρας που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντα τηςκαι το κυριότερο, να διαχειριστεί προς όφελος του λαού της τον τεράστιοενεργειακό της πλούτο. Άραγε θα πληρώσουμε την αποστασία μας και τονκαταστροφικό ευδαιμονισμό μας που μας πλάνεψε με τον χειρότερο τρόπο, με τηνκαταστροφή των ιερών και των οσίων μας; Αν δεν αντιδράσουμε τώρα, όταν ξεσπάσειη θύελλα θα είναι πολύ αργά.

Ζωηφόρος.