ΑΚΤΙΝΕΣ

Η Υπαπαντὴ του Κυρίου (2 Φεβρουαρίου)

2012-02-01T17:20:00.001+02:00

Ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου

(+) ΔιονύσιοςΨαριανός (Μητροπολίτης Σερβίων καί Κοζάνης

Σήμερα, 2 τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου, ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζειτὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τότε ποὺ τὸν δέχθηκε στὶς ἀγκάλεςτου ὁ δίκαιος Συμεών. Ἡ ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς εἶναι Δεσποτικὴ ἑορτή, ἑορτὴ δηλαδὴἀφιερωμένη στὸ Δεσπότη Χριστό. Ὅταν πέρασαν σαράντα ἡμέρες ἀπὸ τὴν γέννηση τοῦ ἸησοῦΧριστοῦ, ἡ παναγία Μητέρα του καὶ ὁ δίκαιος Ἰωσήφ, σύμφωνα μὲ τὴ διάταξη τοῦπαλαιοῦ νόμου, τὸν πρόσφεραν στὸ ναό. Ὁ νόμος ὥριζε γιὰ τὴ μητέρα ὅτι σαράντα ἡμέρεςμετὰ τὴ γέννηση ἔπρεπε νὰ παρουσιαστῆ στὸ ναὸ γιὰ νὰ καθαριστῆ, καὶ γιὰ τὸπρωτότοκο ἀρσενικὸ παιδὶ ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀφιερωθῆ στὸ Θεό.

Τὸ Συναξάριο τῆς σημερινῆς ἑορτῆς εἶν’ εὐαγγελικὸ·ὅ,τι δηλαδὴ ξέρομε καὶ μποροῦμε νὰ ποῦμε γιὰ τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου μας τὸδιηγεῖται τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Στὸ δεύτερο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του, μὲπληροφορίες, ποὺ θὰ πρέπει νὰ εἶχε ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, ὁ εὐαγγελιστὴςΛουκᾶς μᾶς διηγεῖται καὶ μᾶς περιγράφει ὅ,τι συνέβη στὸ ναὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα.Γι’ αὐτὸ τὸ καλύτερο ποὺ ἔχομε τώρα εἶναι νὰ ἐπαναλάβωμε τὸ εὐαγγελικὸ κείμενοσὲ ἀπόδοση στὴ δική μας γλώσσα. Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ποὺ ἡ παράδοση τὸν θέλεινὰ ἦταν ζωγράφος, εἶναι πραγματικὰ ζωγράφος στὴ διήγηση καὶ περιγραφὴ τῶνγεγονότων τῆς ἱερῆς ἱστορίας.

Ὅταν συπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες τοῦ καθαρισμοῦ,λέγει τὸ εὐαγγέλιο, σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τοῦ Μωϋσῆ, ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία ἔφεραν τὸνἸησοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα, γιὰ νὰ τὸν παρασουσιάσουν στὸν Κύριο, καθὼς εἶναιγραμμένο στὸ νόμο, ὅτι κάθε ἀρσενικὸ ποὺ ἀνοίγει μήτρα θὰ ἀφιερωθῆ στὸν Κύριο·καὶ γιὰ νὰ προσφέρουν θυσία, σύμφωνα πάλι μὲ τὸ νόμο Κυρίου, ἕνα ζευγάριτρυγόνια ἤ δυὸ μικρὰ περιστέρια. Οἱ ἠμέρες τοῦ καθαρισμοῦ, γιὰ τὶς ὁποῖες λέγειἐδῶ τὸ ἱερὸ κείμενο τοῦ Εὐαγγελίου, εἶναι σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴ γέννηση τοῦπαιδιοῦ. Ὁ σκοπὸς τῆς παρουσίασης στὸ ναὸ ἦταν διπλός· ὁ καθαρισμὸς τῆς μητέραςκαὶ ἡ ἀφιέρωση τοῦ παιδιοῦ.

Ἦταν τότε στὰ Ἱεροσόλυμα ἕνας ἄνθρωπος ποὺλεγότανε Συμεών, κι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦταν δίκαιος καὶ εὐλαβὴς καὶ περίμενε τὴν ἐκπλήρωσητῶν ἐπαγγελιῶν τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν Ἰσραήλ. Ἦταν ἐπάνω του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ τοῦ εἶχεπροφητευτῆ πὼς δὲν θὰ πεθάνη πρὶν δῆ τὸ Χριστό, καὶ μὲ φωτισμὸ τοῦ ἉγίουΠνεύματος ἦλθε στὸ ναό. Ὅταν οἱ γονεῖς ἔφεραν τὸ παιδὶ Ἰησοῦ, γιὰ νὰ ἐκτελέσουνγι’ αὐτὸν τὰ ἔθιμα τοῦ νόμου, τότε ὁ Συμεὼν τὸν πῆρε στὴν ἀγκαλιά του, εὐλόγησετὸ Θεὸ καὶ εἶπε· «Τώρα, Δέσποτα, πάρε μὲ εἰρήνη τὸ δοῦλο σου, σύμφωνα μὲ τὸλόγο σόν, γιατί εἶδα μὲ τὰ μάτια μου τὴ σωτηρία σου, ποὺ ἑτοίμασες γιὰ ὅλους τοὺςλαούς, τὸ φῶς ποὺ θὰ φωτίση τὰ ἔθνη καὶ θὰ δοξάση τὸ λαό σου τὸν Ἰσραήλ».

Κι ἐνῶ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία θαύμαζαν γιὰ ὅσαλέγονταν γιὰ τὸν Ἰησοῦ, ὁ Συμεὼν τοὺς εὐλόγησε καὶ εἶπε στὴ Μαριάμ· «Αὐτὸς εἶναιπροωρισμένος γιὰ νὰ πέσουν καὶ γιὰ νὰ ἀνυψωθοῦν πολλοὶ ἀνάμεσα στὸν Ἰσραήλ, κιαὐτὸς θὰ εἶναι πρόσωπο ἀντιλογίας, γιὰ νὰ φανερωθῆ τί σκέφτονται πολλοὶ μέσατους, ἀλλὰ καὶ τὴ δική σου ψυχὴ θὰ περάση μαχαίρι».

Ἦταν ἐκεῖ καὶ κάποια προφήτισσα Ἄννα,θυγατέρα τοῦ Φανουὴλ ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Ἀσήρ. Αὐτὴ ἦταν σὲ πολὺ προχωρημένη ἡλικία.Εἶχε ζήσει μὲ τὸν ἄνδρα της ἑπτὰ χρόνια κι ὀγδοντατέσσερα χρόνια ὕστερα, ὡςχήρα, δὲν ἔφευγε ἀπὸ τὸ ναό, ἀλλὰ σὲ προσευχὲς καὶ νηστεῖες λάτρευε μέρα-νύχτατὸ Θεό. Παρουσιάστηκε λοιπὸν ἐκείνη τὴν ὥρα, δοξολογοῦσε τὸ Θεὸ καὶ μιλοῦσε γιὰτὸ παιδὶ σ’ ὅλους ποὺ περίμεναν λύτρωση τῆς Ἱερουσαλήμ.

Δὲν μποροῦμε νὰ προσθέσουμε τίποτε στὴδιήγηση τοῦ Εὐαγγελιστῆ καὶ δὲν θέλομε νὰ σχολιάσουμε οὔτε τὴν προσευχὴ οὔτε τὰπροφητικὰ λόγια τοῦ πρεσβύτη Συμεὼν γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Θὰ ἐπαναλάβωμε μόνο τὰλόγια της Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸν ὕμνο τῆς σημερινῆς ἑορτῆς· «Ὁ παλαιὸς ἡμερῶν,νηπιάσας σαρκί, ὑπὸ Μητρὸς παρθένου τῷ Θεῷ προσάγεται, τοῦ οἰκείου νόμου πληρῶντὸ ἐπάγγελμα». Συμμορφώθηκε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς πρὸς τὸ νόμο καὶ ὑποβλήθηκε ἡΠαναγία στὶς διατάξεις τοῦ καθαρισμοῦ, γιὰ νὰ φανῆ πὼς ὅλοι χωρὶς ἐξαίρεση ὀφείλομενὰ ἐκτελοῦμε μὲ ταπεινὸ φρόνημα ὅ,τι ἐντέλλεται ὁ Θεὸς καὶ ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία. Ἀμήν.

Αγία Ζώνη

Ο άγιος μάρτυς Τρύφων (1 Φεβρουαρίου)

2012-02-01T17:03:00.004+02:00

Ο άγιος μάρτυς Τρύφων

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

«Οάγιος Τρύφων ήταν από την κώμη της Λαμψάκου της επαρχίας των Φρυγών, επί τηςβασιλείας του Γορδιανού, κατά το διακοσιοστό ενενηκοστό πέμπτο έτος από τηςβασιλείας του Αυγούστου. Όταν ακόμη ήταν πολύ νέος και ασχολείτο με εργασίακατάλληλη για την ηλικία του (διότι έβοσκε χήνες, όπως λένε), γέμισε από ΆγιοΠνεύμα και θεράπευε κάθε ασθένεια και έβγαζε και δαίμονες. Θεράπευσε μάλιστακαι τη θυγατέρα του βασιλιά, που κυριαρχείτο από τον δαίμονα. Στην περίπτωσηαυτή λέγεται ότι υπέδειξε ο άγιος στους παρόντες τον δαίμονα σαν μαύρο σκυλί,εξαγγέλλοντας τις πονηρές πράξεις του, και ότι με το θαύμα αυτό οδήγησε πολλούςστην πίστη του Χριστού. Την εποχή του βασιλιά Δεκίου, που διαδέχτηκε τονΦίλιππο, τον κυρίαρχο μετά τον Γορδιανό, κατηγορήθηκε στον έπαρχο της ΑνατολήςΑκυλίνο, ότι έλεγε να μη λατρεύουν οι άνθρωποι τους δαίμονες. Οδηγήθηκε προςαυτόν στη Νίκαια, κι επειδή ομολόγησε το όνομα του Χριστού, πρώτον κτυπήθηκε μεσπαθιά. Έπειτα τον έδεσαν σε άλογα και τον έτρεχαν, χειμώνα καιρό, μέσα απόδύσβατα και δυσπρόσιτα μέρη. Και μετά από αυτό, τον έσυραν γυμνό πάνω σεσιδερένια καρφιά. Κι ακόμη: τον μαστίγωσαν και του έκαψαν τα πλευράμε λαμπάδες πυρός, ενώ στο τέλος αποφάσισαν να τον σκοτώσουν με ξίφος, κάτι πουδεν πρόφτασαν να το κάνουν, διότι είχε παραδώσει ήδη το πνεύμα τουστον Θεό. Τελείται δε η σύναξή του στο Μαρτύριό του, που βρίσκεται μέσα στο ναότου Αποστόλου Ιωάννου του Θεολόγου, πλησίον της Αγιωτάτης Μεγάλης Εκκλησίας».

Δενείναι γνωστός ο άγιος Τρύφων για τις σπουδές του, τη μόρφωσή του καιτη θεολογική του κατάρτιση∙ δεν προβάλλεται από την Εκκλησία μας ωςκάποιος Ιεράρχης που την βοήθησε στην υπέρβαση κάποιας κρίσεως εξαιτίαςαιρέσεως ή για το θαυμαστό κοινωνικό έργο που επιτέλεσε. Τιμάται από τηνΕκκλησία, γιατί μέσα στην όλη απλότητα της ζωής του κατάλαβε ένα πράγμα, πουπροσπάθησε μέχρι τέλους, έστω και με θυσία αυτής της ζωής, να το κρατήσει: ότιδηλαδή σκοπός του στον κόσμο τούτο που βρέθηκε, ήταν να γίνει άγιος∙ ναμοιάσει του Χριστού ζώντας με σωφροσύνη. Δηλαδή ό,τι είχε ακούσει από τον λόγοτου Θεού, ό,τι ο Ίδιος ο Θεός τού φανέρωσε ως τρόπο ζωής, να το κάνει βίωμάτου. Κι είναι αυτό που σημειώνει και ο άγιος Θεοφάνης, ο υμνογράφος του κανόνατου: «Ρημάτων των θείων ενηχηθείς, ετέλεσας ταύτα, παναοίδιμε, πρακτικώς, τηναγιωσύνην αγαπήσας και σωφροσύνην ασπασάμενος» (Άκουσες μέσα στην καρδιά σου ταθεία λόγια και τα έκανες πράξη, πανσεβάσμιε, διότι αγάπησες την αγιοσύνη καιασπάστηκες τη σωφροσύνη).

Ηαγάπη για την αγιοσύνη συνιστά και το σκοπό της ζωής του κάθε ανθρώπου, ιδίωςεκείνου που έχει τη δύναμη γι’ αυτό, του χριστιανού. Η εντολή του Θεού είναισαφής: «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιός ειμι», να γινόμαστε άγιοι, διότι ο ίδιος οΘεός είναι άγιος. Κι αυτό σημαίνει ότι η αγιοσύνη ως σκοπός ζωής δεν αποτελείιδιορρυθμία ενός περίεργου ανθρώπου, ένα «βίτσιο» ίσως. Είναι το όραμα προς τοοποίο καθημερινώς και αδιαλείπτως κατατείνει, πρέπει να κατατείνει, κάθεχριστιανός. Και θεολογική βάση γι’ αυτό είναι η «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσινΘεού» δημιουργία του ανθρώπου. Δημιουργηθήκαμε από τον Θεό να Τον εικονίζουμε,με σκοπό να Του μοιάσουμε όσο το δυνατόν πληρέστερα στα πλαίσια της ανθρώπινηςφύσης μας. Έτσι η φυσιολογία του ανθρώπου είναι να γίνεται - πουσημαίνει να αγωνίζεται διαρκώς για να το φτάσει - άγιος. Ο άγιοςΤρύφων, έστω και απλός βοσκός χηνών – προστάτης των γεωργών αλλά και των ζώωνθεωρείται - χωρίς κάποια μόρφωση, χωρίς μελέτες και ακούσματα κηρυγμάτων, αλλάμε μόνη την αγνότητα των προθέσεών του, το κατάλαβε και το άκουσε στο βάθος τηςκαρδιάς του. Κι επειδή πήρε στα σοβαρά αυτό που κατάλαβε, το ενεργοποίησε στηζωή του. Το «σωφροσύνην ασπασάμενος» που λέει ο υμνογράφος, αυτό ακριβώςφανερώνει.

Ηπιστότητα και η αγάπη του στο όραμα αυτό της ζωής του τον έκανε αφενός ναδεχτεί τις ακτίνες της χάρης του Θεού, γινόμενος δεύτερο φως μετά το πρώτο, τουΘεού («Φως εγένου δεύτερον, φωτί τω πρώτω προσπελάσας, αίγλη του αυτούπυρσούμενος και μορφούμενος», δηλαδή: έγινες δεύτερο φως, επειδή πλησίασες τοπρώτο φως, γινόμενος σαν πυρσός και παίρνοντας μορφή από τη δόξα Αυτού),αφετέρου να γίνει, ακριβώς γι’ αυτό, θαυμαστό όργανο Εκείνου για τηθεραπεία ασθενών και δαιμονισμένων, ωθώντας έτσι τους ανθρώπους στο να βρίσκουν τονδρόμο τους για τον Θεό. Κι αυτό σημαίνει ότι όπου ο Θεός βρίσκειάνθρωπο καλοπροαίρετο και με διάθεση στροφής προς Αυτόν εν αγάπη, τον κάνεικατοικητήριό Του και οδό Του για την εύρεση του Ίδιου από τους ανθρώπους. Οάγιος άνθρωπος, με άλλα λόγια, και χωρίς να μιλάει, με μόνο το παράδειγμά του,δρα ως ιεραπόστολος. Οι άνθρωποι βλέποντάς τον καθοδηγούνται προς Αυτόν.

Τηνπαραπάνω αλήθεια ο άγιος Θεοφάνης μας την προσφέρει με έναν έξοχο ύμνο, ήδη απότην πρώτη ωδή του κανόνα: «Υπήρξας τω όντι ποιμαντικός, ποιμαίνων ψυχής σου ενσοφία τους λογισμούς, ψυχάς επιστρέφων πλανωμένας και τω Θεώ προσάγων, ένδοξε» (Υπήρξεςπράγματι ποιμένας, με το να ποιμαίνεις με σοφία τους λογισμούς τηςψυχής σου, και με το να επιστρέφεις τις πλανεμένες ψυχές και να τις οδηγείςστον Θεό, ένδοξε). Είναι μία καταπληκτικής εμπνεύσεως αλήθεια: ο άγιος Τρύφων,αλλά και κάθε πιστός, είτε κληρικός είτε λαϊκός, είναι ποιμένας, γιατίποιμαίνει πρώτα από όλα τον εαυτό του. Πώς; Με το να ελέγχει τους λογισμούς τηςψυχής του, καθοδηγώντας τους, όπως ο βοσκός τα πρόβατα στο μαντρί, εκεί πουείναι ο τόπος της καταπαύσεώς του, ο ίδιος ο Θεός. Επομένως, όταν οι λογισμοίτου ανθρώπου απομακρύνονται από τον Θεό, κινδυνεύουν να «φαγωθούν» από τον λύκοδιάβολο, ή από το λιοντάρι διάβολο, κατά την εικόνα του αποστόλου Πέτρου: «οδιάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη». Και βεβαίως, με τοντρόπο αυτό γίνεται ποιμένας και των υπολοίπων ανθρώπων: επιστρέφει στον Θεό τιςπλανεμένες ψυχές. Όπως το καταλαβαίνουμε, από την άποψη αυτή, όλοι: κανείς δενμπορεί να γίνει αληθινός ποιμένας, κυρίως μάλιστα ο κληρικός, αν πρώτα δεν είναικαι δεν γίνεται ποιμένας του εαυτού του. Εκείνοςπου έχει μάθει να διαποιμαίνει τους λογισμούς του, εκείνος χαριτώνεται από τονΘεό και για την καθοδήγηση των άλλων.

Ακολουθείν

Ψήφισμα Διαμαρτυρίας για το νέο Μάθημα των Θρησκευτικών

2012-02-01T14:36:00.001+02:00

Ιερά Μητρόπολη Ιερισσού Αγίου Όρους καιΑρδαμερίου

Πρωτοβουλία Γονέων "ΗΕλληνορθόδοξη Παράδοση" Σύνδεσμος Ορθοδόξων Νέων "Η Αγία Νεομάρτυς Ακυλίνα"

ΨΗΦΙΣΜΑ

Οἱ συμμετέχοντες στήν ἐκδήλωση πρόςτιμήν τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, πού ὀργανώθηκε ἀπό τήν Πρωτοβουλία Γονέων καίτὀν Σύνδεσμο Ὀρθοδόξων Νέων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου τήν Δευτέρα 30/1/2012 στήν αἴθουσα τοῦ Δήμου Ἀριστοτέλη στήν ἈρναίαΧαλκιδικῆς, ἀφοῦ ἐνημερώθηκανγιά τίς ἐξελίξειςστό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἐγκρίνουν ὁμόφωνα τό παρακάτω ψήφισμα:

Τά τελευταία χρόνια ἀπό διάφορουςκύκλους γίνεται μιά συστηματική πολεμική ἐναντίον τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Μέχρι σήμερα τόμάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δίδασκε τήν Ὀρθόδοξη πίστη στούς μαθητές ὅλων τῶνβαθμίδων καί στήν Β΄ Λυκείου τά ἄλλα θρησκεύματα.

Τό Ὑπουργεῖο Παιδείας προτείνει τήν ἀλλαγήτοῦ μαθήματος σέ ὅλεςτίς βαθμίδες ἀπό ὁμολογιακό σέ θρησκειολογικό.

Μέ τό προτεινόμενο μάθημα γίνεταισυστηματικός προσηλυτισμός στά ἄλλα θρησκεύματα,ἀμφισβητεῖται ἡ μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία ἐξισώνεται μέ τά ἄλλαθρησκεύματα καί σχετικοποιεῖται ἡ ἐν Χριστῷ σωτηρία.

Τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν εἶναι ἀντισυνταγματικό, ἀφοῦ σύμφωνα μέ τό Σύνταγμα «σκοπός τῆς Παιδείας εἶναι ἡ ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶνμαθητῶν». Σύμφωνα μέ τό νόμο 1566/1985σκοπός τῆς ἐκπαίδευσης εἶναι οἱ μαθητές«νά διακατέχονται ἀπό πίστη πρός τήν πατρίδα καί τά γνήσια στοιχεία τῆς ὈρθόδοξηςΧριστιανικῆς Παράδοσης».

Τό μάθημα ὅπως προτείνεται θά εἶναιδυσνόητο γιά τούς μαθητές τοῦ Δημοτικοῦ καί τοῦ Γυμνασίου, χωρίς ἐνδιαφέρονκαί ἄσχετο μέ τίς Ὀρθόδοξες ἐμπειρίες. Καλοῦνται οἱ μικροί μαθητές νά μελετήσουν τό Ἰσλάμ, τόνΒουδισμό, τόν Ἐβραϊσμό, τόν Ἰνδουϊσμό καί τίς ἄλλες θρησκεῖες ἐνῶ θά ἀγνοοῦν τῆνὈρθόδοξη πίστη.

Σεβόμαστε τήν πίστη τῶν ἄλλων θρησκειῶν, ἀλλά ἀπαιτοῦμενά σέβονται καί τήν δική μας πίστη.Ζητοῦμε ἡ Πολιτεία νά σέβεται τήν πίστη τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν μαθητῶν. Δέν εἶναιδυνατόν ἐν ὀνόματι τῆς παγκοσμιοποίησης καί τῆς πολυπολιτισμικότητας τά δικά μας παιδιά νά ὑφίστανται προσηλυτισμό στήν πανθρησκεία.

Ἡ οἰκονομική καταστροφή καί ἡ κοινωνικήδιάλυση πού ζοῦμε στήν Ἑλλάδα δέν θά ἀφήσουμενά ὀλοκληρωθεῖ μέ τήν ἀλλοίωση τῆς Ὀρθόδοξηςσυνείδησης, πού ἀποτελεῖ τήν μόνη ἐλπίδα, στήριγμα καί παρηγοριά τοῦδοκιμαζόμενου Ἕλληνα.

Ζητοῦμε τήν ἄμεση ἀνάκληση τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν γιά τά Θρησκευτικά.

Ζητοῦμε τό Ὑπουργεῖο σέ συνεργασία μέ τήν Ἱερά Σύνοδο, τίς Θεολογικές Σχολές καί τήνΠανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων νά συντάξουν ἕνανέο Πρόγραμμα,πού θά δυναμώνει τήν Ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία, θά περιφρουρεῖ τούςμαθητές ἀπό τήν προπαγάνδα τῶν παραθρησκευτικῶν ὁμάδων καί μέ βάση τή σύγχρονη Παιδαγωγική θά εἶναι προσιτό γιά τούςμαθητές.

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου. Κατεβάστετο αρχείο πατώντας εδώ Αρχείοpdf

O σατανάς κάνει θραύση!...

2012-02-01T14:23:00.000+02:00

O σατανᾶς κάνει θραύση!...

Συγκλόνισετὴ Νότια Ἀφρικὴ ἀλλὰ καὶ ὅλη τὴν ὑφήλιο,τὰ δὲ διεθνὴ ΜΜΕ ἀσχολήθηκαν ἐκτενῶς μὲ τὴν ὑπόθεση. Πρόκειται γιὰ τὸ κάψιμοζωντανῆς 18χρονης, τῆς ὁμογενοῦς Κρίστι Θεολόγου, ἀπὸ τέσσερις σατανιστὲςνέους, τρεῖς 18χρονους καὶ ἕναν 20χρονο.

Τὶς ἀποκαλύψειςτοῦ ἀποτρόπαιου καὶ ἀνατριχιαστικοῦ αὐτοῦ ἐγκλήματος τὶς ἔκαμε τὸ 16χρονοκορίτσι ποὺ ἦταν αὐτόπτης μάρτυρας καὶ κατηγορεῖται γιὰ συνέργεια στὸ ἔγκλημα. Οἱ νεαροὶ δράστες μεθυσμένοι καὶ ὑπὸτὴν ἐπήρεια χασίς, ἀφοῦ προσευχήθηκαν στὸν σατανᾶ (!), ἔδεσαν τὰ χέρια τῆς18χρονης, τῆς ἔσφιξαν τὸ λαιμὸ μὲ σχοινί, τὴ χτύπησαν μὲ πέτρα στὸ κεφάλι καὶ ὅτανἔχασε τὶς αἰσθήσεις της τὴν ἔλουσαν μὲ πετρέλαιο καὶ τῆς ἔβαλαν φωτιά... Ἡ Κρίστι ἔζησε λίγες μόνο μέρες καὶ μετὰ πέθανε.

Ὅτι ὁσατανισμὸς κάνει θραύση καὶ στὶς ἡμέρες μας τὸ ζήσαμε καὶ στὴν Ἑλλάδα πρὶν ἀπὸλίγα χρόνια. Ἡ ἀποστασία ἀπὸ τὸν ἅγιο Θεὸ καὶ ἡ ὑποδούλωση τῶν ἀνθρώπων στὰ πάθη, ποὺ διακρίνουν τὴ σημερινὴ δῆθενπροοδευτικὴ καὶ πολιτισμένη κοινωνία, εἶναι ἡ χαρὰ τοῦ ἀντίχριστου διαβόλου καὶτῶν ὀργάνων του. Ἡ ἄγρα τοῦ σατανᾶ μεταξὺτῶν νέων γίνεται εὐκολότερη, διότι ἡ σημερινὴ νεολαία γαλουχεῖται μὲ τὴν ἄθρησκη ἢ ἄθεη παιδεία. Κάτι ποὺ γίνεταιδυστυχῶς τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ στὴνπατρίδα μας μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τοὺς ἑκάστοτε ὑπουργοὺς Παιδείας, οἱ ὁποῖοι ἔκαμαν καὶ κάνουν ὅ,τι μποροῦν ὥστε τὰ παιδιάμας νὰ μὴ διδάσκονται τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ νὰ ἀποκοποῦν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ ἀποκλείσθηκαν οἱ Πνευματικοὶ ἀπὸ τὰ σχολεῖα. Ἀλλ’ὅταν ἀφαιρεῖται ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἡ πίστη στὸ Θεὸ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης,ἔρχεται νὰ ἐγκατασταθεῖ ὁ ἐχθρός τοῦ Θεοῦ, ὁ διάβολος, ὁ ἐφευρέτης τοῦ κακοῦ καὶεἰσηγητὴς τοῦ μίσους, τοῦ ἐγκλήματος καὶ τῆς διαιρέσεως τῶν ἀνθρώπων.

Αὐτὸ ἀκριβῶςἀποτελεῖ τὴν καθ’ αὑτὸ ἀφροσύνη τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου καὶ τὴν πηγὴ τῆςκακοδαιμονίας τοῦ πολιτισμοῦ μας, γιὰ τὸν ὁποῖο δὲν ἔχουμε κανένα λόγο νὰκαυχώμεθα. Ἐνῶ ἔχουμε κάθε λόγο νὰ ἀνησυχοῦμε ὅλο καὶ περισσότερο, ἀφοῦ ἡ νέαγενιὰ μεγαλώνει καὶ ἐκπαιδεύεται χωρὶς Χριστό.

“Ο ΣΩΤΗΡ” 1/02/2012

Υπουργείο Παιδείας: Πρόταση για το Νέο Λύκειο και το σύστημα πρόσβασης στην Tριτοβάθμια Εκπαίδευση ( 01-02-2012)

2012-02-01T14:00:00.000+02:00

1. Εισαγωγή

Τατελευταία τριάντα πέντε χρόνια (από τη μεταπολίτευση και μετά), το ζήτημα τουΛυκείου, και το συνδεόμενο με αυτό, ζήτημα των εισαγωγικών εξετάσεων αποτέλεσεσημείο αιχμής της εκπαιδευτικής πολιτικής όλων των κυβερνήσεων. Η εκτενήςσυζήτηση που το ζήτημα αυτό διαχρονικά έχει προκαλέσει, οφείλεται κατά βάση στογεγονός ότι για πολλές δεκαετίες η ελληνική κοινωνία είδε την εκπαίδευση τωνπαιδιών της και την εισαγωγή τους στην ανώτατη εκπαίδευση ως το όχημα μίαςμοναδικής ευκαιρίας για ανοδική κοινωνική κινητικότητα.

Οποιαδήποτε λοιπόναλλαγή στη βαθμίδα αυτή συντονίζεται με τις βαθύτερες ανησυχίες και ανασφάλειεςγια το μέλλον των παιδιών μας. Ως αποτέλεσμα το θέμα αυτό συχνά προκαλείδυσανάλογα μεγάλη κοινωνική πίεση. Είναι χαρακτηριστικό του τεράστιουσυμβολικού του βάρους, το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα τηςΕυρώπης όπου οι αλλαγές στο Λύκειο, οι εισαγωγικές εξετάσεις, και τααποτελέσματα των εξετάσεων αυτών, γίνονται πρωτοσέλιδα στις μεγαλύτερεςεφημερίδες εθνικής κυκλοφορίας και «πρώτη είδηση» σε όλα τα τηλεοπτικά καιηλεκτρονικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Αυτήη τάση άλλωστε πιστοποιείται και από το γεγονός ότι η ζήτηση για ανώτατουεπιπέδου σπουδές είναι τόσο μεγάλη ώστε σχεδόν το σύνολο των αποφοίτωνΛυκείων κάθε έτος να είναι υποψήφιοι για εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση(μάλιστα το 65%-70% εισάγεται, στο ποσοστό πρέπει να προστεθεί ο σημαντικόςαριθμός ελλήνων που σπουδάζουν στο εξωτερικό). Η υψηλή ζήτηση για ανώτατεςσπουδές στην Ελλάδα είναι ο βασικός λόγος για τη διατήρηση του συστήματος τουnumerus clausus. Σε αυτή την υψηλή ζήτηση για ακαδημαϊκού τύπου σπουδέςσυμβάλλει εκτός των άλλων και η έλλειψη ενός αξιόπιστου και ποιοτικούσυστήματος τεχνικής-επαγγελματικής εκπαίδευσης που θα έδινε στους νέουςανθρώπους άμεση διέξοδο στην αγορά εργασίας.

Ηπίεση που προκύπτει από την αντικειμενική αδυναμία του πανεπιστημιακούσυστήματος να ανταποκριθεί στη ζήτηση έχει αποτυπωθεί στις πολλές αλλαγές τουσυστήματος εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση από το 1964 μέχρι σήμερα (μέσος χρόνοςεπιβίωσης ενός συστήματος περίπου τα 8 έτη).

Ηψύχραιμη και νηφάλια προσέγγιση του θέματος απαιτεί λεπτομερή αποτύπωση του τιέχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα, και σε τι προβλήματα και προκλήσεις έχουμε νααπαντήσουμε στο μέλλον. Καμία αλλαγή δεν μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα,εάν δεν λάβει υπόψη της τα αποτελέσματα αυτής της ψύχραιμης ανάλυσης, πουπρέπει να συνεκτιμήσει:

το διάλογο που έχει διεξαχθεί τα τελευταία χρόνια στο πλαίσιο του ΕΣΥΠ και τη συναίνεση που έχει προκύψει σε κρίσιμα ζητήματα,
τα δεδομένα και τις πρακτικές των εκπαιδευτικά επιτυχημένων χωρών,
την παράδοση και το χαρακτήρα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος,
τις ανάγκες, τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες των νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους.

2.Η σημερινή κατάσταση στο Λύκειο

Ηχώρα τις τελευταίες δεκαετίες έχει προχωρήσει σε σημαντικές επενδύσεις στηβαθμίδα του Λυκείου, τόσο σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, όσο και σε επίπεδουλικοτεχνικών υποδομών. Παράλληλα έχουν επιχειρηθεί πολλαπλές απόπειρες αλλαγήςτων προγραμμάτων σπουδών.

ΤοΛύκειο, όπως λειτουργεί σήμερα, είναι κατά βάση μια βαθμίδα που προσφέρειαποσπασματικού χαρακτήρα γνώσεις, με λίγα μαθήματα ειδίκευσης και ακόμηλιγότερα μαθήματα επιλογής. Συγκεκριμένα, σε κάθε μαθητή προσφέρονταισυνολικά στις τρεις τάξεις 48 μαθήματα, εκ των οποίων τα 38 είναι γενικήςπαιδείας, τα 7 είναι κατεύθυνσης και μόλις τα 3 ελεύθερης επιλογής. Οιμαθητές αναλώνονται πολύ στην αφομοίωση πολλών κατακερματισμένων πληροφοριώνπου εντάσσονται σε πολλά γνωστικά πεδία, ενώ η διδασκαλία έχει ως βάση τιςδιαλέξεις που αφήνουν στους μαθητές ελάχιστα περιθώρια για δημιουργικήαυτενέργεια και πρωτοβουλία. Η κατάσταση αυτή βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχίαμε τα διεθνώς ισχύοντα.

Παράλληλααποτελεί κοινό τόπο, που επανειλημμένως έχει αποτυπωθεί σε πολλές έρευνες τηςκοινής γνώμης, ότι το πρόγραμμα σπουδών του σημερινού Λυκείου:

Αποθαρρύνει τη δημιουργικότητα και την πρωτοτυπία και ανταμείβει τη στείρα απομνημόνευση της ύλης.
Δεν λαμβάνει υπόψη του τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντά των μαθητών. Φορτώνει με υπέρμετρο άγχος και πίεση τους μαθητές. Αυτή η πίεση έχει επιπτώσεις στην προσωπική και τη σχολική ζωή των εφήβων και οδηγεί σε απαξίωση του σχολείου.
Οδηγεί σε αδυναμία εμπέδωσης της ύλης λόγω του κατακερματισμού του σχολικού χρόνου σε πολλά γνωστικά αντικείμενα, τα οποία δεν καλύπτονται επαρκώς, και στο απαραίτητο για τις εισαγωγικές εξετάσεις βάθος. Παράλληλα, ακυρώνεται ο παιδαγωγικός ρόλος των εκπαιδευτικών.

Αποτέλεσμαόλων των προαναφερθέντων ελλειμμάτων είναι η ελληνική οικογένεια να αιμορραγείοικονομικά.

3.Οι προτεινόμενες αλλαγές

Όπωςμας δείχνει τόσο η περιγραφή της κατάστασης που προηγήθηκε, όσο όμως και ηεμπειρία όλων των φορέων της εκπαίδευσης και της κοινωνίας, το πρόβλημαέγκειται και στη δομή και τη λογική του προγράμματος σπουδών. Εκείακριβώς βρίσκεται και το κέντρο βάρους των αλλαγών που προτείνουμε:

Το Λύκειο γίνεται βαθμίδα απόκτησης στέρεης γενικής παιδείας σε γνωστικά αντικείμενα κεντρικής σημασίας για την εκπαίδευση, δίχως όμως τίποτε να εμποδίζει και τον βαθμιαίο προσανατολισμό των μαθητών προς τα ατομικά ενδιαφέροντα και τις φιλοδοξίες τους για περαιτέρω σπουδές μετά το Λύκειο. Μετά την Α' Λυκείου (την τελευταία τάξη της αποκλειστικά γενικής παιδείας, που τώρα γίνεται πραγματική «γέφυρα» μεταξύ Γυμνασίου και Λυκείου), προχωρούμε στη Β' Λυκείου, όπου προσχηματίζεται ένας πρώτος προσανατολισμός των μαθητών, ο οποίος θα πάρει την τελική του μορφή στη Γ' Λυκείου. Λαμβάνεται κάθε πρόνοια, ώστε και να διευκολύνεται ο βαθμιαίος αυτός προσανατολισμός των μαθητών, αλλά και να μη λειτουργεί εις βάρος των στόχων της γενικής παιδείας.
Αναδιατάσσεται ο αριθμός των μαθημάτων, και ανακαθορίζονται το περιεχόμενο και ο τρόπος διδασκαλίας τους. Διευκολύνεται η πρόσβαση στις βαθιές δομές γνώσης χάρη στα μαθήματα της επιλογής των παιδιών που θεσπίζονται, ενώ, ταυτόχρονα, εξασφαλίζεται και επαρκής χρόνος, στο σχολείο, για την ολοκληρωμένη κάλυψή τους. Έτσι, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μονόωρο μάθημα δεν υφίσταται στο νέο Λύκειο.
Τα μαθήματα της Ελληνικής Γλώσσας (Νέα και Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία-Λογοτεχνία), η Ιστορία, και τα Μαθηματικά, συνιστούν τον τριπλό πυρήνα των μαθημάτων γενικής παιδείας, τα οποία οι μαθητές παρακολουθούν υποχρεωτικά, ανεξάρτητα από τις ατομικές κλίσεις και τις επιλογές τους. Είναι εδώ ορατός ο στόχος, οι όποιες ειδικότερες κλίσεις των μαθητών να περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση μιας ευρύτερης γενικής παιδείας, η οποία θα καλλιεργεί την κριτική σκέψη και την επικοινωνία (Γλώσσα), την αυτογνωσία και την ολοκληρωμένη εθνική και ευρωπαϊκή ταυτότητα (Ιστορία) και τη μαθηματική σύλληψη της πραγματικότητας (Μαθηματικά).
Εισάγεται η «ερευνητική» ή «συνθετική εργασία» (αγγλικά Project), ως διακριτή ενότητα του προγράμματος σπουδών, για να αποκτήσουν οι μαθητές την πολύτιμη εμπειρία διαχείρισης μαθησιακών έργων ανοικτού τύπου, τα οποία απαιτούν εγκάρσιες ικανότητες όπως είναι μεταξύ άλλων: ο σχεδιασμός και η επίλυση προβλημάτων, η δημιουργικότητα και η κριτική σκέψη και η καινοτομία, η εφαρμογή της θεωρητικής γνώσης σε πραγματικά πλαίσια εφαρμογών και ο συνδυασμός των γνώσεων από διάφορα μαθήματα. Η ερευνητική εργασία είναι υποχρεωτική για όλους τους μαθητές. Αξιολογείται αυτόνομα, και ο βαθμός της προσμετράται ισότιμα με τους βαθμούς των υπόλοιπων μαθημάτων. Η αξιολόγηση συνεκτιμά όχι μόνον το αποτέλεσμα της εργασίας των μαθητών, αλλά και την όλη διαδικασία εκπόνησής της.
Διευρύνεται ουσιαστικά το φάσμα των επιλογών των μαθητών. Το Νέο Λύκειο, σύμφωνα με τα προηγούμενα, παρέχει στέρεη γενική παιδεία. Παράλληλα όμως, και σε αντιδιαστολή προς το σημερινό (που δίνει μόλις τρία μαθήματα επιλογής), διευκολύνει τον μαθητή σε προσωπικές επιλογές μαθημάτων, ανάλογα με τις ιδιαίτερες κλίσεις και τα ενδιαφέροντά του, παρέχοντάς του συμπαράσταση στους σχεδιασμούς του για πρόσβαση στην επόμενη εκπαιδευτική βαθμίδα: και στις τρεις τάξεις, του δίνει τη δυνατότητα να επιλέξει ελεύθερα το θέμα της ερευνητικής εργασίας, από το γνωστικό εκείνο πεδίο με το οποίο επιθυμεί να ασχοληθεί ∙ προπάντων στη Β' και στη Γ' Λυκείου, του δίνει ελευθερία να επιλέξει τον κύκλο ή το άθροισμα εκείνο μαθημάτων που θα υπηρετήσουν τις ανάγκες του, όχι βέβαια χωρίς την πάντα χρήσιμη εσωτερική καθοδήγηση. Η εσωτερική αυτή συμβουλευτική διαδικασία ουσιαστικοποιείται τώρα, για να ανταποκρίνονται σύμμετρα προς τις ρυθμίσεις που εισάγονται στις επόμενες παραγράφους, και γίνεται ακόμη περισσότερο απαραίτητη, όσο η απεριόριστη προσφορά επιλεγόμενων μαθημάτων εκ των πραγμάτων δεν είναι δυνατή σε όλα τα σχολεία και σε όλα τα γεωγραφικά σημεία της επικράτειας.
Ενισχύεται ουσιαστικά η Τέχνη και ο Πολιτισμός. Το σχετικό πεδίο (που σήμερα περιορίζεται σε δύο μόνο μαθήματα επιλογής στην Α' και τη Γ' Λυκείου), στο νέο Λύκειο διαχέεται σε όλες τις τάξεις μέσω: (α) της εκπόνησης της ερευνητικής εργασίας στην Α', Β' και Γ' Λυκείου --το θέμα της οποίας μπορεί να εντάσσεται στον κύκλο «Τέχνη και Πολιτισμός»--, (β) της καθιέρωσης του μαθήματος επιλογής «Τέχνη και Πολιτισμός» για όλους τους μαθητές, ανεξαρτήτως της ομάδας μαθημάτων που θα επιλέξουν στη Β' Λυκείου, (γ) της ένταξης του μαθήματος «Ιστορία της Τέχνης» στην ομάδα μαθημάτων που εξυπηρετούν μαθητές που σκέφτονται περαιτέρω σπουδές στις ανθρωπιστικές επιστήμες, και (δ) της καθιέρωσης του μαθήματος της «Καλλιτεχνικής και Πολιτισμικής Δημιουργίας» ως μαθήματος επιλογής στη Β' και Γ' Λυκείου, όπου οι μαθητές θα μπορούν με την καθοδήγηση των εκπαιδευτικών να παράγουν έργα καλλιτεχνικού και πολιτιστικού χαρακτήρα (π.χ. θεατρικές παραστάσεις, μουσικές συναυλίες, εκθέσεις ζωγραφικής, ποιητικές συλλογές, παραστάσεις χορού, video art, τέχνη με τη χρήση ψηφιακών μέσων).
Στις δυο τελευταίες τάξεις (Β' και Γ') του Λυκείου παρέχεται στους μαθητές, εντός του σχολικού προγράμματος, η δυνατότητα να παρακολουθούν επιλεγμένα μαθήματα («μαθήματα εμβάθυνσης») σε επιπλέον ώρες, για να μειωθεί η εξάρτηση από το φροντιστήριο. Σε κάποια μαθήματα επιλογής, εισάγονται τα αντίστοιχα «μαθήματα εμβάθυνσης», προκειμένου για βασικά γνωστικά αντικείμενα με κομβική σημασία για την πρόσβαση των μαθητών στην επόμενη εκπαιδευτική βαθμίδα. Με τον τρόπο αυτό και κατά τις επιλογές τους, οι μαθητές έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν, εντός του σχολείου, σε περισσότερες ώρες διδασκαλίας μαθήματα αυξημένης γι’ αυτούς βαρύτητας. Έτσι, αφενός μέσω της μείωσης του σημερινού αριθμού των διδασκόμενων μαθημάτων, και, αφετέρου, μέσω της προσφοράς μαθημάτων εμβάθυνσης (πάντα κατ’ επιλογήν) στα επιθυμητά γνωστικά αντικείμενα, δίνεται μέσα στο σχολείο υπερεπαρκής χρόνος, για να αφομοιωθεί η ύλη και να μειωθεί η εξάρτηση από το φροντιστήριο. Για παράδειγμα, ο μαθητής της Γ' Λυκείου, που διδάσκεται 5 ώρες Μαθηματικά στη σημερινή Θετική ή στην Τεχνολογική κατεύθυνση, με το νέο σύστημα θα διδάσκεται συνολικά 7 ώρες Μαθηματικά, οι οποίες θα μπορούν να αυξηθούν και σε 9, εάν έχει επιλέξει και το αντίστοιχο μάθημα εμβάθυνσης. Ανάλογη αύξηση θα ισχύσει και για τα άλλα μαθήματα.
Υπενθυμίζεται ότι όλοι οι μαθητές έχουν πιστοποιηθεί στην ξένη γλώσσα και στην Πληροφορική από τη Γ’ Γυμνασίου. Ήδη από εφέτος τον Ιούνιο ξεκινάει πιλοτικά η πιστοποίηση στην Πληροφορική.

Α' Λυκείου

Η Α' Λυκείου αποτελεί τάξη Γενικής Παιδείας. Αυτό δεν αποκλείει να μπορούν όσοι μαθητές το επιθυμούν να αρχίσουν σταδιακά να προετοιμάζονται για τα επόμενα βήματά τους, εφόσον τους παρέχεται η δυνατότητα να εκπονήσουν την ερευνητική τους εργασία πάνω σε θέμα εντασσόμενο στις Ανθρωπιστικές ή τις Κοινωνικές Επιστήμες ∙ στην Τέχνη ή τον Πολιτισμό ∙ στα Μαθηματικά, στις Φυσικές Επιστήμες ή στην Τεχνολογία ∙ στο Περιβάλλον και την Αειφόρο Ανάπτυξη --ή σε ένα συνδυασμό των ανωτέρω.
Μειώνεται κατά 8 ο συνολικός αριθμός των μαθημάτων (από 16 σε 8), ούτως ώστε αφενός να γίνεται εμβάθυνση και να αποκτώνται ουσιαστικές γνώσεις σε κεντρικής σημασίας γνωστικά αντικείμενα, και, αφετέρου, να αναδεικνύεται η εσωτερική ενότητα γνωστικών αντικειμένων, που ως τώρα προσφέρονταν ανεξάρτητα αλλήλων. Συγκεκριμένα,

1. δημιουργείται ενιαίος τίτλος «ΕλληνικήΓλώσσα (Αρχαία και Νέα Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία)», με διακριτά μαθήματατην «Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία», τη «Νεοελληνική Γλώσσα» και τη«Νεοελληνική Λογοτεχνία», για να αναδεικνύεται ο πλούτος και η εσωτερικήσυνοχή, η ιστορική συνέχεια και η εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας καιγραμματείας.

2. ενοποιούνται τα μέχρι σήμερα ανεξάρτηταμαθήματα της «Άλγεβρας» και της «Γεωμετρίας» σε ένα ενιαίο τίτλο «Μαθηματικά».

3. δημιουργείται ενιαίος τίτλος «ΦυσικέςΕπιστήμες», με διακριτά μαθήματα τη «Φυσική», τη «Χημεία», και τη «Βιολογία» (ητελευταία αποτελεί καινοτόμο προσθήκη στην Α' Λυκείου).

4. το μάθημα της «Τεχνολογίας»ενσωματώνεται στην «ερευνητική εργασία». Να σημειωθεί ότι, αντί του ενός απλούμαθήματος σχολείου που καταργείται, θεσπίζεται τώρα η πλήρης και ουσιαστικήενσωμάτωση των Νέων Τεχνολογιών σε όλα τα μαθήματα –και τούτο όχι για λόγουςδιακοσμητικούς, αλλά ουσίας: στην καρδιά της καινοτομικής σκέψης βρίσκεται ηδυνατότητα να μαζεύει κανείς υλικό από όλες τις πηγές και μετά να συνδυάσει μετρόπο ευρετικό και να το υποβάλει σε κριτική επεξεργασία. Τόσο η διαδικασία τηςαναζήτησης και συλλογής υλικού όσο και της επεξεργασίας του είναι σήμερακατεξοχήν δυνατή μέσα από το Διαδίκτυο και τις ποικίλες εφαρμογές. Μ’ αυτέςεπιδιώκεται να εξοικειωθεί ο μαθητής και στην εκπόνηση της ερευνητικήςεργασίας, αλλά και σε όλα τα μαθήματα του σχολείου, μέσα από τα νέα ΠρογράμματαΣπουδών.

5. το μάθημα «Αρχές Οικονομίας»μεταφέρεται στη Β' Λυκείου, σε ηλικία που οι μαθητές έχουν αποκτήσει περισσότερα ερεθίσματα και ενδιαφέρον, για νααντιλαμβάνονται τα οικονομικά φαινόμενα.

6. o«Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός», από το υποβαθμισμένο μονόωρο μάθημαπου είναι σήμερα στην τάξη αυτή, αναβαθμίζεται αναδιοργανούμενο πλήρως καιεντασσόμενο, ως οριζόντια δράση, στη σχολική ζωή. Μέσω σύγχρονωνεκπαιδευτικών προσεγγίσεων (π.χ. με προσκλήσεις στο σχολείο επαγγελματικών ενώσεων,ή με σύνδεση με επαγγελματίες κατά τη διεξαγωγή των ερευνητικών εργασιών) καιαναβαθμισμένων ψηφιακών υπηρεσιών επαγγελματικού προσανατολισμού καισυμβουλευτικής, οι μαθητές υποστηρίζονται πλήρως, για να επιλέξουν τοεπαγγελματικό τους μέλλον.

7. οι μαθητές υποχρεούνται να επιλέξουντην «ερευνητική εργασία», η οποία αξιολογείται και βαθμολογείται ισότιμα προςόλα τα άλλα μαθήματα.

Β' Λυκείου

Στη Β' Λυκείου υπάρχουν διάφορες επιλογές. Πάντα με τη συμβουλευτική στήριξη και καθοδήγηση του σχολείου, οι μαθητές επιλέγουν (από έναν ενδεικτικό κατάλογο προσφερομένων μαθημάτων σχολείου –ακόμη και από ελεύθερες ατομικές επιλογές) έναν αριθμό μαθημάτων από τις κλασικές και τις ανθρωπιστικές επιστήμες, από τις επιστήμες τις θετικές, τις τεχνολογικές και εκείνες της υγείας. Με τον τρόπο αυτόν, οι επιλογές στη Β' Λυκείου έχουν χαρακτήρα κάθε άλλο παρά οριστικό και τελεσίδικο∙ αντίθετα, επιτρέπουν στους μαθητές σημαντικό βαθμό ευελιξίας, ακόμα και σε αυτόν τον προχωρημένο σταθμό των σπουδών τους.
Ο συνολικός αριθμός των μαθημάτων μειώνεται κατά 5 (από δεκαεπτά μαθήματα σε δώδεκα). Ο αριθμός αυτός είναι σταθερός και ανεξάρτητος από τη σύνθεση των μαθημάτων που επιλέγονται.

Γ' Λυκείου

· ΣτηΓ' Λυκείου, όταν οι στρατηγικοί στόχοι των παιδιών παίρνουν την τελική τουςμορφή, διευκολύνεται η επιλογή μαθημάτων που αποφασίζουν οι μαθητές. Μεταξύάλλων, η εσωτερική συμβουλευτική οφείλει να καθοδηγήσει τα παιδιά -- ως προς τη σύνθεση των μαθημάτων εκείνωνπου απαιτούν τα Τμήματα των ΑΕΙ και ΤΕΙ για πρόσβαση στην τριτοβάθμιαεκπαίδευση, για τους συντελεστές βαρύτητας και τα συναφή --, ακόμη και με τηυπόδειξη «ενδεικτικών διαδρομών» ή «ενδεικτικών προγραμμάτων», τα οποία βέβαιακάθε άλλο είναι παρά υποχρεωτικά.

· Μειώνεταικατά 6 ο συνολικός αριθμός μαθημάτων (από δεκαέξι μαθήματα σε δέκα).

Για όλες τις παραπάνω αλλαγές έχειγίνει πλήρης προγραμματισμός των αναγκών σε διδακτικό προσωπικό.

4.Η αξιολόγηση στο Νέο Λύκειο

4.1Γενικές αρχές

Ηαλλαγή στο Λύκειο θα πρέπει να συνοδευθεί και με την αλλαγή του τρόπουαξιολόγησης των αντίστοιχων μαθημάτων. Η αλλαγή αυτή θα χαρακτηρίζεται σεγενικές γραμμές από τις παρακάτω ειδικότερες κατευθύνσεις:

Προσδιορισμός της ανά μάθημα εξεταστέας ύλης με βάση θεματικές ενότητες ή μονάδες, και όχι με τον ορισμό σελίδων από το σχολικό βιβλίο.
Ικανότητα σύνθεσης των ουσιωδών γνώσεων από ευρύτερα τμήματα της ύλης.
Κατανόηση των βασικών εννοιών (ή, κατά το αντικείμενο: γεγονότων, διαδικασιών ή διεργασιών) του κάθε γνωστικού πεδίου.
Εφαρμογή των ειδικών μεθοδολογικών εργαλείων του κάθε γνωστικού πεδίου (αξιολόγηση του ειδικού τρόπου σκέψης που χαρακτηρίζει το κάθε πεδίο).
Δυνατότητα κριτικής αξιολόγησης και ανάπτυξης ορθολογικών επιχειρημάτων και τεκμηρίωσης για θέματα συναφή με την ύλη.
Εφαρμογή της γνώσης για την αντιμετώπιση προβλημάτων ή την αξιολόγηση καταστάσεων σε πραγματικά και ποικίλα πλαίσια εφαρμογής. Εκτός από τις γνώσεις θα αξιολογούνται και οι δεξιότητες των μαθητών.
Επάρκεια στη χρήση ειδικών εκφραστικών κωδίκων (όπου εφαρμόζεται, π.χ., φορμαλισμός στα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες, ανάγνωση γραφικών παραστάσεων ή ειδικών σχεδιαγραμμάτων, κλπ).

Με άλλα λόγια, η αξιολόγηση θα πρέπεινα εστιάζει αφενός στην ουσιώδη κατανόηση των κεντρικών θεμάτων και εννοιών,και, αφετέρου, στην κατάκτηση των ανώτερων γνωστικών ικανοτήτων και δεξιοτήτων,όπως είναι, μεταξύ άλλων, η κριτική και συνθετική σκέψη, η αξιολόγηση, ηεπιχειρηματολογία, η επίλυση προβλημάτων, η πρωτοτυπία.

4.2Ρυθμίσεις

Οι εξετάσεις στο τέλος της Α', Β' και Γ' Λυκείουσταδιακά και με πρώτο έτος εφαρμογής για την Α' μόνο Λυκείου την επόμενησχολική χρονιά, διεξάγονται ενδοσχολικά με κοινά θέματα που τίθενται σε εθνικόεπίπεδο ενώ παράλληλα προοπτικά θα συγκροτηθεί και τράπεζα θεμάτωνδιαβαθμισμένης δυσκολίας από την οποία θα αντλούνται τα θέματα. Στην περίπτωσηαυτή το απολυτήριο Λυκείου θα προκύπτει από το μέσο όρο της βαθμολογίας τωνμαθητών στην Α', Β' και Γ' Λυκείου. Ο τρόπος αυτός υπολογισμού του βαθμού τουαπολυτηρίου Λυκείου όπως ήδη αναφέρθηκε θα εφαρμοσθεί για τους μαθητές πουφοιτούν τώρα στην Γ' Γυμνασίου ώστε να μην αιφνιδιασθεί κανείς.

Με βάση τις παραπάνω ρυθμίσεις, τόσο στο επίπεδο τωναλλαγών στα προγράμματα σπουδών όσο και των αλλαγών στον τρόπο αξιολόγησης,επιχειρείται η ενίσχυση της αυτονομίας της σχολικής μονάδας (μέσω τηςδυνατότητας δημιουργικής πρωτοβουλίας των εκπαιδευτικών στις ερευνητικέςεργασίες, το μάθημα της Καλλιτεχνικής και Πολιτιστικής Δημιουργίας αλλά και τωνμαθημάτων εμβάθυνσης). Παράλληλα επιχειρείται η αντικειμενικοποίηση τηςαξιολόγησης του παρεχόμενου εκπαιδευτικού έργου. Έτσι σταδιακά προσεγγίζεται ο στόχος τηςαποδέσμευσης της σχολικής μονάδας από τον κεντρικό κρατικό εναγκαλισμό, μεπαράλληλη όμως αντικειμενική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού της έργου.

5.Νέο Σύστημα πρόσβασης στην Ανώτατη Εκπαίδευση

5.1Οι αδυναμίες του σημερινού εξεταστικού συστήματος

Ένασύστημα εξετάσεων οφείλει να είναι αφενός δίκαιο (fair) και αφετέρου έγκυρο(valid). Το υφιστάμενο σύστημα έχει εμπεδωθεί στη συνείδηση της ελληνικήςκοινωνίας μόνον ως αδιάβλητο –όχι όμως και δίκαιο. Και τούτο διότι παρέχει μιασειρά διασφαλίσεις (π.χ. κοινά θέματα κεντρικά οριζόμενα, απόκρυψη των ονομάτωντων υποψηφίων, τυχαία αντιστοίχιση γραπτών-βαθμολογητών, κεντρική επεξεργασίακαι έκδοση αποτελεσμάτων).

Μετον όρο «έγκυρο» εννοούμε ότι οι γραπτές δοκιμασίες που απαρτίζουν το σύστηματων εξετάσεων ελέγχουν πράγματι τοεπιθυμητό επίπεδο γνώσεων, που πρέπει να έχει ένας υποψήφιος προκειμένου να συνεχίσειτις σπουδές του σε ένα επιστημονικό πεδίο ή/και να είναι ολοκληρωμένοςακαδημαϊκός πολίτης. Με βάση αυτό τον ορισμό το σημερινό σύστημαεισαγωγικών εξετάσεων δεν είναι έγκυρο αφού:

α)τα θέματα αφορούν σε ένα περιορισμένο μόνο τμήμα της ύλης της τελευταίας μόνοτάξης του Λυκείου.

β)τα θέματα δεν διαφοροποιούνται ανάλογα με το σκοπό της εξέτασης (με την ίδιαεξέταση κρίνεται η απόκτηση του απολυτηρίου Λυκείου και της εισαγωγής σταανώτατα ιδρύματα).

Βρέθηκεότι σχεδόν οι περισσότεροι τους μισούς βαθμολογητές (55,4%) δεν πιστεύουν πωςτο ισχύον σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση επιτυγχάνει τηνπολυεπίπεδη αξιολόγηση των δεξιοτήτων των μαθητών.

δ)δεν διαφοροποιείται η βαρύτητα της επίδοσης στα διάφορα μαθήματα ανάλογα με τιςαπαιτήσεις που θέτουν τα ίδια τα Τμήματα των ΑΕΙ και ΑΤΕΙ.

Αποτέλεσμααυτής της κατάστασης είναι μια σειρά από παθογένειες οι κυριότερες από τιςοποίες είναι:

Με το σημερινό σύστημα, ανθεί ένα τεράστιο οικονομικό κύκλωμα παραπαιδείας, και δυστυχώς είναι σαφές ότι δημιουργούνται και αναπαράγονται κοινωνικοί φραγμοί, καθώς τα παιδιά των ασθενέστερων οικονομικά οικογενειών έχουν σαφέστατα πολύ λιγότερες ευκαιρίες. Υπολογίζεται (με στοιχεία του 2008) ότι ετησίως δαπανώνται περίπου 1.053.000.000 ευρώ.
Οι υποψήφιοι στη συντριπτική τους πλειονότητα εισάγονται σε Τμήματα που βρίσκονται χαμηλά στις προτιμήσεις τους. Είναι δε χαρακτηριστικό το γεγονός ότι περίπου το 15% των υποψηφίων κάθε χρονιάς επαναλαμβάνουν τις εξετάσεις την επόμενη χρονιά με την ελπίδα να μπουν στα Τμήματα που πραγματικά επιθυμούν.

5.2 Περιγραφή του νέου συστήματος

1. Δημιουργείται Ανεξάρτητος ΕθνικόςΟργανισμός Εξετάσεωνπου θα αναλάβει συνολικά τη ρύθμιση όλων των σχετικών με τις εξετάσεις θεμάτων.Συγκεκριμένα ανάμεσα στις αρμοδιότητες του οργανισμού ενδεικτικάσυγκαταλέγονται και τα ακόλουθα:

Ο προσδιορισμός της εξεταστέας ύλης που έχει μόνο θεματικό προσδιορισμό (π.χ. μηχανική στερεού σώματος, οπτική, κτλ) και όχι προσδιορισμό σελίδων. Η εξέταση θα αφορά στην αξιολόγηση γνώσεων, δεξιοτήτων και στάσεων.
Η ανάπτυξη τράπεζας θεμάτων διαβαθμισμένης (σταθμισμένης) δυσκολίας.
Η ανάδειξη επιλεγμένων βαθμολογητών που θα αξιολογούνται και θα επιμορφώνονται διαρκώς.
Η διοργάνωση των εξετάσεων (θέματα, επιτηρήσεις, διάρκεια, διαδικασία βαθμολόγησης και αναβαθμολόγησης, κλπ).
Η δυνατότητα οι εξετάσεις να επαναλαμβάνονται, υπό κάποιες προϋποθέσεις, εντός του έτους (πέραν της πάγιας ετήσιας διεξαγωγής τους) είναι ζήτημα που θα εξεταστεί από τον Ανεξάρτητο Εθνικό Οργανισμό Εξετάσεων.

2. Στο τέλος της Γ' Λυκείου οι μαθητέςδίνουν πανελλήνιες εξετάσεις για την εισαγωγή τους στην ανώτατη εκπαίδευση. Ητελική γραπτή εξέταση ανά μάθημα περιλαμβάνει δυο ομάδες θεμάτων. Η επίδοση τωνμαθητών στην πρώτη ομάδα θεμάτων καθορίζει το βαθμό που λαμβάνεται υπόψη γιατην απόκτηση του απολυτήριου Λυκείου στο συγκεκριμένο μάθημα, ενώ η επίδοση στηδεύτερη ομάδα θεμάτων καθορίζει την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση. Οιπανελλήνιες αυτές εξετάσεις διεξάγονται σε όλα τα μαθήματα της Γ' Λυκείου μεμόνες εξαιρέσεις το σχέδιο έρευνας (project) και τη Φυσική Αγωγή πουαξιολογούνται μόνο ενδοσχολικά.

Όλοι οι μαθητές της Γ' Λυκείου υποχρεούνται ναπροσέλθουν στην εξέταση της πρώτης ομάδας θεμάτων, για να λάβουν το ΑπολυτήριοΛυκείου. Στην εξέταση της δεύτερης ομάδας θεμάτων προχωρούν μόνονεκείνοι οι μαθητές που επιθυμούν εισαγωγή τους στο Πανεπιστήμιο. Οι μαθητέςαυτοί επιλέγουν σε ποια μαθήματα θα δώσουν εξετάσεις στην δεύτερη ομάδαθεμάτων, με βάση την επιθυμία τους να εισαχθούν σε συγκεκριμένα Τμήματα. Μετον τρόπο αυτό αποσυνδέονται οι εξετάσεις για την «απόκτηση του απολυτηρίουΛυκείου» από τις εξετάσεις για την «εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση». Παράλληλααποκτά πρόσθετο κύρος το απολυτήριο Λυκείου, αφού αποκτάται με εθνικούχαρακτήρα εξωτερικές εξετάσεις. Πρέπει να σημειωθεί ότι:

3. Τα Τμήματα των ΑΕΙ και ΤΕΙδημοσιοποιούν τα κριτήρια που έχουν υιοθετήσει μόνα τους (π.χ. ποια μαθήματακαι με ποιους συντελεστές βαρύτητας σε ένα έκαστο) για την εισαγωγήφοιτητών σ’ αυτά. Ο αριθμός των εξεταζόμενων μαθημάτων θα είναι από 3 έως 5. Ηελληνική γλώσσα είναι υποχρεωτικά ένα από αυτά.

4. Οι μαθητές μπορούν να εισάγονταιχωρίς εξετάσεις σε Τμήματα, όπου συγκεντρώνεται ζήτηση χαμηλότερη από τοναριθμό προσφερόμενων θέσεων. Στην περίπτωση αυτή τα εν λόγω Τμήματα μπορούννα θέτουν ελάχιστες προϋποθέσεις εισαγωγής που σχετίζονται μόνο με την επίδοσητων μαθητών στο Λύκειο. Το Φεβρουάριο οι μαθητές υποβάλλουν ένα πρώτομηχανογραφικό δελτίο με βάση το οποίο προσδιορίζονται τα Τμήματα χαμηλήςζήτησης στα οποία οι μαθητές που τα δήλωσαν μπορούν να περάσουν χωρίςεισαγωγικές εξετάσεις. Μετά τη διεξαγωγή των εισαγωγικών εξετάσεων τον Ιούνιο,οι μαθητές που συμμετείχαν σε αυτές υποβάλλουν νέο οριστικό αυτή τη φοράμηχανογραφικό δελτίο με τις προτιμήσεις τους.

5. Οι μαθητές μπορούν να δώσουν όσαμαθήματα επιθυμούν από το ενδεικτικό πρόγραμμα σπουδών που παρακολουθούν ώστενα διευρύνουν το φάσμα των επιλογών τους σε Τμήματα.

6. Οι τελικές εξετάσεις στην Α', Β' καιΓ' Λυκείου διεξάγονται ενδοσχολικά μεθέματα που τίθενται σε εθνικό επίπεδο. Στα γραπτά καλύπτονται τα ονόματα των μαθητών. Οβαθμός της κάθε τάξης αντίστοιχα προκύπτει ως ο μέσος όρος της προφορικής καιτης τελικής γραπτής επίδοσης του μαθητή σε κάθε μάθημα. Ο βαθμός τουαπολυτηρίου δύναται να προσμετράται για την εισαγωγή των μαθητών σε ποσοστό πουαποφασίζει ο εθνικός οργανισμός.

Από τις αλλαγές αυτές δεν αιφνιδιάζεταικανείς. Συγκεκριμένα:

1. Για τους μαθητές που τη στιγμή αυτήφοιτούν στην Β' και στη Γ' Λυκείου δεν θα υπάρξει καμιά απολύτως μεταβολή.

2. Για τους μαθητές που τη στιγμήαυτή φοιτούν στην Α' Λυκείου θα ισχύσει μεταβατικό σύστημα σύμφωνα με τοοποίο:

· Οιμαθητές αυτοί παρακολουθούν τα ενδεικτικά προγράμματα σπουδών της Β' και Γ'Λυκείου με τις αντίστοιχες προσαρμογές των υφιστάμενων αναλυτικών προγραμμάτωντων μαθημάτων που περιλαμβάνονται σε αυτά. Στο τέλος της Γ' Λυκείου δίνουνπανελλήνιες εξετάσεις που οργανώνονται όπως και σήμερα από το ΥπουργείοΠαιδείας.

· Ητελική γραπτή εξέταση ανά μάθημα περιλαμβάνει δυο ομάδες θεμάτων. Η επίδοση τωνμαθητών στην πρώτη ομάδα θεμάτων καθορίζει το βαθμό που λαμβάνεται υπόψη γιατην απόκτηση του απολυτήριου Λυκείου στο συγκεκριμένο μάθημα, ενώ η επίδοση στηδεύτερη ομάδα θεμάτων καθορίζει την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση. Οιμαθητές δίνουν τη δεύτερη ομάδα θεμάτων για την εισαγωγή τους σε τέσσερα μόνομαθήματα που καθορίζονται από τα Τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ ανάλογα με τοενδεικτικό πρόγραμμα σπουδών που έχουν παρακολουθήσει. Τα Τμήματα προσδιορίζουναυτά τα τέσσερα μαθήματα μέχρι το τέλος Μαΐου.

· Οιμαθητές αυτοί μπορούν να εισάγονται χωρίς εξετάσεις σε Τμήματα πουσυγκεντρώνουν χαμηλότερη ζήτηση από τις προσφερόμενες θέσεις. Στηνπερίπτωση αυτή τα εν λόγω Τμήματα μπορούν να θέτουν ελάχιστες προϋποθέσειςεισαγωγής που σχετίζονται μόνο με την επίδοση των μαθητών στο Λύκειο.

Η πλήρης εφαρμογή του νέου τρόπου εισαγωγής, όπως περιγράφηκε παραπάνω (νέος οργανισμός, τράπεζα θεμάτων, νέος τρόπος ενδοσχολικών εξετάσεων, υπολογισμός απολυτηρίου Λυκείου), θα ισχύσει από το σχ. έτος 2014-15 και θα αφορά τους μαθητές που κατά το σχολικό έτος 2011/12 φοιτούν στην Γ' Γυμνασίου.

Βιβλιογραφία

Δημαράς,Αλέξης, (1997), Το εθνικό απολυτήριο.Μια πρόταση που έγινε: Τεκμήρια για την ιστορία, Αθήνα: Ερμής.

ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ(2010), Ετήσια Έκθεση για την Τυπική Εκπαίδευση 2010, Αθήνα.

ΚΕΜΕΤΕ/ΟΛΜΕ(1998), Μελέτες - Έρευνες -1- Ενιαίο Λύκειο - Εισαγωγικές ΑΕΙ - Υγείακ.ά., Αθήνα.

OECD, (2011), Strong Performers and SuccessfulReformers in Education: Education Policy Advice for Greece, Paris: OECD.

ΟΛΜΕ(1995), Πρακτικά Διημέρου (Ενιαίο Λύκειο - Εισαγωγικές ΑΕΙ), Αθήνα.

ΠαιδαγωγικόΙνστιτούτο, (2003), Η ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Ευρώπη:Αξιολόγηση και εξεταστικά συστήματα, Αθήνα.

ΠΟΣΔΕΠ(2009), Οι αλλαγές στο Λύκειο και στο σύστημα πρόσβασης, Πρακτικάδιήμερου επιστημονικού συνέδριου, Επιστημονική επιμέλεια: Κώστας ΑγγελάκοςΑθήνα: Πλέθρον.

Μπαμπινιώτης,Γεώργιος, (2009), Πόρισμα του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία, Αθήνα:ΕΣΥΠ/ΣΠΔΕ.

Δείτε καί:-Συνεδρίαση Διακομματικής Επιτροπής για Παιδεία- Πρότασηγια Λύκειο και σύστημα πρόσβασης- Δηλώσεις Υπουργού και Γενικού Γραμματέα(01-02-2012)

Πάφου Γεώργιος: «Δεν κρύβουμε την ανησυχία μας για ….την αμφισβήτηση της παρεχόμενης ιστορικής και θρησκευτικής ύλης στην εκπαίδευση.»

2012-02-01T12:35:00.001+02:00

Λίγες σκέψεις για την Ελληνική Παιδεία στην Κύπρο

Του Μητροπολίτη Πάφου Γεωρίου*

Η Παιδεία είναι σημαντικότατος παράγοντας της ζωής και τηςεπιβίωσης ενός λαού. Η επίδρασή της, όπως ομολογείται από όλους, εκτείνεται σεχρόνο αφάνταστα μεγάλο, πολύ πιο πέρα από τα μαθητικά θρανία, και επηρεάζειαποφασιστικά μικρούς και μεγάλους, αυτό το ίδιο το Έθνος. Η πνευματική άνωσηενός λαού εξαρτάται από την έκταση και την ποιότητα της παιδείας του.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία υπήρξε οπροστάτης της εθνικής παιδείας σ’ όλον τον υπόδουλο Ελληνισμό. Και στην Κύπρο,μέχρι την ίδρυση των πρώτων σχολείων - κι αυτών ιδρυθέντων από την Εκκλησία -ιερείς υπήρξαν οι θεματοφύλακες της ελληνικής παιδείας. Διατήρησαν άσβεστο τοφως της μάθησης, όσο αμυδρό κι αν ήταν αυτό, προφυλάσσοντάς το από τους ανέμουςτων κατακτητών πού βυσσοδομούσαν να σβήσουν και την τελευταία αναλαμπή του.

Και πράγματι μπορούμε σήμερα ναομολογήσουμε πως η ελληνική παιδεία στάθηκε η πραγματική σχεδία του βίου μας.Αυτή μας έδωσε, εκτός των άλλων, και πνοή για να πιστεύουμε, να παλεύουμε, ναπροχωρούμε. Δίχως τη δάδα της δεν θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε. Η μόνωση απότον υπόλοιπο ελληνικό κορμό, η δίωξη, η σκλαβιά, ο εξανδραποδισμός, θα μαςαφάνιζαν. Μόνο μια ασφυκτικά στενή σχέση της Κύπρου με τον Ελλαδικό χώρο -ιδιαίτερα στο θέμα της παιδείας - ήταν και εξακολουθεί να είναι προϋπόθεση γιατην επιβίωση του ελληνισμού σ’ αυτό το νησί. Διαφορετικά θα μέναμε έρμαιο στουςανέμους που φυσούν από πολλές κατευθύνσεις.

Οι συνθήκες, βέβαια, σήμεραάλλαξαν. Η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όλοι μας είμαστε μάρτυρεςτου πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της κοινωνίας μας. Δεν διαφωνούμε στο ότι ηπαιδεία μας σήμερα πρέπει να οδηγεί στην πνευματική ευθύνη και στον παγκόσμιοπολίτη. Δενμπορεί, όμως, η παιδεία μας να υποβαθμίζει την ταυτότητα του μέγιστου τμήματοςτου Κυπριακού λαού που είναι ελληνική. Η καλλιέργεια και ανάπτυξη της οικείαςταυτότητας δεν σημαίνει εθνικισμό, ούτε και εθνικό ναρκισσισμό. Σημαίνεικαλλιέργεια των αξιών της παράδοσης, στέρεη γνώση της ιστορίας και γενικάαυτογνωσία.

Κατανοούμε πλήρως τους κινδύνουςπου ελλοχεύουν στη σύγχρονη συνάντηση των εθνών. Απολυτοποίηση του έθνουςοδηγεί στον εθνικισμό. Απολυτοποίηση της οικουμένης οδηγεί στον ισοπεδωτισμό. ΗΕκκλησία, ακόμα και σε καιρούς δύσκολους, και ζώντας κάτω από ξένη κυριαρχία,έχοντας υπόψη τις βασικές αρχές του Ευαγγελίου, δεν περιέπεσε στον εθνικισμό.Είδε και τον αλλόφυλο ως πλησίον και αδελφό, και υπερασπίστηκε τα δικαιώματαακόμα και των διωκτών της. Πιστεύουμε, όμως, πως αν οδηγηθούμε στονισοπεδωτισμό, θα οδηγηθούμε αναπόφευκτα και στη δημιουργία ανθρώπων και λαώνχωρίς ταυτότητα, στη μαζοποίηση και στην παράδοση τους, χωρίς αντίσταση, στονπολιτισμικό ιμπεριαλισμό. Ο εθνικός εκφυλισμός είναι η χειρότερη μορφή δουλείας.

Δενκρύβουμε την ανησυχία μας για τις προσπάθειες που επιχειρούνται για απεξάρτησηαπό το ελληνικό εκπαιδευτικό πρότυπο και την Ελλάδα, καθώς και την αμφισβήτησητης παρεχόμενης ιστορικής και θρησκευτικής ύλης στην εκπαίδευση. Ανησυχούμε,επίσης, για την αμφισβήτηση, από μερικούς, της δυνατότητας διάπλασης σωστώνπολιτών στο πλαίσιο της εθνικής παράδοσης, που χαρακτηρίζουν, μάλιστα,συντηρητική και αντιδραστική.

Τι να πούμε για τον εξοβελισμόαπό τη διδασκόμενη ύλη υπέροχων κειμένων, της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας με ταοποία ανατράφησαν γενεές γενεών Ελλήνων της Κύπρου;

Χειρότερα είναι τα πράγματαστον τομέα της γλωσσικής κατάρτισης των παιδιών μας σήμερα και τηςεπιχειρούμενης υποτίμησής της. Ή γλώσσα είναι ένας βασικός τρόπος με τον όποιοεκδηλώνεται άλλα και βιώνεται η εθνική αυτοσυνειδησία ενός λαού. Ή ελληνικήγλώσσα είναι ο αρραγής συνδετικός κρίκος της ιστορίας του έθνους μας. Μιαςιστορίας 35 σχεδόν αιώνων. Είναι η ίδια γλώσσα του «Αιέν αριστεύειν» και του«Βασιλεύ ουράνιε», του «Ίτε παίδες Ελλήνων... νυν υπέρ πάντων αγών» και του«Αποτίναξέ τους, Πενταδάκτυλέ μου», η γλώσσα του Ομήρου, και του Σοφοκλή, αλλάκαι του Παλαιολόγου και του Ρήγα Φεραίου και του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Ως Εκκλησία έχουμε κι έναεπιπλέον λόγο να καυχόμαστε για την Ελληνική μας γλώσσα. Ο λόγος του Θεούκατεγράφη εξ αρχής εις την Ελληνική γλώσσα. Κι αργότερα, όταν ο λόγος του Θεούέπρεπε να ερμηνευθεί με το λόγο του ανθρώπου, δεν υπήρχε στη σκηνή της Ιστορίαςάλλος φιλοσοφικός λόγος εκτός από τον Ελληνικό και σ’ αυτόν ερμηνεύθηκε και αναλύθηκεη Καινή Διαθήκη.

Μπορούμε λοιπόν, οι Νεοέλληνες,να στερούμε από τα παιδιά μας τον θησαυρό της γλώσσας μας; Μπορούμε να τουςστερούμε την πνευματική απόλαυση της εντρύφησης στα κείμενα των προγόνων μας;

Η σημερινή καθώς και ηπαντοτινή ευθύνη της Εκκλησίας απέναντι στο έθνος, την ωθεί στο να ενδιαφέρεταιπάντοτε για την παιδεία του τόπου. Καθώς η παιδεία επηρεάζει βαθιά καιδιαμορφώνει άμεσα την εθνική συνείδηση και καθώς η Εκκλησία είναι ένας από τουςκύριους στυλοβάτες του Έθνους, είναι αδιανόητο να μείνει μακριά από τα θέματααυτά. Κι ακόμα όταν, ως Εκκλησία, επιδιώκουμε σύμμετρη ανάπτυξη ύλης καιπνεύματος, μπορούμε να σιωπήσουμε σε μια εκτροπή από την ανθρωπιστική στηνωφελιμιστική παιδεία;

Δενζητούμε, ούτε επιχειρούμε εκβιαστικά, ποδηγέτηση της Κυβέρνησης του τόπου σταθέματα παιδείας, ούτε και σ’ άλλα θέματα. Δεν απεμπολούμε όμως το δικαίωμα ναέχουμε άποψη επί των καιριοτέρων ζητημάτων του τόπου και να την εκθέτουμεελεύθερα, όπως τέτοιο δικαίωμα έχει σήμερα και ο τελευταίος πολίτης. Η παρέμβασήμας αυτή δεν συνιστά αντιδικία, ή αμφισβήτηση. Με την παρέμβαση της η Εκκλησίαβοηθά την πολιτεία αλλά και το λαό να συνειδητοποιήσουν και τις πνευματικέςδιαστάσεις κάποιων επιλογών ή τάσεων και να προφυλαχθούν από ελλοχεύοντεςκινδύνους.

Είναι χρέος επιτακτικό, όχιμόνον της Εκκλησίας και των Εκπαιδευτικών, αλλά όλων μας, να προστατεύσουμε ωςκόρην οφθαλμού την Ελληνική μας παιδεία. Χωρίς αυτήν το μέλλον του ΚυπριακούΕλληνισμού διαγράφεται ζοφερόν.

*Προέδρου της ΣυνοδικήςΕπιτροπής για την Παιδεία

Από το περιοδικό της Κίνησηςκαθηγητών «Αλλαγή» «Εκπαιδευτική Αλλαγή»

paideia-news.com Η Ελληνική Παιδεία στην Κύπρο

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης , Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο

2012-02-01T12:15:00.000+02:00

Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου Θεσσαλονίκης- π. Θεόδωρος Ζήσης Ομ. Καθηγητή Πανεπιστημίου Α.Π.Θ. 29 Ιανουαρίου 2012

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωτίου& (simeronwordpress)

Συνεδρίαση Διακομματικής Επιτροπής για Παιδεία- Πρόταση για Λύκειο και σύστημα πρόσβασης- Δηλώσεις Υπουργού και Γενικού Γραμματέα( 01-02-2012)

2012-02-01T12:00:00.000+02:00

ΔελτίοΤύπου

Συνεδρίασητης Διακομματικής Επιτροπής για τις αλλαγές στο Λύκειο και στο σύστημαπρόσβασης – Δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων,Άννας Διαμαντοπούλου και του Γενικού Γραμματέα, Βασίλη Κουλαϊδή

Τηνπρόταση για τις αλλαγές στο Λύκειο και στο σύστημα πρόσβασης, παρουσίασε σήμερα01/02/2012, στη Διακομματική Επιτροπή η επιστημονική ομάδα, που αποτελείται απότο Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας Βασίλη Κουλαϊδή-που την συντονίζει-, τον Πρόεδρο του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής ΑλέξηΔημαρά, τονΠρόεδρο του ΣΠΔΕ Ιωάννη Καζάζη,τον πρώην Πρόεδρο του ΣΠΔΕ Γιώργο Μπαμπινιώτη και τηνπρώην Γενική Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας, ΝίκηΓκοτσοπούλου.

Βασικάσημεία της πρότασης για την πρόσβαση στην Ανώτατη Εκπαίδευση:

• Αυτόνομο Λύκειο- Εθνικό Απολυτήριο με ισχύ.

• Οι μαθητές κάνουν τις επιλογές τους για την ακαδημαϊκή και τηνεπαγγελματική τους πορεία, με βάση τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντά τους.

• Υποστήριξη του μαθητή για την προετοιμασία του, εντός σχολείου, με ταμαθήματα εμβάθυνσης. Ήδη λειτουργούν το Ψηφιακό Σχολείο και το ΨηφιακόΦροντιστήριο.

• Συμμετοχή των ΑΕΙ στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων που πρέπει να πληροί ουποψήφιος για να παρακολουθεί τα προγράμματα σπουδών.

• Δυνατότητα εισαγωγής χωρίς εξετάσεις σε τμήματα που- λόγω χαμηλήςζήτησης- έχουν κενές θέσεις.

• Αλλαγή του περιεχομένου των εξετάσεων. Θα εξετάζονται οι γνώσεις καιδεξιότητες των υποψηφίων, ώστε να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους από τηναποστήθιση στην κριτική σκέψη και την αξιολόγηση.

Δήλωσητης Υπουργού, Άννας Διαμαντοπούλου:

Ελλάδααυτή τη στιγμή δεν σημαίνει μόνο PSI και προβλήματα στην οικονομία. ΣτηνΠαιδεία υπάρχει ανάγκη μεταρρύθμισης σε όλα τα επίπεδα και κάθε μέρα πουχάνεται, την «πληρώνουμε» με χρόνια.

Στο ΥπουργείοΠαιδείας έγινε σήμερα, από μία Επιτροπή εξαιρετικών επιστημόνων, η παρουσίασητου προγράμματος σπουδών στο Λύκειο και του συστήματος πρόσβασης στην ΑνώτατηΕκπαίδευση.

Θα ήθελανα υπογραμμίσω το καλό κλίμα συνεργασίας και ανταλλαγής προτάσεων ανάμεσα στακόμματα και στα μέλη της Διακομματικής Επιτροπής για την Παιδεία.

Είναικατανοητό σε όλους μας, πλέον, ότι στην Παιδεία απόλυτη προϋπόθεση είναι ηεθνική συνεννόηση.

Δήλωσητου Γενικού Γραμματέα, Βασίλη Κουλαϊδή:

Σήμεραπαρουσιάστηκε η πρόταση της Επιτροπής προς τη Διακομματική Επιτροπή, σχετικά μετο νέο σύστημα πρόσβασης.
Βασική μας αρχή είναι να μηναιφνιδιαστεί κανένας μαθητής. Για αυτό το λόγο, η πλήρης εφαρμογή του νέουσυστήματος θα αφορά τους μαθητές που, αυτή τη στιγμή, φοιτούν στην Γ΄ Γυμνασίου.

Για τουςμαθητές που σήμερα φοιτούν στην Β’ και Γ΄ Λυκείου δεν θα υπάρξει απολύτως καμίααλλαγή στο σύστημα πρόσβασης, ούτε στο πρόγραμμα σπουδών.

Τίισχύει για τους μαθητές που σήμερα φοιτούν στην Α’ Λυκείου:

Αλλαγέςστο πρόγραμμα σπουδών έχουν αρχίσει, ήδη, σταδιακά από την Α’ Λυκείου. Οιμαθητές, που αυτή τη στιγμή φοιτούν στην Α’ Λυκείου, θα παρακολουθήσουν στη Β’και Γ’ Λυκείου προσαρμοσμένα προγράμματα σπουδών, που θα τους επιτρέπουν τησυμμετοχή στο καινούργιο σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων. Θα πάρουν μέρος σετελική γραπτή εξέταση που θα περιλαμβάνει δύο ομάδες θεμάτων:

• η πρώτη ομάδα θεμάτων θα καθορίζει το βαθμό του απολυτηρίου και

• η δεύτερη ομάδα θεμάτων θα περιλαμβάνει τα μαθήματα για εισαγωγή στηνΑνώτατη Εκπαίδευση και θα καθορίζει το βαθμό πρόσβασης.

Για τουςσημερινούς μαθητές της Α’ Λυκείου δεν θα υπάρξει καμία αλλαγή στον τρόποδιοργάνωσης των εξετάσεων.

Γιατο νέο σύστημα πρόσβασης:

Στηνπρόταση για το νέο σύστημα πρόσβασης τα μαθήματα για εισαγωγή στην ΑνώτατηΕκπαίδευση θα είναι 3-5, για τα οποία θα έχουν λόγο τα τμήματα των ΑΕΙ, που θακαθορίζουν και το συντελεστή βαρύτητας για κάθε μάθημα.

Οιμαθητές θα εξετάζονται σε δύο ομάδες θεμάτων (για το απολυτήριο και για τηνεισαγωγή στην Ανώτατη Εκπαίδευση). Πρότασή μας είναι οι εξετάσεις να γίνονταιτην ίδια ημέρα και για τις δύο ομάδες θεμάτων.

Ταθέματα της πρώτης ομάδας, για το απολυτήριο, θα είναι κοινά για όλους τουςμαθητές πανελλαδικά. Οι μαθητές θα δίνουν όλα τα μαθήματα που διδάσκονται. Μεβάση το νέο πρόγραμμα σπουδών οι μαθητές κάνουν επιλογές μαθημάτων καιδιδάσκονται 8 μαθήματα στην Γ’ Λυκείου, άρα θα δίνουν εξετάσεις σε 8 μαθήματα.

Αν οιμαθητές δεν θέλουν να εισαχθούν στην Ανώτατη Εκπαίδευση δεν θα παίρνουν μέρος στηνεξέταση της δεύτερης ομάδας θεμάτων.
Για τμήματα που έχουν χαμηλή ζήτηση προτείνεται εισαγωγή χωρίς εξετάσεις.

Για το Δελτίο Τύπου πατήστε εδώ.

Για την Πρόταση πατήστε εδώ.

Κωνσταντίνος Χολέβας, Οι Τρεις Ιεράρχες και η σύγχρονη παιδεία

2012-02-01T06:33:00.001+02:00

Οι Τρεις Ιεράρχες και σύγχρονη παιδεία

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Τίγιορτάζουμε στις 30 Ιανουαρίου; Παλαιότερα η απάντηση ήταν σαφής. Γιορτάζουμετους Τρεις Ιεράρχες, τον Μέγα Βασίλειο, τον Άγιο Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό καιτον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, οι οποίοι τιμώνται ως οι προστάτες τωνΕλληνορθοδόξων Γραμμάτων. Σήμερα όμως βλέπουμε στα σχολεία μας μία υποβάθμισητης εορτής. Υποβάθμιση που εναρμονίζεται με τις επιδιὠξεις τωνψευδοπροοδευτικών για αφελληνισμό και αποχριστιανοποίηση της Παιδείας μας. Ταελληνόπουλα πλέον δεν συνειδητοποιούν τί προσέφεραν οι Τρεις Ιεράρχες στηνσύζευξη της αρχαιοελληνικής σοφίας και γλώσσας με την Ορθόδοξη Πίστη καιπαράδοση. Την ημέρα της εορτής απλώς κάποια παιδιά και ορισμένοι καθηγητέςπηγαίνουν χαλαρά για εκκλησιασμό. Για τους υπόλοιπους είναι μία ευκαιρία γιαύπνο ή καφετέρια.

Αντιθέτωςστην Κύπρο και στην Ομογένεια το περιεχόμενο του εορτασμού είναι πιο ουσιαστικόκαι πνευματικό. Μάλιστα έμαθα ότι η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής, υπεύθυνη γιατην Ελληνική Παιδεία στις ΗΠΑ, διοργανώνει ολόκληρη εβδομάδα τιμής για τουςτρεις μεγίστους φωστήρας της Τρισηλίου Θεότητος και για την επικαιρότητα τηςΕλληνορθόδοξης Παιδείας. Στην Ελλάδα κάποιοι προσπαθούν να αποκόψουν τηνπαιδεία μας από τον ανθρωπιστικό και ηθοπλαστικό σκοπό της, να μειώσουν ή νααλλοιώσουν σπουδαία μαθήματα όπως η Ιστορία και τα Θρησκευτικά και να μετατρέψουντο σχολείο σε εργαστήριο διπόδων ρομπότ, άνευ Θεού, πατρίδος, υπευθυνότητος καιαγωνιστικότητος. Με μοναδικό στόχο να γίνουν υπάλληλοι των ξένων εταιριών πουθα φέρει η τρόικα και η παγκοσμιοποίηση.

Οι ΤρειςΙεράρχες, όπως και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και όλοι οι πρωτεργάτες τηςνεώτερης ελληνορθόδοξης παιδαγωγικής πίστευαν στην Παιδεία που διαπλάθει ήθοςκαι χαρακτήρα. Δεν ήθελαν ένα σχολείο, το οποίο απλώς μεταδίδει ξερές γνώσεις.Η Ελληνορθόδοξη Παιδεία που κράτησε το Γένος μας ζωντανό και ανυπότακτο ηθικά,παρά τις εξωτερικές υποδουλώσεις, προβάλλει ως εκπαιδευτικό πρότυπο τονάνθρωπο, ο οποίος έχει αναφορά στον Θεό, στον συνάνθρωπο, στο εθνικό συμφέρον,στην οικουμενικότητα της Ελληνορθοδοξίας. Σε πείσμα των οπαδών της αποτυχημένηςπολυπολιτισμικότητας μπορούμε και θέλουμε σήμερα ένα σχολείο το οποίο θα«μορφώνει» πραγματικά Δηλαδή θα δια-μορφώνει Ανθρώπους.

Δεν είναιακατόρθωτο ακόμη και σε εποχή οικονομικής κρίσης να ανορθώσουμε την Παιδεία μαςεπάνω στις βάσεις των Τριών Ιεραρχών, χωρίς να παραβλέπουμε τις εξελίξεις στηνκοινωνία και στην τεχνολογία. Προτείνω εν ολίγοις τα εξής:

1. Είναι υποχρέωση όλων μας να σεβόμαστε τησυνταγματική επιταγή για την Παιδεία. Το άρθρο 16, παρ. 2 ορίζει ότι σκοπός τηςΠαιδείας είναι η καλλιέργεια εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως στους νέουςκαι στις νέες μας. Το σχολείο πρέπει να καλλιεργεί ήθος και όχι απλώς ξερέςγνώσεις.

2. Δεν είναι εκσυγχρονισμός της παιδείας ηδιαστρέβλωση της Ιστορίας, η απάλειψη των ηρώων και των μαρτύρων και οεξωραϊσμός της Τουρκοκρατίας με το αφελές επιχείρημα ότι «έτσι θα βελτιωθούν οιελληνοτουρκικές σχέσεις». Εκσυγχρονισμός είναι η βελτίωση των παιδαγωγικώνμεθόδων, η φροντίδα για αξιοπρεπή σχολικά κτήρια και τα εποπτικά όργανα και ηπαροχή ικανοποιητικών γνώσεων στους τομείς της Πληροφορικής και των ΞένωνΓλωσσών.

3. Η γλώσσα μας είναι θεμελιώδες στοιχείοεθνικής ταυτότητας, αλλά παραλλήλως αποτελεί οικουμενικό αγαθό. Συμβολίζει τηδιαχρονία και την παγκόσμια ακτινοβολία του Ελληνισμού. Πρέπει να τη διδάσκουμεσε όλη της την ιστορική συνέχεια και να μην ακούμε λαϊκιστικές σειρήνες πουπροτείνουν την κατάργηση των Αρχαίων Ελληνικών. Ο Οδ. Ελύτης, ο Γ. Σεφέρης ο Κ.Τσάτσος, ο Π. Κανελλόπουλος και άλλοι μεγάλοι τεχνίτες του γραπτού λόγουέγραφαν σωστά Νέα Ελληνικά επειδή διδάχθηκαν τα Αρχαία Ελληνικά.

4. Το Λύκειο έχει υποβαθμισθεί και θεωρείταισυμπλήρωμα του Φροντιστηρίου. Πρέπει να καταστεί και πάλι κέντρο μάθησης καιγενικής παιδείας. Ελπίζω να αξιοποιηθούν οι προτάσεις της Επιτροπής υπό τον Γ.Μπαμπινιώτη, στην οποία μετείχαν τα δύο μεγάλα κόμματα και η οποία κατέληξε σεενδιαφέροντα συμπεράσματα για τον τρόπο εισαγωγής φοιτητών στα Α.Ε.Ι. καιΤ.Ε.Ι.

5. Να σταματήσει η δημιουργία νέων ΤμημάτωνΑ.Ε.Ι. σε όλη την Ελλάδα μόνο και μόνο για να ικανοποιούνται τοπικιστικάσυμφέροντα. Φθάνει πιά η πληθωριστική παραγωγή ανέργων πτυχιούχων.

6. Να λειτουργήσει η αξιολόγηση τωνπανεπιστημιακών Τμημάτων με μεθόδους διεθνώς αποδεκτές. Τα Πανεπιστήμια μας ναγίνουν πιο ανταγωνιστικά στον διεθνή στίβο, πράγμα που θα ωφελήσει και τουςαποφοίτους.

7. Να εφαρμόζεται εμπράκτως από Πρυτάνεις,Αστυνομία και Δικαιοσύνη η νέα πιο αυστηρή η νομοθεσία για το ΠανεπιστημιακόΆσυλο. Δεν είναι δυνατόν να βλέπουμε απαθείς μειοψηφίες φοιτητών να κτίζουν τηνπόρτα του Πρυτάνεως ή των καθηγητών!

8. Δεν μπορούμε να περιμένουμε θαύματα απόκακοπληρωμένους εκπαιδευτικούς. Είναι γνωστό ότι διερχόμαστε περίοδοδημοσιονομικής λιτότητας λόγω οικονομικής κρίσης, αλλά στο μέτρο του δυνατούοφείλει η Πολιτεία να ασχοληθεί και με το μισθολογικό των εκπαιδευτικών.

9. Να ενισχυθεί η έρευνα και η δημιουργίασυγχρόνων βιβλιοθηκών σε όλα τα επίπεδα. Να ενθαρρύνουμε την προσέλευσηφοιτητών από άλλες χώρες, ιδίως αυτών που θέλουν να μελετήσουν την ιστορία καιτα κείμενα της Αρχαίας Ελλάδας και του Βυζαντίου καθώς και τους θησαυρούς τηςΟρθόδοξης Θεολογίας. Έτσι θα αποκτήσουμε «πολιτιστικούς πρεσβευτές».

10. Να παραμείνει Ορθόδοξο Χριστιανικό και ναμην μετατραπεί σε θρησκειολογικό το μάθημα των Θρησκευτικών. Σε εποχή κρίσηςμόνο η Ορθόδοξη Πίστη μάς χαρίζει ελπίδα.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος. Πηγαίνοντας προς το μαρτύριο...

2012-01-31T23:23:00.002+02:00

Μια μικρή γεύση από τηνΕπιστολή προς Ρωμαίους του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου την οποία έγραψε στηνΣμύρνη, όπου στάθμευσε για λίγο πηγαίνοντας για το μαρτύριο του στην Ρώμη.Διότι έμαθε ότι οι Ρωμαίοι Χριστιανοί κάνουν προσπάθειες για να αποφύγει τομαρτύριο βάζοντας γνωστούς ανθρώπους να πείσουν τους άρχοντες της Ρώμης για ναμην μαρτυρήσει ο Άγιος. Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου Θεσσαλονίκης - π.Θεόδωρος Ζήσης Ομ. Καθηγητή Πανεπιστημίου Α.Π.Θ. Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου & simeronwordpress

Το μέγα χάσμα μεταξύ οικουμενιστών και αγίου Γρηγορίου Παλαμά

2012-01-31T21:42:00.001+02:00

Το ΜΕΓΑ ΧΑΣΜΑμεταξύ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ και αγίου ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΡΙΣΤΟ»!!!

ΤΑΔΕ ΕΦΗ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ

Α.Π. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. κ. Χ. ΑΤΜΑΤΖΙΔΗΣ

Διαμαρτυρίαπιστοῦ ἀπέτρεψε

συμμετοχὴἱερωμένων σὲ συμπροσευχές

Συμπροσευχὴ πραγματοποιήθηκε στὶς 21/1/2012στὴν Θεσσαλονίκη, στὴν ὁποία συμμετεῖχαν Ὀρθόδοξοι, Παπικοί, Ἀγγλικανοί, Εὐαγγελικοὶκαὶ Ἀρμένιοι. Ἡ συμπροσευχὴ ἔγινε στὸν Καθολικὸ Καθεδρικὸ Ναὸ τῶν Λαζαριστῶν τῆς«Ἄσπίλου Συλλήψεως τῆς Θεοτόκου». Καὶ μόνο τὸ ὄνομα τοῦ Ναοῦ, δηλώνει τὴν ἀντίστοιχηαἵρεση τῶν Παπικῶν. Κι ὅμως, στὴν οἰκουμενιστικὴ αὐτὴ βραδιὰ καὶ στὴνσυμπροσευχή, συμμετεῖχε ὡς κεντρικὸς ὁμιλητὴς ὁ «ἐπίκουρος καθηγητὴς θεολογίαςστὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Χαράλαμπος Ἀτματζίδης», ὁ ὁποῖος ἔκανεκαὶ τὴν ἀκόλουθη δήλωση στὸ TV100THESSALONIKI:

«Εἶναι μία συνήθεια, ἡ ὁποία γίνεται σχεδὸν κάθε χρόνο ἀπὸὅλους τοὺς χριστιανοὺς καὶ τὶς χριστιανικὲς κοινότητες τῆς Θεσσαλονίκης. Ὅλοι οἱχριστιανοί, ποὺ ἔχουν ἕνα κοινὸ «πιστεύω» στὸν Ἰησοῦ Χριστό, δηλ. ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι, οἱ Ρωμαιοκαθολικοί,οἱ Ἀρμένιοι, οἱ Εὐαγγελικοί, συγκεντρωνόμαστε γιὰ νὰ συμπροσευχηθοῦμε καὶ νὰπαρακαλέσουμε τὸν Θεό... Ὁ σκοπὸς αὐτῆς τῆς συμπροσευχῆς εἶναι νὰ θυμηθοῦμε τὶςρίζες μας καὶ τὴν κοινή μας θρησκευτικὴ καταγωγή, ἡ ὁποία πολὺ παλιὰ μᾶς ἕνωνε ὅλους,ἐνῶ μετὰ ἀπὸ ἕνα χρονικὸ διάστημα μᾶς διέσπασε γιὰ λόγους, οἱ ὁποῖοι (κατὰ τὴνγνώμη μας) δὲν εἶναι καὶ τόσο πολὺ δικαιολογημένοι. Αὐτή, ὅμως, ἡ προσπάθειαβασίζεται, ἐρίζεται στὴν κοινὴ θέληση τῶν ἡγητόρων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας,δηλ. τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας πατριαρχείου, τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης, καθὼς ἐπίσης καὶ τῶνἐπισκοπικῶν Ἐκκλησιῶν τῶν Εὐαγγελικῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν Ἀρμενίων, γιὰ μιὰ κοινὴπροσπάθεια νὰ βροῦμε κοινὰ σημεῖα ἐπαφῆς καὶ ἐπικοινωνίας».

Μὲ τὶς συμπροσευχές, κ. καθηγητά, «θὰ θυμηθοῦμε» ἢ θὰξεχάσουμε ἐντελῶς τὶς ρίζες μας; Ἂν πιστεύουμε στὸν ἴδιο Χριστό, τότε γιατί οἱ ἑτερόδοξοιἔχουν ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὴν Μία Ἐκκλησία; Τὸ κορυφαῖο δόγμα τῶν Παπικῶν πὼς ἡ ἐκπόρευσητοῦ Ἁγίου Πνεύματος γίνεται καὶ ἀπὸ τὸν Υἱό, δὲν μᾶς παρουσιάζει ἕνα διαφορετικὸΧριστό, ἀπ’ αὐτὸν ποὺ ὁ ἴδιος μᾶς παρουσίασε;

Κρίμα ποὺ δὲν ζούσατε τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦΠαλαμᾶ! Γιατὶ θὰ μπορούσατε νὰ τὸν διδάξετε μὲ ἕνα ταχύρρυθμο σεμινάριο, ὥστε νὰμὴ ἐκφράζεται ὁ Ἅγιος μὲ τὶς παρακάτω φονταμενταλιστικὲς ἐκφράσεις ἐναντίον τῶνφίλων σας Παπικῶν.

Ἂς δοῦμε μερικὰ ἀπ’ αὐτὰ ποὺ ἔγραψε ὁ Ἅγιος, γιὰ νὰ τὰσυγκρίνουμε μ’ αὐτὰ ποὺ ἐσεῖς κι οἱ ὁμοϊδεάτες σας τῶν μεταπατερικῶν θεολόγων τῆςΘεολογικῆς Ἀκαδημίας Βόλου πιστεύετε.

Κι ἀποφασίστε: Ἢ ἐσεῖς ἔχετε δίκιο ἢ ὁ Ἅγιος!

Ὁ ἅγ. Γρηγόριος δίδασκε, πὼς οἱ λέγοντες τὸΠνεῦμα καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ, ἐκπίπτουν «τῆςἀνωτάτου Τριάδος», ἐκπίπτουν καὶ «τῆςἑνότητος τῆς πίστεως», ἐκπίπτουν τῆςκοινωνίας τοῦ Ἁγ. Πνεύματος», ἐκπίπτουν«τῆς υἱοθεσίας τοῦ Ἁγ. Πνεύματος» (ΓρηγορίουΠαλαμᾶ, Περὶ τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, Πατερικαὶ Ἐκδόσεις Γρ. Παλαμᾶ, Ἔργα, 1, σελ. 110, 120).

Δίδασκε, πὼς τὸ σχίσμα, ἡ πτῶσις τοῦ παπισμοῦ, εἶναι ἔργοντοῦ δεινοῦ καὶ ἀρχεκάκου ὄφεως, ὅστις «διὰ τῶν αὐτῷ πειθηνίων Λατίνων περὶ Θεοῦκαινὰς εἰσφέρει φωνὰς» (σελ. 68, 70). Εἶναι «τὰ βαθέα τοῦ σατανᾶ, τὰ τοῦ πονηροῦμυστήρια... Ἀλλ’ ἡμεῖς διδαχθέντες ὑπὸ τῆς θεοσοφίας τῶν πατέρων..., οὐδέποτ’ ἂν ὑμᾶς (τοὺς λατινόφρονες) κοινωνοὺς δεξαίμεθα», ὅσο χρόνο «καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα λέγητε» (Ἁγ.Γρηγορίου Παλαμᾶ, ὅπ. παρ., 74).

Οἱ Παπικοὶ φέρονται κατὰ τὸν ἴδιο δόλιο καὶ «φίλερι»τρόπο ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ ὣς σήμερα. Ὅπως καὶ τότε, ἔτσικαὶ τώρα ἐμμένουν στὶς πλᾶνες τους καὶ μᾶς ρωτᾶνε: Γιατί «ἡμᾶς ἐτεροδόξους οἴεσθε;»(=γιατί μᾶς θεωρεῖτε αἱρετικούς, ὅπ. π. σελ. 82), ἀφοῦ τὴν ἴδια πίστη, τὸν ἴδιοΧριστὸ πιστεύουμε; Δυστυχῶς, αὐτὸ ποὺ ἄλλοτε ἔλεγαν οἱ Παπικοί, σήμερα τὸ ἰσχυρίζονταικαὶ οἱ «ὀρθόδοξοι», οἱ ὁποῖοι ὡς ἐκ τούτου ὑπηρετοῦν τὴν οὐνίτικη-οἰκουμενιστικὴτακτικὴ τῶν Παπικῶν. Γιὰ τοῦτο καὶ ἔχουν ἄλλο φρόνημα ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει «τῶνεὐσεβούντων τὸ πλήρωμα» (ὅπ. π.), οἱ πιστοί, δηλ., οἱ ὁποῖοι μιμούμενοι (τὸ κατὰδύναμιν) τοὺς Ἁγίους καὶ τὸν ἅγ. Γρηγόριο Παλαμᾶ, τολμοῦν νὰ ποῦν:

«Τὸ τῶν εὐσεβούντων πλήρωμα χεῖλος γεγονότες ἓν ἐπ’ ἀγαθῷ,πύργον εὐσεβείας ᾠκοδόμησεν, δυσσεβείας νοητοῦ κατακλυσμοῦ παντάπασιν ἀνωτέρου»(=τὸ πλήρωμα τῶν εὐσεβῶν, μεταβαλλόμενοι χάριν τοῦ ἀγαθοῦ εἰς ἕνα στόμα, οἰκοδόμησανπύργον εὐσεβείας, ἀνώτερον εἰς ὅλα ἀπὸ τὸν νοητὸν κατακλυσμὸν τῆς ἀσεβείας, ὅπ.παρ. σελ. 82, 83).

Μὲ «ὀρθόδοξον ὁμοφροσύνη», λοιπόν, ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ «ἀσφαλοῦςὀχυρώματος ἱστάμενοι τοὺς «ἀπεναντίας τῶν ὀρθῶν δογμάτων φερομένους..., εὐστοχώτατακαὶ γενναιότατα βαλοῦμεν, ἅμα δὲ καὶ λυσιτελῶς αὐτοῖς, εἰ βούλοιντο», (=θὰχτυπήσωμεν εὔστοχότατα τοὺς ἀντιθέτους στὰ ὀρθὰ δόγματα, καὶ μάλιστα αὐτὴ ἡ ἐναντίωσήμας, μπορεῖ νὰ ἀποβεῖ ὠφέλιμη καὶ γι’ αὐτούς, ἐὰν τὸ θελήσουν, ὅπ. π.).

Καὶ συνεχίζει ὁ Ἅγιος: «Μετὰ δὲ τοῦτο τὰς ἀποδείξεις τῆς ἀληθείας... προσκομίσωμεν αὐτοῖς» οὓς«τὸ λογικὸν τῆς εὐσεβείας περιτείχισμα καὶ βαλεῖ καὶ πατάξει καὶ τροπώσετει, εἰδὲ βούλει, καὶ ἰάσεται» (=τὸ εὐσεβὲς πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας θὰ τοὺς χτυπήσει καὶθὰ τοὺς πατάξει καὶ θὰ τοὺς κατατροπώσει, ἐὰν δὲ θέλεις, καὶ θὰ τοὺςθεραπεύσει, ὅπ. π.). Διότι «τοιοῦτος ὁ τῶν θείων θεῖος ὅρος οὗτος, οὐπεριβάλλει μόνον τοὺς ἐμμένοντας καὶ καθίστησιν ἐν ἀσφαλείᾳ ἀλλὰ καὶ προπολεμεῖκαὶ ἀνυποστάτως ἀντιτάττεται τοῖς ἐπανισταμένοις» (=διότι, τοιοῦτος εἶναι ὁ θεῖοςὅρος τῶν θείων· ὄχι μόνο περιβάλλει καὶ διασφαλίζει τοὺς ἐμμένοντας εἰς αὐτόν, ἀλλὰὑπερασπίζεται ἐπίσης καὶ ἀντιτάσσεται ἀκαταμαχήτως εἰς τοὺς μαχομένους αὐτόν» (ὅπ.π.).

Σὲ ἄλλο σημεῖο, διαπίστωνε ὁ Ἅγιος, ὅτι ἐθελοντικῶς οἱΛατίνοι παραμένουν εἰς τὴν πλάνην τους καὶ καμία δύναμις δὲν εἶναι ἱκανὴ νὰ τοὺςμετακινήσει, ἔστω καὶ ἐὰν παρέμβουν Ἄγγελοι: «Ἐθελοντὰς δὲ κειμένους ὀνήσει τὸπαράπαν οὐδέν, κἄν παρ᾿ αὐτῶν τῶν οὐρανίων νόων σκευάζηταί τε καὶ προσάγηται τὸτῆς ψευδοδοξίας ἴαμα» (ὅπ. παρ., 184).

Καὶ θὰ τελειώσουμε μὲ μιὰ ἀκόμα φράση τοῦ ἉγίουΓρηγορίου: «Ἦν ἄρα τῶν δικαιοτάτων μηδὲ λόγου ἀξιοῦν ὑμᾶς, εἰ μὴ τοῦπροστιθέναι τῷ ἱερῷ συμβόλῳ παύσησθε» (=Θὰ ἦταν ἀσφαλῶς δικαιότατον νὰ μὴ κάνουμε μαζί σας καμιὰ συζήτηση, ὅσοχρόνο συνεχίζετε νὰ ἔχετε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τὴν προσθήκη τοῦ filioque, ὅπ. π., σελ. 84)

Βλέπετε, κ. Ἀτματζίδη, νὰ ὑπάρχει οἱαδήποτε σχέση μεταξὺ τῆς δικῆς σας διδασκαλίας καὶ αὐτῆς τοῦ ἉγίουΓρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ;

Πέρασαν ἀπὸ τότε 700 χρόνια καὶ οἱ Λατίνοι, ὅπωςἀκριβῶς «προφήτευσε» ὁ Ἅγιος, ὄχι μόνον ἔμειναν ἀμετακίνητοι, ἀλλὰ καὶ ἐπαγίωσαντὶς θέσεις τους, καὶ αὔξησαν τὶς αἱρέσεις τους. Καὶ σήμερα, οἱ μεταπατερικοὶ καὶοἰκουμενιστὲς θεολόγοι καὶ ἐπίσκοποι, ἰσχυρίζονται ὅτι βρῆκαν τὸν τρόπο νὰ «ξαναενωθοῦμε»: Διὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!!!

Καὶ πάλι κρίμα, ποὺ γεννήθηκαν τέτοια θεολογικὰ ἀναστήματακάποιους αἰῶνες ἀργότερα ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς Ἁγίους. Ἂν εἶχαν ζήσει τότε τέτοιου μεγέθους νόες, ὅπωςὁ κ. Ἀτματζίδης, ὁ κ. Καλαϊτζίδης, ὁ κ. Ζηζιούλας, ὁ κ. Βαρθολομαῖος, θὰ εἶχανκατανοήσει ὅτι ἡ λύση τοῦ προβλήματος ἦταν ἡ δικιά τους ἐμπνεύσεως «ἀγάπη», οἱΔιάλογοι καὶ οἱ συμπροσευχές, καὶ δὲν θὰ χρησιμοποιοῦσαν μιὰπολεμική-φονταμενταλιστικὴ τακτική· ἔτσι, μάλιστα, θὰ ἀπέτρεπαν τὸ δράμα τοῦσχίσματος καὶ τῆς διατήρησής του, στὸ ὁποῖο μᾶς ὁδήγησαν (κατὰ τὸν κ. Βαρθολομαῖο)οἱ «προπάτορες ἡμῶν» ἅγιοι Φώτιος, Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς καὶ ὅποιοι ἄλλοιμικρόνοες ἅγιοι! Καὶ τώρα θὰ εἴχαμε τὴν «εὐτυχία» νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι Ὀρθόδοξοικαὶ ἑτερόδοξοι, νὰ ἀποτελοῦμε μιὰ «ὄμορφη» οἰκουμενιστικὴ συντροφιά!

* * *

Ὅμως ὑπῆρχε καὶ κάτι ἄλλο φέτος. Σύμφωνα μὲ τὴνἐκφωνήτρια τοῦ ἴδιου καναλιοῦ:

«Αἰσθητὴ ἦταν ἡ παντελὴς ἀπουσία ἀπὸ τὴνσυμπροσευχή, ἐκπροσώπου τῆς ἑλληνικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἐρωτηθεὶς σχετικὰ ὁμητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος δήλωσε: “Δὲν εἶναι μέσα στὴν τάξη τῆς ὀρθόδοξηςἘκκλησίας, νὰ συμμετέχει σὲ θρησκευτικὲς τελετὲς ἢ συμπροσευχὲς μὲ ἑτερόδοξουςκαὶ πολὺ περισσότερο μὲ ἐκπροσώπους ἄλλων θρησκειῶν”».

Ἀξίζει νὰ ὑπενθυμίσουμε, ὅτι μετὰ τὴν περυσινὴ συμπροσεχὴστὸν ἴδιο χῶρο, ἐπειδὴ σ’ αὐτὴν συμμετεῖχαν καὶ ὀρθόδοξοι ἱερωμένοι (ἐκπρόσωποιτοῦ Οἰκουμενικοῦ πατριάρχου) ὁ βυζαντινολόγος κ. Μάριος Πηλαβάκης, διεμαρτυρήθημὲ ἄρθρο ποὺ δημοσίευσε ὑπὸ τὸν τίτλο: «Ὠμὴ ἐπέμβασις τοῦ κ. Βαρθολομαίου εἰς τὴνΜητρόπολιν Θεσσαλονίκης». Ἡ διαμαρτυρία του φαίνεται πὼς εἶχε ἀποτέλεσμα, καὶγι’ αὐτὸ φέτος, ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης φρόντισε, ὥστε νὰ μὴν παραστοῦν ὀρθόδοξοιἱερωμένοι στὶς συμπροσευχές, διότι «μὲ τὰς συμπροσευχὰς συμμετέχεις εἰς τὴν αἵρεσιν,εἰς τὰς κακοδοξίας καὶ τὴν διαστρέβλωσιν τοῦ Εὐαγγελίου ἐπιχειρῶν δι᾽ αὐτοῦ τοῦτρόπου νὰ διασώσης τὸ ναυάγιον τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων διὰ τοῦ Λαϊκοῦ Οἰκουμενισμοῦ»(Γ. Ζερβός, Ὀρθόδ. Τύπος, 20/1/2012).

Ἂν σὲ παρόμοιες ἐνέργειες προέβαιναν δεκάδες χριστιανοί,ὁμολογοῦντες ἔτσι τὴν Πίστη τους, ὅλοιἐμεῖς δηλ., ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα ἰσχυριζόμαστε ὅτι εἴμαστε ὀρθόδοξοι, ἄραγε θὰτολμοῦσαν οἱ οἰκουμενίζοντες ἐπίσκοποι νὰ συνεχίζουν τὶς συμπροσευχές τους; Ἀσφαλῶςὄχι. Πόσῳ μᾶλλον, ἂν μάλιστα αὐτὸ γινόταν ἀπὸ ἑκατοντάδες καὶ χιλιάδες; Ἀλλά, ἀντὶγιὰ τέτοιες ἀντιδράσεις, μᾶς ἔπεισαν νὰ κάνουμε ὑπακοή. Μιὰ κακὴ ὑπακοή, ποὺγιγαντώνει τὴν δεσποτοκρατία, τὸν κληρικαλισμὸ καὶ τὸν Οἰκουμενισμό.

ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΟΣΕΝΩΣΙΣ «ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ»

Μόσχα – Οικουμενιστική συμπροσευχή για τη Χριστιανική Ενότητα

2012-01-31T20:34:00.002+02:00

Μόσχα – Στο Ρωμαιοκαθολικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στις 25 Ιανουαρίου 2012 πραγματοποιήθηκε οικουμενιστική συμπροσευχή για τη Χριστιανική Ενότητα. Έλαβαν μέρος Ορθόδοξοι (Πατριαρχείο Μόσχας), Ρωμαιοκαθολικοίκαι Βαπτιστές.

Οι άγιοι και θαυματουργοί Ανάργυροι Κύρος και Ιωάννης

2012-01-31T19:30:00.003+02:00

Οι άγιοι και θαυματουργοί Ανάργυροι Κύρος καιΙωάννης

Του Πρωτοπρεσβυτέρου ΓεωργίουΔορμπαράκη

«Οιάγιοι μάρτυρες Κύρος και Ιωάννης ζούσαν επί Διοκλητιανού του βασιλιά. Ο μενΚύρος καταγόταν από την Αλεξάνδρεια, ο δε Ιωάννης από την Έδεσσα. Λόγω τουεπικρατούντος τότε λοιπόν διωγμού, ο οποίος κατέστρεφε τους χριστιανούς, οΚύρος προχώρησε προς την Αραβία, σε έναν παραθαλάσσιο τόπο, έγινε μοναχός καικατοίκησε εκεί. Ο δε Ιωάννης που έφθασε στα Ιεροσόλυμα, άκουσε για τιςθαυματουργίες του αγίου Κύρου (διότι θεράπευε κάθε νόσο και αρρώστια), πήγε στηνΑλεξάνδρεια, και από εκεί, από ό,τι φημολογείτο για τον άγιο ως προς τον τόποδιαμονής του, έφθασε εκεί που έμενε και έζησε μαζί του.

Όταν συνελήφθη κάποιαγυναίκα, που λεγόταν Αθανασία, μαζί με τις τρεις θυγατέρες της, την Θεοδότη,την Θεοκτίστη και την Ευδοξία, για την πίστη τους στον Χριστό, και επρόκειτο ναπαρασταθούν στο δικαστικό βήμα, φοβήθηκαν οι άγιοι Κύρος και Ιωάννης μήπωςπάθουν κάτι που είναι φυσικό να συμβαίνει και μάλιστα στις γυναίκες, δηλαδήνα τρομάξουν από το μέγεθος των μαρτυρικών βασάνων, γι’ αυτό καιπήγαν εκεί που τις κρατούσαν, τις έδιναν θάρρος και τις προετοίμαζαν για ταμαρτύρια. Επειδή συνελήφθησαν και αυτοί όμως και ομολόγησαν τον Κύριο ημώνΙησού Χριστό ότι είναι αληθινός Θεός, υποβλήθηκαν σε πολλές τιμωρίες, οπότε στοτέλος τούς έκοψαν τα κεφάλια, μαζί με τις γυναίκες που αναφέραμε. Τελείται δε ησύναξή τους στο Μαρτύριό τους, που βρίσκεται στην περιοχή του Φωρακίου».

Οιάγιοι Κύρος και Ιωάννης ανήκουν στη μεγάλη χορεία των αναργύρων αγίων, όπως οιΚοσμάς και Δαμιανός, Παντελεήμων και Ερμόλαος, Σαμψών και Διομήδης, Θαλέλαιοςκαι Τρύφων. Η υμνολογία τους μάλιστα τους χαρακτηρίζει και ως «εξάρχους τωνΑναργύρων», πλην των άλλων εγκωμιασμών τους. Είναι ευνόητο δε να επικεντρώνεισ’ ένα μεγάλο βαθμό στη θαυματουργία των αγίων και στη χάρη που πηγάζει από τατίμια λείψανά τους, χάρη που ιάται «άπαντα ημών τα πάθη» και όλους «τους ενποικίλαις νόσοις υπάρχοντας», είτε σωματικά είτε και ψυχικά, διότι ακριβώς «θείοιιατροί υπάρχουσιν». Ιατροί λοιπόν των ψυχών και των σωμάτων και αυτοί οιανάργυροι άγιοι. Ενώ όμως οι ύμνοι αναφέρονται στην θεραπευτική εκ Θεού χάρητων αγίων για τον όλο άνθρωπο, την ψυχή και το σώμα του, τονίζουν ιδιαιτέρωςτην ιατρεία που παρέχουν ως προς τα ψυχικά πάθη των ανθρώπων, καλύτερα: ουμνογράφος στρέφει εκεί περισσότερο την προσοχή μας. «Του νοός μου εκτροπάςτυραννούσας με θραύσατε, και ιάσασθε της ψυχής μου τα πάθη» (συντρίψατετις αμαρτωλές εκτροπές του νου μου που με τυραννούν, και γιατρέψτε τα πάθη τηςψυχής μου)∙ «Δυάς μαρτύρων σήμερον ανέτειλεν ημίν, τας ψυχικάς αλγηδόναςημών θεραπεύουσα, Κύρος και Ιωάννης οι θαυματουργοί» (Ανέτειλε για εμάςσήμερα η δυάδα των μαρτύρων, που θεραπεύει τα ψυχικά τραύματά μας, ο Κύρος καιο Ιωάννης, οι θαυματουργοί).

Δενπρόκειται ασφαλώς περί υποβάθμισης της σημασίας των σωματικών πόνων καιασθενειών: το σώμα μας είναι και αυτό δημιούργημα του Θεού, αξιότιμο καιισοστάσιο με την ψυχή μας, γι’ αυτό και ο Κύριος θεράπευε και τις σωματικέςαρρώστιες των ανθρώπων. Ο άγιος υμνογράφος όμως θέλει να τονίσει τηνπροτεραιότητα της ψυχής, διότι όταν πάσχει η ψυχή, το αντίκτυπο είναι αιώνιο,κάτι που δεν συμβαίνει με τις σωματικές αρρώστιες, οι οποίες μάλιστα πολλέςφορές γίνονται μέσον αγιασμού των ανθρώπων με την υπομονή που μπορεί αυτοί ναεπιδείξουν. «Καυχήσομαι εν ταις ασθενείαις μου» (θα καυχηθώ για τιςασθένειές μου) όπως λέει και ο απόστολος, διότι «όταν ασθενώ, τότε δυνατός ειμι»,αφού ο ίδιος ο Κύριος βεβαιώνει: «η δύναμίς μου εν ασθενείαις τελειούται»(η δύναμή μου φθάνει στην τελείωσή της μέσα από τις αρρώστιες). Και βλέπουμεμάλιστα ότι ο υμνογράφος θεωρεί ως αρρώστια, ως «τυραννία» κυριολεκτικά τηςψυχής, «τις εκτροπές του νοός». Γιατί άραγε; Διότι ο νους του ανθρώπου, οηγεμόνας της ψυχής, θα έπρεπε πάντοτε να είναι στραμμένος προς τον Θεό, με όλητην αγάπη και την έντασή του. Η εντολή του Θεού είναι σαφής: «Αγαπήσεις Κύριοντον Θεόν σου εξ όλης της ψυχής, εξ όλης της καρδίας, εξ όλης της διανοίας, εξόλης της ισχύος». Με το σκεπτικό βεβαίως ότι ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος «κατ’εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού». Ό,τι πιο φυσιολογικό λοιπόν είναι να λειτουργείμε αυτόν τον τρόπο ο ηγεμόνας νους, ώστε και όλες οι άλλες δυνάμεις της ψυχής:τα συναισθήματα και οι επιθυμίες, να τον ακολουθούν, κάνοντας βεβαίως και τοσώμα να βρίσκεται σε υπακοή προς την αγάπη του Θεού. Λόγω τηςπτώσεως όμως στην αμαρτία και της επιρροής του αρχεκάκου εχθρού διαβόλου, ονους γοητεύεται από τον κόσμο και τις προκλήσεις του μέσω των αισθήσεων τουσώματος, οπότε από τη φυσιολογική πορεία του προς τον Θεό οδηγείται στηνανώμαλη πορεία του προς τον κόσμο, με αποτέλεσμα να τυραννείται από τιςεκτροπές των παθών και ο άνθρωπος ψυχοσωματικά να διαστρέφεται.

Ηκατεξοχήν ιατρεία λοιπόν που παρέχουν οι άγιοι, εν προκειμένω οι άγιοι Κύροςκαι Ιωάννης, είναι σε αυτό το επίπεδο: να βοηθήσουν με τη χάρη του Θεού ο νουςμας να σταθεροποιηθεί στην κανονική του πορεία: την αγάπη προς τον Θεό, η οποίαβεβαίως εκφράζεται ως αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Τη φυσιολογία αυτήτην έζησαν πρώτα από όλα στον εαυτό τους οι άγιοι, γι’ αυτό και χαριτώθηκαν απότον Θεό να την δωρίζουν και σε εμάς, όπως άλλωστε έκαναν και με τιςσυναθλήσασες με αυτούς άγιες Αθανασία με τις κόρες της. «Σε, Σώτερ, η δυάς τωνΜαρτύρων επόθησε» (Εσένα, Σωτήρα Κύριε, η δυάδα των μαρτύρων πόθησε)∙ «Κατεθέλχθησαντω έρωτι της Τριάδος, και υπ’ αυτής οι Μάρτυρες σφοδρώς ερρωσθέντες, Κύρος καιΙωάννης τε, ενώσει τη κρείττονι, όργανα Θεού ανεδείχθησαν» (Καταγοητεύθηκαν απότον έρωτα της αγίας Τριάδος, ο Κύρος και ο Ιωάννης, και αφού πήραν τεράστιαδύναμη από αυτήν οι μάρτυρες, με την πιο ανώτερη και καλύτερη ένωσηπου υπάρχει, αναδείχτηκαν όργανα του Θεού). Και από την άλλη: «Σε μόνον αγαπάναπτοήτω φρονήματι αλείψαντες τας Παρθένους, Ιωάννης και Κύρος, ανδρείαςαπειργάσαντο» (Καθοδήγησαν τις παρθένους με τη μητέρα τους βεβαίως, ο Ιωάννηςκαι ο Κύρος, με άφοβο φρόνημα, και τις έκαναν να είναι ανδρείες). Το έχουμεμάλιστα ξαναπεί: όσο ο άνθρωπος είναι στραμμένος προς τον Θεό και Αυτόν έχει ωςπροτεραιότητα της ζωής του, όσο δηλαδή βρίσκεται στη φυσιολογική του κατάσταση,τόσο και υπερβαίνει όλα τα προβλήματα της ζωής αυτής, ιδίως μάλιστα ταψυχολογικά λεγόμενα, τα οποία ταλαιπωρούν πλήθος συνανθρώπων μας και τουςκάνουν τη ζωή «κόλαση» που λέμε. Οι άγιοι ανάργυροι δίνουν σήμερα με τη μνήμητους και την πρόκληση αυτή: να θυμηθούμε ότι η ιατρεία του ανθρώπου είναιπρωτίστως ιατρεία ψυχής, και μάλιστα ρύθμισης του νου.

Ακολουθείν

Βίντεο από την οικουμενιστική βραδιά συμπροσευχής στη Θεσσαλονίκη. Τι δηλώνουν οι συμμετέχοντες.

2012-01-31T19:15:00.000+02:00

Τιδηλώνουν οι συμμετέχοντες στηνοικουμενιστική βραδιά συμπροσευχής στη Θεσσαλονίκη

Δείτε και :

-Πρόκλησις: Κατά τηνεορτήν των μεγάλων αντιπαπικών Αγίων, οικουμενιστική συμπροσευχή εις τηνΘεσσαλονίκην

-Καθηγητές του Α.Π.Θ γιατην οικουμενιστική βραδιά συμπροσευχής στη Θεσσαλονίκη

-Από τη Θεσσαλονίκη αρχίζουν οι οικουμενιστικέςσυμπροσευχές για το 2012

Μητρόπολη Κιλκισίου: Διανομή της Καινής Διαθήκης στα σχολεία σε συνεργασία με τους Γεδεωνίτες!!

2012-01-31T16:36:00.001+02:00

Διανομή Καινής Διαθήκης σεμαθητές από τον Μητροπολίτη Κιλκίς

Με την ευκαιρία της εορτήςτων Τριών Ιεραρχών, προστατών της παιδείας, η Ιερά Μητρόπολις Πολυανής καιΚιλκισίου σε συνεργασία με την Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Κιλκίςκαι τον θρησκευτικό Σύλλογο «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ» μοίρασε σήμερα σε όλους τους Μαθητές και τους Καθηγητέςτων Γυμνασίων και των Λυκείων που ανήκουν στην πνευματική της δικαιοδοσία.

ΟΣεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Εμμανουήλ συνοδευόμενος από τον Διευθυντή τηςΔευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Κιλκίς κ. Γεώργιο Κωνσταντινίδη, τον Πρόεδρο τηςΕ.Λ.Μ.Ε. Κιλκίς κ. Μιχαήλ Λουκοβίτη και εκπρόσωπο του Συλλόγου «ΟΙΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ» επισκέφθηκε και μοίρασετο Ιερό Βιβλίο της καινής Διαθήκης στο Γυμνάσιο και το Ενιαίο Λύκειο Χέρσουκαθώς και στο Γυμνάσιο και στο Ενιαίο Λύκειο Σ. Σ. Μουριών ενώ την Παρασκευή 3Φεβρουαρίου θα επισκεφθεί το 3ο Γυμνάσιο Κιλκίς, 1ο Ενιαίο Λύκειο Κιλκίς, το 1οΕΠΑΛ Κιλκίς, το 2ο ΕΠΑΛ Κιλκίς και την ΕΠΑ.Σ Κιλκίς. Στους σύντομουςχαιρετισμούς του προς τους μαθητές ο Ποιμενάρχης Κιλκίς παρότρυνε τους μαθητέςνα μην σταματούν να προοδεύουν και να μορφώνονται, τους ευχήθηκε καλή επιτυχίαστις σπουδές τους, με υγεία και δύναμη.

Εκπρόσωποι του Μητροπολίτου συνοδευόμενοι από μέλη του Συλλόγου «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ» διαμοίρασαν το Ιερό Βιβλίο της Καινής Διαθήκης στα υπόλοιπασχολεία της Μητροπολιτικής περιφέρειας. Συγκεκριμένα ο Πρωτοσύγκελλος Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρίδης επισκέφθηκε το1Ο Γυμνάσιο Κιλκίς, 2ο Γυμνάσιο Κιλκίς, 2ο Ενιαίο Λύκειο Κιλκίς, το ΕσπερινόΓυμνάσιο Κιλκίς και το Εσπερινό Λύκειο Κιλκίς. Ο Γενικός Αρχιερατικός ΕπίτροποςΠρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Ξενιτίδης επισκέφθηκε το Γυμνάσιο Ευκαρπίας ενώ οηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Λόφου Κιλκίς Αρχιμανδρίτης ΑρσένιοςΙωάννου με τον π. Θεόδωρο Κερεστετζή, Εφημέριο Νέας Μεσημβρίας, επισκέφθηκαν τοΓυμνάσιο και το Λύκειο Νέου Αγιονερίου καθώς και ο Ιεροκήρυκας της ΙεράςΜητροπόλεως Αρχιμανδρίτης Ειρηναίος Γεωργαντής μαζί με τον π. ΓεράσιμοΚαβατζικλή, Εφημέριο Καμπάνη, επισκέφθηκαν το Γυμνάσιο Νέου Γυναικοκάστρου, τοΓυμνάσιο Καμπάνη, το Γυμνάσιο Βαπτιστή, και το Ενιαίο Λύκειο Καμπάνη.

kilkis-presς

Δείτε σχετικά και :

-Επίσκοποι μοιράζουν την Καινή Διαθήκη στα σχολεία μαζί μετους Γεδεωνίτες !!

-Μητρόπολη Κορίνθου: Διανομή της Καινής Διαθήκης στασχολεία σε συνεργασία με τους Γεδεωνίτες!!

-Μητρόπολη Μεσσηνίας: Διανομή της Καινής Διαθήκης σεσχολεία και Αστυνομία σε συνεργασία με τους Γεδεωνίτες!!

-Ξεσάλωσαν οι Γεδεωνίτες μετά την αδιαφορία πολλώνεπισκόπων.

-Γεδεωνίτες ή «Φίλοι της Αγίας Γραφής»

Ίδρυμα Προασπίσεως Ηθικών και Πνευματικών Αξιών , Οι Τρεις μέγιστοι Ιεράρχαι και οι «λαίλαπες» της Νέας Εποχής

2012-01-31T14:41:00.000+02:00

Ἐπιστολὴ ὑπ᾿ ἀριθμ. 53/30.1.2012

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΙΣΤΟΙΙΕΡΑΡΧΑΙ ΚΑΙ ΟΙ «ΛΑΙΠΑΠΕΣ» ΤΗΣΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ, ΤΗΣΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ, ΤΗΣΥΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΛΙΑΝ ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ ΤΩΝ ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

ποὺ ἔχουν γίνει ἐπικίνδυνες σαρωτικὲς θύελλες ἐναντίον τῶναἰωνίων ἀξιῶν τῆς φυλῆς μας (Πατρίς, Θρησκεία, Οἰκογένεια, ἱερὰ σύμβολα καὶθεσμοί), ποὺ πασχίζουν νὰ τὶς κατακρημνίσουν καὶ νὰ τὶς ἐξαφανίσουν, διὰ νὰδύνανται νὰ ἐπικρατήσουν ἡ ἀχρειότης, ἡ ἀναισχυντία, ἡ θρασύτης, ὁφιλοτομαρισμός, ὁ ἐγωισμός, ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ ἀλαζονία καὶ ἐν γένει ἡ σῆψις καὶ ὁἀθεϊσμός.

ΗΠΑΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

ΑΝΑΤΙΣ ΧΙΛΙΕΤΙΕΣ

1. Ὁ Θεὸς ἐποίησε τὰ πάντα ἐν σοφίᾳ καὶ ἔπλασε καὶ τὸν ἄνθρωποκατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσι, γιὰ νὰ βασιλεύῃ ἐπὶ πάντων τῶν ποιημάτων καὶκτισμάτων τοῦ Θεοῦ.

2. Δυστυχῶς, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος δὲν ἐστάθη στὸ ὕψος του, ἀλλὰκατέπεσε καὶ ἔγινε ὅμοιος μὲ τὰ ἀνόητα ζῶα. Διότι πολλὰ ζῶα, συγκρινόμενα πρὸςτὸν παρασυρμένο καὶ ἀποκτηνοποιημένο ἄνθρωπο εἶναι, φεῦ, πολὺ πιὸ λογικά, ἐντιμότερα,ἠθικώτερα, πιστὰ καὶ ἀβλαβῆ ἐν συγκρίσει πρὸς τὸν παντοιοτρόπως διεστραμμένο ἄνθρωπο.Ἄπειρα παραδείγματα θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἀναφέρωμε, πλὴν ὅμως δὲν θέλομε νὰ κάνωμεκατάχρησι τῆς εὐγενοῦς καλωσύνης καὶ τοῦ ἐλαχίστου χρόνου τῶν φίλων ἐπισκεπτῶντῆς ἱστοσελίδος μας καὶ τὰ παραλείπομε.

3. Τὸ καλὸ καὶ τὸ κακὸ εἶναι ἔμφυτα στὸν ἄνθρωπο καὶ ἀναλόγωςτοῦ περιβάλλοντος, τῆς ἀνατροφῆς, τῆς παιδείας καὶ τοῦ παραδείγματος αὐξάνει τὸκαλὸ ἢ τὸ κακό, συρρικνωμένου κάθε φορὰ τοῦ ἑτέρου.

4. Πρὸς τοῦτο παρέστη ἀνάγκη ὁ Θεὸς νὰ ἐνανθρωπισθῇ, νὰ ὑποφέρῃτὰ πάνδεινα γιὰ νὰ λυτρώσῃ τοὺς πεπτωκότας καὶ νὰ θεοποιήσῃ τὸν ἄνθρωπο.

5. Τὸ κακό, δηλαδὴ ὁ κοσμοκράτωρ τοῦ αἰῶνος τούτου,προσπαθεῖ διὰ τῶν ὀργάνων του ἀνέκαθεν νὰ δίδῃ ἀφθονώτατα ἐκμαυλιστικὰ θεάματα,γιὰ νὰ ἐξαθλιώνῃ τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τοῦ κατεδαφίζῃ κάθε καλὴ ἰδέα γιὰ πνευματικὴἀνάτασι καὶ σωτηρία. Τὸ αἰσχρὸ κατεστημένο δίδει στὸν ἄνθρωπο ἀρκετὸ ἄρτο,μόλις γιὰ νὰ ἐπιβιοῖ καὶ νὰ μὴ ἀσχολῆται μὲ τὶς αἰώνιες πνευματικὲς ἀξίες,θεσμοὺς καὶ σύμβολα καὶ νὰ μὴ ζητῇ τὴν ἀποπομπὴ τῶν διεφθαρμένων καὶ ἐκμαυλιζόντωνἀρχόντων.

6. Ὅταν δὲν κυριαρχοῦσαν οἱ τύραννοι, οἱ φαῦλοι, οἱ ἄθεοικαὶ οἱ ὑλιστὲς ἄρχοντες καὶ ἡ πνευματικὴ καὶ ἡ θρησκευτικὴ ἡγεσία ἀνήρχετο διὰτῆς ἀξιοκρατίας, τότε καὶ ὁ λαὸς καθωδηγεῖτο ἀπὸ τοὺς σωστοὺς πνευματικοὺςποιμένες, ἐνθουσιάζετο καὶ παραδειγματίζετο ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τοιουτοτρόπωςκαθίστατο ἐπικίνδυνος γιὰ τοὺς φαύλους ἰθύνοντας καὶ τυράννους.

7. Τέτοια φωτεινὰ παραδείγματαπνευματικῶν ποιμένων ὑπῆρχαν πάρα πολλά, οἱ κυριώτεροι τῶν ὁποίων ἦταν :

Α. Ὁ Μέγας Βασίλειος.

α) Ἐγεννήθη τὸ ἔτος 329 ἀπὸ πλουσίους εὐγενεῖς γονεῖς, τὸνΒασίλειο καὶ τὴν Ἐμμέλεια. Ὁ μικρός του ἀδελφὸς Πέτρος ἐγένετο ἘπίσκοποςΣεβαστείας, ὁ ἄλλος ἀδελφός του, ὁ Γρηγόριος ὁ Ναυκράτιος, ἐγένετο ἀσκητὴς καὶθαυματουργὸς Ἅγιος. Ὁ τρίτος ἀδελφός του ἐγένετο Μητροπολίτης Νύσσης καὶ ἡ ἀδελφήτου Μακρίνα εἶναι ἐπίσης Ἁγία.

β) Ὅμως ὁ Μ. Βασίλειος ὑπερέβη στὴν ἀρετὴ καὶ τὴν μάθησιἀπὸ ὅλα του τὰ ἀδέλφια. Ἀπὸ παιδὶ ἐδιδάχθη τὰ ἱερὰ γράμματα ὑπὸ τοῦ πατρός του Βασιλείου,ποὺ ἦταν ἱερεὺς καὶ διδάσκαλος τῶν Χριστιανῶν. Ὅταν μεγάλωσε, ὡς νέος ἐπεθύμησενὰ μορφωθῇ μὲ τὴν ἑλληνικὴ παιδεία, πρᾶγμα οὐχὶ χριστιανικὸ κατὰ τὴν νοοτροπίαμερικῶν «κοντόφθαλμων» Χριστιανῶν. Αὐτὴ τὴν νοοτροπία, ὅμως, οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίαςμας τὴν κατεδίκασαν καὶ ἐπαινοῦν τοὺς σπουδάσαντες τὴν ἑλληνικὴ παιδεία, ὅπως ὁΘεολόγος Γρηγόριος στὸν Ἐπιτάφιο Λόγο του γιὰ τὸν Ἅγιο Βασίλειο τονίζει ὅτι αὐτοί,ποὺ ἐμποδίζουν ἐκείνους, ποὺ θέλουν νὰ σπουδάσουν τὴν ἑλληνικὴ παιδεία ὁμοιάζουνμὲ τοὺς μονόφθαλμους, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ εἶναι καὶ οἱ ἄλλοι μονόφθαλμοι·διότι δὲν πταίει ἡ ἑλληνικὴ παιδεία, ἐὰν μερικοὶ κατήντησαν αἱρετικοί, ἀλλὰ ἡκακὴ καὶ καταλυτικὴ προαίρεσίς τους. Μετέβη στὴν Κωνσταντινούπολι, ἀλλὰ γιὰ τὴντελεία ἑλληνικὴ ἐκπαίδευσί του ἦλθε στὴν Ἀθήνα καὶ ἐσπούδαζε ὁμοῦ μετὰ τοῦ ἉγίουΓρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου παρὰ τὸν σοφιστὴνΛιβάνιον καὶ λοιποὺς διδασκάλους.

γ) Ὁ διδάσκαλός του Ἔβουλος ἐθαύμασε τόσον πολὺ τὴνσεμνότητά του, τὴν ἀσκητικότητα, τὴν ἐγκράτεια καὶ τὸ ἦθος τοῦ χαρακτῆρος τοῦΜεγάλου Βασιλείου, ὥστε ἔγινε καὶ αὐτὸς Χριστιανός. Ὅταν ἦλθε στὴν Καισάρεια νὰδῇ τὸν πατέρα του προτοῦ ἀποθάνῃ, ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἄρχοντες τῆς περιοχῆςἦλθαν πρὸς προϋπάντησιν καὶ τοῦ ἐζήτησαν νὰ διαδεχθῇ τὸν πατέρα του.

δ) Ὁ Μέγας Βασίλειος Ἐπίσκοπος Καισαρείας συνέγραψε τὴνΘεία Λειτουργία, ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖται δέκα (10) φορὲς τὸ ἔτος. Συνέγραψεἐπίσης περισπούδαστα πονήματα: Λειτουργικά, Δογματικά, Ἑρμηνευτικά, Λόγους σὲδιάφορες ἑορτὲς Ἁγίων, Μαρτύρων, Παιδαγωγικά, ἠθικὲς πρακτικὲς Ὁμιλίες, Ἀσκητικά.

ε) Ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης ἐκστρατεύων ἐναντίον τῆςΠερσίας, ἐπέρασε ἀπὸ τὴν Καισάρεια καὶ ἐπειδὴ δὲν ἔτυχε λαμπρῆς ὑποδοχῆς καὶ ἀθρόαςπροσφορᾶς χρυσίου καὶ ἀργυρίου, ἀπείλησε στὴν ἐπιστροφή του νὰ καταστρέψῃ τὴνπεριοχή. Ὁ Μ. Βασίλειος ἐκάλεσε τὸν λαὸ νὰ προσφέρῃ ὅ,τι πολύτιμο εἶχε καὶ ἀνέγραψετὸ ὄνομα ἑνὸς ἑκάστου, γιὰ νὰ τοῦ ἐπιστραφῇ ἡ δωρεά του, ἐὰν δὲν ἐδίδετο στὸν Ἰουλιανὸτὸν Παραβάτη. Θαυματουργικῷ τῷ τρόπῳ ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης ἐφονεύθη ὑπὸ τοῦ ἉγίουΜερκουρίου, πρὶν φθάσει στὴν Καισάρεια. Ὁ λαὸς ἤθελε νὰ ἀφιερώσῃ ὅλα τὰπολύτιμα στὸν δωρεοδότη Θεό, ἀλλὰ ὁ Μ. Βασίλειος τοὺς ἔπεισε νὰ κρατήσουν τὸ1/3 καὶ τὰ ὑπόλοιπα νὰ τὰ διαθέσουν γιὰ γηροκομεῖα, ὀρφανοτροφεῖα, πτωχοκομεῖα,νοσοκομεῖα, κ.λπ., τὴν περίφημη Βασιλειάδα.

στ) Ἡ ἀσκητικότης, ἡ ταπεινότης, ἡ εὐλάβεια καὶ ἡταπεινοφροσύνη του προσέλκυσαν τὴν θεία χάρι καὶ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ὁποίαὁ Μ. Βασίλειος ἔκανε ἄπειρα θαύματα. Τοῦτο τὸ ἔμαθε ὁ Ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος, ὁ ὁποῖοςπαραλαβὼν διερμηνέα, ἐγκατέλειψε τὴν ἔρημο καὶ προσῆλθε στὸν ἈρχιεπίσκοποΚαισαρείας Βασίλειο καὶ τὸν παρεκάλεσε νὰ προσευχηθῇ, γιὰ νὰ δύναται καὶ αὐτὸςνὰ ἐννοῇ καὶ νὰ ὁμιλῇ τὰ ἑλληνικά, πρᾶγμα ποὺ καὶ ἐγένετο στὸν Ὅσιο Ἐφραὶμ τὸνΣύρο.

ζ) Γιὰ τὸν Μ. Βασίλειο δυνάμεθα νὰ ἐπαναλάβωμε τὸΠαύλειον:

«ἡ μέριμνα πασῶν τῶν ἐκκλησιῶν. τὶς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκἀσθενῶ; τὶς σκανδαλίζεται καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι (θλίβομαι, καίομαι);»

ποὺ σημαίνει:

«ἀλλὰ εἶναι ἀγωνιώδης ἡ φροντίδα μου γιὰ ὅλες τὶς ἐκκλησίες.Ποιὸς ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ἀσθενεῖ πνευματικῶς ἢ καὶ σωματικῶς καὶ δὲν ἀσθενῶκαὶ ἐγὼ μαζί του; Ποιὸς σκοντάφτει καὶ πίπτει στὴν ἁμαρτία καὶ δὲν καίομαι καὶ ἐγὼστὴν κάμινο τῆς θλίψεως καὶ τῆς ἐντροπῆς ; » (Β΄Κορ. 20, 28-29).

η) Ἐνεφορεῖτο ἀπὸ ἀκαταμάχητο σθένος καὶ παρρησία. Ὅταν ὁστρατηγὸς Μόδεστος τὸν ἐπίεζε νὰ προσχωρήσῃ στὸν Ἀρειανισμό, ἀντέστη σθεναρῶςτόσο πολὺ καὶ ἀπήντησε στὶς φοβερὲς ἀπειλὲς τοῦ Στρατηγοῦ :

«Μὲ ἀπειλεῖς μὲ δήμευσι τῆς περιουσίας, δὲν ἔχωτίποτε ἄλλο εἰ μὴ αὐτὸ τὸ τετριμμένο ράσο καὶ λίγα βιβλία.

Μὲ ἀπειλεῖς μὲ ἐξορίες: τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶτὸ πλήρωμα αὐτῆς.

Μὲ ἀπειλεῖς μὲ τὸν θάνατο. Θὰ μὲ φέρῃ πιὸγρήγορα στὸν Δεσπότη Θεό».

Τότε ὁ Στρατηγὸς Μόδεστος τοῦ ἀπήντησε: «μὰ γιὰ πρώτηφορὰ συναντῶ τέτοια ἀντίδρασι ἀπὸ ἕνα Ἐπίσκοπο»

καὶ ὁ Μ. Βασίλειος τοῦ ἀνταπαντᾶ:

«ἴσως νὰ μὴ συνήντησες μέχρι τώρα Ἐπίσκοπο…»

θ) Διερχόμενος τὸν βίο αὐτοῦ ἀσκητικῶςκαὶ εὐεργετῶν τὸν κάθε πλησίον, ἐκοιμήθη εἰς Κύριον σὲ ἡλικία 49 ἐτῶν, ἀφοῦ ὑπηρέτησεπέντε (5) ἔτη ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Καισαρείας, διδάσκων ἐμπράκτως ὅλους μας νὰδιερχώμεθα τὴν ζωή μας εὐεργετοῦντες τὸν κάθε πλησίον.

Β. Ὁ πάνσοφος καὶ θαυματουργὸς Γρηγόριος ὁΘεολόγος

α) Ἐγεννήθη τὸ ἔτος 329 στὴν Ἀριανζὸ τῆςπόλεως Ναζιανζοῦ, ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει σήμερα καὶ ὅπου εἶναι τὸ σημερινὸ τουρκικὸχωριὸ Eὐράν-Σεχίρ. Οἱ γονεῖς του ἦταν πλούσιοι, εὐγενεῖς καὶ ἐνάρετοι. Ἀπὸ τὴνΧριστιανὴ μητέρα του Νόννα καὶ τὸν πατέρα του Γρηγόριο ἀφιερώθη ἀπὸ βρέφος στὸνΘεό. Σὲ ἡλικία 10 ἐτῶν ἐπῆγε στὴν Καισάρεια, ὅπου ἐσπούδασε μαθηματικὰ καὶ εἶχεγενικὴ ἐπιμόρφωσι. Ἀπὸ τὴν Καισάρεια μετέβη στὴν Παλαστίνη γιὰ νὰ μάθῃ ρητορικὴκαὶ κατόπιν στὴν Ἀλεξάνδρεια. Ἀπὸ ἐκεῖ ἦλθε στὴν Ἀθήνα. Κατὰ τὸν πλοῦν, ὅμως, ἡθάλασσα ἐξεμάνη ἀφαντάστως καὶ ἐκινδύνευε ὅλο τὸ πλοῖο νὰ καταποντισθῇ. Ὁ ἀβάπτιστοςἀκόμη Γρηγόριος προσευχήθη μὲ τέτοια θέρμη στὸν λυτρωτὴ Χριστὸ καὶ ἀμέσως ἡθάλασσα ἐκόπασε καὶ ὅλο τὸ πλήρωμα τοῦ πλοίου, ποὺ ἦταν εἰδωλολάτρες, ἐπίστευσανστὸν Θεὸ τοῦ Γρηγορίου καὶ ἐβαπτίσθηκαν.

β) Μετ᾿ ὀλίγον ἔφθασεν στὴν Ἀθήνα, ὅπου εὑρίσκετοκαὶ ὁ Μ. Βασίλειος καὶ οἱ εὐλαβεῖς ἐκεῖνοι ξένοι φοιτητὲς συναναστρέφοντομεταξύ τους καὶ ὁ ἕνας ἐνίσχυε τὸν ἄλλο. Δὲν ἐγνώριζαν ἑτέρα ὁδὸ ἀπό:«Κατοικία, Σχολή, Ἐκκλησία». Φέρονται δὲ μάλιστα ὅτι διέμεναν στὸ σπήλαιο, ὅπουσήμερα εἶναι οἱ Ἅγιοι Ἰσίδωροι στὸν Λυκαβηττό. Ὁ Γρηγόριος καὶ ὁ Βασίλειος ἀγαπήθηκανἀφαντάστως καὶ κανεὶς ἐνόμιζε ὅτι ἦταν ὁμόψυχοι, ὁμοϊδεάτες μὲ μία ἰσχυρὰθέλησι νὰ μορφωθοῦν καὶ νὰ ὑπηρετήσουν τὸν πλησίον. Ὑπερνίκησαν στὴν ἀκτημοσύνηκαὶ στὴν ἐκουσία πτωχεία ἀκόμη καὶ τὸν Ἀντισθένη, τὸν Πυθαγόρα καὶ τὸν Κράτητα.

γ) Οἱ Ἀθηναῖοι διδάσκαλοι καὶ ἄρχοντεςπαρεκαλοῦσαν τὸν Γρηγόριο νὰ μείνῃ στὴν Ἀθήνα καὶ ἀνεχώρησε ἀργότερα ἀπὸ τὸν ἍγιοΒασίλειο. Μετὰ ἀπὸ 30 ἔτη ἀπουσίας του ἀπὸ τοὺς γονεῖς του, ὁ πατήρ τουΓρηγόριος ὁ Νύσσης τὸν ἐβάπτισε καὶ τὸν προέτρεψε νὰ γίνῃ καὶ ἱερεύς. ὉΓρηγόριος ἐνοστάλγησε τὴν φιλία τοῦ Βασιλείου τοῦ Μεγάλου καὶ ἀπῆλθε στὴνΚαισαρεία, ὅπου μαζὶ ἠσκοῦντο καὶ συνέγραφαν νόμους καὶ ὅρους γιὰ τοὺςφιλοθέους ἀσκητές, οἱ ὁποῖοι προετίθεντο νὰ ἐγκαταλείπουν τὸν κόσμο καὶ νὰ ἀσκητεύουν.

δ) Ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἠναγκάσθη νὰ ἐπιστρέψῃμετὰ τὸν θάνατο τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ προτοῦ ἀποθάνῃ ὁ πατήρ του στὴν γενέτειράτου. Ὅμως ἐκεῖ ὁ Γρηγόριος εὑρῆκε μεγάλη σύγχυσι, ὄχι μόνο λαϊκοί, ἀλλὰκαὶ πληθώρα κληρικῶν καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ πατήρ του εἶχαν προσχωρήσει στὸν Ἀρειανισμό,ἄλλοι ἐξαργυρωνόμενοι καὶ ἄλλοι φοβούμενοι. Ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μετέστρεψε τὸνπατέρα του καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους στὴν Ὀρθοδοξία.

ε) Μετ᾿ ὀλίγον ἐγκατέλειψε ὁἍγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τὴν ἀρχιερωσύνη καὶ μετέβη στὴν Σελεύκεια καὶ ὑπηρετοῦσεστὸν Ναὸ τῆς Ἁγίας πρωτομάρτυρος Θέκλης, ἕως ὅτου ἐψήφισαν στὴν Ναζιανζὸ ἄλλο Ἀρχιερέα.Πέραν τῶν Ἀρειανῶν, οἱ ὁποῖοι συνεχῶς ἐξαπλώνοντο, ἦλθε καὶ ὁ αἱρετικὸς Ἀπολλινάριοςδιδάσκων ὅτι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν ἔλαβε ψυχὴ νοερή, ἀλλὰ ἄλογη. Ὁ Ἀπολλινάριοςσυνησπίσθη μετὰ τῶν Ἀρειανῶν καὶ κατέτρεχαν τοὺς Ὀρθοδόξους. Τότε ὁ ἍγιοςΒασίλειος συνέστησε στὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο νὰ μεταβῇ στὴν Κων/πολι, νὰστηρίξῃ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ νὰ ἀγωνισθῇ ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν. Μὲ τοὺς ἀγῶνεςτου καὶ μὲ τὸν ἐνάρετο βίο του ἠξιώθη νὰ γίνῃ καὶ Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως. Ὁμαθητής του ὅμως Μάξιμος, κρυφὸς αἱρετικός, κατώρθωσε νὰ τὸν ἀπομακρύνῃ καὶ νὰ ἀναλάβῃὁ ἴδιος τὸν θρόνο Κων/πόλεως. Ὁ Βασιλεὺς ὅμως Θεοδόσιος ὁ Α’ ἀγωνιζόμενος στὴνΜακεδονία ἐναντίον τῶν βαρβάρων διέταξε νὰ ἀπομακρυνθῇ ὁ Μάξιμος καὶ νὰ ἀνέλθῃπάλι στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Κατὰ τὴν Β΄ ΟἰκουμενικὴΣύνοδο γιὰ νὰ καταδικάσουν τὸν Μακεδόνιο τὸν πνευματομάχο ἐγένετο διχόνοιαμεταξὺ τῶν Ἀρχιερέων καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος παρητήθη γιὰ νὰ διέλθῃ τὰ τέλη τῆςζωῆς του ἐν ἠρεμίᾳ καὶ ἡσυχίᾳ ἀποβιώσας τὸ 391 μ.Χ.

Γ. Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος

α) Εἶναι στῆλος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ πύργος ἀσειστος τῆς εὐσεβείας,πατέρας τῶν ἀδικουμένων, λύχνος ἄσβεστος τῆς διδασκαλίας, διωκόμενος συνεχῶς διὰτὸν Χριστό. Δὲν παρέβλεπε τὸ δίκαιο καὶ ἤλεγχε τὴν ἀδικία, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν ΑὐτοκράτειραΕὐδοξία ἐπερχομένη, ἡ ὁποία ἀφήρεσε τὸν ἀγρὸ μιᾶς χήρας ὀνόματι Καλλιτρόπη, ποὺχρειαζόταν τὸν ἀγρό, γιὰ νὰ θρέφῃ τὰ ὀρφανὰ παιδιά της. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπλήρωσε ἀποστελλόμενοςγιὰ τρίτη φορὰ στὴν ἐξορία ἀπὸ τὴν δολοπλοκία ψευδοποιμένων. Διὰ τοῦτο ὁ ἹερὸςΧρυσόστομος ἐπανελάμβανε:

«τίποτε ἄλλο δὲν ἐφοβήθηκα εἰς τὴν ζωήν μου, εἰ μὴ Ἐπισκόπους».

β) Ἐνῷ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θὰ ἠδύνατο νὰ ἀντισταθῇκαὶ νὰ ζητήσῃ τὴν βοήθεια τῶν εὐλαβῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐκτιμοῦσαν ἀφαντάστωςκαὶ θὰ ἔσπευδαν νὰ τοῦ συμπαρασταθοῦν, ἐν τούτοις ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος χάριν τῆςεἰρήνης εἰς τὴν Ἐκκλησία ἐδέχθη τὰ πάνδεινα, ἐπαναλαμβάνων τό: «δόξα τῷ Θεῷπάντων ἕνεκεν».

γ) Ἐξαντληθεὶς κατὰ τὴν πορεία του πρὸς τὸν τόπο τῆς ἐξορίαςτου, τὴν Κουκουσό, δὲν ἄντεξε καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα του.

δ) Ὁ Ἄρκάδιος σύζυγος τῆς Αὐτοκράτειρας Εὐδοξίας ἐπιπλήχθηἀφαντάστως ἀπὸ πληθώρα Ἐπισκόπων καὶ ἀρχόντων, οἱ ὁποῖοι ἐτιμοῦσαν τὸν Ἰωάννη τὸνΧρυσόστομο. Ἀκόμη καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ρώμης, ὁ Ἅγιος Ἰννοκέντιος ἀφόρησε τὸν Ἀρκάδιοἀποστείλας σὲ αὐτὸν μακροσκελῆ σχετικὴ ἐπιστολή. Ὅταν τὴν ἔλαβε ὁ Ἀρκάδιος, ἐτιμώρησεὅλους αὐτοὺς τοὺς κακοὺς συμβούλους, ποὺ παρέσυραν τὴν Εὐδοξία. Ὁ ἴδιος ὁ Ἀρκάδιοςδὲν ἐλυπήθηκε καὶ αὐτὴ τὴ σύζυγό του, τὴν ὁποία ἔδειρε τόσον πολύ, ὥστε ἀρρώστησεκαὶ ἐγέμισε τὸ σῶμα της ἀπὸ σκώληκες καὶ ὅταν ἀπέθανε ἔτρεμε καὶ ἔτριζε ὁ τάφοςτης, ἐπὶ 33 ἔτη, μέχρι ποὺ ἔφεραν τὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου,ὁπότε ἐσταμάτησε τὰ τρέμῃ τὸ μνῆμα της.

Δ. ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ

α) Ἐπειδὴ οἱ εὐλαβεῖς Χριστιανοὶ ἐχωρίσθησαν καὶ ἄλλοι ἐτιμοῦσανἰδιαιτέρως τὸν Μέγα Βασίλειο, ἄλλοι τὸν Γρηγόριο τὸν Θεολόγο καὶ ἄλλοι τὸν Ἰωάννητὸν Χρυσόστομο, πρὸς τὰ τέλη τοῦ 11ου αἰῶνος ὥρισεν ἡ Ἐκκλησία νὰ ἑορτάζωνται ἐξἴσου καὶ οἱ τρεῖς ὁμοῦ, ὡς ἰσότιμοι καὶ ἰσάξιοι φωστῆρες τῆς τρισηλίου θεότητοςκαὶ μάλιστα ὄχι μόνον ὡς οἰκουμενικοὶ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ὡςπάνσοφοι πανεπιστήμονες, ὡς μελίρρυτοι ποταμοὶ τῆς σοφίας καὶ διδάσκαλοι τῆς Οἰκουμένης,καθαιρέτες τῶν αἱρετικῶν.

β) Πρὸ τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας τὸ 1821, ἀλλὰ καὶμετὰ ἀπὸ αὐτή, ὁ συνεορτασμὸς τῶν τριῶν μεγίστων Ἱεραρχῶν καθιερώθη ὡς ἡ ἑορτὴτῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων. Τὸ 1842 ἡ Σύγκλητος τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶνκαθιέρωσε τὴν ἑορτὴ τῆν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ὡς τὴν ὑψίστη ἑορτὴ τῶν γραμμάτων καὶ σὺντῷ χρόνῳ ἐπεξετάθη καὶ στὰ Δημοτικὰ σχολεῖα καὶ τὰ Γυμνάσια, ἕνεκα τοῦγεγονότος ὅτι οἱ τρεῖς οὗτοι πατέρες συνέδεσαν ἀρρήκτως τὸ χριστιανικὸ ἰδεῶδεςμετὰ τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ.

γ) Ἤδη ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀπεκάλει τὸν Μ. Βασίλειο, ὡς«παιδαγωγὸ τῆς νεότητος». Καὶ οἱ τρεῖς ὁμοῦ συνετέλεσαν ἀφαντάστως στὴν ἀνάπτυξιτῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν ἀνάπτυξι τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶνγραμμάτων.

δ) Καὶ οἱ τρεῖς Μεγάλοι Ἱεράρχες εἶχαν ἀσκητεύσει καὶ ἐζοῦσανμὲ αὐστηρότατους κανόνες. Καὶ οἱ τρεῖς ἔκαναν συνδυασμὸ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆςφιλοσοφίας μὲ τὸν λειμῶνα τῶν Ἁγίων Γραφῶν καὶ ἐξήγαγον τὸ ἀπόσταγμα τῶνμυρίπνοων ἀνθέων τῆς Θείας Διδασκαλίας ἐνδεδυμμένο μὲ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ λόγοκαὶ τὰ προσφέρουν στὴν ἀνθρωπότητα, γιὰ νὰ ὀσφραίνεται καὶ νὰ ἀναζωογονοῦνται οἱἄνθρωποι ψυχικὰ καὶ σωματικά.

ε) Γιὰ τοῦτο ὁ Ὑμνωδὸς γράφει γιὰ αὐτὴ τὴν τριάδα:

«Ἐν λειμῶνι τῶν Γραφῶν, καθάπερ μέλισσαι Σοφοί,προσιπτάμενοι ὑμεῖς, περιεδρέψασθε καλῶς, καὶ τῶν ἀνθέων τὰἄριστα καὶ τὸ μέλι,πᾶσι τοῖς πιστοῖς τῶν διδαγμάτων ὑμῶν, προτίθεσθε ὁμοῦ, εἰς πανδαισίαν αὐτῶν».

στ) Τὴν αὐστηρὴ Χριστιανικὴ ἠθικὴ καὶ Ὀρθόδοξη Πίστι, ποὺἐβίωσαν καὶ οἱ τρεῖς, τὰ ὀφείλουν στὶς Ἅγιες μητέρες τους, Ἐμμέλεια τοῦΒασιλείου, Νόννα τοῦ Γρηγορίου καὶ Ἀνθούσα τοῦ Χρυσοστόμου. Ἐμπράκτως ἐδίδαξανσὲ ὅλους τοὺς ἀσκητὲς καὶ τοὺς ἄγαμους κληρικοὺς τὴν ἄκρα ἀνιδιοτέλεια, ἀκτημοσύνηκαὶ προσωπικὴ πτωχεία καὶ τοιουτοτρόπως κατώρθωσαν νὰ βιώσουν καὶ τὴν ἄμεμπτηπαρθενία καὶ ὁ ὑμνογράφος ἀναφέρει:

«ἴδιον οὐδέν ἠνέσχοντο κτίσασθαι ἐν γῇ οἱ οὐρανόφρονες».

ζ) Τόσο πολὺ ἐπιμορφώθησαν, ποὺ ὁ ὑμνογράφος ἀναφέρει:

«νοήμονες, ἐκ τῶν κάτω σοφίας γενόμενοι».

η) Ἀνεδείχθησαν ἐπιστήμονες πραγματικοὶ καὶ γνῶστες ὅλωντῶν ἐπιστημῶν τῆς ἐποχῆς τους. Ἀναγιγνώσκων κάποιος τὶς ὁμιλίες τοῦ Μ.Βασιλείου στὴν Ἑξαήμερο καταπλήσσεται βλέπων τὴν βαθείαν γνῶσι τῆς φυσικῆςκαὶ τῆς ἀστρονομίας. Ὁ ἴδιος ὁ Μ. Βασίλειος ὑπηρετοῦσε στὰ νοσοκομεῖα τῆςΒασιλειάδος ὡς ἰατρός, διότι ἐγνώριζε καὶ τὴν ἰατρική. Ὁ Μ. Βασίλειος ὡμιλοῦσεδύο φορὲς ἡμερησίως καὶ τὸ πλῆθος ἔσπευδε νὰ ἀπολαύσῃ τὶς ἀνεκτίμητες διδαχέςτου, οἱ ὁποῖες ἦταν αὐθόρμητες καὶ τὶς διέκοπτε, γιὰ νὰ συνεχίσῃ τὴν ἑπομένη.

θ) Ὁ Χρυσόστομος μὲ τὸ ἀνθηρό του ὕφος καὶ τὰ μελίρρυταλόγια του ἐσαγήνευε τόσο πολύ τὰ πλήθη μέχρι σημείου, ποὺ ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμότους νὰ τὸν χειροκροτοῦν ἐντὸς τοῦ Ναοῦ. Π.χ. Ἡ ὁμιλία του «ἐν λιμῷ» ἐμαλάκωνεκαὶ τοὺς προσκεκολλημένους στὴν ὕλη πλουσίους, οὕτως ὥστε ἠμβλύνετο ἡσκληροκαρδία τους καὶ οἱ ἴδιοι οἱ πλούσιοι ἔσπευδαν προθυμότατοι νὰ διαθέτουν τὸνπλοῦτο τους γιὰ ἀνακούφισι τῶν πτωχῶν.

ι) Ὁ Μέγας Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἐσαγήνευε τόσο πολὺ τὰπλήθη, ποὺ ἐκινδύνευε νὰ σπάσῃ τὸ σιδερένιο κιγκλίδωμα τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας,ὅπου ἐκήρυττε στὴν Κων/πολι.

ια) Καὶ οἱ τρεῖς μόνον σωματικῶς ἦσανδιηρημένοι, ἀλλὰ ἦταν ἀδιαρρήκτως ἑνωμένοι ψυχικὰ καὶ πνευματικά.

Ε. ΕΟΡΤΗ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

α) Κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο, «ἑορτὴ Ἁγίου σημαίνειμίμησις Ἁγίου». Πρέπει ὄχι μόνο οἱ ἀσκητές, μοναχοὶ καὶ κληρικοί, ἀλλὰ καὶ οἱλαϊκοί, γαλουχούμενοι ἡμεῖς καὶ γαλουχοῦντες τὶς ἑπόμενες γενεές μὲ τὰ νάματα τῆςὈρθοδοξίας, τῆς Πατρίδος καὶ τῆς Οἰκογενείας, προτρέποντες σεβασμὸν εἰς τὰ ἱερὰσύμβολα καὶ τοὺς θεσμούς, νὰ τοὺς μιμούμεθα καὶ νὰ ἀκολουθῶμεν τὰ ἴχνη τους.

β) Σήμερον ὅμως οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις διὰ τῶν ὀργάνωντους πασχίζουν παντοιοτρόπως νὰ ἐκθεμελιώσουν ὅλες αὐτὲς τὶς διδασκαλίες καὶ τὴνβίωσι καὶ νὰ δημιουργήσουν μία τέτοια σύγχυσι κυρίως στοὺς νέους ἀνθρώπους καὶ ὡς«νοητὲς σουπιὲς νὰ θολώσουν τὰ νερά» τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νὰ ἀπωλέσουν τὸνπροσανατολισμό τους, τὴν θρησκευτικὴ καὶ ἐθνική τους συνείδησι καὶ νὰ μετατραποῦνσὲ μία μάζα, γιὰ νὰ εἶναι λίαν εὐάλωτοι στὰ καταχθόνια σχέδιά τους.

γ) Ὅπως ἔχομεν γράψει ἐπανειλημμένως εἰς τὸ περιοδικόνμας «Φωτεινὴ Γραμμή» τεύχη 32 σελ. 27-28 καὶ σελ. 44, 37 σελ. 86-89, 47 σελ.48-49 καὶ ἔχομεν ἀναρτήσει στὴν ἱστοσελίδα μας www.fotgrammi.gr, ἡ ΜάργκαρετΠανανδρέου ὁμοῦ μὲ τὴν τούρκισσα δημοσιογράφο Zeynep Oral ἐνήργησαν ὡς«Δούρειοι Ἵπποι» μὲ τὸ πέπλο τῆς περιβόητης «ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας» τὴν ἱστορίατῶν Τούρκων νὰ τὴν γράφουν Ἕλληνες καὶ τὴν ἱστορία τῆς Ἑλλάδος Τοῦρκοι ἢ Ἕλληνεςὑπὸ τουρκικὴ καθοδήγησι. Αὐτὴ ἡ συμφωνία ὑπεγράφη ἀπὸ τὸν μακαρίτη IsmaelCemμαζὶμὲ τὸν Γεώργιο Ἀ. Παπανδρέου ἐν μέσῳ «ζεϊμπέκικων» (πολὺ χορευταρὰς εἶναι ὁ κ.Παπανδρέου, νομίζων ὅτι μὲ τὰ ζεϊμπέκικά του καὶ μὲ τοὺς χορούς του μετὰ τῶνσοσιαλ-ληστῶν τῆς «Διεθνοῦς» προάγει τὴν Δημοκρατία καὶ τὴν εὐημερία, ἐνῷ ἀντιθέτωςαὐτοὶ οἱ σοσιαλιστὲς κατήντησαν σοσιαλ-ληστές τῶν λαῶν, ὡς π.χ. ὁ Μουμπάρα τῆςΑἰγύπτου, ὁ Ζὶν ἐλ - Ἀμπιντὶν Μπὲν Ἀλὶ τῆς Τυνησίας, ὁ Καντάφι τῆς Λιβύηςκ.λπ., κ.λπ., οἱ ὁποῖοι μετὰ ἔρριξαν τὸν λαὸ στοὺς «ὄνυχας τῶν λεόντων» τῶνξενοκίνητων στρατιωτικῶν. Δὲν τοῦ κόβει καθόλου τὸ μυαλὸ ὅτι οὐδόλως προάγει τὴνἙλλάδα μας, ἀλλὰ ἀντιθέτως τὴν προσβάλλει καὶ τὴν ταπεινώνει καὶ κατέστημενδιεθνῶς ἄκρως ἀναξιόπιστοι, ἀνέντιμοι καὶ ἀνυπόληπτοι, ὡς τὰ γεγονότα βοοῦν) καὶἐψηφίσθη ὁ ἀνθελληνικώτατος Νόμος ὑπ᾿ ἀριθμ. 2929/2001 (ΦΕΚ 142Α) ἐπισφραγίζωντὴν ἀνθελληνικὴ πολιτικὴ τῆς Μάργκαρετ Πανανδρέου μετὰ τῆς τούρκισσαςδημοσιογράφου Zeynep Oral. Καὶ οἱ μὲν Τοῦρκοι δὲν ἐφήρμοσαν τὴν ἐν λόγῳσυμφωνία. Ἐξωμότες ὅμως καὶ ἀνδρείκελα Ἕλληνες ἐφήρμοσαν τὸν Νόμο 2929/2001(ΦΕΚ 142Α), ὁ ὁποῖος δυστυχῶς παραμένει ἀκόμη ἐν ἰσχύϊ. Ντροπή μας !

Γι᾿ αὐτὸ ἔχομεν τὶς ἐμετικὲς διδασκαλίες ἱστορίας στὰ ἑλληνόπουλα,ὡς π.χ.

· Συνοστισμὸςστὴ Σμύρνη τῆς κ. Ρεπούση,

· Τὴν ἡρωϊκὴ ἀντίστασιτῶν Σουλιωτισσῶν ὅτι δῆθεν δὲν αὐτοθυσιάσθησαν γιὰ νὰ γλυτώσουν τοὺς βιασμοὺς τῶνἄξεστων Μωαμεθανῶν Τούρκων, ἀλλὰ ὅτι οἱ Ἕλληνες τὶς ἔσπρωχναν κάτω,

· Ὅτι ὁ ΓέροςΣαμοὺλ ἦταν μεθυσμένος καὶ γι᾿ αὐτὸ ἐπῆρε φωτιὰ ἡ πυτιτιδαποθήκη του στὸΚούγκι,

· Ὅτι ὁ θρυλικὸςἀγωνιστὴς τοῦ 1821 Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εἶναι σφαγεὺς τῶν φιλήσυχων καὶ εἰρηνοποιῶνΤούρκων τῆς Τριπολιτσᾶς καὶ τῆς Πελοποννήσου,

κ.λπ., κ.λπ. κατάπτυστα «μαργαριτάρια» τῶν ἐξωμοτῶν Ἑλλήνων.Ἡ δὲ ἀντεθνικὴ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος νὰ χορηγῇ 1.000.000€ γιὰ τέτοιες ἀνθελληνικὲςδιαστρεβλώσεις τῆς ἱστορίας μας. Ἀκόμη ἡ εὐτελέστατη καὶ ἀνθελληνικὴ ἐκπομπὴ «ΤὸἽδρυμα» νὰ ἔχῃ κάποιο ἀνώμαλο νὰ παριστάνῃ τὸν πρόγονό μας Μέγα Ἀλέξανδρολέγοντα: «εἶμαι καὶ ὀλίγον Σκοπιανός, εἶμαι καὶ ὀλίγον ἀνώμαλος».

δ) Πρὸς τοῦτο ἐπιβάλλεται νὰ ἀντισταθῶμε γενναίως ὄχιμόνο στὸν οἰκονομικὸ μαρασμό, ποὺ μᾶς ἐπέφεραν, ἀλλὰ πρωτίστως καὶ κυρίως στὴνκαταρράκωσι καὶ εὐτελισμὸ τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν τῆς φυλῆς μας, νὰ ἐπιστρέψωμε στὶςρίζες μας, γιὰ νὰ προλάβωμε τὸν πλήρη ἐξαφανισμό μας ὡς ἄτομα καὶ ὡς ἔθνος.

ε) Στὸ τεῦχος 34 τοῦ περιοδικοῦ μας «Φωτεινὴ Γραμμή,σελίδες 10-28, ἐδημοσιεύσαμε τὸν περισπούδαστο πρυτανικὸ λόγο ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους1981-1982 τοῦ καθηγητοῦ τοῦ Ἀστικοῦ Δικαίου τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦΠανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἀειμνήστου Ἐμμανουὴλ Ἰ. Βουζίκα: «Οἱ τρεῖς Ἱεράρχαι ὡςνομικοί». Τὸ ἔχουμε ἀναρτήσει καὶ στὴν ἱστοσελίδα μας www.fotgrammi.gr.

στ) Δυστυχῶς δὲν ἐπαρκοῦμε νὰ συγγράψωμε σειρὰ ἄρθρωνπερὶ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν ὡς ἀνεδείχθησαν αὐτοὶ καὶ ὡς : θεολόγοι, φιλόλογοι,φιλόσοφοι, κοινωνιολόγοι, μαθηματικοί, ψυχολόγοι, φυσικοί, ἀστρονόμοι καὶ περὶτῶν λοιπῶν ἐπιστημῶν, τὶς ὁποῖες εἶχαν σπουδάσει μετὰ ζήλου λίαν ἐπιτυχῶς.Μακάρι προσεχῶς νὰ προσέλθουν ἱκανοὶ συνεργάτες καὶ νὰ ἀναπτύξουν ὅλα αὐτὰ τὰθέματα καὶ νὰ ἔχωμε καὶ τὴν οἰκονομικὴ δυνατότητα νὰ τὰ δημοσιεύωμε.

ζ) Στὴν ἱστορία πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται ὅτι συνῆλθεκάποια Σύνοδος διὰ νὰ ἅρῃ τὸν ἀφορισμὸ τοῦ μεγάλου φίλου τοῦ Θεοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ὅμως ὁ Θεὸς ὁ ἴδιος τὸνἐδικαίωσε περιτράνως ἐφαρμόζων τὴν ρῆσιν τοῦ Θεάνθρώπου:

«μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶςοἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶνὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.» (Λουκ.6, 22).

Περιοδικόν«Φωτεινή Γραμμή»

Το πολυεπίπεδο υπόβαθρο των Τριών Ιεραρχών

2012-01-31T14:03:00.002+02:00

Τοπολυεπίπεδο υπόβαθρο των Τριών Ιεραρχών

του Β. Δ. Μακρυπούλια, Φιλολόγου

Ομιλία που εκφωνήθηκε στο Δημοτικό θεάτροΜυτιλήνης, στα πλαίσια της εκδήλωσης που οργάνωσε η Περιφερειακή Δ/νσηΕκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου για την σχολική εορτή των Τριών Ιεραρχών, στις 30Ιανουαρίου 2012

Oι Τρείς Ιεράρχες αποτελούν κορυφαίο σύμβολο της ΟρθόδοξηςΧριστιανικής σκέψης και διανόησης. Πίσω και πέρα από αυτό το σύμβολο κρύβονταιαιώνιες πραγματικά ιδέες και αξίες οι οποίες από τον καιρό ακόμη του Πλάτωνοςπιστεύθηκε ότι είναι και πρέπει να είναι διδακτές. Αυτή εξάλλου η πορεία τηςμεταβίβασης της γνώσης του Αγαθού κατοχυρώνει και την Οντολογική υπαρκτότητατου μηνύματος των Τριών Ιεραρχών. Απλά να ομιλήσουμε όσα διακήρυξαν οιΟρθόδοξοι Χριστιανοί είναι αλήθεια,έχουν οντολογικό υπόβαθρο, είναι μία πραγματικότητα η οποίαπρέπει να μεταφέρεται από γενεά σε γενεά με τη δύναμη και την ικανότητα τηςπαιδείας.

Ποιο είναι αυτό το οποίο υπάρχει και πρέπει μέσα από την παιδείανα φωτίσει τις επερχόμενες ανθρώπινες εποχές; Ποιόείναι αυτό που αποδεικνύει ως υπαρκτή την Οντολογία των τιμωμένων σήμερα σοφών; Ο Ηράκλειτος κατ΄ αρχήν το καθόρισε μέσα από τοπασίγνωστο απόσπασμά του ως εξής:

«Οι άνθρωποι προσπαθούν να αντιληφθούν τηνυπάρχουσα συνάφεια των πραγμάτων. Αυτήεκφράζεται μέσα από το Λόγο, πουείναι κοινός σε όλους τους ανθρώπους». ΗΕλληνική μεγαλοφυΐα συνέλαβε ότι μία ανώτερη συμπαντική δύναμη σαν το Λόγουπάρχει και συνέχει όλους τους ανθρώπους. ΟΠλάτων μέσα από την περίφημη θεωρία του των Ιδεών έστρωσε απόλυτα το δρόμο προςτους Ορθοδόξους Πατέρες διότι διακήρυξε ότι ο κόσμος του Αγαθού, των Αληθινών Ιδεών, της όντως ομορφιάς, της όντως δικαιοσύνης, υπάρχει, είναι μία θεία πραγματικότητα και όχιαπλά σύνολο ονομάτων. Ρητά στονΦαίδωνα αναφέρει: «ας έλθωμεν τώρα σε αυτά που πριν συζητήσαμε,… ας συζητήσουμε για την ουσία τουΕίναι,… για το ίσο και το καλόπου πάντα υπάρχει χωρίς καμμία μεταβολή…». Πόσοκοντά σε αυτά είναι ο Βασίλειος όταν ρητά αναφέρει στην ομιλία του για τηνεξαήμερο δημιουργία τα εξής: «Αυτός που πρόκειται να διηγηθεί την αρχή τηςδημιουργίας αυτού του κόσμου θα πρέπει να ομιλήσει για την αρχή που διεκόσμησετην δημιουργία…». Ο Θεός ως πρώτηαρχή υπάρχει, είναι οντολογικήπραγματικότητα, συγκεκριμένη καιενυπόστατη. Αυτό είναι θείο δώροτων Πατέρων προς τους ανθρώπους οι οποίοι πλέον δεν γεύονται απρόσωπες θεότητεςαλλά το Θεό ο οποίος υπάρχει, οοποίος θα προσφέρει και τον Υιόν του ως Φίλο και Λυτρωτή στον άνθρωπο. Οι Τρείς Ιεράρχες προχώρησαν αυτή τηναπρόσωπη Οντολογία ακόμη παραπέρα δογματίζοντας υπέρ του Θεανθρώπου ωςσυγκεκριμένου ανθρώπου και θεού. Αυτήη οντολογία του προσωπικού θεού τους ανυψώνει σε δημιουργούς της πιο υψηλήςέννοιας του θείου η οποία αξίζει διά της παιδείας να γίνει αιώνια. Ρητά ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς(«ηοντολογία της Θεοποιού χάριτος κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά») συνοψίζειόσα και οι Τρείς Ιεράρχες υπεστήριξαν, συγκεκριμέναότι το Άγιο Πνεύμα ως πρόσωπο εκπορεύεται αϊδίως από τον Πατέρα και αναπαύεταιστον Υιό. Οι Τρείς Ιεράρχες, μέρος και σύμβολο όλης της Πατερικήςθεολογίας δίδουν ύπαρξη στον προσωπικό Θεό καθιστώντας τον άνθρωπο ικανό και ωςύπαρξη και ως ουσία να συναναστραφεί τον ίδιο το Θεό, μέσα από την πίστη του και τη βούλησήτου. Αυτός ο Θεός, μέσα από το μέσο παιδεία γίνεται εκμέρους του ανθρώπου Υποκείμενο γνώσης και μίμησης. Η παιδεία που ευαγγελίζονται οι ΤρείςΙεράρχες ξεκινάει από τη θεία οντολογία, διδάσκειΘεό, Θεό ομοούσιο που έπαθε, ανεστήθη, ανελήφθη και περιμένει τον άνθρωποστην πραγματική του Βασιλεία των Ουρανών. Κάθεάλλη παιδεία, όπως η σημερινήπαιδεία των απλών διά της τεχνολογίας πληροφοριών, είναι αποκομμένη από το θείο πυρήνατης παιδείας των τιμωμένων σήμερα Πατέρων.

Το δεύτερο επίπεδο, συνέχεια του πρώτου, επάνω στο οποίο οι Ιεροί Πατέρεςοικοδόμησαν το θείο σύστημά τους είναι το επίπεδο της Γνωσιολογίας. Η Γνώση απότην εποχή των προσωκρατικών φιλοσόφων γνώρισε αρκετές μεταλλαγές. Από τα βάθητης Ανατολής ταξίδεψε η γνώση ως διάθεση του ανθρώπου αφηρημένα ναπροσδιορισθεί μέσα στο σύμπαν. Οι προσωκρατικοί προσγείωσαν ωραία τη Γνώση ωςσπουδή της πρώτης φυσικής αρχής και της δομής του κόσμου. Ήταν σπουδαίαανθρώπινη γνώση το γεγονός ότι ο Θαλής συζήτησε για το ύδωρ ως πρώτη αρχή τουσύμπαντος-ο Βασίλειος όμως δεν ικανοποιείται στον λόγο του επί της εξαημέρουδημιουργίας και ερευνά να γνωρίσει το Δημιουργό που συνέχει τα στοιχεία τηςφύσης, ερευνά να γνωρίσει το Ποιος και Πώς της φύσης ώστε να οικοδομήσει τονΆνθρωπο της ανάμνησης και της μετέπειτα πράξης. Επίσης ήταν σπουδαία ανακάλυψηη γνωσιολογική αρχή του Παρμενίδου ότι η νόηση είναι τα πάντα αλλά και τουΗρακλείτου ότι όλα Γίγνονται. Ο ιερός όμως Χρυσόστομος θα θελήσει όλα αυτά ταοποία κείτονται στο άπειρο σύμπαν να τα τοποθετήσει στο ζεύγος Θεός καιάνθρωπος προκειμένου το πρόσωπο άνθρωπος να έχει συγκεκριμένο αντικείμενογνωσιολογικής αναφοράς, συγκεκριμένη πηγή γνώσης, ώστε να σμιλευθεί ο άνθρωποςτης χάριτος. Οι Πατέρες προσδιορίζουν το συγκεκριμένο προσωπικό έναντι του θεούάνθρωπο, αποκόπτουν τον άνθρωπο από το απρόσωπο σύμπαν και γι αυτό ηγνωσιολογία τους οδηγεί στο Θεό, δεν νοείται χωρίς αυτόν. Οι φράσεις τουΧρυσοστόμου στον «Περί του Ακαταλήπτου του Θεού» είναι σαφείς για τον τρόπο πουσυνθέτει το Είναι και το Γίγνεσθαι «Μόλις που πρόλαβε ο Παύλος να εξετάσει τηνπρόνοια του Θεού και χάθηκε μέσα στο βάθος το αχανές». Ας προσέξουμε αυτό τοσημείο. Η γνώση αυτού που υπάρχει ταυτίζεται με αυτό που μπορώ να γίνω. ΗΠατερική γνώση συνδέει τον άνθρωπο με το συγκεκριμένο Θεό και τον σώζει.Γνωρίζω το Είναι και καταλαβαίνω τι μπορώ να γίνω. Η παιδεία από αυτή την άποψηαποκτά εξόχως ανθρώπινο χαρακτήρα. Προσαρμόζεται στον άνθρωπο και φεύγει από τοαχανές σύμπαν και τον απρόσωπο κόσμο. Ο άνθρωπος γνωρίζει τον κόσμο ως βιβλίοτου Θεού, τις αρετές, την αποστολή του προς την επιστροφή σε Εκείνον, τουςτρόπους λύτρωσης, συλλαμβάνει το Θεό ως αιτία και ενδελέχεια, αυτή η γνώσηείναι και η κληρονομηθείσα παιδεία των τιμωμένων Αγίων, κάθε άλλη παιδεία είναιαλλοίωση και αλλοτρίωση.

Από το Σωκράτη και μετά η παιδεία έγινε προσωπικόανθρωποκεντρικό αγαθό. Ο μεγάλος Αθηναίος σοφός θα διακηρύξει ότι κανείς με τηθέλησή του δεν είναι κακός, το κακό είναι άγνοια, άρα η γνώση είναι φάρμακοενάντια στο κακό. Οι Τρείς Ιεράρχες θα ιδούν θετικά την αποφατική φράση τουΣωκράτη «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» διότι θα διακηρύξουν ότι «εν οίδα ότι μπορώ ναγνωρίσω το Θεό και να σωθώ». Το ανθρωποκεντρικό βήμα είναι τεράστιο και είναιαυτό που καθιστά τους Πατέρες θεμέλιο του Ανθρώπου που μπορεί να σκεφθεί και ναγνωρίσει. Του πεπαιδευμένου ανθρώπου δηλαδή. Άρα η παιδεία ως γνωσιολογία τωνΤριών Ιεραρχών περιλαμβάνει τη γνώση του εαυτού μας έναντι του Θεού. ΟΧρυσόστομος διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι εικών του αφθάρτου Θεού καιαπεικονίζει το αρχέτυπο κάλλος. Η Γνώση του Παραδεισένιου εαυτού μας ως αρχήςκαι σκοπού είναι αυτή που πρέπει να διέπει κάθε παιδεία, έως σήμερα έως αύριο.Αυτή η παιδεία που διακηρύσσει την πίστη στις άκτιστες ενέργειες, τη γνώση τωνκτιστών ενεργειών, ουσιαστικά τη γνώση του κόσμου ο οποίος για τον άνθρωπογίνεται εστία αυτογνωσίας είναι η παρακαταθήκη αυτών των Πατέρων στον άνθρωπο.Η οντολογική γνωσιολογία των Πατέρων εξισώνει τη γνώση με την πίστη. Γνώση είναινα πιστεύεις ότι δεν είσαι ύλη αλλά δύναμη και ενέργεια που έχει σκοπόεπιστροφής, που διά του εσόπτρου γνωρίζεις τον άλλο κόσμο και θέλεις αιώνια σεαυτόν να πάς. Η γνώση του Ανθρώπου σε σχέση με το Θεό άρα με τον εαυτό τουτοποθέτησε τους τρείς Πατέρες στη θέση των εγγραμάτων προστατών. Συζητάει οΓρηγόριος ότι ο κόσμος μπορεί να γνωσθεί, ο κόσμος ως δημιούργημα και στολίδικληροδοτούμενο στους ανθρώπους διά του δημιουργού Θεού, διότι αποτελεί καιείναι γέφυρα που ένωνε το άνω με το κάτω, η γνώση δεν είναι πλέονκάτι το αφηρημένο αλλά η συγκεκριμένη οδός προς την επιστροφή-όρος που και μέσααπό την Πλωτινική χρήση σημαίνει πολλά. Γι αυτό εξάλλου και ο πόλεμος τουΓρηγορίου κατά του Αρείου αλλά και του Βασιλείου κατά του Ευνομίου σκοπό είχετη δυνατότητα προβολής μιας συγκεκριμένης γνωσιολογίας. Ο Θεός δεν είναιχαμένος στο σύμπαν και απλά στέλνει υλικά του στους ανθρώπους. Ο Θεός είναιΕδώ, το Είναι υπάρχει εδώ ικανό να γνωσθεί μέσα από το ανθρώπινο πρόσωπο καιτον ανθρώπινο νου.

Η ηθική αξιολογία των τριών Πατέρων είναι η σφραγίδα του όλουσυστήματός τους. Η ηθική είναι το τέκνο της ύπαρξης του Θεού και της γνώσηςαυτού. Ο άνθρωπος πράττει με σκοπό τη θεία μέθεξη και όχι την ωφελιμιστικήυποταγή στο θείο θέλημα με σκοπό το ίδιο συμφέρον. Είχαν περάσει πολλά χρόνιααπό τότε που ο Πλατωνικός Σωκράτης στον «Πρωταγόρα» είχε διακηρύξει το διδακτότης αρετής. Ο Σωκράτης διατυμπάνισε ότι ο άνθρωπος γνωρίζοντας και τιςτέσσερεις αρετές της σοφίας για το νού, της ανδρείας για τη ψυχή και τηςσωφροσύνης για το σώμα αλλά και τη δικαιοσύνη που όλα τα παραπάνω διέπει μπορείνα αποκτήσει εκείνη την ευβουλία που θα τον οδηγήσει μέσα από τη χρηστή ζωή στοΑγαθό. Ο Βασίλειος με σαφήνεια αναφέρει ότι η ηθική άρα και η παιδεία ωςδυνητική διάπλαση του ανθρώπου γίνεται και μόνο προκειμένου ο άνθρωπος ναεπιτύχει το κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση-τώρα πια σχέση έχουν όλα αυτά με τοσήμερα είναι μία άλλη μελλοντική συζήτηση. Αναφέρει σχετικά «Δεν είναι πάρεργοη θεολογική σπουδή, αλλά ο νους πρέπει να προσπαθεί να εξερευνά τα πάντα σεκάθε λέξη και συλλαβή, προκειμένου να γνωρίσει το σκοπό της κλήσης μας. Οσκοπός είναι η θεία ομοίωσις, η ομοίωση δεν επέρχεται χωρίς τη γνώση των θείωνδιδαγμάτων».

Η παιδεία λοιπόν στους τιμωμένους σήμερα Πατέρες είναι το όχηματης ηθικής άρα της οντολογικής γνώσης του Θεού. Παιδεία που δεν έχει Θεό άρα τηδυνατότητα της κατά χάριν τελειώσεως του ανθρώπου δεν υφίσταται για τουςΚαππαδόκες και τον Ιωάννη Χρυσόστομο. Η Πατερική παιδεία-μεταλλάσσοντας ταλόγια του Δημοκρίτου –επιδιώκει την κένωση και καίνωση του ανθρώπου, επιδιώκειτην πλήρη μεταρρύθμισή του και οικοδόμησή του. Στην Θ ομιλία προς την Εξαήμερονπαρατηρεί ο Βασίλειος ότι επιθυμεί η ψυχή του οικείου κάλλους όσο παραμένειαδίδακτος. Άρα η παιδεία είναι η μεταφορά εντός του ανθρώπου όλων των δυνάμεωνκαι ενεργειών που καθιστούν τον άνθρωπο ενεργό οντότητα. Η ανάμνηση του Θεού, ηπράξη του ωραίου και η μίμηση του καλού, η αντιμετώπιση του κόσμου ως οικία τουΘεού, η πέρα της φύσης Επέκεινα ζωή είναι μόνο κάποια από τα αγαθά τηςΠατερικής παιδείας. Αυτή η γνώση προικίζει τους ανθρώπους με τη βούληση μιαςάλλης πράξης. Η υπέρβαση της ύλης, η ομοίωση στο πνεύμα, η ακολουθία τηςεσωτερικής Οδού είναι μόνο κάποια από τα ηθικά αγαθά που οι τρείς Πατέρεςευαγγελίσθηκαν. Περιττό και να πούμε ότι η εν στιγμή σήμερα πραγματική μίμησήτους πρόκειται να απελευθερώσει τον μαζάνθρωπο της εποχής μας. Εάν και μόνο γιαμία στιγμή ο σημερινός άνθρωπος ενστερνισθεί το ήθος και τη γνώση των τιμωμένωνΠατέρων αδέσμευτος από κάθε τι θα δικαιολογήσει το Πινδάρειο απόφθεγμα «γίνεαυτό που είσαι». Παραφράζοντας τον Πλωτίνο-τα μάτια μας βλέπουν τον ήλιο γιατίείναι φτιαγμένα από φώς –θα μπορούσαμε να ειπούμε ότι η ψυχή μας διδάσκεται απότους Πατέρες γιατί είναι δημιουργημένη από το συναίσθημα της Αγάπης προς την Αλήθεια.

Ζωηφόρος.

Η Υπαπαντή του Ιησού Χριστού (2 Φεβρουαρίου)

2012-01-31T06:22:00.001+02:00

Η Υπαπαντή του Ιησού Χριστού

τουμακαριστού Μητροπολίτου Σουρόζ Αντωνίου Bloom

"Νῦνἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοίμου τὸ σωτή ριόν σου, ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψινἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ" (Λκ. 2. 29 32).

Tὰλόγια τοῦ Ἁγίου Συμεών σημειώνουν τὸ τέλος μιᾶς μακρᾶς περιόδου, χιλιάδωνχρόνων κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ὁποίων οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν χωρὶς τὸ Θεό· εἶχανπεράσει χιλιά δες χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Ἀδὰμ εἶχε χύσει τὸ πρῶτο του δάκρυ, ἀπὸτότε ποὺ εἶχε θρηνήσει γιὰ πρώτη φορὰ πάνω στὴ γῆ ἐκείνη στὴν ὁποία δὲν εὕρισκεςπιὰ τὸ Θεὸ ἀνάμεσα στὰ πλάσματά Του.

Ὁλόκληρη ἡ γῆ, ὅλο τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ποθοῦσε τὴν ἡμέρα ἐκείνη ποὺ ἐπιτέλους θὰσυναντοῦσε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ τὸ Θεό του πρόσωπο μὲ πρόσωπο. Νά λοιπὸν ποὺ ἡμέρα ἐκείνη εἶχε φτάσει: ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος μέσα σὲ μιὰ φάτνη στὴ Βηθλεέμ· ὁΑἰώνιος μπῆκε μέσα στὸ χρόνο· ὁ Ἀπεριχώρητος καὶ Ἀτελεύτητος ὑπάχθηκε στοὺςπεριορισμοὺς τῆς κτιστῆς μας κατάστασης.

Αὐτὸςποὺ εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἁγιότητα μπῆκε στὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας τὴ μέρα τοῦβαπτίσματός Του μὲ τὸ νὰ βυθιστεῖ στὰ φοβερὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη μέσα στὰ ὁποῖα οἱἄνθρωποι εἶχαν ἀποπλύνει τὰ ἁμαρτήματά τους· βυθίστηκε στὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ σὰνμέσα στὰ νεκρὰ νερὰ τῆς μυθολογίας καὶ τῶν παραμυθιῶν καὶ βγῆκε φορτισμένος μὲτὴ νέκρα καὶ τὴ θνητότητα τῶν ἀνθρώπων τοὺς ὁποίους εἶχε ἔλθει νὰ σώσει.

Σήμεραθυμόμαστε τὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου, τὴ συνάντησή Του μὲ τὸ πρῶτο πρόσωπο, ἐκτὸς ἀπὸτὴ Μητέρα Του, τὸ ὁποῖο μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Τὸν εἶχε διαισθανθεῖ ὡςΘεό. Ἡ τραγωδία τῆς ἀποστέρησης τοῦ Θεοῦ τὴν ὁποία βρίσκουμε στὴν ΠαλαιὰΔιαθήκη καὶ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο ἔχει τελειώσει· ὁ Κύριος εἶναι μαζὶ μὲ τὸλαό Του· ἡ πληρότητα τῆς Θεότητας κατοικεῖ πάνω στὴ γῆ αὐτή.

Μιὰνέα ὅμως τραγωδία ἀρχίζει, ἡ πορεία τοῦ Θεανθρώπου πρὸς τὸ Σταυρό. Ὁ Χριστὸςγεννήθηκε στὴ χώρα τοῦ θανάτου καὶ μὲ σκοπό Του νὰ πεθάνει. Γεννήθηκε μὲ σκοπόΤου νὰ πεθάνει γιὰ χάρη μας. Ἂν προσέξατε τὰ ἀναγνώσματα τῆς ΠαλαιᾶςΔιαθήκης τὰ ὁποῖα διαβάζονται γιὰ τὴ γιορτὴ αὐτὴ εἶναι πιθανὸ νὰ καταλάβατε τοὺςλόγους γιὰ τοὺς ὁποίους θεσπίστηκε.

Στὸδέκατο τρίτο κεφάλαιο τῆς Ἐξόδου διαβάζουμε ὅτι ὁ Θεὸς ζήτησε ἀπὸ τὸ Μωυσῆ τὴνκαθιέρωση τοῦ κάθε πρωτότοκου ἀγοριοῦ, τὴν προσφορὰ τοῦ παιδιοῦ σὰν μιὰ θυσία σὲμνήμη τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ Ἰσραὴλ σώθηκε ἀπὸ τὴ δουλεία τῶν Αἰγυπτίων μέσῳ τοῦθανάτου ὅλων τῶν πρωτοτόκων τῆς Αἰγύπτου.

Ἡπαρουσίαση αὐτὴ τοῦ κάθε πρωτότοκου βρέφους στὸ Ναὸ δὲ σήμαινε μιὰ πλήρη ἀφιέρωσηστὸ Θεό: τὰ παιδιὰ αὐτὰ ἐπέστρεφαν στὴ συνέχεια πίσω στὴν καθημερινὴ κοσμικὴζωή. Ἡ παρουσία σήμαινε τὴν ἄφεσή τους στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, σήμαινε ὅτι ὁ Θεὸςεἶχε πάνω τους δικαίωμα ζωῆς καὶ θανάτου καὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀναγνωριζόταν ἀπὸτὸ ὅτι οἱ γονεῖς πλήρωναν γιὰ τὸ παιδὶ σὰν λύτρα ἕνα ἀμνὸ ἢ ἕνα ζεῦγοςπεριστεριῶν.

Ὁπρωτότοκος ἦταν πραγματικὰ μιὰ αἱματηρὴ θυσία ἡ ὁποία ἀναβαλλόταν ἀπὸ αἰώνα σὲαἰώνα μέχρι τὴ μέρα ποὺ ὁδηγήθηκε στὸ ναὸ ὁ Μονογενὴς Γιὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶχεγίνει Γιὸς τῆς Παρθένου, ὁ «υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Καὶ γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἀνθρώπινηἱστορία ἡ αἱματηρὴ αὐτὴ θυσία ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ τὸ Θεὸ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἀντικατάστατοτῆς θυσίας εἶχε προσφερθεῖ, αὐτὴ τὴ μοναδικὴ φορὰ ὁ Θεὸς Πατέρας δέχτηκε καὶ τὸνἴδιο τὸ θάνατο τοῦ Βρέφους.

Ἡθυσία ἔπρεπε νὰ περιμένει τὸν καιρό της· πέρασαν κάπου τριάντα χρόνια ἀπὸ τὴνπαρουσίαση τοῦ βρέφους μέχρι τὸ θάνατο τοῦ ὥριμου Ἰησοῦ· ἡ θυσία ὅμως εἶχεγίνει δεκτὴ καί, ὅταν ἦλθε ὁ καιρός, τὸ βρέφος ποὺ εἶχε προσφερθεῖ ἀπὸ τὴνΠαρθένο Μαρία πέθανε στὸ Γολγοθὰ πάνω σ’ ἕνα σταυρό.

Ἐνῷ ὁ ἍγιοςΣυμεὼν διακήρυττε τὴ λύτρωση τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴ μακραίωνη ἀποξένωσή του ἀπὸ τὸΘεὸ ἔδινε ταυτόχρονα καὶ στὴ Θεομήτορα τὴ φοβερὴ προειδοποίηση ὅτι μιὰ ρομφαίαθὰ διαπερνοῦσε καὶ τὴ δική της τὴν καρδιά, ὅτι ἡ θυσία ποὺ ἀναστελλόταν γιὰ τὴστιγμὴ ἐκείνη θὰ φανερωνόταν κάποια μέρα σὰν θεϊκὴ βουλὴ καὶ θὰ ἀποτελοῦσε ἕνατραγικὸ μονοπάτι γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ γιὰ ἐκείνη (Λκ. 2. 34, 35).

ὉΧριστὸς ἀκολούθησε πραγματικὰ τὸ τραγικὸ αὐτὸ μονοπάτι, τὸ μονοπάτι τῆς ἀνθρώπινηςκαὶ τῆς Θείας ἐγκατάλειψης, τὴν ὁδὸ πρὸς τὸν Κῆπο τῆς Γεθσημανῆ καὶ τὸ θάνατοτοῦ Γολγοθᾶ. Ὁ θάνατός Του ἦταν μιὰ καταπάτηση τοῦ θανάτου ἐφ’ ὅσον ἀναστήθηκεζωντανὸς ἀπὸ τὸ μνῆμα. Ἔπειτα ἀναλήφθηκε μὲ δόξα καὶ μᾶς ἔδωσε τὸ Ἅγιό Του Πνεῦμακαὶ ὅμως οὔτε καὶ τότε δὲν ἐξαλείφεται τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ καὶ ἡ τραγωδία τοῦκόσμου δὲ φτάνει στὸ τέλος της.

Ὁ ἐγερθεὶςΧριστὸς ἔχει στὰ χέρια καὶ στὰ πόδια Του τὰ σημάδια ἀπὸ τὰ καρφιά, στὴν πλευρὰτὴν οὐλὴ ἀπὸ τὴ λόγχη καὶ στὸ μέτωπό Του τὰ σημάδια ἀπὸ τὴν κορώνα τὴν ὁποία Τοῦεἶχαν φορέσει κοροϊδευτικά, τὸ στεφάνι ποὺ ἀντὶ νὰ εἶναι βασιλικὸ εἶχε γίνει ἀπὸἀγκάθια.

Γινόμαστεκι ἐμεῖς μέτοχοι τῆς σταυρικῆς αὐτῆς ὁδοῦ: ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς παρουσιάστηκε στὴνἐκκλησία ὕστερα ἀπὸ τὸ Βάπτισμά του· τότε διαβάστηκαν προσευχὲς γιὰ τὶς μητέρεςμας καὶ γιὰ μᾶς καὶ ἡ ἐκκλησία ἐπικαλέστηκε τὸν Κύριο, τὸν Προστάτη τῶν νηπίωνποὺ εἶχε ὁ ἴδιος κρατηθεῖ στὶς ἀγκάλες τοῦ Ἁγ. Συμεών, ζητώντας ἔλεος καὶ συμπαράσταση.

Αὐτὸ ἔγινεκατ’ εἰκόνα τῆς παρουσίασης τοῦ Χριστοῦ· πρὶν ἀπὸ αὐτὸ εἴχαμε βαπτιστεῖ καὶ τὸΒάπτισμα σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπ. Παῦλο (Ρωμ. 6. 3 11) καὶ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας εἶναιμιὰ καταβύθιση στὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ ὥστε νὰ τὸν κάνει δικό μας θάνατο, μὲ τὸνἴδιο τρόπο ποὺ ἡ Ἀνάστασή Του γίνεται δική μας ἀνάσταση.

Ἐμεῖςλοιπὸν ποὺ ἔχουμε πεθάνει μὲ τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐγερθεῖ μὲ τὴν ἈνάστασήΤου ὁδηγούμαστε στὸ ναὸ ὅπως εἶχε ὁδηγηθεῖ κι Ἐκεῖνος, αἰώνιοι καὶ ἐν τούτοις ὑποκείμενοιστὴν τραγωδία τοῦ χρόνου, ζωντανοὶ ἀλλὰ προορισμένοι γιὰ τὸ θάνατο. Ὁ Χριστὸς ἦτανζωντανὸς στὴν αἰώνια θεότητά Του καὶ τὴν ἀθάνατη ἀνθρώπινη σάρκα Του, ὅμως δέχτηκετὸ θάνατο τῆς σάρκας Του γιὰ νὰ κοινωνήσει σὲ ὅλα μὲ τὴ δική μας ἁμαρτωλὴσάρκα. Μὲ παρόμοιο τρόπο ὕστερα ἀπὸ τὴ συνανάστασή μας μαζί Του ὁ Χριστὸς μᾶς ἀποστέλλει– ὅπως προηγουμένως ὁ Πατέρας εἶχε στείλει Ἐκεῖνον – στὴ σφαίρα τῆς ἁμαρτίας γιὰνὰ σηκώσουμε στὰ σώματα, τὶς ψυχὲς καὶ ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας τὸ σταυρὸ τοῦκόσμου ὁ ὁποῖος ἔχει πέσει καὶ ἐξαγοραστεῖ ἀλλὰ ποὺ δὲν ἔχει ἀπολυτρωθεῖ ἀκόμα.

Σύμφωναμὲ τὰ λόγια τοῦ Ἀπ. Παύλου καλούμαστε νὰ ἀνταναπληρώσουμε στὰ σώματά μας τὰ ὑστερήματατῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ (Κολ. 1. 24) – κι ἐπειδὴ εἴμαστε τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδὴεἴμαστε ἕνα μαζί Του, ἡ τραγωδία τὴν ὁποία ὁ ἐρχομός Του ἀπάλειψε ἀπὸ τὴν ΠαλαιὰΔιαθήκη καὶ τὸν κόσμο τῆς ἀρχαιότητας καὶ ἡ ὁποία ἔγινε κατόπιν ἡ δική Τουτραγωδία συνεχίζεται μέσα σ’ ἐμᾶς σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες.

ὉΠατριάρχης Ἀλέξιος (1877 - 1970. Ἔγινε Πατριάρχης Μόσχας τὸ 1945) εἶχε πεῖμιὰ φορὰ ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ τὸ ὁποῖο, ἐνῷ συνεχῶς οἱ ἄνθρωποιἀπορρίπτουν, σταυρώνεται κατὰ τὴ διάρκεια τῶν αἰώνων γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου.Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸς εἶναι ὁ δικός μας ὁ δρόμος, αὐτὸ εἶναιτὸ μήνυμα τὸ ὁποῖο μᾶς φέρνει ἡ ἔνδοξη μὰ τρομακτικὴ αὐτὴ γιορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆςτοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸ δίκαιο Συμεών...

ΜακαριστούΜητροπολίτου Σουρόζ Αντωνίου Bloom, απόσπασμα απὸ το βιβλίο «Ἡμέρα Κυρίου»,εκδ. Ακρίτας. Εκκλησία Κύπρου -Η Υπαπαντή του Κυρίουκαι Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού

«Παιδεία, ίσον δάσκαλος», «και όχι ‘’πρώτα ο μαθητής’’». Ο δάσκαλος κάνει την παιδεία και ανοίγει ορίζοντες στους μαθητές του.

2012-01-30T23:41:00.000+02:00

Με μία άκρως ενδιαφέρουσα ομιλία απότον Εκπαιδευτικό κ. Δημήτριο Νατσιό, πραγματοποιήθηκε σήμερα η καθιερωμένηεκδήλωση προς τιμήν των Εκπαιδευτικών, από την Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Στην καλωσόρισμά του ο ΣεβασμιώτατοςΜητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην αλλαγήνοοτροπίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος τονίζοντας πως «μεταποιήσαμε τηνμόρφωση ως μία τεχνοτροπική διεργασία χωρίς όραμα και ελπίδα», συμπληρώνονταςπως «ο άνθρωπος μορφώνετε μόνο όταν προσκύψει στο πρόσωπο του Θεανθρώπου».

Στη συνέχεια το λόγο έλαβε οπαριστάμενος αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, οοποίος χαιρέτισε την πρωτοβουλία της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και αναφέρθηκεεπιγραμματικά στην αξία και τη σημασία της Εκκλησίας στα θέματα της παιδείας.

Ακολούθησε η ομιλία του εκπαιδευτικούΔημήτρη Νατσιού, ο οποίος όντας ενεργός δάσκαλος «στην τάξη 22 χρόνια», όπωςχαρακτηριστικά είπε, αναφέρθηκε στα δεινά της Ελληνικής παιδείας και στηνπροσπάθεια όχι μόνο της αποχριστιανοποίησης των σχολείων, αλλά και ευτελισμούτου δασκάλου.

«Παιδεία, ίσον δάσκαλος», σημείωσε ο κ.Νατσιός «και όχι ‘’πρώτα ο μαθητής’’». Ο δάσκαλος κάνει την παιδεία και ανοίγειορίζοντες στους μαθητές του.

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ανέφερεπως το 1821 η Οικονομία του Θεού κατάφερε να ελευθερώσει ένα γένος μετά από 400χρόνια σκλαβιάς και σήμερα η Οικονομία των κρατών καταστρέφει όλα όσα χτίστηκανμε κόπο όλα αυτά τα χρόνια.

Έκανε εκτενή αναφορά και παρουσίασε τιςδιαφορές ανάμεσα στα παλιά και τα νέα σχολικά βιβλία σημειώνοντας με έμφαση πως«από τα βιβλία του δημοτικού, εξαφανίστηκε το δημοτικό τραγούδι και τη θέση τουπήραν οι συνταγές μαγειρικής».

Έκανε λόγο για τις δυσκολίες πουαντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί σήμερα, σημειώνοντας με νόημα πως οι ΤρείςΙεράρχες δεν έχουν θέση που πρέπει στην εκπαίδευση του σήμερα.

Παρών στην Εκδήλωση της ΙεράςΜητροπόλεως Πειραιώς, η οποία διοργανώνεται κάθε χρόνο με την ευκαιρία τηςεορτής των Τριών Ιεραρχών, ήταν και ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιώς, οοποίος φιλοξένησε και εφέτος την εκδήλωση.

Η ομιλία μεταδόθηκε απευθείας τόσο απότον Ραδιοφωνικό Σταθμό, όσο και από την Διαδικτυακή Τηλεόραση τηςΠειραϊκής Εκκλησίας.

Ο Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος

Ο Αναπληρωτής Υπουργός με τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πειραιώς

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ.Σεραφείμ κατά την προσφώνησή του

-Αγία Σοφία Πειραιώς

«Μεγάλοι δάσκαλοι θρησκειών του κόσμου» στο νέο πρόγραμμα σπουδών για τα Θρησκευτικά

2012-01-30T23:06:00.000+02:00

«Μεγάλοι δάσκαλοι θρησκειών του κόσμου» στο νέο πρόγραμμασπουδών για τα Θρησκευτικά

Πανθρησκειακός συγκρητισμός

Το νέο πρόγραμμα σπουδών για ταΘρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου προβλέπει στην πρώτη κιόλας ΘεματικήΕνότητα (ΘΕ) των Θρησκευτικών της Ε΄ Δημοτικού την αναφορά στον «Ιησού ωςδάσκαλο» με παράλληλη αναφορά στους «μεγάλους δασκάλους των θρησκειών τουκόσμου» δηλαδή «τον Μωάμεθ, τον Κομφούκιο και τον Βούδα». Πρόκειται για έναμόνο παράδειγμα του συγκρητιστικού τρόπου με τον οποίο προσεγγίζονται η Αλήθειατου Χριστού σε σχέση με τις άλλες θρησκείες από τους συντάκτες του νέουπρογράμματος σπουδών. Ο Ιησούς δεν είναι ο Ένας και Μοναδικός Θεός αλλά έναςδιδάσκαλος όπως ο Βούδας, ο Κομφούκιος και ο Μωάμεθ! Η κλήση των Μαθητών ή ηΕπί του Όρους ομιλία χρησιμοποιούνται στην ΘΕ αυτή ως δείγματα της ιδιότητοςτου Ιησού ως διδασκάλου...

Μία τέτοια προσέγγιση των Θρησκειώνκαι παρουσίαση των «δασκάλων των θρησκειών» θυμίζει σε όσους έχουν μελετήσεισχετικά κείμενα το βιβλίο «Μεγάλοι Μύστες» των εκδόσεων «Ιάμβλιχος» που στηνσυνοπτική παρουσίαση σημειώνεται ότι πρόκειται για «ένα έργο που ενέπνευσεπολλές γενιές αναγνωστών, είναι προϊόν της ώριμης συγγραφικής περιόδου τουΕντουάρ Σιρέ, κατά την οποία προσπάθησε να επιδείξει τη βασική ενότητα πίσω από όλες τις ανώτερεςθρησκείες. Θρησκείες που λειτουργούν ως μέσα αποκάλυψης του ενός θείου κόσμου,μέσω της ψυχής των προφητών τους».

Μήπως σε κάτι τέτοιο στοχεύει πλέονκαι το νέο μάθημα Θρησκευτικών; Τι Χριστός, τι Βούδας, τι Μωάμεθ, τιΚομφούκιος, όλοι είναι διδάσκαλοι θρησκειών; Λοιπόν; Τα Θρησκευτικά στηνυπηρεσία της Πανθρησκείας και της Νέας Εποχής;

Θρησκευτικά

Η Γιορτή των Τριών Ιεραρχών στη Β. Ήπειρο

2012-01-30T21:49:00.000+02:00

Η Γιορτή των ΤριώνΙεραρχών καθιερώθηκε, πλέον, ως Γιορτή των Ελληνικών Γραμμάτων στη ΒόρειαΉπειρο. Δηλητηριασμένοι μέχρι το μεδούλι, επί πέντε δεκαετίες, δάσκαλοι,μαθητές και γονείς του χώρου μας πως η γιορτή της παιδείας και των γραμμάτωνείναι η 7^η Μαρτίου- με το άνοιγμα του πρώτου αλβανικούσχολείου στην Κορυτσά, που δεν έχει καμία σχέση με το άνοιγμα των δικών μαςελληνικών σχολείων- γιόρταζαν πανηγυρικά και στο χώρο μας την ημέρα αυτή κι αςείχε μερικές δεκάδες χρόνια νωρίτερα που λειτουργούσε το σχολείο τηςΔρόβιανης και πολλά άλλα τέτοια στο χώρο μας.

Την τελευταίαδεκαετία σύσσωμος ο δασκαλικός κόσμος της βορειοηπειρωτικής μας κοινότηταςυπενθυμίζει και γιορτάζει μεγαλοπρέπως την δική μας γιορτή των Γραμμάτων. ΤηνΗμέρα των Τριών Ιεροδιδασκάλων, των Τριών Ιεραρχών: του Βασιλείου του Μεγάλου,του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Μαζί με τους ΤρειςΜεγάλους Φωστήρες γιορτάζουν οι μαθητές, οι δάσκαλοι κι όλος οΕλληνισμός.

Έντονες ήταν οιδραστηριότητες αφιερωμένες στην Ημέρα αυτή στο χώρο της Βορείου Ηπείρου. ΣτοΑργυρόκαστρο οι μαθητές της ΜέσηςΣχολής Γενικής Εκπαίδευσης «Τίμιος Σταυρός» της Ιεράς Μητρόπολης,έδωσαν ένα πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα αφιερωμένο στην Ημέρα αυτή. ΟΜητροπολίτης Ιεράς Μητρόπολης Σεβασμιώτατος Δημήτριος έκοψε τηνπρωτοχρονιάτικη πίτα.

Στους ΑγίουςΣαράντα, στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους, οι μαθητές του Τεχνικού Επαγγελματικού Λυκείου«Απόστολος Παύλος», μετά τη θεια λειτουργία, παρουσίασανστο κοινό, που γέμισε την αίθουσα του Ναού, ένα πλούσιο πρόγραμμα μετραγούδια, μονόπρακτα και θεατρικά αφιερωμένα στη ζωή, το έργο και τις διδαχέςτων Τριών Ιεραρχών.

Εκτός από μαθητές,δασκάλους, παρευρέθηκαν διευθυντές ελληνικών σχολείων, ο Αντιπεριφεριάρχης τωνΑγ. Σαράντα Γιώργος Μάνος, ο οποίος και χαιρέτησε στην ελληνική, άνθρωποι τωνΓραμμάτων και πολλοί πιστοί.

ΣΦΕΒΑ

Συνομιλία του π. Γεωργίου Μεταλληνού και του καθηγητού Δημητρίου Τσελεγγίδη με το Ρουμάνο Γέροντα Αρσένιο Papacioc για τον Οικουμενισμό

2012-01-30T17:43:00.001+02:00

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός και ο καθηγητής Δημήτριος Τσελεγγίδης στο κελίτου Ρουμάνου Γέροντα Αρσένιου Papacioc συνομιλούν για τον Οικουμενισμό.

Η «ιδιωτικὴ οδὸς» και η οδὸς «συν πάσι τοις Αγίοις»

2012-01-30T17:00:00.000+02:00

Ἡ «ἰδιωτικὴ ὁδὸς» καὶ ἡ ὁδὸς «σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις»

Γράφει ὁ Νεμέσιος

Οἱἀκόλουθοι τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας δὲν παύουν μὲ τὰ γραφόμενά τους νὰἀποκαλύπτουν τὴν οἰκουμενιστικὴ σκέψη ὡς αἱρετική. Ἀπόδειξη τρανότατη ἡ νέασυμβολὴ τοῦ θεολόγου κ. Παναγιώτου Ἀνδριόπουλου, προχθὲς στὸ Amen.gr μὲ τίτλο«Νεο-παραδοσιακὸ κυνήγι μαγισσῶν!!!». Μὲ αὐτὸ ἐπιτίθεται στὴν προσεχῆ ἡμερίδατῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς μὲ θέμα «Πατερικὴ Θεολογία καὶ μεταπατερικὴαἵρεση», μεγαλοφωνότατος, ὅπως πάντοτε, ὑποστηρικτὴς τῶν θέσεων τοῦΟἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ΚΠόλεως (ὑποστηρικτοῦ τῆς «μετα-πατερικῆς» Ἀκαδημίαςτοῦ Βόλου) καὶ ἐκθέτης καὶ δείκτης τῆς ἐνοχλήσεως ποὺ συνιστᾷ γιὰ τὴν παναίρεσητοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ κατοχυρωμένη, ἀκαδημαϊκὴ προσβολὴ τῶνδογματικῶν-ἐκκλησιολογικῶν καινοτομιῶν τῶν οἰκουμενιστικῶν ἱδρυμάτων καὶδικαιοδοσιῶν.

Εἶχα ἀποφασίσεινὰ μὴν ἀσχοληθῶ μὲ τὸ ἐν λόγῳ κείμενο, ἀλλὰ ἡ διαστροφικὴ τῆς ἀληθείας – χωρὶςνὰ καταλογίζω καὶ ἀνάλογη πρόθεση στὸν κ. Ἀνδριόπουλο – προβαλλόμενη θέση τοῦκ. Χρ. Γιανναρᾶ (ἂν ἀποτυπώνεται πλήρως στὸ παράθεμα τοῦ κ. Ἀνδριόπουλου) γιὰτὸ τί συνιστᾷ αἵρεση, μὲ καθιστᾷ συνειδησιακῶς συνένοχο γιὰ τὴν ἐσφαλμένηἐνημέρωση ἀνύποπτων ἀναγνωστῶν σχετικῶς μὲ τὸ θέμα. Διότι, ἐπειδὴ ἀκριβῶς τὰδόγματα ἔχουν ἀποκρυσταλλωθεῖ σὲ συγκεκριμένες ὁρολογίες, ὑπὸ τὸν φωτισμὸ τοῦἉγίου Πνεύματος, ἐξ αἰτίας τῆς δολιότητος τῶν αἱρετικῶν ποὺ χρησιμοποιοῦνὀρθόδοξες λέξεις μὲ ἐσφαλμένο περιεχόμενο (βλ. «χριστοτόκος» τοῦ Νεστορίου),γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἁμαρτία, ἔστω καὶ «στὸ γράμμα κάποιας δογματικῆς σημειογραφίας»,¬εἶναι θανάσιμη διακινδύνευση καὶ ἁμαρτία καὶ ἀπαγορεύεται αὐστηρῶς ἀπὸ τοὺςἉγίους, ὥστε δὲν δικαιώνεται ἡ ἄποψη τοῦ κ. Γιανναρᾶ ὅτι «Αἱρετικὸς γίνεται ὄχιὅποιος ἁμαρτάνει στὸ γράμμα κάποιας δογματικῆς σημειογραφίας, ἀλλὰ ὅποιοςἀποκόβεται ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὴν πραγματικότητα» κ.λπ..

Θὰ ἐνθυμεῖται ὁ κ. Ἀνδριόπουλος (καὶ ὁ κ. Χρ. Γιανναρᾶς), ὡςἐπιβεβαίωση ὅσων γράφονται, τὴν αὐστηρὴ ἀπαγόρευση τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδουἔναντι ὁποιασδήποτε ἀλλοιώσεως ἢ τῆς ἀντικαταστάσεως τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως(ζ΄ Κανὼν). Θὰ ἐνθυμοῦνται τὶς μεταγενέστερες συνοδικὲς ἀποφάσεις τῆς Ὀρθοδοξίαςγιὰ τὸ ἴδιο θέμα, οἱ ὁποῖες τονίζουν τὸ μέχρι κεραίας ἀναλλοίωτο ὄχι μόνον τῶνἱ. Δογμάτων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἱ. Κανόνων (παραθέτουμε ἐνδεικτικῶς δύο ὡς παράρτημαστὸ τέλος).

Ὁ ΜέγαςΒασίλειος τονίζει ὅτι «...τί τῶν θεολογικῶν ῥημάτων οὕτω μικρόν, ὡς ἢ καλῶς ἢἐναντίως ἔχον, μὴ μεγάλην παρέχειν τὴν ῥοπὴν ἐφ’ ἑκάτερα; Εἰ γὰρ ἐκ τοῦ νόμουἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ παρελεύσεται, πῶςἂν ἡμῖν ἀσφαλὲς ὑπερβαίνειν καὶ τὰ σμικρότατα;» (PG 32,69C)· ὁ δὲ Μέγας Φώτιος, παρερμηνευόμενος καὶ αὐτὸς δυστυχῶς ἀπὸ τοὺς ἕλληνεςοἰκουμενιστὲς θεολόγους τῆς Γερμανίας ὡς δῆθεν σύμφωνος μὲ τὴν «ἑνότητα στὴδιαφορετικότητα», ἔγραψε στὴ Μυριόβιβλο ὅτι: «Ἡ μὲν γὰρ περὶ πίστεως ἔρευνα τῆςἀληθείας παρατραπεῖσα ναυάγιον μέγα τῇ ψυχῇ προξενεῖ, διὸ δὴ καὶ βραχείας τῆς εἰς αὐτὴν τελούσηςἀντέχεσθαι δεῖ συλλαβῆς». (PG 103, 988B).

Ἀλλὰ τὸκαταληκτήριο σημείωμα τοῦ ἀγαπητοῦ κ. Ἀνδριόπουλου, ὅτι ὁ ΣεβασμιώτατοςΜητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος καὶ ὁ Καθηγητὴς κ. Ἰωάννης Κουρεμπελὲς«ἔχουν συμμετάσχει στὸ παρελθὸν – καὶ ὄχι στὸ ἀπώτατο – σὲ ἐκδηλώσεις τῆςἈκαδημίας τοῦ Βόλου» τί σημαίνει; Μήπως ὅτι εἶναι ὑποκριτὲς καὶ μοιράζονται τὰχαρτιά τους μὲ δύο στρατόπεδα; Μήπως ὅτι εἶναι ἀσταθεῖς στὸ θεολογικό τουςπροσανατολισμὸ καὶ συνεπῶς ἀνυπόληπτοι ὡς διδάσκαλοι τῆς Θεολογίας; Μήπως, ὅτιὄφειλαν - ἐπειδὴ προσκλήθηκαν καὶ μίλησαν στὴν «Ἀκαδημία» - νὰ εἶναι ἐσαεὶδουλικῶς εὐγνώμονες ἐν σιωπῇ, ὡς ὑποζύγια τῆς ἀνθρωπαρεσκείας, σὲ ὅσουςτεκταίνονται κακά («Τέκτονες κακῶν») ἐναντίον τῆς ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας; Ἢμήπως ὅτι ἐνοχλεῖ ἡ κατάθεση θεολογικῆς μαρτυρίας κάποιων Ὀρθοδόξων(«ἀντι-οικουμενιστῶν») θεολόγων σὲ fora οἰκουμενιστῶν, ὅπως ἡ «Ἀκαδημία», ὁπότεεἶναι προτιμότερο νὰ ἀπομονωθοῦν γιὰ νὰ στοχοποιοῦνται καὶ ἀπομονώνονταιεὐκολότερα ὡς «κυνηγοὶ μαγισσῶν», «ζηλωτές» καὶ «ἱερο-εξεταστές»; Τί σημαίνει ἡἀναφορὰ αὐτὴ ὡς ὑστερόγραφο;

Ἄν δὲνσημαίνει τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτά, τότε λοιπόν τί δεικνύει; Ὅτι συνειδητοποιώντας οἱπρολεχθέντες γνωστοὶ θεολόγοι σὲ ποιά αἱρετικὴ κατάπτωση ὁδηγεῖται ἡ θεολογίατῆς Ἑλλάδος ἀπὸ ἐπισήμως ὑποστηριζόμενες Μ.Κ.Ο., ὅπως ἡ Ἀκαδημία τοῦ Βόλου,σπεύδουν νὰ καταθέσουν τὴν ἀνησυχία τῆς ψυχῆς τους ὡς ἔμπυρο καὶ ἔμπειροθεολογικὸ λόγο· ὁπότε ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἀνησυχία καὶ ἡ ἐπικριτικὴ τοποθέτησήμας.

Ἂνπάντως πρόκειται περὶ μομφῆς τῆς «ἀσυνεπείας» τοῦ ἁγίου Ναυπάκτου καὶ τοῦΚαθηγητοῦ Κουρεμπελέ, προτείνω κ. Ἀνδριόπουλε, ὡς ὑποστηρικτὴς τῆςοἰκουμενιστικῆς παναιρέσεως, νὰ φερθεῖτε καὶ ἐσεὶς συνεπῶς πρὸς τὴ θεολογίασας. Καὶ ἐπειδὴ «ἀθέτησις μὲν γὰρ γίνεται προαγούσης ἐντολῆς διὰ τὸ αὐτῆςἀσθενὲς καὶ ἀνωφελές» καὶ «τὸ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ κρείττονος εὐλογεῖται» (Ἑβρ.7,18καὶ 7,7), ἄρα καὶ ἐκεῖνοι ποὺ διέγνωσαν τὴν παρέλευση καὶ ἀχρήστευση τῆςπατερικῆς ἐποχῆς καὶ συμβολῆς, δηλ. οἱ τῆς «Ἀκαδημίας», πρέπει νὰ παραδεχθῆτεὅτι – κατὰ συνέπεια τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας - ἀξίζουν ἴσης τιμῆς ἢ καὶπερισσότερης ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες: «νυνὶ δὲ διαφορωτέρας τετυχήκασιλειτουργίας͵ ὅσῳ καὶ κρείττονός εἰσι διαθήκης μεσῖται» (πρβλ. Ἑβρ. 8,6).Συνεπῶς, κ. Ἀνδριόπουλε, ἀποκαθηλῶστε τὶς ἱ. Εἰκόνες τῶν ἁγίων Πατέρων, χάρινσυνεπείας ! Παύσετε νὰ προσκυνεῖτε τὰ ἱερὰ λείψανά τους καὶ νὰ ἀναγινώσκετε τὰσυγγράμματά τους, χάριν συνεπείας ! Διότι ἐὰν οἱ Πατέρες πλανήθηκαν καὶ μᾶςπαρέδωσαν λόγια ποὺ δὲν εἶναι αἰώνια, ἀλλὰ παροδικά, τότε τὰ λόγια αὐτὰ δὲνεἶναι τοῦ Θεοῦ, «ἐφ’ ὅσον ἡ ἀλήθεια τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα» (Ψαλμ.116,2) ! Ἂν ἐπλανῶντο συνολικῶς, ὅταν ἀποφαίνονταν συνοδικῶς ὅτι οἱ διατάξεις τουςἔχουν αἰώνιο κῦρος, ἄρα τὰ λόγια καὶ ἔργα τους δὲν εἶναι ἐπαρκῶς κεχαριτωμένα!Συνεπῶς, χάριν συνεπείας, σταματῆστε ἐπισήμως νὰ τιμᾶτε τοὺς Πατέρες, ὡςπαρωχημένους καὶ ἀνεπαρκεῖς γιὰ σᾶς, ὅπως ἔκανε τὸ Βατικανὸ στὰ μέσα τῆςδεκαετίας τοῦ ’60 μὲ μερικοὺς ἀρχαίους Ἁγίους, οἱ «ἀξιομισθίες» τῶν ὁποίων«ξοδεύθηκαν» ἀπὸ τὴν ὑπερεκχυνόμενη (μὲ τὸ ἀζημίωτο) ἀγάπη τοῦ Πάπα!

Ἀντιθέτως, στηλῶστε τὶς εἰκόνες τῶν «ἀναμορφωτῶν» τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἐπισκόπων καὶΘεολόγων, ψάλλετέ τους Παρακλήσεις καὶ Χαιρετισμούς, ἀνάψτε τους καὶ κεράκι!Μόνον θυμίαμα μὴ προσφέρετε, διότι τοὺς ἔχει προσφερθεῖ ἐπαρκὲς θυμίαμα σὲ«κύκλους ἀλληλο-λιβανιζομένων λογίων» καὶ μάλιστα, ὄχι μετὰ θάνατον, ἀλλὰ ἐνῷζοῦν (ὅπως προσφάτως στὸν Σεβασμιώτατο Περγάμου), ὥστε νὰ χαροῦν τὸν ἀνθρώπινοἔπαινο, «ὅταν καλῶς ἡμᾶς λέγωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι» (πρβλ. Λουκ. 6, 26), ὅτανἐπαινοῦν οἱ νεο-εποχίτες, νεο-ταξίτες, ἑτερόδοξοι καὶ ἑτερόθρησκοι, ἀποδομητὲςκαὶ κοσμοπολίτες, διεθνιστὲς τοῦ καπιταλισμοῦ καὶ τοῦ σοσιαλ-χριστιανισμοῦ,ὅλοι ἱκανοποιημένοι χειροκροτητὲς τοῦ συγκρητισμοῦ ποὺ προωθεῖ τὸ Φανάρι!

Ἡἀμφισβήτηση τῆς διαχρονικότητος τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἔστω καὶ ὡς ἁπλὸςφιλοσοφικὸς προβληματισμός, δὲν εἶναι ἆραγε ἐφάμαρτος; Τὸ νὰ τὴν συζητεῖ ἡ«Ἀκαδημία», ἔστω ἁπλῶς ἐρωτοτροπώντας μὲ τὴν ἰδέα, χωρὶς ἐπίσημη«ἐκκλησιαστικὴ» ἀποδοχὴ τῆς «συναφειακῆς» καὶ «μετα-πατερικῆς θεολογίας» εἶναιἐπιτρεπτό στοὺς Συνέδρους τῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου καὶ ἀκίνδυνο γιὰ τοὺςἀκροατές; Ὅσο εἶναι θεμιτὸ καὶ ἀκίνδυνο τὸ νὰ ὑποβάλλεις σὲ ἕνα παιδὶ καχυποψίαγιὰ τοὺς γονεῖς του· τὸ νὰ διασπείρεις σὲ ἕνα στράτευμα αἴσθημα ἀμφιβολίας γιὰτὴν ἀξιοπιστία τῶν ἐκπαιδευτῶν καὶ ἀξιωματικῶν του· τὸ νὰ ἐνσπείρεις σὲ πλήρωμαχειμαζομένου πλοίου δυσπιστία στὶς ἀποφάσεις τοῦ ἔμπειρου Κυβερνήτη· τὸ νὰδιαβάλλεις στὰ παιδιὰ τὸ κίνητρο τῆς αὐστηρότητος τῶν γονέων τους. Τελικῶς, ὅσοτὸ νὰ ὑποβάλλεις στοὺς πρωτοπλάστους, ὅτι «οὐκ ἀποθανοῦνται» παραβαίνοντες τὰἐντάλματα τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ «ἔσονται ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρὸν» καὶἀξιολογοῦντες «χρονο-συναφειακῶς» τὴν ἀξία καὶ τὴ θεολογία ἐκείνων ποὺεὐωδιάζουν τὰ ἱ. λείψανά τους ἀπὸ τὴ θεϊκὴ ἐπ’ αὐτῶν εὐδοκία!

Αὐτὰ τὰγράφω, ἀγαπητὲ κ. Ἀνδριόπουλε, ὄχι ἀπὸ αἴσθημα ἐμπαθείας καὶ θυμοῦ - πόρρω ἀπ’ἐμοῦ! - ἀλλὰ πόνου· εἶμαι ἁμαρτωλός, ἀλλὰ ἀνήσυχος γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας καὶ τὴσωτηρία ὅλων μας. Τὰ πάντα γκρεμίζονται, καλῶς ἀποδομημένα ἀπὸ δεκαετίες. Ἂςκρατήσουμε τουλάχιστον τὴν Πίστη μας ἀνόθευτη, «στήκοντες καὶ κρατοῦντες τὰςΠαραδόσεις» (Β΄ Θεσ. 2, 15) τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ Πατέρων μας, ὡς μάρτυραὑπερασπίσεώς μας ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι τὶς «ἰδιωτικὲς ὁδούς» τῆςδιανοίας μας !

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Ἀποκρίσεις τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τοὺς Ἀγγλικανοὺς Ἀνωμότους (1716/1725), Ἀπόκρισις εἰς τὴν Πρόθεσιν α΄, ἐν ΙΩ. ΚΑΡΜΙΡΗ, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆςὈρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. 2, Akademische Druck u. Verlagsanstalt,Graz Austria 1968 [2], σελ. 888ἑ.

«Τίνι οὖν λόγῳ τολμήσωμεν ἡμεῖς αὐθαδῶς καὶ ἀνυποστόλως ἀθετῆσαι καὶ αὐτὴν τὴν πολλοστὴν τῶν θείων Πατέρων διάταξιν καὶ θεσμοθεσίαν, καὶ ταῦτα μὴ ταῖς θείαις Γραφαῖς ἀντιφθεγγομένην, καὶ μάλιστα τῶν ὅσα περὶ θείων δογμάτων ἀπεφάνθησάν τε καὶ ὁμοφώνως ἐκυρώθησαν; Εἰ δὲ τίς ποτε συγκατάβασις καὶ οἰκονομία ἐγένετο, ἴσως ἐν ὅσοις τρόπῳ συμβουλῆς περὶ ἤθη καὶ τάξεις καὶ συνηθείας μακρὰς ᾠκονομήθη, ἀλλ’ οὐκ ἐν ὅσοις περὶ πίστεως καὶ δογμάτων ὁ λόγος [...] Οὐ γὰρ ἔχει τις ἄδειαν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳποιεῖν, ὅπερ ἂν αὐτῷ δόξαι, ἀλλὰ μετὰ συνοδικῆς συνδιασκέψεως ἡ περὶ τῶνἐκκλησιαστικῶν ὑποθέσεων κρίσις τε καὶ ἀπόφασις γίνεται, ὡσαύτως καὶσυγκατάβασις ἢ καὶ οἰκονομία, εἰ τούτων γένηται χρεία τις ἀναγκαία. Ἐν γὰρ τοῖς θείοις δόγμασιν οὐδαμοῦχώραν ἔχει ποτὲ οἰκονομία ἢ συγκατάβασις· ταῦτα γὰρ ἀσάλευτά εἰσι, καὶ ὑπὸπάντων τῶν Ὀρθοδόξων ὡς ἀπαράβατα ἐν πάσῃ εὐλαβείᾳ διαφυλάττονται· καὶ ὁ μικρόντι τούτων παραβαίνων, ὡς σχισματικὸς καὶ αἱρετικὸς κατακρίνεται καὶἀναθεματίζεται, καὶ ἀκοινώνητος παρὰ πᾶσι λογίζεται» .

ὉμολογίαΠίστεως τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου τοῦ 1727, ἐν ΙΩ. ΚΑΡΜΙΡΗ, ΤὰΔογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. 2,Akademische Druck u. Verlagsanstalt, Graz Austria 1968 [2], σελ. 942ἑ.

«Ἐκλήθημεν δὲ ἄνωθεν οἱ εὐσεβεῖς τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας χριστιανοὶ διὰ τοῦΠνεύματος τοῦ ἁγίου ἀπό τε τῶν Προφητῶν, ἀπό τε τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ἀπότε τῶν Ἀποστόλων, ἀπό τε τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἁπαξαπάντων τῶν ὑπὸ τοῦἁγίου Πνεύματος ἐνηχηθέντων ἁγίων Πατέρων εἰς τὸ πιστεύειν καὶ φρονεῖνὅσα ἡ καθ’ ἡμᾶς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία παρέλαβε καὶ διασῴζει μέχρι τοῦδεἀπαραμείωτα καὶ ἀνόθευτα εἰς τὸ παντελές, εἴτε δόγματα πίστεως, ὅρους τε καὶκανόνας, εἴτε παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας ἐγγράφους τε καὶ ἀγράφους· ὀφείλομεν ἄρα καὶ περιέπειν ταῦταπάντα καὶ ἐνστερνίζεσθαι ὅλῃ ψυχῇ, διανοίᾳ τε καὶ προθυμίᾳ, καὶ μηδὲ κεραίαν ἐκτούτων ἀθετεῖν ἢ μεταποιεῖν ἢ προστιθέναι ἢ ἀφαιρεῖν, ἀλλὰ τὴν εὐθεῖαν βαδίζεινκαὶ βασιλικὴν καὶ ἄπταιστον τῆς σωτηρίας ὁδόν, τὴν μήτε εἰς τὰ δεξιὰ μήτε εἰςτὰ ἀριστερὰ κλίνουσαν. Καὶ γὰρ καὶ μικρὰ παρέγκλισις καὶ μεταποίησις ἐν τοῖςπερὶ Θεοῦ λόγοις εἰς κρημνὸν φέρει καὶ βάραθρα, καὶ βυθῷ ψυχικῆς ἀπωλείαςπαραπέμπει τὸν ὁπωσοῦν ἐκτραπέντα τῆς εὐθείας καὶ τῆς ἀληθείας διαμαρτήσαντα».

-Θεοδρομία